Από τον Γιάννη τον Αναγνωστάκη στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση
Γιάννης Καφάτος
Γράφει ο Λουκάς Μπασιάς, Πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου
Ένας από τους πρωτοπόρους στην παγίωση της μοριακής προσέγγισης της έρευνας της Ανάπτυξης
Υπήρξε ο νεότερος τακτικός καθηγητής στην ιστορία του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1940. Ο πατέρας του καταγόταν από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου και ήταν γεωπόνος και ο αδελφός του Μηνάς είναι αστροφυσικός.
Φοίτησε σε Λύκειο στο Ηράκλειο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλτο και στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Πήρε το διδακτορικό του από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στο αντικείμενο της βιολογίας κατά το έτος 1965. Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο Χάρβαρντ την περίοδο 1965 -1969 και ακολούθως έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ηταν ο νεότερος καθηγητής στην ιστορία του σπουδαίου αυτού πανεπιστημίου. Τη θέση του αυτή τη διατήρησε μέχρι το έτος 1994. Κατά το χρονικό διάστημα 1972 – 1982 ήταν και καθηγητής βιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1982 έγινε καθηγητής βιολογίας στο πανεπιστήμιο Κρήτης. Το έτος αυτό ίδρυσε το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας στο Ηράκλειο Κρήτης. Στο Ινστιτούτο αυτό διετέλεσε πρόεδρος μέχρι το 1993.
“Καλπάζει” η ιλαρά
Εβδομάδα με την εβδομάδα μακραίνει ο κατάλογος των κρουσμάτων ιλαράς στη χώρα μας, που πλέον ξεπερνούν τα 477. Είναι ενδεικτικό ότι την περασμένη εβδομάδα δηλώθηκαν 72 νέα κρούσματα της νόσου, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από εκείνον που καταγράφονταν την προπερασμένη εβδομάδα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το επίκεντρο της επιδημικής έξαρσης συνεχίζει να βρίσκεται στη Νότιο Ελλάδα
ερτ
Καμιά θεομηνία. Πρόκειται για έγκλημα κοινής αποδοχής
Από Κώστας Κουρούνης
«Με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα, Περιστέρι και Μοσχάτο τα ’καν’ όλα άνω-κάτω, Καμίνια και Αγια-Σωτήρα τα ’πνιξ’ όλα η πλημμύρα». Αυτά μοιρολογούσε στον Μεσοπόλεμο ο Μάρκος Βαμβακάρης μετά την πλημμύρα του 1934, όταν η συγκοινωνία γινόταν με βάρκες και οι εφημερίδες μιλούσαν για τη βάθους 2 μέτρων «λίμνη των Τζιτζιφιών». Πρώτο συμπέρασμα: Οι περιοχές που πλημυρίζουν δεν είναι άγνωστες, τις ξέρουν ακόμη και οι φίλοι μας οι μπουζουξήδες. Η Νέα Πέραμος, η Μαγούλα και η Μάντρα είναι όμορφες και χαρισματικές περιοχές, γνωστές όμως για τα προβλήματα υψομετρίας που κατά καιρούς τις αφήνουν στο έλεος των νεροποντών.
Πάρνηθας Καρπολογήματα photo by michas
Ξαφνική πτώση της θερμοκρασίας
Φωτογραφίες: Χιονίζει στην Πάρνηθα!
20/11/201713:394
Αλλαγή σκηνικού με χιόνια και χαλάζι στην Πάρνηθα – Δείτε εικόνες από το καταφύγιο Μπάφι
Ξαφνική πτώση της θερμοκρασίας έχουμε από σήμερα Δευτέρα και οι χιονοπτώσεις άρχισαν όχι μόνο στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και εντός της Αττικής. Εδώ και λίγη ώρα χιονίζει και ρίχνει χαλάζι στην Πάρνηθα!
