Μόνο εσύ, μοναδικέ Νίκο Γκάλη! 

Ο Νίκος Γκάλης πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας! Ο σπουδαιότερος Έλληνας καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών εισήχθη στο Naismith Basketball Hall of Fame, έγινε ο πρώτος Έλληνας που το καταφέρνει και έτυχε μοναδικής αποθέωσης έπειτα από τον συγκλονιστικό λόγο του.

Ο Νίκος Γκάλης πάτησε στο κόκκινο χαλί μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη του Στέλλα φορώντας λευκό σακάκι και μαύρο παντελόνι. Εκεί τον περίμεναν και Έλληνες ομογενείς οι οποίοι μόλις τον είδαν φώναζαν ρυθμικά το όνομά του. Ο ίδιος χαμογέλασε και ανταποκρίθηκε με τον χαιρετισμό της νίκης, ενώ τους ευχαρίστησε για την συμπαράσταση. Εκεί ήταν παλιοί συμπαίκτες του από το κολέγιο του Σίτον Χολ.Η μεγάλη στιγμή για τον Νίκο Γκάλη, το ελληνικό μπάσκετ και τον ελληνικό αθλητισμό ήρθε λίγα λεπτά μετά τις τέσσερις τα ξημερώματα. Εκτός του προλόγου από τον παρουσιαστή της εκδήλωσης, προβλήθηκε βίντεο στο οποίο αντίπαλοι του Νίκου Γκάλη τον αποθέωσαν. «Είναι ένα θρύλος» είπε μεταξύ άλλων ο Τόνι Κούκοτς.Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ο Νίκος Γκάλης ήταν στο βήμα. Δίπλα του καθόταν ο θρυλικός Μπομπ ΜακΑντου. Ο άνθρωπος που «στέρησε» από τον Νικ το Πρωτάθλημα Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο ήταν εκεί. Ακολούθησε ο συγκλονιστικός λόγος του Νίκου Γκάλη ο οποίος άγγιξε ψυχές, ιδιαίτερα όταν ένας πατέρας τον πλησίασε και τον ευχαρίστησε από τα βάθη της καρδιάς του γιατί συνέβαλε στην αποτοξίνωση του γιου του ο οποίος ήταν χρήστης ναρκωτικών.

Η μόνη περιουσία μας είναι η μνήμη μας

Η μόνη περιουσία μας είναι η μνήμη μας 

Η μόνη αληθινή περιουσία μας είναι η μνήμη μας .  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία για τον άνθρωπο να απωλέσει την μνήμη του .  Για όλα τα υπόλοιπα που μπορούν να θεωρηθούν περιουσία ισχύει το γνωστό : σήμερον εμού , αύριο ετέρου , ουδέποτε τίνος …
Φοβερή είναι  η κινηματογραφική σκηνή ,από την ταινία Αγέλαστος Πέτρα,  που δείχνει τον μικρασιάτη πρόσφυγα να αποβιβάζεται στο λιμάνι της Ελευσίνας και τα μόνα πράγματα που φέρνει μαζί του να είναι ένα κασελάκι  με τα κόκαλα  των προγόνων του και την εικόνα ενός Αγίου , είναι η μόνη περιουσία του  δηλαδή οι μνήμες του…
Ο  Γέρων της Πάρνηθας 

