Πέθανε ο «αήττητος» Τάκης Λουκανίδης! (pics & vid)

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ GAZZETTA



Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.



Φωτο 1. Η λίθινη στήλη τού Μνημονίου ( memorandum ) I. G. V II 3171, πού συνήψε ο Δήμος Ορχομενίων, με τόν Εύβουλο Αρχεδάμου, από τήν Ελάτεια, πλούσιο κτηνοτρόφο, πού ασκούσε και τραπεζική πρακτική της εποχής.
Διαβάζω αυτές τις μέρες το βιβλίο του Έντσο Τραβέρσο “Τα νέα πρόσωπα του φασισμού” που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις φιλικές Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου σε μετάφραση του φίλου Νίκου Κούρκουλου.Πρόκειται για μια συζήτηση του Τραβέρσο με τον Γάλλο δημοσιογράφο και ανθρωπολόγο Régis Meyran και σας συνιστώ να το διαβάσετε -αναφέρεται σε πολύ επίκαιρα προβλήματα και ευτυχώς δεν εστιάζει τόσο πολύ στη γαλλική πολιτική σκηνή, μπορεί δηλαδή εύκολα να το παρακολουθήσει και κάποιος αμύητος στα των Γάλλων.Το απόσπασμα που θα παρουσιάσω σήμερα το ξεχώρισα επειδή βρίσκω πολύ εύστοχη και ενδιαφέρουσα την ανάλυση που κάνει ο Τραβέρσο για το φαινόμενο του λαϊκισμού -ή, πιο σωστά, για την κατάχρηση του όρου. Και αφού το απόσπασμα έχει αυτοτέλεια, το επέλεξα και το παραθέτω.Και επειδή εδώ λεξιλογούμε, ενδιαφέρον θα είχε να ανιχνευτεί η εμφάνιση του όρου “λαϊκισμός” στα ελληνικά. Εντύπωσή μου είναι ότι άρχισε να διαδίδεται ευρέως όταν τον χρησιμοποίησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Θάνος Μικρούτσικος, στην ανάλυσή του για το ελληνικό τραγούδι της εποχής. Ωστόσο, είναι μάλλον βέβαιο ότι ο όρος θα έχει καταγραφεί από νωρίτερα. Αλλά δεν θα γράψω περισσότερα, παραθέτω το κειμενο από τις σελίδες 21-25 του βιβλίου του Τραβέρσο.Εξάλλου, είμαι πολύ δύσπιστος απέναντι στην έννοια του λαϊκισμού, άρα και απέναντι στην έννοια του εθνολαϊκισμού. Η τελευταία εμφανίστηκε στη διανοητική σκηνή στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ιδιαίτερα χάρη στον Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, που προσπάθησε να δώσει τον πιο συστηματικό ορισμό της.[1]Είναι αλήθεια ότι αυτή η έννοια εμφανίζεται πειστικότερη σήμερα, σε σχέση με τη δεκαετία του 1980, επειδή η διαφορά ανάμεσα στον κλασικό φασισμό και το Εθνικό Μέτωπο είναι πολύ εμφανέστερη στις μέρες μας. Όμως αυτή η έννοια του λαϊκισμού έχει υποστεί τόση κατάχρηση ώστε πιστεύω ότι έχασε μεγάλο μέρος από την ερμηνευτική της αξία.Θα ήθελα να το διευκρινίσω: ο χαραχτηρισμός «λαϊκιστικό» παραμένει έγκυρος για ορισμένα πολιτικά κινήματα, στα οποία ενδεχομένως ταιριάζει, αλλά γίνεται προβληματικός όταν μετατρέπεται σε ουσιαστικό, σε έννοια.[2] Ο λαϊκισμός σαν ξεχωριστό πολιτικό φαινόμενο, με δικό του προφίλ και δική του ιδεολογία, δεν νομίζω να ανταποκρίνεται στη συγκαιρινή μας πραγματικότητα. Μπορεί να φτάσουμε σε συναίνεση, αρκετά στέρεα στο ιστοριογραφικό επίπεδο, για μερικά πολιτικά φαινόμενα του 19ου αιώνα όπως ο ρωσικός λαϊκισμός, ο αμερικάνικος λαϊκισμός, ο μπουλανζισμός στη Γαλλία στις απαρχές της Τρίτης Δημοκρατίας, ή ακόμα, στον 20ό αιώνα, ποικίλοι λατινοαμερικάνικοι λαϊκισμοί.