Η live κάμερα από το καταφύγιο «Μπάφι» στο βουνό της Πάρνηθας μεταδίδει τις εικόνες από το σημείο (οι κάμερες βρίσκονται σε υψόμετρο 1.161μ και βλέπουν ΝΑ του Ν.Αττικής και στο βάθος διακρίνονται το Όρος Πεντέλης και το Όρος του Υμηττού και την κορυφή Όρνιο της Πάρνηθας με υψόμετρο 1.350μ.)
|
|
|
παλιά χαλάσματα ιεράς μονής
Συλλέγοντας μανιτάρια στην Πάρνηθα με τον πιο έμπειρο Έλληνα κυνηγό τους
Κάθε φθινόπωρο που είναι η καλύτερη εποχή για τα άγρια μανιτάρια, ο λογιστής Νεκτάριος Φιλιππόπουλος αφήνει στην άκρη του ισολογισμούς και παίρνει τα βουνά. Τον ακολουθήσαμε.
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Αν και έχουν γίνει αρκετά βήματα προς τη μανιταροφιλία, τον φόβο για τα άγρια μανιτάρια ακόμα δεν τον έχουμε αποβάλει ως λαός, σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους γείτονες και μη που βρίσκουν τα άγρια μανιτάρια ακόμα και στις υπαίθριες λαϊκές αγορές τους και τα χρησιμοποιούν αρκετά στην καθημερινή τους κουζίνα.
Λίγο η ελλιπής γνώση του αντικειμένου, λίγο προκατάληψη που τα συνοδεύει, δεν ασχοληθήκαμε ποτέ, μέχρι πρότινος, μαζικά με τη συλλογή τους. Μέχρι που άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτοι σύλλογοι μανιταρόφιλων, οι πρώτες οργανωμένες εκδρομές στο βουνό για «κυνήγι» μανιταριών, οι πρώτες γιορτές μανιταροφιλίας και μανιταρογνωσίας, οι πρώτες ιστοσελίδες που ασχολούνται με τα ελληνικά μανιτάρια, οι πρώτοι Έλληνες σεφ και εστιατόρια που ενέταξαν τα άγρια ελληνικά μανιτάρια στα πιάτα τους και ούτω καθεξής.
Νεκτάριος Φιλιππόπουλος
Ένας από αυτούς τους πρώτους ανθρώπους που προσπάθησαν να μυήσουν τους ανθρώπους της πόλης, συγκεκριμένα της Αθήνας, στη μαγεία του δάσους και της μανιταροσυλλογής είναι ο Νεκτάριος Φιλιππόπουλος, που αν και λογιστής στο επάγγελμα, με την πρώτη ευκαιρία αφήνει στην άκρη τους ισολογισμούς και παίρνει τα βουνά.
«Ξεκίνησα να συλλέγω μανιτάρια από πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 6 μου χρόνια, στο χωριό μου, την Καλαμιά Αιγιαλείας, στον Νομό Αχαΐας, μαζί με τους γονείς μου. Είναι μια παλιά οικογενειακή παράδοση που πάει από γενιά σε γενιά και έχει μετατραπεί σε πάθος, έχοντας ποτίσει το DNA μου. Σήμερα είναι πολύ λίγες οι οικογένειες που ασχολούνται με τα μανιτάρια στη χώρα μας σε σχέση με τον πληθυσμό της και σε σχέση με αυτό που γίνεται σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία.
Μέσα από αυτήν τη δραστηριότητα δίνεται η δυνατότητα σε νέους που μένουν στην επαρχία και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το εισόδημά τους ή με την ανεργία να κάνουν την εποχική δουλειά της συλλογής μανιταριών και να βγάλουν κάποια μεροκάματα.
