Καλημέρα σε όλους τους Έλληνες !!
Ο παραλογισμός του Μωσαϊκού Νόμου: Μπορείς να σκοτώσεις μια ψείρα ή να της κόψεις μόνο τα πόδια!
Ο Νόμος, εβραϊκά Τορά, που δόθηκε στον Μωϋσή στο όρος Σινά από τον Θεό, ήταν η συμφωνία (διαθήκη) μεταξύ Θεού και Ισραηλιτών, για να ρυθμίζει τις σχέσεις των Ισραηλιτών με τον Θεό και μεταξύ τους, καθώς επίσης και για να τους βοηθήσει να παραμείνουν πιστοί σ’ αυτή τη συμφωνία (διαθήκη). Η σχέση αυτή πέρασε για αιώνες από «σαράντα κύματα», αφού κάθε τόσο οι Ισραηλίτες αθετούσαν την συμφωνία, παρόλο που ο Θεός έμεινε πιστός σ’ αυτή και συγχωρούσε πάντα τους Ισραηλίτες για την παραβίασή της…
Μετά όμως από την αιχμαλωσία τους από τους Βαβυλώνιους (584 π.Χ.) και την πικρή πείρα της εξορίας τους, όταν επέστρεψαν πάλι στα πάτρια εδάφη, αποφάσισαν ως κοινότητα πως θα τηρούσαν πιστά το Νόμο, αφού θεώρησαν την αιχμαλωσία τους ως τιμωρία από τον Θεό, επειδή δεν τήρησαν την διαθήκη του.
Παράλληλα όμως με τις διατάξεις του Νόμου που βρίσκονταν στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και προϊόντος του χρόνου, δημιουργήθηκε σταδιακά μια πλούσια παράδοση από ερμηνείες και διατάξεις, που με τον καιρό απόκτησε ίση σχεδόν αξία με τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, το γραπτό δηλαδή λόγο του Θεού. Οι ερμηνείες αυτές και οι διατάξεις ρύθμιζαν την ζωή των Ιουδαίων ως την τελευταία λεπτομέρεια. Η αυστηρή τήρηση του Νόμου έδωσε μεν την δυνατότητα στους Ισραηλίτες να διατηρήσουν τις πνευματικές τους παραδόσεις και την εθνική τους συνείδηση, αλλά είχε και αρνητικές συνέπειες αφού ο Νόμος κατέστη με την υπερύθμιση, ένα πραγματικά δυσβάστακτο φορτίο. Ενδεικτικά να αναφέρουμε, πως μόνο για την τήρηση της αργίας του Σαββάτου, υπήρχαν 39 απαγορεύσεις!
Ορισμένοι μάλιστα Φαρισαίοι, ερμηνεύοντας την απαγόρευση κάθε εργασίας την ημέρα του Σαββάτου, έφτασαν στο σημείο να περιπλακούν οι ίδιοι, αλλά να περιπλέξουν και το λαό σε γελοίες λεπτομέρειες. Λόγου χάρη: Επιτρεπόταν να φάει κανείς ένα αυγό την τάδε μέρα, αφού η κότα που το γέννησε είχε παραβεί το Νόμοδουλεύοντας; Απαγορευόταν να σφάζουν ζώα αλλά αν ήταν ψείρα μπορούσαν να την σκοτώσουν; Οι αυστηροί διδάσκαλοι ήταν αντίθετοι σ’ αυτή τη φοβερή βεβήλωση της ημέρας του Κυρίου˙ οι πιο ελαστικοί, ωστόσο, έλεγαν ότι μπορούσαν να της κόβουν τα πόδια!
Η ίδια λεπτολογία εκδηλωνόταν και σε ό,τι αφορούσε τις διάφορες προσφορές καθώς επίσης και τις πράξεις εξαγνισμού και κάθαρσης. Ο χωρικός, που είχε ακουμπήσει σε μια σιταποθήκη στάρι προσφοράς, είχε το δικαίωμα να φυλάξει σ’ αυτήν «βέβηλο» στάρι; Πόσα χτυπήματα μπορούσε να δώσει με το σκουπόξυλο, σύμφωνα με το Νόμο; Κάποιος άλλος, που καθώς κουβαλούσε σπαράγγια για τη δεκάτη (το ένα δέκατο των γεωργικών προϊόντων που αφιερώνονταν στο Ναό), του έπεσαν μερικά κάτω στο χώμα, είχε το δικαίωμα να φάει αυτά που θα βλάσταιναν; Ο ευσεβής Ναζηραίος(Ιουδαίος ασκητής, που ήταν αφιερωμένος στο Θεό), που είχε τάξει να μη βάλει στο στόμα του ζωμό, είχε το δικαίωμα να φάει τα κρεμμύδια που θα είχε ζουλήξει από απροσεξία;
Ήταν τόση μεγάλη η τυπολατρία και η προσκόλληση στο Νόμο, ώστε να χρειάζονται διατάξεις για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε οι Ισραηλίτες να ασκούν το έργο της φιλανθρωπίας. Ο παρακάτω πίνακας που δημοσιεύουμε, είναι απόσπασμα από το Ταλμούδ (συλλογή με γνώμες των ραββίνων) και περιέχει διατάξεις για το πόσο έπρεπε να απλώσει το χέρι του ο πιστός Ισραηλίτης για να δώσει ελεημοσύνη στον φτωχό την ημέρα του Σαββάτου:
Οι μεταφορές κατά το Σάββατο είναι δύο, δηλαδή τέσσερις μέσα στο σπίτι και δύο, δηλαδή τέσσερις έξω από το σπίτι. Πως συμβαίνει αυτό;
Ο φτωχός στέκεται έξω και ο οικοδεσπότης μέσα στο σπίτι.