[3] Όμως ο λαϊκισμός είναι κυρίως ένα πολιτικό στιλ, ένα ύφος, όχι κάποια ιδεολογία. Είναι μια ρητορική μέθοδος που συνίσταται στον εγκωμιασμό των «φυσικών» αρετών του λαού, στην αντιπαράθεση του λαού προς την ελίτ, της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα, για να κινητοποιηθούν οι μάζες ενάντια «στο σύστημα». Όμως αυτή τη ρητορική τη βρίσκουμε σε πολλά κινήματα και σε πολλούς πολιτικούς ηγέτες, πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου |



Λύση για δέσιμο…
Του Στάθη Σταυρόπουλου
Έλεγαν οι Λέλεγες κι έκαναν πως άκουγαν οι Κάρες. Στο θέμα της ονομασίας της Φυρομίας
(και πολύ περισσότερο των Φυρομίων) παίζουμε εν ου παικτοίς. Μπορεί να βρεθεί μια «λύση»,
αλλά λύση δεν θα είναι. Αντιθέτως θα είναι μια θρυαλλίδα αναστατώσεων (ακόμα και πολεμικών)
καθώς κι ένας μοχλός χειραγώγησης της ευρύτερης περιοχής κατά το δοκούν των ΗΠΑ. Το μόνον «γεωγραφικό» στην ονομασία της FYROM θα είναι η γεωπολιτική των Αμερικανών.
Κατά τα άλλα, όποιος προσδιορισμός κι αν επισυναφθεί στο όνομα Μακεδονία, εν τέλει το
Μακεδονία θα σημαίνει κάτι άλλο απ’ αυτό που σημαίνει σήμερα κι επιπροσθέτως θα σημαίνει
κάτι που δεν υπήρξε ποτέ με αποτέλεσμα να «κυκλοφορεί» στο μέλλον ένα ακόμα κράτος μαριονέτα, ένα ακόμα κράτος του σωλήνα, όπως εκείνα που η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός σχεδίασαν κάποτε κατά κόρον στη Μέση Ανατολή (κυρίως), κι εξακολουθούν να σχεδιάζουν παντού.
Το μικρότερο αμάρτημα των εν Σκοπίοις αδελφών, Σλάβων και Αλβανών, είναι η καταλήστευση της Ιστορίας. Πρώτον διότι η Ιστορία δεν ληστεύεται και δεύτερον διότι ο πτωχοπροδρομισμός των φουκαράδων που φέρονται σαν παράσιτα (αντί να τιμούν τη δική τους ιστορία) νιώθεται.
Όμως το μεγάλο αμάρτημα των Σκοπιανών είναι ο αλυτρωτισμός (των Σλάβων) και ο σχεδιασμός για τη μεγάλη Αλβανία (των Αλβανών).
Και εις ό,τι αφορά το πυρφόρο αυτό πρόβλημα κάθε λύση που αναφέρεται στο όνομα αποτελεί μια φενάκη που κυνηγά μια χίμαιρα. Και Νοβαμακεντονίγια να ονομάσουμε, προς χρήσιν όλων, αυτό το κράτος, δεν θα μπορέσουμε να ονομάσουμε Νοβομακεντονίγιο τον πολίτη που κατοικεί σ’ αυτό,
ούτε το έθνος που επίσης σε αυτό περιέχεται. Το ίδιο ισχύει για κάθε παραλλαγή του
αναζητούμενου ονόματος.
Έπειτα, η ονοματολογία είναι εκτός των άλλων και γλωσσικό ζήτημα.
Εμάς μας λένε Γρηκς και Γιουνάν και Ρουμ και Σι-λά, οι Αλβανοί ονομάζουν εαυτούς Σκιπετάριους,
οι Ιταλοί λένε τους Γερμανούς Τεντέσκους – η Γαλλία (Φρανς), η Γερμανία (Ντόυτσλαντ και
Αλεμάνια), δεκάδες χώρες έχουν διαφορετικά ονόματα σε πολλαπλάσιες γλώσσες.
Ακόμα και οι επίσημες ονομασίες, όπως οι «διαπιστευμένες» στον ΟΗΕ, δεν λένε τίποτα,
αν δεν τις «λένε» οι γλώσσες. Το Hellenique ή Hellenic Republic, το «επίσημο» δικό μας λόγου
χάριν, είναι ακατανόητο σχεδόν κι εν πολλοίς άγνωστο σε όλους εκείνους που μας αποκαλούν
Γκρηκς (και τη χώρα Γκρης) σε όλον τον πλανήτη (και σε όλες τις γλωσσικές παραλλαγές).
