Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 11 – Οι Σπαρτιάτισσες και οι τολμηρές τους αμφιέσεις

από sarant
Εδώ και κάμποσο καιρό δημοσιεύω αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Γνώση. Οι δημοσιεύσεις αυτές συνήθως γινονται κάθε δεύτερη Τρίτη.
Η σημερινή συνέχεια είναι η ενδέκατη αλλά φυσικά πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες.  Η προηγούμενη δημοσίευση βρίσκεται εδώ. Ξεκινήσαμε με ιστορίες από τον Ηρόδοτο μετά από τον Λουκιανό και στη συνέχεια περάσαμε σε ιστορίες από τον Διογένη Λαέρτιο και στον Πλούταρχο. Η σημερινή ιστορία παίρνει αφορμή από κάποιες αφηγήσεις από τον Βίο του Λυκούργου (κεφ. 11-15) και προχωράει εξετάζοντας τη θέση της γυναίκας στη Σπάρτη αλλά και γενικά τη Σπάρτη και την ιδιόμορφη κοινωνική δομή της.
 Η μελέτη της Σπάρτης και της κοινωνικής δομής της κρύβει αρκετές εκπλήξεις για τον ιστορικό. Εν πρώτοις πρέπει να διευκρινιστεί για ποια Σπάρτη μιλάμε, γιατί η Σπάρτη της αρχαϊκής εποχής σε πολλά σημεία διαφέρει τόσο από τη Σπάρτη των κλασικών χρόνων, που θa  ΄λεγε κανείς ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές πόλεις.Πολύ πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, από τον 6ο ήδη αιώνα η Αθήνα εθεωρείτο το αντίθετο της Σπάρτης σε πολλά πράγματα. Στην πραγματικότητα η Σπάρτη από τον 6ο αιώνα και μετά, ως το τέλος της ιστορίας της δεν έχει προσφέρει τίποτα στην Τέχνη, στην Επιστήμη, στη Φιλοσοφία, στον Πολιτισμό γενικότερα. Ουσιαστικά ποτέ της δεν έπαψε να είναι ένα άθροισμα από πέντε χωριά, που οι κάτοικοί τους διαβιούσαν συνεχώς σε καθεστώς στρατοπέδου, την πολιτείαν ομοίαν κατεστησάμεθα στρατοπέδω, λέει ο Ισοκράτης.Η ευθυμία, τα αστεία και το χιούμορ ήταν επισήμως κατακριτέα και ελαφρώς ύποπτα. Όταν ο Αρχίλοχος ο Πάριος τόλμησε να απαγγείλει στο κοινό της Σπάρτης σατιρικό του ποίημα για το πώς έχασε σε μάχη με τους Θράκες την ασπίδα του αλλά δεν τον ένοιαξε πολύ, γιατί μια και γλύτωσε θα ‘βρισκε άλλην, οι Εφοροι, που δεν έπαιζαν με τέτοια “ιερά” θέματα, διατάξαν αμέσως την απέλασή του.Τη Σπάρτη διοικούσε μια σκυθρωπή και καχύποπτη ολιγαρχία, που είχε επιβάλει σε όλους την ισότητα, αλλά μιαν ισότητα στη φτώχεια, στη σκληραγωγία και στην αμάθεια. Σ’όλους ανεξαιρέτως τους Σπαρτιάτες απαγορευόταν να ταξιδεύουν έξω από την επικράτεια χωρίς ειδική άδεια, που σπανιότατα δινόταν. Ομοίως ούτε οι ξένοι μπορούσαν να μπουν και να μείνουν για πολύ στο σπαρτιατικό κράτος.Η διοίκηση ήθελε να ξέρει κάθε κίνηση και κάθε ενέργεια των πάντων. Δεν υπήρχε δυνατότητα ατομικής ζωής και για όλες τις πράξεις του ο κάθε Σπαρτιάτης έπρεπε να παίρνει την έγκριση των κρατούντων. “Ουδείς ήν αφειμένος ως εβούλετο ζειν”, λέει ο Πλούταρχος. Όταν ο Αγησίλαος αντελήφθη κάποιους Σπαρτιάτες να κάνουν κάτι το τελείως αθώο, αλλά με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς εντολή, δεν τους είπε τίποτα αλλά τη νύχτα έστειλε κάποιους στρατιώτες και τους σκότωσαν.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Δημοσιεύτηκε στισ
Ο Άνταμ Σμιθ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς», έλεγε ότι «για να υπάρχει ένας πάμπλουτος πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί».
Αυτά έλεγε ο Σμιθ, το 1776, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών», το ευαγγέλιο του καπιταλισμού.
Σήμερα, μετά από 241 χρόνια, το 2017, για να υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος πρέπει να υπάρχουν 2.950.000 φτωχοί! Και αυτό ονομάζεται πρόοδος…
Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΚ 47 Καλάσνικοφ: Το αυτόματο του λαού