1. Αν ο φτωχός απλώσει το χέρι του μέσα (στο σπίτι) και τοποθετήσει ένα αντικείμενο μέσα στο χέρι του οικοδεσπότη ή αν ο φτωχός πάρει ένα αντικείμενο από το χέρι του οικοδεσπότη και το φέρει έξω, τότε ο φτωχός είναι ένοχος και ο οικοδεσπότης δεν είναι ένοχος.
2. Αν ο οικοδεσπότης απλώσει το χέρι του έξω από το σπίτι και τοποθετήσει ένα αντικείμενο μέσα στο χέρι του φτωχού ή αν πάρει ένα αντικείμενο από εκεί και το μεταφέρει μέσα, ο οικοδεσπότης είναι ένοχος και ο φτωχός δεν είναι ένοχος.
3. Αν ο φτωχός απλώσει το χέρι του μέσα στο σπίτι και ο οικοδεσπότης πάρει ένα αντικείμενο ή τοποθετήσει ένα αντικείμενο μέσα στο χέρι του φτωχού και το μεταφέρει έξω κανένας δεν είναι ένοχος.
4. Αν ο οικοδεσπότης απλώσει το χέρι του έξω από το σπίτι και ο φτωχός πάρει ένα αντικείμενο από το χέρι του πλουσίου ή τοποθετήσει ένα αντικείμενο μέσα στο χέρι του πλουσίου και το μεταφέρει μέσα κανένας δεν είναι ένοχος.
Όλος αυτός ο παραλογισμός από εντολές και απαγορεύσεις, ανάγκαζε τους πιστούς, ακόμα και Ραβίνους να στρεψοδικούν, εφευρίσκοντας και χρησιμοποιώντας διάφορα τεχνάσματα. Λέγεται, πως ο ξακουστός Ραβίνος Ιλλέλ, για να παρακάμψει την εντολή που έλεγε να χαρίζονται τα χρέη κάθε επτά χρόνια κατά τη διάρκεια του λεγόμενουΣαββατικού έτους, επινόησε το προσμπάλ, ένα έγγραφο που εξασφάλιζε την πληρωμή κάθε πίστωσης. Αλλά και ο απλός λαός δεν πήγαινε βέβαια πίσω. Για παράδειγμα, αφού το Σάββατο δεν έπρεπε να περπατούν πιο μακριά από τη «σαββατική οδό», δηλαδή έξι στάδια (1110,9 μέτρα), έφτιαχναν από μόνοι τους μια φανταστική κατοικία, το ερουβά, από το οποίο μπορούσαν σύμφωνα με το Νόμο, να ξεκινούν πάλι για να διανύσουν τα έξι στάδια.
Έχοντας όλα τα παραπάνω υπόψη, δεν είναι παράξενο πως σχεδόν όλοι οι Ιουδαίοι, δεν τηρούσαν όλες αυτές τις παράλογες διατάξεις και τις παράβαιναν, κάτι που ομολογεί ευθαρσώς και ο απόστολος Πέτρος κατά την διάρκεια της Αποστολικής συνόδου, ονομάζοντας όλη αυτή την κατάσταση ζυγό: «Τώρα λοιπόν, γιατί πειράζετε τον Θεό βάζοντες ζυγό στον τράχηλο των μαθητών, τον οποίον ούτε οι πατέρες μας ούτε εμείς μπορέσαμε να βαστάξουμε;» Πράξεις των αποστόλων 15:10.