Πρώην στέλεχος κραταιών εταιρειών τεχνολογίας προειδοποιεί…


Ξεχάσατε το smartphone σας στο σπίτι και τώρα νιώθετε νευρικότητα, αισθάνεστε ότι κάτι χάνετε; Μπαίνετε να χαζέψετε στο Facebook, στο Instagram ή στο YouTube και καταλήγετε να χαραμίζετε όλη τη μέρα εκεί; Η ημερήσια διάταξη θεμάτων που απασχολούν το μυαλό σας ορίζεται από τα θέματα που θέτουν τα σόσιαλ μίντια;
Δεν είστε εξαίρεση, ούτε και ευθύνεστε αποκλειστικά για αυτόν τον καθ’ όλα σύγχρονο εθισμό. Η τεχνολογία έχει βρει τον τρόπο να κάνει κατάληψη στο μυαλό μας, υποστηρίζει ο Τρίσταν Χάρις, πρώην product manager της Google και νυν επικριτής των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας, που, όπως λέει, έχουν βρει τρόπους να ελέγχουν και να χειρίζονται τη σκέψη και τον χρόνο μας.«Το κινητό στην τσέπη σας είναι σαν ένας κουλοχέρης. Κάθε φορά που το κοιτάτε είναι σαν να τραβάτε τον μοχλό για να δείτε αν κερδίσατε κάτι». Ετσι περιγράφει ο Xάρις την κατάσταση εξάρτησης που έχουμε διαμορφώσει με τα τηλέφωνά μας, τον οποίο ο Τύπος στις ΗΠΑ χαρακτηρίζει «ό,τι κοντινότερο διαθέτει σε συνείδηση η Σίλικον Βάλεϊ». Σκεφτείτε το, συμβαίνει. Η εξάρτηση αυτή οδηγεί ακόμα και σε αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν «κατά φαντασίαν δονήσεις» – όταν δηλαδή νομίζουμε ότι το κινητό μας δονείται ή χτυπάει, ενώ μπορεί να μην είναι καν εκεί.«Η τεχνολογία πλέον κατευθύνει το τι σκέφτονται καθημερινά δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι», λέει ο Χάρις. «Οι θρησκείες και οι κυβερνήσεις δεν έχουν τόσο μεγάλη επίδραση στην καθημερινότητά μας». Ο απόφοιτος του Στάνφορντ με προϋπηρεσία σε μεγαθήρια, όπως η Google, η Apple και η Apture, παράτησε την καριέρα αυτή για να στήσει το Time Well Spent, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που σκοπό έχει να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία εκμεταλλεύεται τα τρωτά μας σημεία, το πώς οι προγραμματιστές σχεδιάζουν τηλέφωνα και εφαρμογές, ώστε να απορροφούν όλο και περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας, χρόνο που δεν επιθυμούμε απαραίτητα να δώσουμε.Αύξηση εφηβικού άγχουςΨυχολόγοι δε επιβεβαιώνουν ότι η τεχνολογία αυξάνει γεωμετρικά το άγχος, ειδικά στους εφήβους, οι οποίοι είναι οι πιο επιρρεπείς. Πλέον, ούτε εκείνοι ούτε εμείς έχουμε χρόνο για να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, κάτι που ψυχολογικά κρίνεται απαραίτητο. Τα τηλέφωνά μας μετατρέπονται σε συσκευές που προκαλούν συνεχή διέγερση.Ο ψυχολόγος Λάρι Ρόζεν και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Dominguez Hills στην Καλιφόρνια διαπίστωσαν πως όταν οι άνθρωποι μένουν μακριά από τα κινητά τους, ο εγκέφαλός δίνει σήμα για την παραγωγή της ορμόνης κορτιζόλη. Η κορτιζόλη δημιουργεί μια κατάσταση επιφυλακής στον εγκέφαλο, μας κάνει υπερευαίσθητους στο περιβάλλον, κάτι που π.χ. εξυπηρετούσε τον πρωτόγονο άνθρωπο γιατί τον κρατούσε ασφαλή. Σήμερα απλώς μας οδηγεί στην ανάγκη να κοιτάξουμε το κινητό μας.


