Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Ανοικτή πρόσκληση

Ο πρόεδρος του συλλόγου Τσιγκουρατίου Νίκος Λαγάρας  απευθύνει ανοικτή πρόσκληση σε όλους τους οικιστές και φίλους του οροπεδίου για το Σάββατο 3 Μαρτίου και ώρα 11 στη καφετέρια του Φίλιππα όπου θα παρευρεθεί και θα μιλήσει ο επικεφαλής του κλιμακίου του πυροσβεστικού Σώματος Δερβενοχωρίων  σχετικά με τα μέτρα πυροπροστασίας και την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει καθένας μας .

Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης

Τα (3.275.881 + 523.429) δολάρια 

Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018, 00:02
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Αυτός είναι υπουργός οικονομίας και λέγεται Δημήτρης Παπαδημητρίου. Αυτή είναι αναπληρώτρια υπουργός εργασίας και ονομάζεται Ράνια Αντωνοπούλου. Υποθέτω βασίμως ότι πρόκειται για ευτυχισμένο ζευγάρι. Και γιατί όχι; Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, ο πλούτος φέρνει αγάπη, ειδικά όταν συνοδεύεται από το ηθικό πλεονέκτημα. Έχουν αθροιστικά (σύμφωνα με το πόθεν έσχες τους) περιουσία και καταθέσεις 3.275.881 δολαρίων και εισόδημα 523.429 δολαρίων τον χρόνο. Ζουν στο Κολωνάκι, σε σπίτι που πληρώνει το ελληνικό δημόσιο με 1000 ευρώ τον μήνα.
Ξέρω ότι λαϊκίζω ασύστολα, ότι ελέγχομαι για βρώμικο πόλεμο εναντίον της κυβέρνησης και για δολοφονία χαρακτήρων μελών του Υπουργικού Συμβουλίου. Γι αυτό σπεύδω να διευκρινίσω ότι το αξιότιμο ζεύγος Παπαδημητρίου-Αντωνοπούλου δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο. Οι άνθρωποι ακολουθούν κατά γράμμα τον νόμο. Το γεγονός ότι εφαρμόζουν έναν δικό τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛικό νόμο (4336/2015) που έδωσε έξοδα διαμονής και σε εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς (εκτός από τους βουλευτές της επαρχίας) δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος. Το υπουργικό ζεύγος είναι νομιμότατο, όταν κάθε αρχή του μήνα εισπράττει το χιλιαρικάκι για το νοίκι του. Επειδή μάλιστα ο νόμος ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2015 (θυμάστε σε τι κατάσταση ήταν τότε η οικονομία) με αναδρομική ισχύ (άρθρο 25) από 1/2/2015 που ορκίστηκε η ΣΥΡΙΖΑΝΕΛική κυβέρνηση, η κ. Αντωνοπούλου πρέπει να πήρε τότε μαζεμένα 6.000 με 7.000 ευρώ, αλλά τι να έκανε κι αυτή, αφού έτσι έλεγε ο νόμος; Να παρανομούσε κοτζάμ αναπληρώτρια υπουργός;
Εγώ χαίρομαι τους ανθρώπους που έχουν καταφέρει να φτιάξουν με νόμιμο και ηθικό τρόπο κάποια ικανή περιουσία, διότι αυτό αποδεικνύει πως είναι άξιοι και ικανοί. Τους χαίρομαι επίσης όταν, όντας υπουργοί σε μια αριστεροκρατούμενη αποικία κρατάνε τα λεφτά τους στην καπιταλιστική μητρόπολη, διότι αυτό δείχνει έναν σπάνιο συνδυασμό νεοφιλελεύθερης διορατικότητας και παλαιομαρξιστικής επαγρύπνησης. Οι διαχειριστικές τους επιλογές αποδεικνύουν ότι ξέρουν να κρατήσουν τα λεφτά που μάζεψαν με τον κόπο τους και ότι δεν είναι διατεθειμένοι να τα χαλαλίσουν στους κομμουνιστές που θα τα διαμοιράσουν σε αντιαναπτυξιακά επιδοματάκια και σε νεοπροσλαμβανόμενους συμβασιούχους του δημοσίου.