Μπορεί η Μόσχα να έκανε τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του σχεδιαστή του πιο λαοφιλούς αυτόματου στον κόσμο, ίσως όμως οι ανδριάντες του θα έπρεπε να κοσμούν πολλές πλατείες, εκεί όπου το όπλο του λαού έπαιξε καίριο ρόλο στην τροπή της ιστορία τους.
Χρόνος ανάγνωσης: 
5

‘

Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
Κείμενο

Δημήτρης Αναστασόπουλος
Είναι ελαφρύ, εύχρηστο, ευθύβολο, με χαμηλό κόστος κατασκευής και αποτελεσματικά φονικό. Όπλισε αντάρτικα κινήματα και συμμορίες των γκέτο. Βρέθηκε στα χέρια παιδιών-στρατιωτών, μαχητών της ελευθερίας, ναρκεμπόρων και φανατικών ισλαμιστών. Στόλισε σημαίες κρατών και σφραγίδες ανταρτών πόλης. Ήταν το όπλο που χάρισε ο Κάστρο στον Αλιέντε και ο Πούτιν στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Το σχήμα του μεταμορφώθηκε σε κιθάρα και σε μπουκάλι βότκας. Στολίζει τη σημαία της Μοζαμβίκης και το λάβαρο της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, έγινε μάρκα βότκας και κοκτέιλ, στόλισε την σφραγίδα της γερμανικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός.
Το Avtomat Κalashnikov 47 είναι το πιο δημοφιλές όπλο εδώ και εβδομήντα χρόνια. Αυτήν την στιγμή κυκλοφορούν στον πλανήτη κάπου διακόσια εκατομμύρια Καλάσνικοφ, ένα για κάθε 35 ανθρώπους, και κάθε χρόνο 250.000 άνθρωποι πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του. Παραμένει ένας θρύλος που ξεκίνησε από τη ζούγκλα του Βιετνάμ, πέρασε στα σαλόνια της εξουσίας, ξαναβρέθηκε στα χέρια των επαναστατών του Τρίτου Κόσμου και κατέληξε στις συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος.
Ο στρατηγός Μιχαήλ Καλάσνικοφ (Καλασνίκοφ, για να είμαστε ακριβείς, αλλά στη Δύση έχει επικρατήσει λάθος), το άγαλμα του οποίου στολίζει πια μία μικρή πλατεία της Μόσχας, σχεδίασε την πρώτη εκδοχή του όπλου όταν νοσηλευόταν με ένα τραύμα στον ώμο. Ήταν αρχηγός πληρώματος σε σοβιετικό τανκ Τ34 και είχε τραυματιστεί στην μάχη του Μπριάνσκ αντιμετωπίζοντας τις θωρακισμένες ταξιαρχίες του στρατηγού Γκουντέριαν τον Οκτώβριο του 1941. Στο νοσοκομείο άκουγε τα παράπονα των τραυματισμένων στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού σχετικά με τα ρώσικα αυτόματα που ήταν βαριά και δύσχρηστα. Θέλησε να σχεδιάσει ένα αυτόματο πολεμικό τουφέκι που μπορούσε να ρίχνει κατά ριπάς αλλά και μεμονωμένες βολές και ταυτόχρονα να είναι κοντό, ελαφρύ και εύκολο στην χρήση του. Ήταν η εποχή που κορυφώθηκαν οι οδομαχίες στο Στάλινγκραντ που απέδειξαν ότι μία χούφτα καλά οχυρωμένοι μαχητές με πολυβόλα μπορούσαν να σταματήσουν ολόκληρο λόχο.
Μετά από κάποιες αποτυχημένες σχεδιαστικές προσπάθειες το αυτόματο του Καλασνίκοφ εγκρίθηκε από το Τεχνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Επιτροπής Εξοπλισμών του Κόκκινου Στρατού το 1947 και δύο χρόνια μετά έγινε το επίσημο όπλο των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Θεωρήθηκε ως το απόλυτο φονικό όπλο καθώς μπορούσε να ρίξει 650 ριπές το λεπτό, είχε επιλογή για να λειτουργεί ως ημιαυτόματο και είχε βεληνεκές 800 μέτρα. Αλλά όλα αυτά ήταν τα τεχνικά χαρακτηριστικά. Όπως γράφει ο Μάικλ Χόντζες στο βιβλίο ΑΚ47: The Story of People’s Gun, «η ομορφιά του όπλου είναι η αντοχή του, ρίξτο στο ποτάμι, παράτα το στην ζούγκλα, κύλησε το στην άμμο, σκέπασε το με λάσπη και ύστερα πάτα την σκανδάλη και θα αρχίσει να ρίχνει».