Τα συστήματα αυτά είναι σχεδιασμένα ώστε να κατευθύνουν τα ένστικτά μας καλύτερα από ό,τι εμείς τα ελέγχουμε. Τα Snapchat Streaks εθίζουν τους εφήβους στο να στέλνουν καθημερινά έστω ένα μήνυμα σε όλες τις επαφές τους, τα autoplay στο YouTube μας κρατούν περισσότερη ώρα εκεί, οι ειδοποιήσεις μας υπενθυμίζουν να τσεκάρουμε τις συσκευές μας.Και πώς ξέρουμε πότε είναι κάτι που θέλουμε εμείς και πότε μας κατευθύνει η συσκευή; «Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων», λέει ο Χάρις στο Wired. «Κάποιες φορές αυτό είναι ευχάριστο. Δεν είμαι ενάντια στην τεχνολογία. Απλώς σε αυτόν τον πόλεμο για την προσοχή μας η τεχνολογία μάς κατευθύνει προς τους δικούς της στόχους, όχι τους δικούς μας. Απολαμβάνουμε αυτό που μας πείθει να κάνουμε, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι ήταν επιλογή μας. Ξεχνάμε αν το επόμενο βίντεο στο YouTube φορτώθηκε αυτόματα και ήμασταν ευχαριστημένοι που παρακολουθήσαμε. Ομως, όλοι αυτοί που εργάζονται για να μας δώσουν το καλύτερο πιθανό επόμενο βίντεο δεν γνωρίζουν ότι είναι 2 π.μ. και μπορεί να πρέπει να κοιμηθούμε. Δεν είναι στην ομάδα μας. Είναι στην ομάδα αυτών που θέλουν να περάσουμε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται στη συγκεκριμένη υπηρεσία…»._______________________   Πηγή: kathimerini.gr

Πόσα κιλά γάλα χρειάζονται για 1 κιλό τυρί;

Για να γίνει το τυρί χρειάζεται πολύ περισσότερο γάλα από αυτό που φαντάζεται κανείς. Τόσο που δικαιολογεί τα χρήματα που ξοδεύει κανείς για ένα ιδιαίτερο, ωραίο τυράκι…
Για να γίνει 1 κιλό τυρί χρειάζονται 10 κιλά αγελαδινό ή κατσικίσιο γάλα, αλλά μόνο 6 κιλά πρόβειο.Γιατί όμως χρειάζεται περισσότερο αγελαδινό ή κατσικίσιο από πρόβειο γάλα για να γίνει η ίδια ποσότητα τυριού; Το τυρί παράγεται από τυρόπηγμα (εκτός από τα τυριά τυρογάλακτος), δηλαδή από τα στερεά του γάλακτος, που αποτελούνται κυρίως από την πρωτεΐνη του γάλακτος (καζεΐνη) και από λίπος, το οποίο εγκλωβίζεται μηχανικά μέσα στο πλέγμα που σχηματίζουν οι καζεΐνες κατά την παραγωγή του τυριού. Το πρόβειο γάλα είναι πιο παχύ και πιο πλούσιο σε πρωτεΐνη από τα άλλα δυο, που σημαίνει ότι το γάλα περιέχει μεγαλύτερο ποσοστό στερεών που θα δώσουν το τυρόπηγμα. Άρα, λιγότερο γάλα προβάτου, για την ίδια ποσότητα τυροπήγματος και τυριού. Το κατσικίσιο είναι συνήθως λίγο πιο λιπαρό από το αγελαδινό, αλλά με περίπου ίδια πρωτεΐνη, ενώ το αγελαδινό ποικίλει πολύ ανάλογα με τη φυλή της αγελάδας.milk2 cheeseloversΜιας και μιλάμε για διαφορετικούς τύπους γάλακτος, ας πούμε δυο λόγια παραπάνω: Ξέρατε ότι στο αγελαδινό γάλα τα σφαιρίδια του λίπους του είναι μεγαλύτερα και διαχωρίζονται ευκολότερα από τα υπόλοιπα συστατικά του γάλακτος. Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί την πέτσα στην επιφάνεια του γάλακτος αν αυτό δεν ομογενοποιηθεί. Συνήθως, όμως, το αγελαδινό γάλα ομογενοποιείται πριν πωληθεί και η κρέμα ενσωματώνεται πλήρως στο γάλα. Το κατσικίσιο γάλα αποβουτυρώνεται πιο δύσκολα.Και κάτι ακόμα: φανταζόμαστε πως ξέρετε ότι για να παράξει γάλα το ζώο –αγελάδα, πρόβατο ή κατσίκα- πρέπει να γεννήσει. Ξέρατε όμως ότι ενώ οι αγελάδες γεννούν, αυστηρά, ένα μοσχαράκι, τα αιγοπρόβατα συχνά κάνουν δίδυμα και τρίδυμα;