Στην αρχή ξεκίνησα με τις εμπειρικές γνώσεις που είχα μάθει από τους γονείς μου και στη συνέχεια, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ πιο σοβαρά, ξεκίνησα να κάνω έρευνα, διαβάζοντας και πηγαίνοντας σε σεμινάρια. Σήμερα μπορώ να μαζεύω περισσότερα από 150 είδη σε όλη την Ελλάδα, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μπορώ να πω ότι έχω “χαρτογραφήσει” όλη τη χώρα και ξέρω ανά πάσα στιγμή ποια είδη μανιταριών βρίσκουμε σε οποιονδήποτε νομό της χώρας και πότε».
Αρχικά, ο Νεκτάριος δημιούργησε την ομάδα Μανιταροεξορμήσεις στο Facebook πριν από περίπου επτά χρόνια, οργανώνοντας μανιταροφιλικές εκδρομές κυρίως στον Νομό Αττικής. «Στις εξορμήσεις αυτές έρχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών, αλλά κυρίως εκείνοι που θέλουν πραγματικά να μάθουν να συλλέγουν κάποια είδη μανιταριών με ασφάλεια».
Αποξηραμένα πορτσίνι. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Μαθαίνοντας όλο και περισσότερα σχετικά με τη συλλογή μανιταριών και δημιουργώντας ένα δίκτυο ανθρώπων που ασχολείται με αυτό, δημιούργησε τη Fungi Hellas, μια εταιρεία που προμηθεύει άγρια ελληνικά μανιτάρια σε εστιατόρια, μαγαζιά αλλά και σε ιδιώτες μέσω αποστολής με κούριερ. Γι’ αυτήν του τη δραστηριότητα συνεργάζεται με περίπου εκατό ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, οι οποίοι συλλέγουν τα μανιτάρια ανάλογα με την εποχή.
Πέρα από τη διάδοση της συλλογής και της χρήσης των μανιταριών στη μαγειρική, είναι πολύ αισιόδοξη αυτή η κίνηση, αν αναλογιστεί κανείς ότι μέσα από αυτήν τη δραστηριότητα δίνεται η δυνατότητα σε νέους που μένουν στην επαρχία και δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα με το εισόδημά τους ή με την ανεργία να κάνουν την εποχική δουλειά της συλλογής μανιταριών και να βγάλουν κάποια μεροκάματα. Μέρος του οράματός του είναι η χώρα μας να γίνει προορισμός μανιταρόφιλου αγροτουρισμού, κάτι που ήδη έχουν ξεκινήσει να αναπτύσσουν μέρη όπως τα Γρεβενά και το Πήλιο.
Μορχέλα
(Μorchella)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Πρόκειται για ένα μανιτάρι τόσο διαφορετικό στην όψη από τα υπόλοιπα! Ξεχωρίζει για τη γεύση, το άρωμά του αλλά και για την τσουχτερή τιμή του. (σ.σ. ο Νεκτάριος το θεωρεί ένα από τα κορυφαία επίγεια άγρια μανιτάρια). Απαιτεί καλό μαγείρεμα ή τσιγάρισμα, αλλά είναι ωραίο και γεμιστό στο φούρνο με τυρί.
Άγριο Πλευρώτους
(Pleurotus ostreatus)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Ένα εξαιρετικά νόστιμο είδος μεγάλης γαστρονομικής αξίας στην άγρια μορφή του. Καρποφορεί σε μεγάλες ομάδες, το φθινόπωρο και τον χειμώνα, σε νεκρούς ή πληγωμένους πεσμένους ή ιστάμενους κορμούς κωνοφόρων ή πλατύφυλλων ειδών. Αγαπά τη σχάρα και το μαντέμι.
Φρέσκο Πορτσίνι
(Boletus)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Έχει γεμάτη, γήινη μυρωδιά και ντελικάτη γεύση. Χωρίς να είναι σπάνιο, είναι το πιο περιζήτητο μανιτάρι παγκοσμίως. Ο πιο απλός και ενδεδειγμένος τρόπος μαγειρέματος για τα φρέσκα πορτσίνι είναι στη σχάρα ή στο τηγάνι.