Αλλά και ο Χριστός ερχόμενος στον κόσμο, κατάλαβε πολύ καλά, πως με την υπερβολική προσήλωση στο Νόμο έτσι όπως είχε καταντήσει, κινδύνευε ο ψυχικός κόσμος των Ιουδαίων, γι’ αυτό και εξήγγειλε το περίφημο, «πως το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι άνθρωπος για το Σάββατο» Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο 2:28. Αλλά και οι συνεχιστές του έργου του, οι μαθητές του και οι Απόστολοι, όταν ο Χριστιανισμός κινδύνεψε να καταστεί μία ακόμη Ιουδαϊκή αίρεση, συγκάλεσαν το 47 – 48 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα, την Αποστολική Σύνοδο, στην οποία αποφάσισαν, πως για να γίνει κάποιος Χριστιανός δεν χρειάζεται να τηρεί τον Νόμο, ελευθερώνοντας έτσι τον άνθρωπο από τον παραλογισμό του.
Δυστυχώς όμως, με το πέρασμα των χρόνων ο φορμαλισμός που κατήγγειλε ο Χριστός και οι μαθητές του, δηλαδή η προσκόλληση στην εθιμοτυπία και η τήρηση κάποιων εντολών παραβλέποντας την ουσία που είναι η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, εισχώρησε στον Χριστιανισμό. Το νομικό πνεύμα για μια ακόμη φορά έχει νικήσει, λες και ο άνθρωπος κινούμενος από μαζοχισμό απεμπολεί την ελευθερία που του χάρισε ο Χριστός και υποτάσσεται σε νεκρές φόρμες και σχήματα. Για μια ακόμη φορά οι πιστοί βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος ή έχουν πάθει, αυτό που έχει πει έξοχα ο Κινέζος σοφός Κομφούκιος:
«Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτά το δάχτυλο!»
Το βελανίδι
(του Γερ. Ηρ. Παπατρέχα)
Ο Αύγουστος, με το παλιό ημερολόγιο βέβαια, δηλ. το χρονικό διάστημα από 14 Αυγούστου μέχρι 14 Σεπτεμβρίου σήμερα, ήταν για τα χωριά μας, όπως και για όλα τα χωριά της Ελλάδας, ο καλότυχος μήνας. Η σοδειά για το ψωμί της χρονιάς και την «ταή» των ζωντανών, είχε καλά κυβερνηθεί στ’ αμπάρια, αν βέβαια είχε πάει καλά ο Μάης.
Οι μύλοι δούλευαν νυχτοήμερα, τα φουρνάρια μοσκοβολούσαν από το νιο ψωμί. Ο νοικοκύρης που εξασφάλιζε το ψωμί του σπιτιού, τη «φαούρα» του, ένιωθε ευτυχής ωσάν να είχε λύσει όλα του τα προβλήματα. Το ψωμί της φαμελιάς ήταν το σπουδαιότερο, το βασικό,όλα τ’ άλλα, κάπως θα τα βόλευε. Και τα βόλευε καλά και παρακαλά τις χρονιές που «έπιανε» βελανίδι ο μεγάλος βελανιδιώνας, κύριο χαρακτηριστικό της ξηρομερίτικης ενδοχώρας.
Απ’ τη βουνοσειρά του Πεταλά, που αποτελεί και το φυσικό όριο Ξηρομέρου και Βάλτου, πιο σωστά απ’ τα Σαρδίνινα, μέχρι κάτω χαμηλά στον Τρίκαρδο, κυρίαρχο στοιχείο είναι οι σκληροτράχηλες και συχνά υψικάρηνες, αιωνόβιες βελανιδιές. Ήταν κάποτε ο μεγαλύτερος βελανιδιώνας των Βαλκανίων και λέω κάποτε, γιατί στον αιώνα μας δοκιμάστηκε πολύ από τη φωτιά και το τσεκούρι.
Θαυμάζει κανείς τούτο το δέντρο που ριζώνει, «αξαίνει και πλαταίνει» στις αιχμηρές και «ηλίβατες» βουνοσειρές του τόπου μας και καταφέρνει με την ελάχιστη ικμάδα να στέκεται περήφανο και συχνά πελώριο. Σε πολλά, που έτυχε να ριζώσουν σε «ψαχνό», μόνο το επίθετο γιγαντιαίο ταιριάζει. Είναι πραγματικές βασιλικές δρυς.
Ως τις αρχές του αιώνα μας στη Βελαώρα του Μαχαλά ύψωνε το απίστευτο ανάστημα της η περιβόητη «Κάλπη», οπωσδήποτε η μεγαλύτερη βελανιδιά της Βαλκανικής. Όταν κάποτε ζήτησα από ένα σεβάσμιο γέροντα, σκληροτράχηλο όπως η βελανιδιά, να μου περιγράψει εκείνον το γίγαντα, μου απάντησε χαρακτηριστικά: «Ήταν ένα έρπιτου!». Και είναι γνωστό ότι στο Ξηρόμερο με τη λέξη «έρπετο» (όχι ερπετό), χαρακτηρίζουμε κάτι γιγαντιαίο, τερατώδες. Ήταν τόσο μεγάλη, λοιπόν, εκείνη η βελανιδιά, που της είχαν δώσει και το τόσο περίεργο όνομα «Κάλπη», ώστε όταν έπιανε βελανίδι, κληρονόταν ως «τεμάχι» σε τέσσερες – πέντε οικογένειες.