vietcong_child_fighters_share_a_cigarette_1967_.jpg

Παιδιά στρατιώτες των Βιετκόνγκ, 1967.
Η ευφυΐα του Καλάσνικοφ αποδείχθηκε στο πεδίο της μάχης του Βιετνάμ, όταν οι ελάχιστα εκπαιδευμένοι αντάρτες χωρικοί Βιετκόνγκ αντιμετώπισαν τον πάνοπλο στρατό των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί το είχαν ξαναδεί το 1956 στην Βουδαπέστη, όταν οι Σοβιετικοί στρατιώτες που κατέπνιξαν την Ουγγρική επανάσταση ήταν οπλισμένοι με το νέο όπλο, όμως τότε δεν είχαν ακόμα συνειδητοποιήσει την σημασία του. Ένας στρατιώτης γράφει στο Πεντάγωνο: «Οι Βιετκόνγκ ξεπροβάλλουν από την ζούγκλα και ρίχνουν ριπές εναντίον μας με αυτά τα νέα όπλα. Τα δικά μας Μ16 μπλοκάρουν πότε από την λάσπη, πότε από την βροχή, και τελικά έχουμε μόνο τα μαχαίρια μας και τις χειροβομβίδες για να πολεμήσουμε..». O ανταρτοπόλεμος των Βορείων Βιετναμέζων με τα Καλάσνικοφ που προμηθεύονταν από την Σοβιετική Ένωση και την Κίνα αποδείχτηκε πιο αποτελεσματικός από τις βόμβες ναπάλμ και την αποψίλωση της ζούγκλας με δηλητήρια όπως τον Πορτοκαλί Παράγοντα. Οι Αμερικανοί στρατιώτες επέστρεφαν με τρομακτικές ιστορίες για το αξιόπιστο όπλο του εχθρού, μία έλεγε ότι ένας Βιετκόνγκ είχε καταρρίψει ένα βομβαρδιστικό Β-52 μόνο με το Καλάσνικοφ του.
Για το φημισμένο αυτόματο όπλο το Βιετνάμ ήταν μόνο η αρχή. Η επόμενη δεκαετία του ’70 ανήκε σε αυτό. Με Καλάσνικοφ οπλίζονταν οι Σαντινίστας και ο κολομβιανός Λαϊκός Στρατός, οι Παλαιστίνιοι αλλά και οι Ταλιμπάν. Από τις ζούγκλες της Νότιας Αφρικής μέχρι τα βουνά του Αφγανιστάν και τις πεδιάδες της Αφρικής, το όπλο γινόταν πολύτιμος σύντροφος για την επιβίωση των μαχητών.

cuba.jpg

Ο Κάστρο συναντά αρχηγούς των ανταρτών Σαντινίστας, 26 Ιουλίου 1979, Αβάνα.
«Είναι ένα αυτόματο απόλυτα φιλικό στον κάτοχο του. Είναι απλό στην χρήση, ρίχνεις σχεδόν ενστικτωδώς μόλις το πιάσεις στο χέρι σου. Λύνεται εύκολα, καθαρίζεται εύκολα και δένεται το ίδιο εύκολα. Και επειδή είναι ελαφρύ, οι αντάρτες που το κρατάνε μπορούν να κουβαλάνε πολλούς γεμιστήρες. Για έναν εκπαιδευμένο στρατιώτη στο πεδίο της μάχης μάχη το Καλάσνικοφ δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό καθώς χάνει σε στοχευτική ακρίβεια. Για έναν ανεκπαίδευτο που μπλέκει σε οδομαχίες, γράφει στο βιβλίο The Gun ο ρεπόρτερ των New York Times Κρίστοφερ Τζον Τσίβερς, μετά την εμπειρία του στα πεδία μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν, είναι ένα θανατηφόρο όπλο.
Το Καλάσνικοφ δεν έκτισε το μύθο του μόνο στις μάχες. Το 1973 ο πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε αυτοκτόνησε με εκείνο το όπλο που έγραφε «Στον Σαλβαδόρ, από έναν σύντροφο στη μάχη, Φιντέλ» προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του Πινοτσέτ όταν το προεδρικό μέγαρο περικυκλώθηκε από τους πραξικοπηματίες. Το 1981 ο Αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ δολοφονήθηκε ενώ παρακολουθούσε μία παρέλαση του στρατού από δύο αξιωματικούς οπλισμένους με Καλάσνικοφ. Το 1989, ο κάποτε πανίσχυρος Ρουμάνος δικτάτορας Νικολάε Τσαουσέσκου εκτελέστηκε μαζί με την σύζυγό του από τους πρώην συντρόφους τους με Καλάσνικοφ κατασκευασμένα στην Ρουμανία. O Οσάμα Μπιν Λάντεν, στις βιντεοσκοπημένες εμφανίσεις του, ενώ έβγαζε πύρινους λόγους κατά του Αμερικανού Σατανά, είχε πάντα το Καλάσνικοφ του ακουμπισμένο δίπλα του (πλέον βρίσκεται στο μουσείο της CIAστο Λάνγκλεϊ). 