Τέλος, εκτιμώ απεριόριστα τους ανθρώπους που ενώ διαθέτουν άπειρα χρήματα, δεν αφήνουν να τους ξεφύγει ούτε ευρώ από την τσέπη τους για – δήθεν – λόγους ηθικής τάξεως. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι νοικοκύρηδες κι εμείς τι υπουργούς θέλουμε σε τούτο τον τόπο, παρακαλώ; Φρόνιμους νοικοκυρέους ή τίποτα ασυνείδητους σκορποχέρηδες; Το «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι», τυχαία νομίζετε ότι δοξάστηκε από την λαϊκή σοφία; Αν άφηναν τα χιλιάρικα που δικαιούνται να τα παίρνει ο αέρας, θαρρείτε πως θα είχαν σήμερα αυτό το μικρό κομπόδεμα για να εξασφαλίσουν τα γεράματα τους; Κι έπειτα, αν ο σοφός νομοθέτης ήθελε να υπάρχουν εισοδηματικά κριτήρια στην χορήγηση του χιλιάρικου σε εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, ας το ‘βαζε στον νόμο. Αφού δεν το ‘βαλε, κάτι παραπάνω ήξερε, κάτι θα ‘χε στο μυαλό του, σωστά;

Τούτων δοθέντων, εν’ κατακλείδι και συνελόντι ειπείν, το ζεύγος Παπαδημητρίου-Αντωνοπούλου, είναι το ίνδαλμα μου. Και πλούσιοι, και υπουργοί, και αριστεροί, και αποταμιευτές, και άξιοι επενδυτές, και φιλολαϊκοί, και ικανοί επιχειρηματίες, και πιστοί στην τήρηση των νόμων, και με καταθέσεις στην J&P Morgan, και νοικοκύρηδες, και φορείς του ηθικού πλεονεκτήματος, και καλοί νοικάρηδες, και Κολωνακιώτες. Εύχομαι κάποτε να μπορέσω να γίνω σαν αυτούς. Ως τότε, θα υποκλίνομαι απλώς στην μεγαλειότητα τους μέχρις εξαρθρώσεως των (διαπλεκόμενων) οσφυϊκών μου σπονδύλων…

Δημοσιεύτηκε στισ
Με 3-0 επικράτησε ο Κεραυνός του ΠΑΣ Οινοφύτων και βρέθηκε στη 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα με 41 βαθμούς.
Τα τέρματα που σημείωσαν οι Κακός, Καραγιώργος & Κουτής.
#Κεραυνός_Αγίου_Θωμά #ΠΑΣ_Οινοφύτων #ποδόσφαιρο #Άγιος_Θωμάς #Οινόφυτα #Δήμος_Τανάγρας #ΕΠΣΒ
Δημοσιεύτηκε στισ



Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Ζάλτσας-Τα “Μετέωρα” της Βοιωτίας

Το μετέωρο αυτό μοναστήρι της Βοιωτικής Εκκλησίας,  είναι σκαρφαλωμένο στον απότομο βράχο  που βρίσκεται κοντά στην ακρόπολη της αρχαίας Βούλιδος, κτισμένο στην κορυφή ενός κατακόρυφου βράχου.

Η Ιερά Μονή των Αγίων Θεοδώρων στη Ζάλτσα της Βοιωτίας,χρησίμευε, στο πέρασμα των αιώνων, σαν παρατηρητήριο της κίνησης των πλοίων που έμπαιναν και έβγαιναν στον Κορινθιακό Κόλπο.
Η παρουσία στην περιοχή του Οσίου Λουκά έγινε αφορμή να εγκατασταθούν στις πλαγιές αυτές του Ελικώνα πολλοί ερημίτες και ασκητές κατά τους βυζαντινούς χρόνους.
Τα ευρήματα, κυρίως όστρακα και κεραμίδια, κατά την τελευταία ανασυγκρότηση του, μαρτυρούν ότι ο βράχος αυτός κατοικείται συνεχώς από τον 7ο αιώνα π.Χ.