Θα φανεί απίστευτο κι όμως είναι αληθινό. Οι τιναχτάδες, που περπατούσαν πάνω στα κλωνάρια της, κατέβαζαν με τα λουριά τους εξήντα(!) και συχνά περισσότερα φορτώματα, δηλ. 120 τσουβάλια γεμάτα ως απάνω – απάνω, «σωπανιαστά» που λέμε.
Μα κάποτε, όπως συμβαίνει δα μ’ όλα τα ζωντανά της πλάσης, ήρθε η μοιραία στιγμή, ήρθε το τέλος και γι’ αυτή τη βασίλισσα του μεγάλου δάσους. Φορτωμένη, ποιος ξέρει με πόσους αιώνες, ξεριζώθηκε, έπεσε, συντρίφτηκε με μέγα πάταγο και τότε έγινε ό,τι λέει η αρχαία παροιμία: «Δρυός πεσούσης…». Στην περίπτωση ετούτη, πάντες οι Μαχαλιώται εξυλεύθησαν!
Τούτος, λοιπόν, ο απέραντος βελανιδιώνας ήταν από τα πανάρχαια χρόνια πόρος ζωής, στήριγμα, πηγή πλούτου θα έλεγα για τους Ακαρνάνες της ενδοχώρας. Ακόμα και του Οδυσσέα τα κοπάδια, «συών σοβόσια», «αγέλαι βοών» και «πόεα οιών», εδώ έτρωγαν «βάλανον μετοικέα». Ίσως ήταν προίκα της Πηνελόπης, της κόρης του Ικάριου, αυτό το πλουτοφόρο δάσος. Το δάσος που από πανάρχαιες εποχές εκτός από την άφθονη τροφή στα κοπάδια, έδινε πολύτιμη, μοναδική δεψική και βαφική ύλη. Αναμφισβήτητα έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη ζωή των Ακαρνάνων και στους αιώνες που ακολούθησαν, δηλ. κατά την ιστορική π.Χ. εποχή και κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτέλεσε «προνομία» της βαλιντέ σουλτάνας (βασιλομήτορας) με πληρεξούσιο τον εκάστοτε Καπουδάν ποσά, δηλ. τον αρχιναύαρχο. Κι ο Βλαχογιάννης μας δίνει την πληροφορία ότι ο Αλή Πασάς νοίκιασε τον βελανιδιώνα από τον Καπουδάν Πασά, ποιος ξέρει με πόσα πουγγιά μπαξίσι. Ο ίδιος μεγάλος ιστορικός ερευνητής, αποκαλεί το Ξηρόμερο «καλότυχη επαρχία» για τα προνόμια που είχε λάβει κατά καιρούς.
Μετά την απελευθέρωση χαρακτηρίστηκε εθνικό κτήμα και επιζεί ως τις μέρες μας η παράδοση ότι χάρη στον αγώνα του Θοδωράκη Γρίβα δόθηκε το δικαίωμα της νομής του βελανιδόκαρπου στα χωριά του Ξηρομέρου και μοιράστηκε το δάσος, ώστε να ‘χει κάθε χωριό το «τεμάχι» του.
Όταν γεννήθηκε ο διάδοχος Κωνσταντίνος, στα 1868, η ανακτορική καμαρίλα, οι αιώνιοι γλειψιματίες εισηγήθηκαν να γίνει το δάσος «μαντωλάδα», δηλ. να γίνει βασιλική προνομία, όπως η Μανωλάδα της Ηλείας. Ο ξεσηκωμός των Ξηρομεριτών ματαίωσε τα ανίερα εκείνα σχέδια. Ολόκληρη μονογραφία αξίζει τούτο το ευλογημένο δάσος, έχει μεγάλη ιστορία.
Αλλά καιρός για τα λαογραφικά μας. Όπως προανάφερα, οι χρονιές που ο βέλανιδιώνας «έπιανε καρπό», ήταν χαράς ευαγγέλια για όλα τα χωριά που είχαν «τεμάχι». Βέβαια, προνομιούχα ήταν τα χωριά που έτυχαν κοντά και μέσα ακόμα στο βελανιδιώνα, γιατί εκτός που είχαν πολλές, πάμπολλες, «χωραφίσιες» βελανιδιές, στοιχειωμένα, μεγαλόπρεπα δέντρα, που κατέβαζαν και τον πολύ καρπό, μάζευαν και τη «χαμάδα» πολύ πριν αρχίσει η συγκομιδή. Εδώ πρέπει να πούμε ότι υπήρχαν τρεις ποιότητες βελανιδιού και λέμε υπήρχαν, γιατί τώρα πια αυτό το άλλοτε πολύτιμο προϊόν ανήκει στα αζήτητα.