Συνεπώς, ό,τι επίσημη ονομασία κι αν λάβει η FYROM το «Μακεδονία» είναι εκείνο που θα
επικρατήσει, είτε ως Μακεντονίγια, είτε ως Μασεντόνια, είτε ως Μασεντονί, είτε ως οποιαδήποτε παραλλαγή φωνητική ή άλλη.
Ο δε προσδιορισμός που θα το συνοδεύει Άνω, Νέα, Βόρεια ή ό,τι έτερο, δεν θα συνιστά τίποτε άλλο παρά αλυτρωτισμό.
Και εδώ μπαίνουμε στην ουσία του προβλήματος, που είναι το ερώτημα του έθνους και της
γλώσσας. Όσον οι Σλαβομακεδόνες αδελφοί μας αρνούνται την ιστορία τους (και μάλιστα σαν
να ντρέπονται για την καταγωγή τους), πρώτον θα αποτελούν ένα υποχείριο ξένων δυνάμεων (κυρίως των ΗΠΑ) και δεύτερον θα αποτελούν ένα κράτος θνησιγενές. Το οποίον οι ΗΠΑ, αν η γεωπολιτική τους λάβει άλλες προτεραιότητες στην περιοχή, δεν θα διστάσουν να διασπάσουν.
Με έναν λόγο η λύση που προωθείται για το «όνομα» θα διαιωνίσει το πρόβλημα, συντηρώντας τις εξαρτησιακές και πολεμικές παραμέτρους που χαρακτηρίζουν την ιμπεριαλιστική πολιτική, εν
προκειμένω από το Δυρράχιο έως το Ντιγιαρμπακίρ.
Μπορεί για τους Αμερικανούς να είναι χρήσιμες οι μαριονέτες που διαθέτουν στις βαλκανικές πρωτεύουσες, ακόμα και εύθυμες, αν πρόκειται για μαριονέτες – φασουλήδες, αλλά αυτές οι
μαριονέτες δεν παύουν μέσα στην ευτελιά τους να ’ναι θανατηφόρες…
——————–
[Σημείωση, άσχετη με τα παραπάνω, αλλά σχετική με τη γλίτσα που μας πνίγει.
Έγραφε προ ημερών Έλλην αναλυτής: «Για τους Σλαβομακεδόνες το Μακεδόνας και το Μακεδονία αποτελεί το ουσιαστικό προσδιοριστικό της εθνικής τους ταυτότητας, δηλαδή το “όνομά μου είναι
η ψυχή μου” που είχαν επικαλεστεί οι Έλληνες στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ισχύει ακόμα περισσότερο για τους γείτονες. Ενώ για τους Έλληνες η αρχαία μακεδονική ταυτότητα είναι μία από
τις ελληνικές κληρονομιές, και πάντως όχι σημαντικότερη από την τεράστια πολιτιστική
προσφορά της Αθήνας και άλλων ελληνικών πόλεων – κρατών. Και αυτή η δεύτερη κληρονομιά
(σ.σ.: των Αθηνών) αποτελεί την κύρια ελληνική προσφορά στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό».
(οι υπογραμμίσεις δικές μου).
Ξεχνάει ο τρισμέγιστος αυτός αναλυταράς ότι η «ελληνική προσφορά στον ευρωπαϊκό και
παγκόσμιο πολιτισμό» δεν θα υπήρχε καν, αν ο Αλέξανδρος δεν έδινε στον ελληνισμό
οικουμενικές διαστάσεις. Αν αυτές οι «δευτεράντζες» οι «παρακατιανοί» Μακεδόνες δεν δημιουργούσαν τον ελληνιστικό κόσμο και τη συνέχειά του στην ελληνορωμαϊκή εποχή, σήμερα
θα ξέραμε για την Αθήνα όσα ξέρουμε για την Καρχηδόνα ή τους Ετρούσκους ή τους Σαμνίτες. Θα
ήξερε για τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη ή τον Χριστό ο Θωμάς ο Ακινάτης ή ο Γκαίτε ή ο Μαρξ,
όσα ξέρει για τον «πώς-τον-λέν’» Καρχηδόνιο φιλόσοφο (που όμως υπήρξε) ο τρισμέγιστος αυτός αναλυταράς που έγραψε αυτές τις μπαρούφες, αλλά επικρατούσες μπαρούφες σε μια
κοινωνία που πρακτορεύεται από την ομογενοποιημένη σκέψη της παγκοσμιοποίησης].