ak47.jpg

Ένα από τα χρυσά Καλάσνικοφ του Σαντάμ.
Οι Αμερικανοί στρατιώτες που εισέβαλαν στο παλάτι του Σαντάμ στη Βαγδάτη πόζαραν με χρυσά Καλάσνικοφ, δώρα του γιου του, Ουντέι. Οι ανατροπείς του συνταγματάρχη Καντάφι στην Λιβύη το 2011 έλεγαν ότι βρήκαν ένα χρυσό ΑΚ- 74 στο μέγαρό του στην Τρίπολη, ενώ η «Κιμ Καρντάσιαν τον ναρκεμπόρων», η επικεφαλής ενός μεξικάνικου καρτέλ Κλαούντια Οτσόα Φελίξ δεν αποχωρίζεται το ροζ Καλάσνικοφ της.
Ενώ οι αναλυτές που δεν έχουν δει όπλο στην ζωή τους γεμίζουν σελίδες εξηγώντας γιατί το Καλάσνικοφ είναι ξεπερασμένο, η Κalashnikov Group στην Ρωσία ανακοίνωσε στην αρχή του χρόνου την αύξηση του προσωπικού της κατά 30%. Το διαχρονικό όπλο κατασκευάζεται πλέον σε 30 χώρες, με την μεγαλύτερη παραγωγή να πραγματοποιείται στην Κίνα.

Richard Mosse, The Fall of Goma, 2012, digital c-print. [Jack Shainman Gallery, NY]
Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ πέθανε το 2013 στα 94 του χρόνια. Το άγαλμα που στήθηκε λίγες μέρες πριν στην Μόσχα, την Ημέρα του Μαχητή, ήταν ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που έκανε ένα όπλο σύμβολο της ελευθερίας. Άσχετα αν στην μακροχρόνια πορεία του ο μύθος του βεβηλώθηκε από τους φανατικούς ισλαμιστές και τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών.
Δημήτρης Αναστασόπουλος
Γράφει κυρίως για μουσική, βιβλία και κοινωνικά κινήματα, μέχρι πρότινος στην Ελευθεροτυπία.
Δημοσιεύτηκε στισ
Από την Συνέντευξη του Αθανάσιου και Γεώργιου Παπαΐωάννου στη Μαρία Κρόκου, από το περιοδικό Wine Trails μηνός Μαΐου 2015



Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο λαός λέει ότι ο τρελός είδε τον µεθυσµένο και τον φοβήθηκε…


ΑΠ: Ο Πλάτων έλεγε αν θέλεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο, δώσε του να πιει κρασί, δηλαδή µία πολύ σύγχρονη ψυχολογική αντίληψη. Ο Shakespeare, π.χ., είπε το κρασί δεν είναι υλικό αγαθό αλλά πνευµατικό. Ο δε Hemingway λέει, το κρασί είναι πολιτισµός. Ορίστε; Εµείς οι Έλληνες θα πρέπει οπωσδήποτε κάποτε να συναισθανθούµε και να συνειδητοποιήσουµε τα πλεονεκτήµατα και του πολιτισµού και των προϊόντων που παράγονται στη χώρα µας. Εγώ αν ήµουν κυβερνήτης, θα έδινα τη µεγαλύτερη σηµασία στην αγροτική παραγωγή, αλλά σε µεταποιηµένη ποιοτική και υγιεινή παραγωγή, σε επώνυµη συσκευασία πολυτελή. Θα πήγαινα στην κατανάλωση αυτής της κατηγορίας και στον τουρισµό και στη ναυτιλία που από την αρχαιότητα αποτέλεσε πηγή πληροφοριών από όλο τον κόσµο και εισοδήµατος, για να µπορούν να φιλοσοφούν οι αρχαίοι Έλληνες. 
Δημοσιεύτηκε στισ

Ήταν κάποτε ένα “θαύμα” που το έλεγαν Ανάβρα .


Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.

Δημοσιεύτηκε στισ

«Αυτοί που δίνουν» κι «αυτοί που παίρνουν»