Η πρώτη ποιότητα, λοιπόν, ήταν η «χαμάδα», ο άγουρος ακόμα και φυσικά μικρός σε μέγεθος καρπός, που έπεφτε από το δέντρο, «έρευε» από τα μέσα Ιουλίου. Το ίδιο το δέντρο έκανε το ξεδιάλεμα, κανόνιζε πόσο καρπό θα κρατήσει και πόσο θ’ απορρίψει.
Αυτή τη χαμάδα, λιγοστή οπωσδήποτε σε ποσότητα, την αγόραζαν οι έμποροι με καλύτερη τιμή, γι’ αυτό και οι γυναίκες των κοντινών στα βελανιδοτόπια χωριών ξεχύνονταν με τα σακούλια. Με τη χαμάδα μπάλωναν ένα σωρό τρύπες του νοικοκυριού.
Το ώριμο βελανίδι ήταν το κύριο προϊόν της συγκομιδής, ήταν το «μάτερο», ήταν αυτό που γέμιζε τις αποθήκες και σε χρονιές μεγάλης καρποφορίας, «ξυλοκαρπίας», όπως τόσο πετυχημένα λέμε στον τόπο μας, έφτανε και ξεπερνούσε τα πέντε και έξι εκατομμύρια οκάδες, δηλ. 7.500 τόνους περίπου. Κάθε χωριό, λοιπόν, από τις αρχές Αυγούστου φρόντιζε να βάλει δραγάτη στο τεμάχι του, ώστε να φυλαχτεί ακόμα και η χαμάδα. Τα «Καραγκούνικα» χωριά, σχεδόν όλα στην καρδιά του μεγάλου βελανιδιώνα, όχι μόνο δεν είχαν δικαιώματα στη νομή, αλλά ούτε ν’ απλώσουν το χέρι τους κάτω από βελανιδιά. Και τούτο γιατί μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν ακόμα σκηνίτες και τους πολεμούσε κι ο Θοδωράκης Γρίβας.
Αρειμάνιοι ντουλαμοφόροι, από κείνους τους χαρακτηριστικούς τύπους του Ξηρομέρου, τους «περισσότερο φίλους της κίνησης παρά της εργασίας», οπλισμένοι με το σασεπώ κι αργότερα με το θρυλικό γκρα, φρόντιζαν να κάνουν πολύ αισθητή την παρουσία τους.
Κατά τα μέσα του Σεπτέμβρη, όταν πια ο καρπός ήταν ώριμος για συγκομιδή, εγιόμιζαν οι στράτες από τα καραβάνια- πραγματική μετοικεσία, ξεσηκωμός. Καραβάνια από τα Ριζοβούνια (Βούστρι, Άχυρα, Κομποτή) από το δήμο Σουλίου (τα χωριά Ζάβιτσα, Μερδενίκου, Βάρνακας, Κανδήλα, Μύτικας) και του Εχίνου (τα χωριά γύρω απ’ την Κατούνα ως Μαχαλά) κινούσαν για τη Μάνινα. Η απόσταση μεγάλη, μια ολόκληρη μέρα στη στράτα και βάλε, από το χάραμα μέχρι το θάμπωμα. Κάθε φαμελιά με την κουμπάνια της σε τρόφιμα και τα «σέα» της φορτωμένα στ’ αλογομούλαρα και στα γαϊδούρια. Ψωμί για μέρες, όσπρια, τραχανά, το λαδάκι το βλογημένο αλλά και το ξύδι για τη ζούπα. Τα εφόδια συμπληρώνονταν με τα «λούρια», που χωρίς αυτά δεν ξεκινούσε κανείς. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να τινάξει τον καρπό; Γι’ αυτό και φρόντιζαν μέρες πριν, πάντα παρέες, να μπουν σε παλιουριώνες και να κόψουν τα λούρια. Ξάνοιγαν τον τόπο με τα φαλκίδια και διάλεγαν τα πιο ψηλά και πιο εύρωστα, τα καθάριζαν και στη συνέχεια άναβαν φωτιές για να τα «κάψουν» και στη συνέχεια να τα ισιώσουν. Σε τούτη την περίπτωση είχε κυριολεκτική εφαρμογή η γνωστή παροιμία «το στραβό το ξύλο η φωτιά το σιάζει». Ο λούρος ήταν το όπλο, το μοναδικό εργαλείο των τιναχτάδων.
Σαν έφταναν κατάκοποι στη Μάνινα, κάθε χωριό στο «τεμάχι» του, πρώτη φροντίδα ήταν η εγκατάσταση, καθένας να στήσει το «γορδί» του. Πόσες και πόσες γενιές δεν έστησαν τη φρατζέτα τους στον ίδιο τόπο και δεν αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα. Όλα δύσκολα και πάνω απ’ όλα το νεράκι του θεού.