Σύμφωνα με μελέτη, η μαζική παρακολούθηση φιμώνει τις μειοψηφούσες απόψεις


Μια νέα μελέτη δείχνει ότι η γνώση της κυβερνητικής επιτήρησης προκαλεί τους ανθρώπους να αυτολογοκρίνουν στο διαδίκτυο τις μειοψηφικές τους απόψεις. Η έρευνα προσφέρει μια αφυπνιστική ματιά στην επικρατούσα άποψη-κράχτη ότι τα κοινωνικά μέσα και η πρόσβαση στο διαδίκτυο επιδρούν «εκδημοκρατιστικά» και ενισχύουν τη γνώμη της μειοψηφίας.Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journalism and Mass Communication Quarterly, εξέτασε την επίδραση που είχαν ήπιες υπενθυμίσεις της μαζικής επιτήρησης στους συμμετέχοντες. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων αντέδρασε αποφεύγοντας να εκφράσει απόψεις που θεωρούσε ότι ανήκουν στη μειοψηφία. Η έρευνα αυτή απεικονίζει το πως η εκτεταμένη επίγνωση της κυβερνητικής επιτήρησης, όπως αυτή αποκαλύφθηκε από τον πληροφοριοδότη Edward Snowden το 2013, οδηγεί στην αποσιώπηση των μειοψηφουσών απόψεων.Ο «φαύλος κύκλος της σιωπής» είναι ένα καλά μελετημένο φαινόμενο κατά το οποίο οι άνθρωποι καταστέλλουν αντιδημοφιλείς απόψεις για να ενταχθούν και να αποφύγουν την κοινωνική απομόνωση. Έχει εξεταστεί στο πλαίσιο των κοινωνικών μέσων και στο φαινόμενο του «θαλάμου ηχούς», σύμφωνα με το οποίο προσαρμόζουμε τις απόψεις μας ώστε να ταιριάζουν στη διαδικτυακή δραστηριότητα των φίλων μας στο Facebook και στο Twitter. Αλλά αυτή η μελέτη προσθέτει ένα νέο επίπεδο, εξετάζοντας ρητά το πώς η κυβερνητική επιτήρηση επηρεάζει την αυτολογοκρισία.Οι συμμετέχοντες στη μελέτη αρχικά εξετάστηκαν σχετικά με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους και τη δραστηριότητά τους στο διαδίκτυο, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ψυχολογικό προφίλ για κάθε άτομο. Σε μια ομάδα αποτελούμενη από τυχαίο δείγμα συμμετεχόντων, έγιναν διακριτικές υπενθυμίσεις σχετικά με την κυβερνητική επιτήρηση και στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε όλους τους συμμετέχοντες, ένας ουδέτερος, φανταστικός τίτλος σύμφωνα με τον οποίο αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ είχαν στοχεύσει θέσεις του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ. Στη συνέχεια τους τέθηκε μια σειρά ερωτημάτων σχετικά με τη στάση τους απέναντι στο υποθετικό γεγονός της είδησης, για παράδειγμα πώς νομίζουν ότι θα αισθάνονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί για το γεγονός και αν θα εξέφραζαν δημόσια τη γνώμη τους σχετικά με το θέμα. Η πλειοψηφία αυτών που είχαν «κατηχηθεί» με πληροφορίες σχετικές με την επιτήρηση ήταν λιγότερο πιθανό να αποκαλύψουν τις πιο αιρετικές από τις ιδέες τους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των συμμετεχόντων που με βάση το ψυχολογικό προφίλ τους αξιολογήθηκαν ως λιγότερο πιθανό να αυτολογοκρίνουν.Η Elizabeth Stoycheff, η επικεφαλής ερευνήτρια της μελέτης και Επίκουρος Καθηγήτρια στο Wayne State University, ταράχτηκε από αυτές τις διαπιστώσεις.