*Πηγή: topontiki.gr

«Ο Παναγιώτης Νεοκλέους όχι μόνο δεν ήταν ιθύνοντας νους, αλλά ήταν υπόλογος στον Αντρέα Νεοκλέους (σ.σ. τον πατέρα του και επικεφαλής της μεγαλύτερης δικηγορικής εταιρείαςNeocleous του νησιού)», επισήμανε το δικαστήριο στην αιτιολόγηση της απόρριψης της έφεσης. Με αυτό το σκεπτικό, ο εισαγγελέας θεώρησε ότι ο δικηγόρος δρούσε για λογαριασμό της εταιρείας Νεοκλέους.
Το γραφείο Νεοκλέους βρίσκεται στο κέντρο της Λεμεσού, σε έναν σχετικά ήσυχο δρόμο. Η λέξη «γραφείο» δεν αποδίδει βέβαια την πραγματικότητα της εταιρείας, με τους 150 δικηγόρους και τις χιλιάδες υποθέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Ανδρέας Νεοκλέους είναι σήμερα 79 ετών. Από τις μορφές του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, φυλακίσθηκε πολεμώντας εμβληματικές μορφές της ΕΟΚΑ όπως ήταν ο ΓιωρκάτζηςΠολύκαρπος Γιωρκάτζης και ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Έγινε –νεότατος– ο νεότερος βουλευτής της Κύπρου και στη συνέχεια υποστήριξε τον Γλαύκο Κληρίδη.
Μετά από μια σύντομη θητεία ως υπουργός Γεωργίας της κυβέρνησης των πραξικοπηματιών του Νίκου ΣαμψώνΝίκος Σαμψών, ο Ανδρέας Νεοκλέους δεν επανήλθε στην πολιτική. Τουλάχιστον φανερά. Διότι στην αθέατη όψη των πραγμάτων θεωρείται ένας από τους kingmakers στην Κυπριακή Δημοκρατία, άλλοτε υποστηρίζοντας τον Γλαύκο Κληρίδη, άλλοτε βοηθώντας τον σημερινό πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη προς τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές.
Η πολιτική έδειξε κατανόηση στην ατυχία που είχε ο Νεοκλέους με την –σε πρώτο βαθμό– καταδίκηΈνοχοι όλοι οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση Ερωτοκρίτου | Πολίτης του γιου του σε φυλάκιση 25 μηνών για συνωμοσία με τον Ερωτοκρίτου. Επειδή ο γιος του είχε μια σοβαρή ασθένειαΓνωμάτευση ΝΥ για τη μεταφορά Νεοκλέους στο Μέλαθρον | Πολίτης για την οποία χρειαζόταν ιατρική παρακολούθηση, το υπουργείο Δικαιοσύνης συμφώνησε να κρατείται στο σπίτι των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, σε ένα περιβάλλον που μοιάζει λιγότερο με φυλακή.
Τι ακριβώς ωστόσο λένε οι δικαστές ότι έκανε ο υιός Νεοκλέους σε συνεργασία με τον εισαγγελέα Ερωτοκρίτου, που απαγορεύει ο νόμος; Ο Νεοκλέους, που ήταν δικηγόρος και της Λαϊκής Τράπεζας (που είχε ήδη τεθεί υπό κρατικό έλεγχοΠώς και γιατί «θυσιάστηκε» η Λαϊκή Τράπεζα | Euro2day) παρέλειψε να πάει στο δικαστήριο, όταν εκδικαζόταν προσωπική αγωγή του Ερωτοκρίτου, που διεκδικούσε 600.000 ευρώ από την τράπεζα, ζητώντας να συμψηφιστεί κατάθεση που του είχε κουρευτεί με δάνειο που είχε πάρει. Έτσι, ο τότε βοηθός γενικού εισαγγελέα κέρδισε στη διαμάχη του με την τράπεζα και γλίτωσε –χάρη σε κρατικό χρήμα– το ποσό που διεκδικούσε, υποστηρίζοντας ότι δεν έπρεπε να πληρώσει το δάνειο γιατί έχασε τις καταθέσεις του.