Ανάλογα με τις φαμελιές που συγκεντρώνονταν σε κάθε τεμάχι, ήταν και τα μερίδια που κληρώνονταν.
Με το χάραμα άρχιζε η συγκομιδή με πρωταγωνιστές τους «τιναχτάδες» και τα «λούρια» τους, βέβαια.
Ο τιναχτής έπρεπε να είναι ψύχραιμος, προσεχτικός, να έχει την ικανότητα να «σκαλώνει» και στις πιο δύσκολες βελανιδιές και να καταφέρνει να ισορροπεί, ώστε να έχει ελεύθερα τα χέρια του, για να χειρίζεται το λούρο.
Πολλές βελανιδιές ήταν «καλανέβατες», ενώ επίσης πολλές ήταν δύσκολες, «γκρίτζαλες», όπως λέμε. Ο κορμός τους τιναζόταν κατακόρυφος, τα σταυρώματα βρίσκονταν ψηλά. Συχνά χρειαζόταν να πετάξουν τριχιά και με τη βοήθεια της να σκαρφαλώσουν και τι να πει κανείς για δέντρα που ήταν σε «ρόβολο», σε γκρεμίλα.
Τα ατυχήματα ποτέ δεν έλειψαν και αρκετά υπήρξαν θανατηφόρα. Σκληρή η δουλειά για όλους μέσα στο λιοπύρι, στ’ αγκάθια, στα λιθάρια, στους σκορπιούς και στα φίδια. Εισόδημα πληρωμένο με πολύ ιδρώτα και με αίμα ακόμα.
Με το βασίλεμα του ήλιου το γορδί ζωντάνευε- ξεφόρτωναν το βελανίδι της ημέρας, τ’ απλώνανε στ’ αλώνια, ενώ οι γυναίκες άναβαν τη φωτιά στις «φωτογωνιές», για να ετοιμάσουν το βραδινό, να φάνε κάτι με το κουτάλι και ν’ απλώσουν μετά το κατάκοπο κορμί τους. Οι μεσίτες των εμπόρων του Αστακού δεν αργούσαν να εμφανιστούν με τα καντάρια τους. Το πιο σπουδαίο προτέρημα τους ήταν η τέχνη τους να «τσακίζουν» το καντάρι, ώστε να κλέβουν δύο – τρεις οκάδες σε κάθε ζύγι. Ήταν μια αυτοπριμοδότηση που συμπλήρωνε το μεσιτικό τους.
Αλλά και μια υποτυπώδης αγορά δεν έλειπε από τα «γόρδια»· λείπει μαθές ποτέ το αλισβερίσι; Μαγαζιά του Αστακού ή και του Αντελικού ακόμα, έστηναν παραρτήματα. πρόχειρες καλύβες με λίγα ψώνια, όπως πανικά, ψιλικά, κεφαλομάντηλα, κάλτσες κ.ά. ανταλλάσσονταν με βελανίδι.
Τέλος, πώς μπορούσε να λείψει ο καφετζής; Μια μπουκάλα ούζο, ένα κουτί λουκούμια, κάνα δυο μπρίκια για καφέ, μια φωτογωνιά κι ένα ασκί με νερό ήταν όλα κι όλα τα καπιτάλια του καφενέ.
Οι μέρες περνούσαν με μόχθο πολύ, με στέρηση αλλά και με τραγούδια και με χορούς ακόμα. Αν το βελανίδι είχε βγάλει τη βελάνα του, δηλ. αν η βελάνα έβγαινε από το κύπελλο, έπρεπε η φαμελιά να καθίσει σταυροπόδι γύρω απ’ το σωρό, να παραμερίσει κούραση και νύστα, για να «ξεβελανιάσει».