Αγαρικό
(Agaricus)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Είναι ένα διαδεδομένο είδος μανιταριού που καρποφορεί σε μικρές ομάδες, καλοκαίρι και φθινόπωρο, σε δάση κωνοφόρων και πλατύφυλλων. Είναι εξαιρετικά νόστιμο και ένας από τους καλύτερους τρόπους για να το γευτούμε είναι ψητό στα κάρβουνα.
Χρυσή Τρομπέτα
(Craterellus lutescens)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Την αγαπούν πολύ οι σεφ διότι, εκτός από γεύση, δίνει και χρώμα στο πιάτο. Έχει πυκνή γεύση ξηρών καρπών και αφήνει γήινη επίγευση. Ιδανική για ριζότο, κριθαρότο και μακαρόνια.
Φθινοπωρινή μαύρη τρούφα
(Τuber uncinatum)
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η σάρκα της είναι σκληρή και υπόλευκη στην αρχή, σκούρο καφέ στην ωριμότητα, με πολυάριθμες, λεπτές, λευκές διακλαδώσεις. Το άρωμα είναι μέτριας έντασης, διακριτικό και θυμίζει φουντούκι.
Κανθαρέλα
(Cantharellus cibarius)
Θεωρείται γκουρμέ. Έχει πλούσια γεύση και ευχάριστο, φρουτώδες άρωμα. Όταν αποξηραίνεται, η γεύση της γίνεται ακόμα καλύτερη. Εκτός από σοταρισμένη, κάνει επίσης καταπληκτικό γλυκό κουταλιού ή και τουρσί.
Αποφάσισαν να χτίσουν ένα κάστρο μόνο με πρωτόγονα μέσα. 20 χρόνια αργότερα, το αποτέλεσμα ξεπερνά ΚΑΘΕ φαντασία!
Αν σας συναρπάζει ο Μεσαίωνας, δεν χρειάζεστε μηχανή του χρόνου για να επισκεφτείτε αυτή την περίοδο. To κάστρο Guedelon στην Γαλλία είναι ένα μοναδικό πρότζεκτ όπου εθελοντές και ερευνητές κατασκεύασαν ένα αυθεντικό κάστρο του 13ου αιώνα, χρησιμοποιώντας μόνο τεχνικές και υλικά που ήταν διαθέσιμα εκείνη την περίοδο.
H Michel Guyot και η Maryline Martin ξεκίνησαν το πρότζεκ το 1997 και πλέον πλησιάζει στο τέλος. Έχει δημιουργήσει 55 θέσεις εργασίας και το επισκέπτονται πάνω από 300.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Υπάρχει ακόμη και μία ακριβής χρονικά ιστορία σχετικά με το πρότζεκτ που οδηγεί τον σχεδιασμό και την κατασκευή. Στα χρονικά του Guedelon, τα έργα ξεκίνησαν το 1228. Κάθε χρόνος που περνά είναι ένας χρόνος ιστορικά, άρα τώρα είμαστε στο 1248. «Ο κανόνας είναι ότι μόνο ό,τι γνωρίζουμε από έγγραφα ότι υπήρχε εκείνη την εποχή επιτρέπεται», είπε η Sarah Preston, η Αγγλίδα ξεναγός.
«Το παράξενο είναι ότι, παρ’όλο που ξέραμε ότι είμαστε ακριβείς, το κάστρο δεν είχε ψυχή για κάποιο λόγο. Έτσι, εφηύραμε έναν χαρακτήρα – τον ιδιοκτήτη – ο οποίος είχε προτιμήσεις και αντιπάθειες, ήθελε το ένα και όχι το άλλο.»
O Seigneur Guilbert είναι φεουδάρχης μεσαίας τάξης, ο οποίος κέρδισε το δικαίωμα να χτίσει το κάστρο του, επειδή πήρε το μέρος του στέμματος κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1226.