Το αντάλλαγμα που σύμφωνα με την κατηγορία ζήτησε ο Νεοκλέους από τον Ερωτοκρίτου, ήταν να τον βοηθήσει όταν κατήγγειλε ότι η περιουσία κάποιων πελατών του με επενδύσεις στη Ρωσία είχε υπεξαιρεθεί από άλλους Ρώσους. Το γεγονός αυτό εξάλλου ήταν που οδήγησε τον πατέρα του, Ανδρέα Νεοκλέους, να στραφεί κατά των Ρώσων, παρότι αυτός ήταν που μετά τη δεκαετία του ‘90 τους είχε φέρει στο νησί Chypre : l’avocat qui a fait venir l’argent russe | Le Monde.
Όταν ο Νεοκλέους κάθεται με φίλους του στην καφετέρια του «Πύργου Νεοκλέους», του μεγάρου των δικηγορικών του γραφείων, του αρέσει να λέει ότι το νησί γνώρισε τις εισβολές των Φράγκων, των Ενετών, των Τούρκων, των Εγγλέζων και πάλι των Τούρκων (το 1974), των Λιβανέζων και εν τέλει των Ρώσων –αλλά η πιο διαβρωτική εισβολή είναι των Ρώσων.
Αυτό ηχεί παράδοξα, καθώς ο Νεοκλέους πριν το 2013 είχε στραφεί κατά«Σκοτώνουν την οικονομία μας» | Τα Νέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το κούρεμα που επέβαλε στις καταθέσεις, το οποίο είχε χαρακτηρίσει επίσης «εισβολή της Βόρειας Ευρώπης». Δεν είναι όμως στην πραγματικότητα παράδοξο, καθώς οι Ρώσοι έδωσαν από την ίδια εκείνη χρονιά στον Νεοκλέους πολύ σοβαρούς λόγους να τους δει με άλλο μάτι.
Ξαφνικά το 2013, σχεδόν αμέσως μετά το κούρεμα των καταθέσεων, οι μέτοχοι δύο εκ των εταιρειών που συμβούλευε το γραφείο Νεοκλέους άρχισαν να χάνουν τις μετοχές των εταιρειών τους, χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί.
Η πρώτη αρπαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος εταιρείας αφορούσε την Spinel Development Limited. Η εταιρεία ήταν γραμμένη στην Κύπρο με τον αριθμό 156245. Πραγματοποιούσε μεγάλες επενδύσεις στη Ρωσική Ομοσπονδία σε υποδομές, όπως τα αεροδρόμια. Από το πιστοποιητικό μετόχων της εταιρείας φαινόταν ότι σε αυτήν συμμετείχαν η Torville Investments Ltd του ιδιοκτήτη της Λουί Βιττόν, Μπερνάρ Αρνώ, και μια σειρά πολύ γνωστών εταιρειών ακινήτων καθώς και ο ιστορικός τραπεζικός οίκος Lombard Odier Darier Hentsch & CieΗ ιστοσελίδα.
Αντί για αυτούς τους μετόχους όμως, το γραφείο Νεοκλέους ανακαλύπτει ξαφνικά ότι μοναδικός μέτοχος της εταιρείας εμφανίζεται μία εταιρεία των βρετανικών παρθένων νήσων, η Valley Provider Ltd.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2013 ο έφορος εταιρειών στην Κύπρο, η κρατική υπηρεσία δηλαδή που καταχωρεί και ελέγχει αυτό που «πουλάει» το νησί σε oλόκληρο τον κόσμο, δηλαδή συστάσεις, διευκολύνσεις και χαμηλή φορολογία νομικών προσώπων, ενημερώνει το γραφείο Νεοκλέους ότι έχουν γίνει αλλαγές στη μετοχική σύνθεση της Spinel.
Oι αλλαγές στη μετοχική σύνθεση, που έγιναν όταν κάποιοι εμφανίστηκαν και κατέθεσαν πλαστά έγγραφα, καταχωρήθηκαν ως κατεπείγουσες από τον έφορο. Ο Νεοκλέους καταγγέλλει την υπόθεση στο τμήμα οικονομικού εγκλήματος της αστυνομίας και στέλνει επιστολή στον έφορο εταιρειών, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «Είναι άξιον απορίας αλλά και υποψίας ότι οι περιπτώσεις των πλαστών αυτών εγγράφων θεωρήθηκαν κατεπείγουσες από τον Έφορο Εταιρειών και όχι μόνο δεν εξετάσθηκαν επαρκώς αλλά καταχωρήθηκαν και –όπως αντιλαμβανόμαστε– εκδόθηκαν πιστοποιητικά των νέων ψευδομετόχων, ενώ είναι γνωστό ότι χρειάζονται τουλάχιστον 5-10 μέρες για να καταχωρηθούν και να εκδοθούν τέτοια πιστοποιητικά».