 Έτσι και στο πλάτωμα του απότομου βράχου εγκαταστάθηκε μικρή αδελφότητα ασκητών, όπως μαρτυρούν το πελεκητό πηγάδι και τα υπολείμματα των κελιών με τις σκαμμένες καπνοδόχους στο βράχο. Οι ασκητές αυτοί επέβλεπαν και καλλιεργούσαν μαζί με άλλους μοναχούς της παρακείμενης Μονής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, τους μεγάλους ελαιώνες, που περιήλθαν αργότερα στη Μονή του Οσίου Σεραφείμ. Οι μοναχοί έμειναν στο βράχο μέχρι τους χρόνους της Επαναστάσεως του 1821, οπότε και ακολούθησαν τους οπλαρχηγούς του αγώνα. Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους εγκαταλείπεται το ασκητήριο και σχεδόν καταστρέφεται.


Το 1994 ο τότε Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας και  νυν Αρχιεπίσκοπος  Κ.κ. Ιερώνυμος με μεγάλη φιλότιμη προσπάθεια έδωσε ζωή και πάλι στο χώρο, δημιουργώντας εκεί ένα κέντρο αρχαιολογικών, ιστορικών και θεολογικών μελετών. Λίγα όστρακα, πλάκες δαπέδου, βυζαντινά κεραμίδια φυλάσσονται με στοργή, ως μάρτυρες ανθρώπινης παρουσίας είκοσι επτά αιώνων. Εορτάζει το πρώτο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Υπεύθυνος Ιεράς Μονής : μοναχός Ισαάκ
Τηλέφωνο επικοινωνίας : 6973506143
imtl.g

Δημοσιεύτηκε στισ

Η μυστική ζωή των δέντρων – Με παρέα είναι πάντα καλύτερα


Πριν από χρόνια, σε ένα από τα προστατευόμενα δάση με παλιές οξιές της περιοχής μου, έπεσα πάνω σε κάτι παράξενες πέτρες που ήταν καλυμμένες με βρύα. Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι τις είχα προσπεράσει πολλές φορές χωρίς να τις προσέξω, μια μέρα όμως σταμάτησα και έσκυψα να τις κοιτάξω.
Το σχήμα τους ήταν περίεργο, ελαφρώς στρογγυλεμένο και με κάποια κούφια σημεία, κι όταν ανασήκωσα λίγο τα βρύα, είδα ότι από κάτω υπήρχε φλοιός δέντρου. Δεν ήταν πέτρα λοιπόν, ήταν παλιό ξύλο. Κι επειδή το ξύλο της οξιάς, όταν βρίσκεται πάνω σε υγρό έδαφος, μέσα σε λίγα χρόνια σαπίζει, απόρησα με το πόσο σκληρό ήταν.
Πάνω απ’όλα όμως δεν μπορούσα να το σηκώσω, προφανώς ήταν γερά ριζωμένο στο χώμα. Άρχισα προσεκτικά να ξύνω λίγο τον φλοιό με τον σουγιά μου, μέχρι που έφτασα σε ένα πράσινο στρώμα. Πράσινο; Αυτή τη χρωστική τη συναντάμε μόνο στη χλωροφύλλη, στην ουσία που δίνει στα καινούρια φύλλα το πράσινο χρώμα και που υπάρχει αποθηκευμένη στους κορμούς των ζωντανών δέντρων.
Αυτό μόνο ένα πράγμα θα μπορούσε να σημαίνει: ότι τούτο το κομμάτι ξύλο ήταν ακόμα ζωντανό! Από τις υπόλοιπες «πέτρες» προέκυψε γρήγορα μια λογική εικόνα, αφού σχημάτιζαν έναν κύκλο με διάμετρο ενάμισι μέτρο.Επρόκειτο για τα ροζιασμένα υπολείμματα ενός τεράστιου και πάρα πολύ παλιού κούτσουρου. Το μόνο που είχε σωθεί ήταν τα απομεινάρια του εξωτερικού του φλοιού,ενώ το εσωτερικό είχε σαπίσει προ πολλού και είχε γίνει χούμος – ξεκάθαρη ένδειξη ότι ο κορμός είχε κοπεί πριν από 400 με 500 χρόνια.