«Τόσοι πολλοί άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει, λένε, ότι δεν νοιάζονται για τη διαδικτυακή επιτήρηση, επειδή δεν παραβιάζουν κανέναν νόμο και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Θεωρώ αυτούς τους εξορθολογισμούς βαθύτατα ανησυχητικούς».

Είπε ότι οι συμμετέχοντες οι οποίοι συμμερίζονταν την πεποίθηση «δεν έχω τίποτα να κρύψω», οι οποίοι είχαν την τάση να υποστηρίζουν τη μαζική επιτήρηση ως απαραίτητη για την εθνική ασφάλεια, ήταν οι πιθανότεροι να αποσιωπήσουν τις μειοψηφούσες απόψεις τους.


«Το γεγονός ότι τα άτομα τύπου “δεν έχω τίποτα να κρύψω” βιώνουν μία τέτοια καταστολή, καταδεικνύει πως η προστασία της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο είναι πολύ σημαντικότερη από την απλή νομιμότητα των ενεργειών ενός ατόμου. Πρόκειται για θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα να έχει κανείς τον έλεγχο της αυτο-παρουσίασης και της εικόνας του, τόσο κατ’ ιδίαν όσο, τώρα πια, και στην δυνατότητα αναζήτησης ιστορικού και μεταδεδομένων», είπε.

Η Stoycheff ανησυχεί επίσης για την αθόρυβη καταπιεστική συμπεριφορά της αυτολογοκρισίας.

«Με ανησυχεί ότι η επιτήρηση φαίνεται να διευκολύνει μια κουλτούρα αυτολογοκρισίας, διότι οδηγεί σε περαιτέρω στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων των μειονοτικών ομάδων. Και είναι δύσκολο να προστατευθούν και να επεκταθούν τα δικαιώματα αυτών των ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων, όταν οι φωνές τους δεν αποτελούν μέρος της συζήτησης. Η δημοκρατία ευδοκιμεί σε μια ποικιλία ιδεών ενώ η αυτολογοκρισία την κάνει να λιμοκτονεί», είπε. «Aπαραίτητη κίνηση είναι η μετατόπιση της συζήτησης, έτσι ώστε οι Αμερικανοί να καταλάβουν ότι οι πολιτικές ελευθερίες έχουν τόση θεμελιώδη σημασία για την μακροπρόθεσμη ευημερία της χώρας όσο και η παρεμπόδιση των όχι και τόσο συχνών τρομοκρατικών επιθέσεων.»

Η Stoycheff έχει γράψει σχετικά με την ικανότητα των διαδικτυακών εργαλείων κοινής χρήσης να εμπνεύσουν δημοκρατική αλλαγή. Όμως, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης έχουν αλλάξει τις απόψεις της. «Η υιοθέτηση των τεχνικών επιτήρησης, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τον ιδιωτικό τομέα, υπονομεύει την ικανότητα του Διαδικτύου να χρησιμεύσει ως μια ουδέτερη πλατφόρμα για έντιμη και ανοικτή συζήτηση. Αρχίζει να εξαλείφεται η ικανότητα του Διαδικτύου να λειτουργεί ως φιλόξενος χώρος συνάντησης για όλες τις φωνές, αντιθέτως φροντίζει πια μόνο για τον πιο κυρίαρχο», είπε. Κατά δήλωσή της δεν έλαβε καμία εξωτερική χρηματοδότηση για την έρευνα ή τη δημοσίευση της συγκεκριμένης μελέτης.

***

Πηγή:washingtonpost  Μετάφραση:medialibreΑντικλείδι , http://antikleidi.com