Η επιστολή κοινοποιείται στον βοηθό γενικό εισαγγελέα (δηλαδή τον Ερωτοκρίτου), τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Εμπορίου, την επικεφαλής της μονάδας για την καταπολέμηση του οικονομικού εγκλήματος και τον πρόεδρο της επιτροπής θεσμών της Βουλής. Τέσσερις μέρες μετά τις αρχικές καταγγελίες για τη Spinel, o έφορος εταιρειών δεν έχει απαντήσει. Ωστόσο, εμφανίζεται στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΙΓΜΑ, αναφέροντας ότι θα ανατρέψει την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι υπηρεσίες του, χωρίς να χρειαστεί να προσφύγουν οι θιγόμενοι στα δικαστήρια. Σε αυτή την εκπομπή παραδέχεται ότι κάποιες εταιρείες κλάπηκαν.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2013, ο Ηλίας Νεοκλέους, δεύτερος γιος του Ανδρέα και επίσης δικηγόρος στην εταιρεία, αλλά και ο διευθύνων σύμβουλος της Spinel Μπερνέρ Κοστέ γράφουν ξανά στις αρχές. Στην επιστολή του ο Κοστέ προειδοποιεί ότι τα περιουσιακά στοιχεία της Spinel που «βάζουν στο χέρι» εκείνοι που προσκόμισαν τα πλαστά δικαιολογητικά αφορούν και ακίνητα επί των οποίων βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια της Ρωσίας.
Τελικά η υπόθεση Spinel έκλεισε χωρίς να γίνει μεγάλος θόρυβος. Στη δεύτερη υπόθεση αρπαγής εταιρείας όμως, της «ProvidenciaProvidencia case at centre of Erotokritou allegations | Cyprus Mail online» (που οδήγησε τελικά στο κατηγορητήριο κατά των Νεοκλέους και Ερωτοκρίτου), τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ πιο «βρώμικα» και καθόλου κολακευτικά για τον κυπριακό εταιρικό «παράδεισο».
Το 2002 ο Ολέγκ Ζαχάρωφ, ιδρυτής της εταιρείας Rosinka International Residential ComplexΗ ιστοσελίδα, ενός τεράστιου συγκροτήματος κατοικιών όπου μένουν στελέχη πολυεθνικών και διπλωμάτες στην περιοχή Ανγκέλοβο έξω από τη Μόσχα, αποφάσισε να δημιουργήσει δύο καταπιστεύματα (τραστ) στην Κύπρο.
Τα δύο καταπιστεύματα, στα οποία ανήκει η Rosinka, ονομάσθηκαν Spring και Oasis και διοικούνται από το γραφείο Νεοκλέους σε συνεργασία με το δικηγορικό γραφείο Maguire Woods στη Μόσχα. Δικαιούχοι του τραστ Spring ήταν ο Ζαχάρωφ και οι δύο γιοι του, και του Oasis μόνο ο ίδιος ο επιχειρηματίας. Τα περιουσιακά στοιχεία και των δύο τραστ ανήκουν στην εταιρεία Providencia Holding Limited.
Το 2006 ο Ζαχάρωφ πεθαίνει και αφήνει στους δυο γιους του την Providencia, με νομικούς συμβούλους το γραφείο Νεοκλέους και τον Ιγκόρ Ζιγκατσώφ από το γραφείο Maguire Woods της Μόσχας. Ο τελευταίος, σύμφωνα με καταγγελία του Νεοκλέους, επιχειρεί το 2012 να παύσει τους διευθυντές της εταιρείας, τοποθετώντας δύο άτομα της εμπιστοσύνης του στη διοίκησή της. Όμως δεν το κάνει «προσεκτικά», καθώς για να πείσει τον έφορο εταιρειών, η πλευρά Ζιγκατσώφ προσκομίζει πληρεξούσιο του 2000, που είχε δηλαδή συνταχθεί δύο χρόνια πριν από την ίδρυση της Providencia, αλλά και του τραστ του ίδιου.