Σεπτέμβριος 25, 2017
Η χώρα πλέον έχει εθισθεί σε κινήσεις περιθωρίου. Προοπτικές να ξεφύγει από τον φαύλο αυτό κύκλο ολοένα ελαχιστοποιούνται. Οι παραλογισμοί της αριστερής ρητορικής μαζί με την νοοτροπία της αυθαιρεσίας, που συνοδεύει συχνά καθεστωτικές μεταβολές επαναστατικής όμως φύσης, αρχίζουν να κυριαρχούν στον τόπο απονεκρώνοντας τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της αστικής τάξης.
Υφιστάμενοι τις υπερβολές της ρητορικής μέρους της νέας κομματικής εξουσίας, η αγανάκτηση του μετριοπαθούς αστικού πληθυσμού μετατρέπεται σταδιακά σε μούδιασμα, απόγνωση και οργισμένη αποδοχή.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Δεν υπάρχει διέξοδος στην σιωπηλή λαϊκή κατακραυγή. Το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα παίζει με τους παραδοσιακούς πολίτικους κανόνες που όμως στον κόσμο δεν προσφέρουν διέξοδο και προοπτική. Πριν από μήνες κυβερνητικό στέλεχος προκάλεσε ανοιχτά την μετριοπαθή αστική τάξη μιλώντας για «τους μένουμε Ευρώπη» και το χαμένο παιχνίδι των προσπαθειών τoυς. Κάνεις όμως από την μετριοπαθή αντιπολίτευση δεν τόλμησε να σηκώσει το γάντι. Και να ζητήσει αναμέτρηση των δυο κόσμων που συγκρούονται.
Τι εκφράζει δηλαδή ο ένας και τι εκπροσωπεί ο άλλος. Επαναφέροντας έτσι τη χώρα στο κέντρο του πολιτικού διαλόγου που κυριαρχεί διεθνώς και που χαρακτηρίζει παντού τις δημόσιες εξελίξεις.
Στο όνομα μιας ανερμάτιστης φοβίας για την οποία αναμέτρηση με το ιερό εικονοστάσι της Αριστερής λογικής, στην Ελλάδα η αστική τάξη φοβάται την αντιπαράθεση. Κι εμμένει σε λογικές κατευνασμού, στρόγγυλου πολιτικού λόγου κι εξάλειψης κάθε αιχμής από την περιγραφή των αδικιών και της πραγματικής εκμετάλλευσης που πνίγουν σήμερα την ελληνική κοινωνία.
Η κοινωνία χωρίζεται όλο και πιο βαθιά ανάμεσα σε «αυτούς που δίνουν» και σε «αυτούς που παίρνουν». Μέλημα της κυβέρνησης είναι να πείσει πως αυτοί που παίρνουν είναι συντριπτικά περισσότεροι. Και πως οι άλλοι είναι καταδικασμένοι από τις συνθήκες να σκύψουν το κεφάλι και να υποστούν τις συνέπειες. Παθητικά η αντιπολίτευση αποδέχεται αυτή την συλλογιστική.
Αφενός μεν αποφεύγοντας να αντισταθεί στη λογική της «κακομοίρης κοινωνίας» που απαιτεί λογής παροχές κι αφετέρου αντιμετωπίζοντας «αυτούς που παίρνουν» σαν ένα αδιαπέραστο τείχος που αποτελεί χάσιμο χρόνου η όποια προσπάθεια εκπόρθησης του.
Δεν τολμάει έτσι να μιλήσει για απολύσεις στον δημόσιο τομέα λχ που μηδενίζουν όμως στην ουσία την προσπάθεια να πείσει για μειώσεις φορών. Και να εξηγήσει σε πολλούς δύσπιστους πως έχει προτάσεις με προοπτική που θα τους απελευθερώσουν από τα σημερινά αδιέξοδα.
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι απόλυτης ουσίας. Ο αστικός κόσμος «που δίνει» αποκαρδιώνεται και το αποτέλεσμα το δείχνει η στασιμότητα στις δημοσκοπήσεις.
Σε ένα οικονομικό αλλά και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει ήδη συντριβεί, διαπιστώνουμε ακατανόητες αντοχές και κάποιες εκλάμψεις ανάκαμψης.
Η αντιπολίτευση οφείλει να διαβάσει σωστότερα την ελληνική κοινωνία. Ξεπερνώντας τις συμβουλές των απολογητών της λεγόμενης «κοινωνικής ευαισθησίας».
Προερχόμενες κατά βάση είτε από απολογητές της λεγόμενης λαϊκής Δεξιάς (βλ. επιβίωση μέσω ρουσφετολογίας) είτε από βετεράνους της Αριστεράς (απόφοιτους των σχολείων ζωής της ΚΝΕ).
Η νέα κοινωνική ανάγνωση οφείλει να λάβει υπόψιν τα άγχη και τις απογοητεύσεις της καταπιεσμένης μεσαίας τάξης στην οποία πλέον ανήκουν και οι περιθωριοποιημένοι μισθοσυντήρητοι των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και οι βεβαρημένοι με εξοντωτικούς φόρους αγρότες.
Σε τελευταία ανάλυση, ποιοι είναι «αυτοί που δίνουν»; Οι οποίοι και αποτελούν την κοινωνική δεξαμενή που θα έπρεπε σύσσωμη να σιχαίνεται την κυβέρνηση; Κατ’ αρχήν όσοι έχουν στην κατοχή τους κάποιας σημασίας περιουσιακά στοιχεία.
Μικρή η μεγάλη ιδιοκτησία, χωράφια, κτήματα, αστικά ή αγροτικά ακίνητα, αυτοκίνητο ή κάθε άλλου είδους μέσο μεταφοράς που πληρώνει τέλη και φόρους για να κινείται η και να μην μετακινείται.