«Σε κάποια φάση συνειδητοποιήσαμε ότι οι λιθοδόμοι έκοβαν τις πέτρες για τους πύργους πολύ τέλεια, κάτι που δεν ήταν σωστό. Αυτό θα σήμαινε ότι είχε πολλά χρήματα και έναν μικρό στρατό, το οποίο δεν ίσχυε.» Το κάστρο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 1253 – ή το 2023.
Στην Γαλλία χτίζεται ένα κάστρο του 13ου αιώνα μόνο με μεσαιωνικές τεχνικές και υλικά.
Η Michel Guyrot και η Maryline Martin ξεκίνησαν το πρότζεκ το 1997 και αναμένεται να το ολοκληρώσουν το 2023.
Εδώ οι λιθοδόμοι δουλεύουν με τα τούβλα και τα θεμέλια.
Οι εργάτες μεταφέρουν τις πέτρες με καρότσια.
1972
Η ιστορία των αρχαίων Ελλήνων είναι γεμάτη διδάγματα που έχουν απήχηση ακόμη και στην σημερινή εποχή. Η σοφία τους είναι διαχρονική που την μελετήσουμε και καταφέρουμε να την κατανοήσουμε θα μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε πολλά από τα μυστήρια που μας ταλαιπωρούν μέχρι και σήμερα.
Ο Διογένης ο Κυνικός ήταν πολλά πράγματα. Αν κάτι δεν ήταν, είναι ένα συνηθισμένος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα ο Διογένης ήταν αναρχικός ακόμα κι αν τότε που έζησε, το συγκεκριμένο κοινωνικόπολιτικό ρεύμα δεν είχε ιδρυθεί.
Ο τρόπος σκέψης του και ο τρόπος ζωής του τον έκαναν να ξεχωρίζει. Οι ατάκες του και οι φαρμακερές απαντήσεις του σε όσους προσπαθούσαν να τον μειώσουν ή να τον εκθέσουν έχουν δημιουργήσει μια ολόκληρη σχολή για το πώς πρέπει κάποιος να αντιδρά απέναντι σε όσους θέλουν να τον μειώσουν.
Ο Διογένης δεν ήταν ένας εύκολος ή απλός άνθρωπος. Θεωρείται ο εμβληματικός πρωτοπόρος των Κυνικών που είχαν σαν έμβλημά τους τον Κύων (τον σκύλο) και οι οποίοι διατείνονταν ότι διέφεραν από τους άλλους σκύλους διότι εκείνοι δεν δάγκωναν τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουν!
Είναι ο πρώτος που δήλωσε «πολίτης του κόσμου» και το εννοούσε, σε μια εποχή που το βασικό γνώρισμα των ανθρώπων ήταν η πατρίδα και οι πρόγονοι. Σε κάθε ευκαιρία που του δινόταν φρόντιζε να ισοπεδώνει όλους τους καθωσπρεπισμούς της κοινωνίας. Αυνανιζόταν δημόσια (είχε… ιδιαίτερη αδυναμία στην Αθηναϊκή αγορά), ουρούσε και αφόδευε σε περίτεχνες κολόνες και ιερούς ναούς.
Αρνητής του πολιτισμού και των Νόμων, πίστευε πως ο άνθρωπος είναι από τη φύση εφοδιασμένος με όλα όσα χρειάζεται και δεν έχει ανάγκη από περιττά πράγματα.
Είναι ενδεικτικό πως όταν μια μέρα είδε ένα μικρό παιδί να πίνει νερό με τη χούφτα του χεριού του, πήρε στα χέρια του το κύπελλο, με το οποίο έπινε νερό και το πέταξε μακριά με δύναμη, αναφωνώντας «παιδίον μὲ νενίκηκεν εὐτελεία!» (ένα παιδί με ξεπέρασε στην απλότητα).
Η γέννηση, η εξορία, η περιπλάνηση και η φιλοσοφία
Ο Διογένης γεννήθηκε στη Σινώπη περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.).