Μετά την πώληση γινόταν το «σάκιασμα» σε τσουβάλια που έφερναν οι έμποροι, το ζύγισμα και η πληρωμή και στη συνέχεια η μεταφορά στις αποθήκες. Τη μεταφορά έκαναν τα παλιά χρόνια Πραμαντιώτες και Καραγκούνηδες αγωγιάτες. Φάλαγγες τ’ αλογομούλαρα, φορτωμένα με το προϊόν του μόχθου των χωριών του Ξηρομέρου, έπαιρναν το δρόμο για τις αποθήκες…
Πηγή: «ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ», Φεβρ 1994
Ζητώ συγνώμη Μιχάλη Λιάπη
Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017, 00:01
Ομολογώ! Πετροβόλησα τον Μιχάλη Λιάπη επειδή προσπάθησε με πλαστές πινακίδες να αποφύγει τα τέλη κυκλοφορίας. Απαίτησα Δικαιοσύνη, όταν δημοσίευμα ισχυρίστηκε ότι ο μακαρίτης ο Μαγγίνας απασχολούσε στο κτήμα του πακιστανό εργάτη δίχως ένσημα. Ζήτησα το κεφάλι του Τσιτουρίδη, όταν συμμετείχε στο μέγα σκάνδαλο της μετεγγραφής του υιού του σε Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ζητώ συγνώμη απ’ όσους Δεξιούς, Πασόκους, Αναρχοφιλελεύθερους και λοιπούς συμπατριώτες «σταύρωσα» όλα αυτά τα χρόνια στο όνομα μιας υποτιθέμενης επίθεσης σε βάρος των εγκλημάτων που διεπράχθησαν σε βάρος της ηθικής του ελληνικού λαού. Και λέω υποτιθέμενης, διότι πιστεύαμε τότε ότι εμείς μαζί με άλλους ηθικολόγους είχαμε συγκροτήσει κάποιο άτυπο κίνημα ηθικής, το οποίο τελικά αποδείχτηκε ότι δεν υπήρξε. Εκείνο που πραγματικά υπήρξε ήταν η δημιουργία ενός τεράστιου ψέματος από την Αριστερά, σε μία προσπάθεια να αποδυναμώσουν ηθικά την Κεντροδεξιά και να αποκτήσουν κάποια στιγμή την εξουσία. Οι υπόλοιποι απλά πιαστήκαμε… κότσοι! Και την πήρανε την εξουσία. Κι έκαναν κυβέρνηση με τον Καμμένο και τα άλλα παιδιά. Και είδαμε επί των ημερών σημεία και τέρατα. Δεν βρέθηκε ένας βουλευτής προχτές να πει στον κ. Καμμένο ότι δεν είναι χαρούμενος που συγκυβερνά μαζί του. Ούτε ένας να ζητήσει την παραίτηση του απίθανου Κουρουμπλή. Να μας συγχωρέσουν οι αναγνώστες, αλλά κάθε ημέρα όλο και κάποιος από δαύτους δίνει αφορμή για να του ζητηθεί η παραίτηση. Είναι τόσες πολλές οι αφορμές που τις θεωρούμε πλέον ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σημερινής… κανονικότητας. Γι αυτό και θυμόμαστε πιο εύκολα τις δύο τελευταίες, του Καμμένου και του Κουρουμπλή. Μέχρι να έρθει η επόμενη και να ξεχάσουμε κι αυτές. Φίλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Θα έχετε αύριο τα άντερα να πείτε κάτι αν υπουργός της μελλοντικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας συμπεριφερθεί με ανάρμοστο τρόπο και να ζητήσετε τότε την παραίτησή του; Θα μπορείτε να το κάνετε, όταν έχετε ανεχτεί και καλύψει τόσα και τόσα; Προσωπικά πιστεύω πως ναι! Ότι δεν θα έχετε το παραμικρό πρόβλημα. Ούτε και τώρα έχετε… Η χώρα αυτή μπορεί να ανέχεται και ψεύτες και κλέφτες. Είναι μία ιδιαίτερη χώρα και μπορεί να εκπλήξει τον καθέναν. Προσωπικά δεν με ξενίζει το γεγονός ότι επικρατεί μούγκα στην στρούγκα. Θα με εξέπληττε οτιδήποτε άλλο. Ζήτησα συγνώμη από τον Μιχάλη Λιάπη. Επειδή αυτά που έκαναν αυτοί και για τα οποία «τιμωρήθηκαν» ήταν πταίσματα σε σχέση με αυτά που γίνονται σήμερα. Αλλά αν ο χρόνος μπορούσε να γυρίσει πίσω, και πάλι θα τον πετροβολούσα! Επειδή ήμουν και εξακολουθώ να είμαι οπαδός της λογικής ότι οι πολιτικοί άνδρες θα πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή. Κι αν στο μέλλον υπάρξουν Δεξιοί ή Κεντρώοι με ανάλογες συμπεριφορές, θα κάνω και πάλι το ίδιο. Εκείνοι που δεν θα δικαιούνται να ομιλούν είναι αυτοί που σήμερα καταπίνουν αμάσητη την ρουλέτα του Λονδίνου και παρακολουθούν εκστασιασμένοι τις ζεϊμπεκιές του Κουρουμπλή. Θανάσης Μαυρίδης[email protected]
Λίμνη Μόρνου στα χρόνια της μεγάλης ξηρασίας ( 1992 )
Lloyd’s: Κέρδη 1,39 δισ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο!!!
«Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό.
Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.»
Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι
 Είναι αλήθεια ότι μας ψεκάζουν; Αυτό φαίνεται να πιστεύουν σχεδόν 3 στους 10συμπολίτες μας. Αν και τα πειστήρια τους που υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία συνωμοσίας είναι κενά περιεχομένου, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε σε έναν άνθρωπο που γνωρίζει την αεροπορική τεχνολογία όσο λίγοι. Πρόκειται για τον διερευνητή αεροπορικών ατυχημάτων, αεροναυπηγό και εκδότη και διευθυντή του περιοδικού «Πτήση & Διάστημα«, Φαίδωνα Καραϊωσηφίδη.Read more of this post |
Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους οι ασφαλιστικές εταιρείες παρέχουν ανταγωνιστικότερες από τις τράπεζες, ευκαιρίες αποταμίευσης:
Η διαδικασία της αποταμίευσης είναι ξεκάθαρα μια διαδικασία πολύτιμη για κάθε άνθρωπο. Καταρχήν γιατί βοηθά στον έλεγχο της κατανάλωσης και κατά δεύτερον γιατί αποτελεί το αποκούμπι σε κρίσιμες στιγμές της ζωής όπου χρειάζεται αυξημένη ρευστότητα.
Βασική απαίτηση σε μια διαδικασία αποταμίευσης είναι η δυνατότητα, μέσω ανάλογου επιτοκίου, να καλύπτονται τυχόν απώλειες που μπορούν να προκαλέσουν οι διακυμάνσεις του πληθωρισμού.
Αυτή τη στιγμή ωστόσο – και αυτό συμβαίνει αρκετά χρόνια τώρα – στην Ευρώπη λειτουργούμε σε περιβάλλον χαμηλών έως μηδενικών, επιτοκίων. Οι πολίτες που απευθύνονται σε τράπεζες, μετά βίας μπορούν να προσεγγίσουν, ανάλογα με το ύψος του ποσού που αποταμιεύουν, επιτόκιο 1% και μάλιστα για διάρκεια το πολύ ενός έτους.
Από την άλλη, οι ασφαλιστικές εταιρείες ήταν παραδοσιακά σε θέση, (κάποιες είναι ακόμη) να εγγυώνται μακροχρόνια επιτόκια, να δίνουν δηλαδή λύσεις, ανταγωνιστικότερες των τραπεζών. Τα τελευταία ένα-δύο χρόνια, αυτό έχει γίνει πολύ δύσκολο – η παγκόσμια κρίση αύξησε τις δικλείδες ασφαλείας και σε περιβάλλον Solvency II, οποιαδήποτε “εγγύηση” απαιτεί σημαντικές κεφαλαιακές “θυσίες”.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόσφατη αναφορά του Διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα, στην ετήσια γενική συνέλευση της ΕΑΕΕ, σχετικά με τον κίνδυνο που μπορούν να διατρέξουν στο μέλλον ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες διατηρούν χαρτοφυλάκια με υπόσχεση υψηλών επιτοκίων. Χαρτοφυλάκια δηλαδή, αποταμιευτικών και συνταξιοδοτικών συμβολαίων που πουλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια προσφέροντας υψηλό επιτόκιο.
Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν σήμερα εταιρείες οι οποίες προσπαθούν ακόμη να διαθέσουν προϊόντα εγγυημένου επιτοκίου – το οποίο όμως δύσκολα ξεπερνά το 1,5% και σε ελάχιστες περιπτώσεις αγγίζει ή ξεπερνά το 2%.
Ακόμη κι έτσι, η ασφαλιστική αγορά παρέχει αξιόλογες λύσεις, ιδιαίτερα δε αν λάβει κανείς υπόψη ότι πέρα από το επιτόκιο η αποταμίευση σε μια ασφαλιστική μπορεί να περιλαμβάνει προστασία για την ίδια την δυνατότητα της αποταμίευσης (σε περίπτωση αναπηρίας ή απώλειας ζωής).
Ταυτόχρονα, υπάρχουν τα συμβόλαια Unit Linked τα οποία αν χρησιμοποιηθουν σωστά και με σωστό χρονικό ορίζοντα, μπορούν σίγουρα να ανταγωνιστούν την αποταμίευση ως προς τα επιτόκια – αρκεί βεβαίως να επιλέγονται επενδύσεις ανάλογες με την επενδυτική δυνατότητα, την γνώση και την ανοχή του πελάτη έναντι στον όποιον επενδυτικό “κίνδυνο”.
Παρά λοιπό το περίφημο “περιβάλλον χαμηλών επιτοκίων” το οποίο σκιάζει τις αγορές χρόνια τώρα, η ασφαλιστική αγορά παραμένει δυνατή, ίσως και “καλύτερη” επιλογή για τις αποταμιεύσεις του έλληνα πολίτη – κάτι που επιβεβαιώνεται άλλωστε και απο τα πρόσφατα αποτελέσματα συνολικής παραγωγής του 2016, όπου τα σχετικά προγράμματα “απέσπασαν” σημαντικό κομμάτι της πίτας!
πηγή , underwriter
Expo Πελοπόννησος 2017
όταν οι άνθρωποι διασκέδαζαν !!!