Εντωμεταξύ το γραφείο Νεοκλέους ανακαλύπτει και ένα δεύτερο έγγραφο, με το οποίο ο Ζιγκατσώφ επιχειρεί τη μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας. Το έγγραφο είναι ασφράγιστο, με δύο πανομοιότυπες υπογραφές.
Μετά από αυτά, το γραφείο Νεοκλέους ξεκινά νομικές ενέργειες κατά της μεταβίβασης, στην Κύπρο, τη Ρωσία και την Ελβετία. Ο Ζιγκατσώφ και οι γιοι του Ζαχάρωφ αρνούνται τις κατηγορίες και αντίθετα κατηγορούν από την πλευρά τους το γραφείο Νεοκλέους για απόπειρα να αρπάξει το ίδιο την εταιρεία. Το γραφείο Νεοκλέους αρνείται και αυτό τις κατηγορίες και οι εκπρόσωποί του πιστεύουν ότι οι καταγγελίες των αντιδίκων τους «εκτοξεύονται για να εμποδίσουν και να καταστείλουν την έρευνα».
Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ο ερευνητής των ρωσικών αρχών για το τμήμα των καταγγελιών Νεοκλέους που έφτασαν στη ρωσική εισαγγελία, συνταγματάρχης Γκουμπάνωφ, φέρεται να ζητάFamily Feud Hits Idyllic Gated Community | The Moscow Times από τον Ζιγκατσώφ, σύμφωνα με καταγγελία του υπευθύνου του οικισμού Rosinka στις ρωσικές αρχές ασφαλείας, 64.000 δολάρια σε τρεις δόσεις, «αλλιώς δεν θα σταματήσει αυτό [σ.σ. την υπόθεση] με την πλαστογραφία…».
Ο Ζιγκατσώφ δίνει τα πρώτα χρήματα στον Γκουμπάνωφ και στη συνέχεια ο άπληστος αστυνομικός ζητά 5 εκατομμύρια δολάρια. Με τη βοήθεια της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB, οι εκβιαζόμενοι κανονίζουν να δώσουν σε μία τσάντα 50.000 δολάρια που σκεπάζονται από σκέτα χαρτιά. Όταν ο ενδιάμεσος απεσταλμένος από τον Γκουμπάνωφ έρχεται να παραλάβει τα χρήματα, «η φάκα κλείνει».
Είναι μία σφοδρή σύγκρουση για περιουσιακά στοιχεία που αξίζουν 200 εκατ. δολάρια, με θέατρο την Κύπρο. Η συνέχεια της ιστορίας έμελλε να οδηγήσει σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις για το βάθος της στρέβλωσης των θεσμών από τη «ρώσικη εισβολή» στο νησί.
(Η συνέχεια στο β’ μέρος της έρευνας)
|
Το Avaaz είναι το μεγαλύτερο κίνημα πολιτών με 44 εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως. Κινητοποιούμαστε για να φέρνουμε τις απόψεις και τις αξίες των λαών στο επίκεντρο των παγκόσμιων πολιτικών αποφάσεων. Η λέξη «Avaaz» σημαίνει «φωνή» ή «τραγούδι» σε πολλές γλώσσες. Τα μέλη του Avaaz βρισκόμαστε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ η ομάδα μας είναι διασκορπισμένη σε 18 χώρες και 6 ηπείρους, και χρησιμοποιεί 17 γλώσσες. Μάθε περισσότερα για τις μεγαλύτερες νίκες του κινήματός μας ή βρες μας στο Facebook και το Twitter.
Έλαβες αυτή την ειδοποίηση επειδή στις έγινες μέλος του Avaaz υπογράφοντας ένα ψήφισμα με τη διεύθυνση email [email protected].
Για να βεβαιωθείς ότι οι ειδοποιήσεις του Avaaz εμφανίζονται στα εισερχόμενά σου, πρόσθεσε το [email protected] στις επαφές σου. Αν θέλεις να αλλάξεις το email, τη γλώσσα ή άλλα στοιχεία σου, πάτα εδώ, ενώ αν θέλεις να σταματήσεις να λαμβάνεις ειδοποιήσεις πάτα εδώ για να διαγραφείς από μέλος.
Αν θέλεις να επικοινωνήσεις με το Avaaz, μην απαντήσεις σε αυτό το email. Απλά γράψε μας μέσω του συνδέσμου www.avaaz.org/el/contact.