Όλοι εκείνοι επίσης που κατέχουν την οποία μικρή ή μεγάλη εμπορική επιχείρηση και μεταποιητική μονάδα που είτε είναι οικογενειακή επιχείρηση είτε κατορθώνει να απασχολήσει από δυο ανθρώπους και πάνω. Όλοι αυτοί είναι καταδικασμένοι να καταβάλουν ουσιαστικά λύτρα στο κράτος, δίχως την προσδοκία κάποιας ανταποδοτικής βασικά υπηρεσίας ή παροχής από αυτό.
Δεν είναι όμως μόνο αυτοί. Κι όσοι προσφέρουν μισθωτές υπηρεσίες σε έναν ή περισσοτέρους εργοδότες – είτε με μπλοκάκι είτε μέσω μισθολογίου – βρίσκονται όμηροι ενός συστήματος που τους επιβαρύνει συνεχώς όχι για να καλυτερεύσει την καθημερινότητά τους, αλλά για να συντηρήσει δημόσιους φορείς και διορισμένους υπάλληλους.
Το ίδιο και οι συνταξιούχοι της πραγματικής εργασίας, που πληρώνουν φόρους από αποδεκατισμένες απολαβές για τις οποίες θυσίασαν μια ζωή πάνω στη λογική ενός πλάνου εξασφαλισμένης αποστρατείας.
Κι όλα αυτά γιατί; Ώστε μέσω εξωφρενικών αδικιών και παράλογων ρυθμίσεων κάποιοι να τρυπώσουν στο συνταξιοδοτικό σύστημα και να το οδηγήσουν ακόμα και στα προ κρίσης αδιέξοδά του.
Στόχος όλων αυτών είναι η μακροημέρευση του πλέγματος κρατικών ελέγχων και παρεμβάσεων που κάνει την ζωή όλων αυτών που πληρώνουν ουσιαστικά αφόρητη και το μέλλον αυτών που απαρτίζουν το δημόσιο πλέγμα εξασφαλισμένο.
Κοινοτικός αξιωματούχος πρόσφατα ομολόγησε πως όλες οι φορολογικές επιβαρύνσεις υπήρξαν επιλογές της κυβέρνησης, προκειμένου να μην πειράξει τους φορείς του δημοσίου και να μην μειώσει δαπάνες που θα πείραζαν τους βολεμένους τροπαιούχους. Και είναι έωλο το επιχείρημα πως πολλοί κι απ’ αυτούς «δίνουν» μέσω φορών συνεισφέροντας στα βάρη.
Δίνουν κατ’ αρχήν από αυτά που ούτως η άλλως παίρνουν από την κοινωνία. Δεν παράγουν πλούτο τον οποίο αποστερούνται – όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Πρόσφατη μελέτη εξάλλου έδειξε πως κάθε μια θέση απασχόλησης στο Δημόσιο στοιχίζει περίπου όσο τρεις στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, χάνονται τρεις θέσεις εργασίας στην υπόλοιπη κοινωνία για κάθε (κομματικό ουσιαστικά) διορισμό στο κράτος.
Ας αναλογισθεί κάνεις πως θα σαν τα πράγματα αν «αυτοί που παίρνουν» έμπαιναν επιτέλους στο στόχαστρο με αντικειμενικό σκοπό την ανακούφιση της υπόλοιπης κοινωνίας από τα βάρη που της συσσωρεύουν.
Η οικονομική ανακούφιση από την απαλλαγή της κοινωνίας από υποχρεώσεις που δεν της ανήκουν – όπως η εξασφάλιση απασχόλησης στον δημόσιο τομέα προσωπικού που θα ‘πρεπε να αναζητήσει εργασία στην ιδιωτική οικονομία, παροχές με μοναδικό στόχο την ψηφοθηρία κι όχι την κάλυψη πραγματικών κοινωνικών αναγκών, άχρηστη γραφειοκρατία για δικαιολόγηση απλά διορισμών κι αμοιβών – θα ήταν θεαματική.
Πιθανότατα θα οδηγούσε σε κατάργηση της οικονομικής επιτροπείας (μνημόνια) που υφίσταται η χώρα από Ευρωπαίους δανειστές και ΔΝΤ. Και θα οδηγούσε σε ένα μέλλον απαλλαγμένο από τον οποίο κίνδυνο παλινδρόμησης σε οικονομικά αδιέξοδα.
Οφείλει η Αντιπολίτευση να συνειδητοποιήσει πως η κοινωνία δεν έχει άλλα περιθώρια υπομονής. Η οργή με τον υποαπασχολούμενο αλλά τεράστιο δημόσιο τομέα ξεχειλίζει.
Ο κόσμος βαρέθηκε να υπομένει την ψευδεπίγραφη ρητορική της φροντίδας δήθεν των αδυνάτων που σηματοδοτεί στην πράξη διαφθορά, ακινησία και κατρακύλα σε αποτελμάτωση.
Κοιτάξτε τον κόσμο που υποφέρει στα μάτια. Και πες τε του επιτέλους αυτά που θέλει να ακούσει. Ξεπεράστε τις αλυσίδες της πολιτικής ορθότητας κι απευθυνθείτε σ’ αυτούς που αποτελούν την κινητήριο δύναμη της κοινωνίας – σ’ αυτούς δηλαδή που δίνουν. Κάντε τους να αισθανθούν πως εκφράζετε τις αγωνίες τους.
Μια καινούργια ημέρα τότε θα ξημερώσει…
Δημοσιεύτηκε στισ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Υπεγράφη η προγραμματική σύμβαση για την αναπαλαίωση του μεταβυζαντινού Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής
Την τετραμερή προγραμματική σύμβαση για την αποκατάσταση του μεταβυζαντινού Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής που βρίσκεται δίπλα στο νέο, υπέγραψαν σήμερα, Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017, ο Δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς και ο εφημέριος του ναού, Πρωτοπρεσβύτερος κ. Δημήτριος Παναγακόπουλος.
Η σύμβαση αφορά στο έργο συντήρησης, αποκατάστασης, προστασίας και ανάδειξης του μνημείου. Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται σε 480.000 ευρώ και θα καλυφτεί  με δαπάνη του Δήμου Φυλής.