Ο πατέρας του, Ικεσίας, ήταν κατασκευαστής νομισμάτων και ο Διογένης έμαθε την τέχνη δίπλα του.
Το 370 π.Χ., ωστόσο, τον συνέλαβαν για την παραχάραξη νομισμάτων και τον εξόρισαν.
Έτσι βρέθηκε στην Αθήνα όπου διέμενε όλες τις εποχές του χρόνου εκτός από το καλοκαίρι όπου έφευγε για την Κόρινθο.
Υπήρξε μαθητής του ιδρυτή της Κυνικής φιλοσοφίας, Αντισθένη, διαπρεπούς μαθητή του Σωκράτη.
Ο Διογένης ξεπέρασε το δάσκαλό του σε φήμη και προσκόλληση στον Κυνικό τρόπο ζωής.
Συχνά κυκλοφορούσε την ημέρα με ένα αναμμένο φανό και όταν τον ρωτούσαν «γιατί κρατάς φανό, ημέρα;» αυτός απαντούσε «αναζητώ τον Άνθρωπο».
O Διογένης έψαχνε να βρει ένα ανθρώπινο ον, αλλά έλεγε πως έβλεπε μόνο «κατεργάρηδες και αχρείους».
Με τη διδασκαλία του, η οποία ουσιαστικά ήταν επαναστατική και άκρως ανατρεπτική για την τάξη που επικρατούσε τότε, έθιξε αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα.
Βλέποντας, για παράδειγμα, μία ημέρα τους αξιωματούχους να οδηγούν στη φυλακή κάποιο ταμία, που είχε κλέψει ένα κύπελλο είπε: «Οι μεγάλοι κλέπται τον μικρόν άγουσι».
Ο μύθος του Διογένη γιγαντώθηκε με τον χρόνο τόσο που η γέννησή του όσο και ο θάνατός του συνδέθηκαν (με βάση τη σημειολογία και όχι φυσικά τις πραγματικές ημερομηνίες) με σπουδαία γεγονότα.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Σωκράτης πέθανε την ημέρα της γέννησης του Διογένη, ενώ ο Διογένης ο Λαέρτιος είχε γράψει πως ο σπουδαίος αυτός κυνικός φιλόσοφος είχε γεννηθεί την ημέρα που ο Μέγας Αλέξανδρος πέθαινε στη Βαβυλώνα.
Οι ιστορίες που έχουν διασωθεί και αφορούν τον τρόπο με τον οποίο ο Διογένης αντιμετώπιζε διάφορες καταστάσεις είναι γνωστές και δείχνουν ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή.
Ποιος άλλωστε δεν γνωρίζει την ιστορία της συνάντησης με τον Μέγα Αλέξανδρο όπου ο Διογένης του είχε πει το θρυλικό «σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο», όταν εκείνος στάθηκε μπροστά του αγέρωχος μέσα στην αστραφτερή του πανοπλία και τον βασιλιά των Μακεδόνων, εκστασιασμένο να λέει το περίφημο: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».
«Λύχνου σβεσθέντος, πάσα γυνή Λαϊς»
Μια ιστορία, ωστόσο, έχει ιδιαίτερη σημασία. Έχει πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Διογένη και μια εντυπωσιακή, πανέμορφη και διάσημη πόρνη, την Λαΐδα από την Κόρινθο.
Ακόμα και γνωστοί ιστορικοί έχουν γράψει για εκείνη την πόρνη. Ο Ρωμαίος ποιητής, Προπέρτιος είχε γράψει πως «όλη η Ελλάδα έλιωνε από πόθο μπροστά στην πόρτα της».
Είχε όμορφες ξανθές μπούκλες, λεπτό και καλλίγραμμο σώμα, με δύο στήθη «σαν κυδώνια».
Η Λαΐδα έζησε την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου, από το 431 π.Χ. μέχρι το 404 π.Χ. Η φήμη της ήταν τέτοια που την πλησίαζαν άνδρες από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Εκείνη το εκμεταλλεύτηκε ζητώντας υπέρογκα ποσά για να κοιμηθεί μαζί τους. Λέγεται, μάλιστα, πως τα ποσά αυτά σε σημερινά χρήματα ξεπερνούσαν κατά πολύ τις 2.000 ευρώ για μια νύχτα!
Στα πόδια της είχε όποιον άνδρα ήθελε, ωστόσο, η διάσημη εταίρα ενοχλήθηκε από την… πρωτοφανή αδιαφορία που έδειχνε για εκείνη ο Διογένης όταν τα καλοκαίρια πήγαινε στην Κόρινθο.
Έτσι σκέφτηκε να κάνει κάτι που θα τον εξέθετε.
Μία ημέρα τον πλησίασε και του είπε πως τον θαυμάζει και πως θα του επιτρέψει να κοιμηθεί μαζί της για ένα βράδυ αρκεί στο δωμάτιο που θα συνευρεθούν να μην υπάρχει το παραμικρό φως.
Ο Διογένης δέχθηκε και έτσι το ραντεβού κλείστηκε. Ο σπουδαίος φιλόσοφος βρέθηκε στο σκοτεινό δωμάτιο και πέρασε τη νύχτα του στο πλάι μιας άσχημης και ηλικιωμένης υπηρέτριας της φημισμένης εταίρας.
Την επόμενη μέρα, και αφού θεωρούσε πως πέτυχε τον σκοπό της, η Λαΐδα άρχισε να διαδίδει την παγίδα που έστησε στον Διογένη, μέσα στην οποία έπεσε ο φιλόσοφος, με σκοπό να τον εξευτελίσει.
Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε για το αν είναι πραγματικότητα όλα αυτά που διαδίδονται σε βάρος του, απάντησε: «Λύχνου σβεσθέντος, πάσα γυνή Λαϊς», δηλαδή «στο σκοτάδι, όλες οι γυναίκες σαν τη Λαΐδα είναι»!
Η απάντηση αυτή έκανε την διάσημη πόρνη να καταλάβει πως ο Διογένης δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος και τότε του έκανε δώρο μια πραγματική νύχτα μαζί της. Κάτι που φυσικά ο κυνικός φιλόσοφος δέχθηκε με χαρά!
Στα «πικάντικα» παραλειπόμενα εκείνης της ιστορίας, υπάρχει και αυτό που έγινε με τον φιλόσοφο Αρίστιππο, ιδρυτή της ηδονιστικής σχολής, που εκείνη την περίοδο θεωρούταν ο πιο «τακτικός» πελάτης της Λαΐδας!
Τόσο τακτικός που είχε γίνει ο περίγελος της περιοχής καθώς όλοι τον κορόιδευαν για τα τεράστια ποσά που ξόδευε για να αγοράζει τη συντροφιά της.
Όταν μαθεύτηκε ότι η διάσημη εταίρα προσέφερε δωρεάν το κορμί της στο Διογένη, όλοι περίμεναν την έντονη αντίδραση του Αρίστιππου στον οποίο ουδέποτε είχε κάνει ένα τέτοιο δώρο.
Όταν, ωστόσο, εκείνος το έμαθε απάντησε με εξίσου φιλοσοφική διάθεση, που πιθανότατα θα ζήλευε ακόμα και ο ίδιος ο Διογένης.
«Την πληρώνω για να ευχαριστεί εμένα, όχι για να μην ευχαριστεί άλλους», είπε απόλυτα ήρεμος!
Σε ότι αφορά την ίδια την Λαΐδα λέγεται πως έζησε αρκετά χρόνια και συνέχισε να εξασκεί το επάγγελμά της έως ότου πέθανε (σύμφωνα με τα επικρατέστερα σενάρια) είτε από πνιγμό, όταν ένα κουκούτσι ελιάς κόλλησε στον λαιμό της, είτε από ανακοπή καρδιάς, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης!
1972