Φορέας υλοποίησης είναι το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού δια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής, ενώ το τέταρτο, εκ του νόμου, συμβαλλόμενο μέρος είναι η Περιφέρεια Αττικής.
Με την τετραμερή Προγραμματική Σύμβαση μεταξύ Δήμου Φυλής, Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Περιφέρειας Αττικής και Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, ανοίγει ο δρόμος για την αποκατάσταση του ιερού μνημείου, που αποτελεί πάγιο και διαχρονικό αίτημα των πολιτών της Δημοτικής Ενότητας Φυλής.

Το συντονισμό των διαδικασιών για την υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης είχε ο Επιστημονικός Συνεργάτης του Δημάρχου Φυλής, κ. Γιάννης Λιάκος, ενώ παρευρέθηκαν, επίσης, ο Αντιδήμαρχος ΔΕ Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικής Υπηρεσίας Θανάσης Σχίζας και η Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της ΔΕ Φυλής Ελένη Λιάκου.
Δημοσιεύτηκε στισ

Ομιλία Draghi….. 16:00 (Ώρα Ελλάδος)!

Ο Mario Draghi (γεννημένος στις 3 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Ιταλός τραπεζίτης και οικονομολόγος, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και διαδέχτηκε τον Jean Claude Trichet ως Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τον Νοέμβριο του 2011.
Ως επικεφαλής της ΕΚΤ, έχει μεγαλύτερη επιρροή στην αξία του ευρώ από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Οι παρατηρήσεις του ενδέχεται να καθορίσουν βραχυπρόθεσμη θετική ή αρνητική τάση.
Οι πρώτες εκτιμήσεις χθες βράδυ στις Βρυξέλλες, μεταξύ στελεχών που εμπλέκονται θεσμικά στη συνεργασία με την ΕΚΤ, υποστήριζαν ότι για τους λίγους επόμενους μήνες και μέχρι τον σχηματισμό της νέα πολυκομματικής κατά πάσα πιθανότητα κυβέρνησης ο κ. Ντράγκι “καλείται για άλλη μία φορά να διασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα από πιθανές αναταράξεις…”. Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης ο ρόλος του κ. Ντράγκι είναι πολύ πιθανό – σύμφωνα με τους ίδιους κύκλους – ότι “θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερα προβλήματα” όσον αφορά τη διαμόρφωση της πολιτικής που ακολουθεί η ΕΚΤ. 
Συγκεκριμένα η ΕΚΤ αυτή την περίοδο είναι αντιμέτωπη με τις προς το παρόν μη προβλέψιμες αντιδράσεις των αγορών έναντι της απόφασης της Fed της προηγούμενης εβδομάδας (σ.σ. απόφαση να αρχίσει τη μείωση του ισολογισμού της ήτοι να “μαζέψει” σταδιακά από τις αγορές τα 4,5 τρισ. δολ που έχει “ρίξει” τα τελευταία 7 χρόνια). Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης, ο κ. Ντράγκι πρέπει να διαχειρισθεί τις ασφυκτικές πιέσεις από τη Γερμανία στον δικό του ισολογισμό (πιέζεται ασφυκτικά να αναδιπλωθεί), ενώ οι ανάγκες της ευρωζώνης και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση. 
Η κατάσταση μοιάζει, σύμφωνα με κύκλους της Φρανκφούρτης, με “ένα φαύλο κύκλο” από τον οποίο ο κ. Ντράγκι καλείται να βρει διέξοδο σε χρονικό διάστημα το οποίο αρχίζει όχι πιο αργά από τα τέλη του 2017 όταν η νέα συμμαχική γερμανική κυβέρνηση, θα έχει αναλάβει δράση…
Η Ευρωζώνη όπως εκτιμούν ευρωπαίοι οικονομικοί αναλυτές, είναι σε διαφορετική “φάση” από εκείνη των ΗΠΑ και αναμφίβολα με λιγότερα περιθώρια ευελιξίας από εκείνα της Ιαπωνίας… Η ΕΚΤ καλείται πλέον να διασχίσει ένα οικονομικό και πολιτικό “ναρκοπέδιο”, στο οποίο η θεσμικά κατοχυρωμένη, αλλά πρακτικά αμφισβητούμενη (Bundesbank, κ.α.) ανεξαρτησία της δεν είναι δεδομένο ότι θα δώσει στον κ. Ντράγκι την ελευθερία για αποφάσεις που θα έχουν την ισχύ και την αποτελεσματικότητα του Ιουνίου του 2012… 
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, υπάρχουν κοινοτικοί αξιωματούχοι στην Κομισιόν –οι οποίοι είχαν προβλέψει τη σύνθεση της νέας γερμανικής κυβέρνησης – που εκτιμούν ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο πλέον να γίνουν πράξη τα επόμενα βήματα για την τραπεζική ενοποίηση. Εξέλιξη η οποία βρίσκεται στην καρδιά των “αλλαγών” στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, που πρόσφατα ακούσαμε να περιγράφεται από τον κ. Γιουνκέρ και τον κ. Μακρόν. Ο γάλλος πρόεδρος, σαν ο ένας πόλος του γερμανογαλλικού άξονα, αύριο πρόκειται να εκθέσει αυτόν τον σχεδιασμό υπό τη σκιά των εξελίξεων στην Γερμανία. Και θα έχει ιδιαίτερη σημασία να διαπιστωθεί αν θα έχει μετακινηθεί από τις αρχικές του απόψεις. Σήμερα επίσης αναμένεται να ερωτηθεί σχετικά και ο κ. Ντράγκι ο οποίος “ανακρίνεται” από την Οικονομική Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου, αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι θα αποφύγει για προφανείς λόγους κάθε σχετικό σχόλιο… 
Δημοσιεύτηκε στισ

Ο Μπέρντραντ Ράσελ, Άγγλος φιλόσοφος, μαθηματικός, πασιφιστής και πολέμιος των πυρηνικών εξοπλισμών, έγραψε αυτή την επιστολή προς τον αρχιφασίστα Sir Oswald Mosley, ιδρυτή της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών, σε ηλικία 89 ετών το 1962.Ο αρχιφασίστας του έστελνε επιστολές για να τον προβοκάρει να ανοίξουν συζήτηση σχετικά με τα ηθικά «πλεονεκτήματα» του φασισμού. Η επιστολή του Μπέρτραντ Ράσελ αποτελεί μανιφέστο του δικαιώματος να μην ανοίγουμε καμιά συζήτηση με τους αρνητές τις ελευθερίας του λόγου, για χάρη μιας ψευδεπίγραφης, όσο και επικίνδυνης ελευθερίας του λόγου των φασιστών, των ναζί και κάθε είδους αυταρχικών και πρωτοφασιστών.

Αγαπητέ σερ Όσβαλντ,Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας και όσα μου επισυνάψατε. Έκατσα και σκέφτηκα σε ότι αφορά την πρόσφατη αλληλογραφία μας. Είναι πάντα δύσκολο να αποφασίζει κανείς πως θα απαντήσει σε ανθρώπους που το ήθος τους είναι τόσο ξένο και, στην πραγματικότητα, αποκρουστικό σε σχέση με το δικό του. Δεν είναι πως μου κακοφαίνονται οι γενικές θέσεις που παίρνετε, αλλά πως κάθε ουγκιά της ενέργειας μου έχει αφοσιωθεί στην ενεργή αντιπολίτευση προς την σκληρή μισαλλοδοξία, την παθολογική βία και την σαδιστική καταδίωξη, που έχουν χαρακτηρίσει την φιλοσοφία και την πρακτική του φασισμού.Αισθάνομαι υποχρεωμένος να πω πως τα συναισθηματικά σύμπαντα που κατοικούμε, είναι τόσο διαφορετικά και βαθύτατα αντίθετα, που τίποτα παραγωγικό ή ειλικρινές δεν θα μπορούσε να προκύψει από μια συναναστροφή μας.Θα ήθελα να κατανοήσετε την ένταση αυτής της πεποίθησης εκ μέρους μου. Τα λέω αυτά, όχι λόγω κάποια προσπάθειας να φανώ αγενής, αλλά λόγω όσων εκτιμώ στην ανθρώπινη εμπειρία και τα ανθρώπινα επιτεύγματα.Μετά τιμήςΜπέρτραντ Ράσελ