Vincent van Gogh. Mulberry Tree. October 1889.
Πώς διατηρήθηκαν όμως ζωντανά αυτά τα υπολείμματα; Αφού τα κύτταρα πρέπει να λαμβάνουν τροφή με τη μορφή σακχάρων, πρέπει να αναπνέουν και τουλάχιστον να αναπτύσσονται λίγο. Χωρίς φύλλα, και επομένως χωρίς φωτοσύνθεση, κάτι τέτοιο εί-ναι αδύνατον. Κανένα από τα πλάσματα του πλανήτη μας δεν αντέχει σε νηστεία αιώνων, και αυτό ισχύει και για τα υπολείμματα των δέντρων. Τουλάχιστον για τα κούτσουρα, που δεν έχουν να περιμένουν βοήθεια από πουθενά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως τα πράγματα προφανώς ήταν τελείως διαφορετικά. Το κούτσουρο είχε την υποστήριξη των γειτονικών του δέντρων, και συγκεκριμένα μέσω των ριζών τους. Κάποιες φορές συνδέονται μόνο χαλαρά, μέσω του δικτύου των μυκήτων που περιβάλλει τις άκρες των ριζών και τις βοηθάει στην ανταλλαγή θρεπτικών ουσιών, άλλοτε πάλι υπάρχουν και άμεσες συμφύσεις.

Δεν μπορούσα να μάθω τι συνέβαινε σ’ αυτή την περίπτωση, επειδή δεν ήθελα να σκάψω και να προκαλέσω ζημιά στο τόσο παλιό αυτό κούτσουρο.Ένα πράγμα ήταν βέβαιο όμως: Οι θάμνοι που το περιέβαλλαν το τροφοδοτούσαν με διάλυμα σακχάρων, ώστε να το κρατήσουν στη ζωή. Το γεγονός ότι τα δέντρα συνδέονται μέσω των ριζών τους μπορούμε να το δούμε κάποιες φορές στις παρυφές των δρόμων. Στα σημεία αυτά η βροχή ξεπλένει το χώμα, αποκαλύπτοντας έτσι το υπόγειο δίκτυο.
Το γεγονός ότι πρόκειται πράγματι για ένα σύστημα αλληλεξαρτήσεων, το οποίο συνδέει μεταξύ τους τα περισσότερα δέντρα ενός είδους και ενός πληθυσμού, το απέδειξαν επιστήμονες στο Χαρτς. Η ανταλλαγή θρεπτικών ουσιών, η αλληλοβοήθεια μεταξύ γειτόνων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, απ’ ό,τι φαίνεται,αποτελεί τον κανόνα, πράγμα που οδήγησε στη διαπίστωση ότι τα δάση είναι υπεροργανισμοί, δηλαδή κατασκευάσματα παρόμοια, για παράδειγμα, με τις μυρμηγκοφωλιές.
Θα μπορούσε βέβαια να αναρωτηθεί κανείς μήπως οι ρίζες των δέντρων απλώνονται στο έδαφος τυχαία και χωρίς κανέναν στόχο, και μόλις συναντήσουν ένα δέντρο του ίδιου είδους συνδέονται μαζί του. Στο εξής θα ανταλλάσσουν αναγκαστικά μεταξύ τους θρεπτικά συστατικά,θα δομήσουν μια υποτιθέμενη κοινωνία και το μόνο που θα βιώνουν θα είναι ένα τυχαίο δούναι και λαβείν.
Η ωραία εικόνα της ενεργού βοήθειας θα έδινε τη θέση της στην αρχή της τυχαιότητας, παρόλο που ακόμα και τέτοιου είδους μηχανισμοί θα παρείχαν πλεονεκτήματα στο οικοσύστημα του δάσους. Όμως η φύση δε λειτουργεί τόσο απλά, όπως παρατηρεί ο Μάσσιμο Μάφφεϊ από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο στο περιοδικό MaxPlanckFor-schnung: Τα φυτά, και επομένως και τα δέντρα, μπορούν να ξεχωρίσουν τις δικές τους ρίζες από τις ρίζες διαφορετικών ειδών, ακόμα και από τις ρίζες άλλων δέντρων του ίδιου είδους.
Γιατί όμως είναι τα δέντρα τόσο κοινωνικά πλάσματα, γιατί μοιράζονται την τροφή τους με άλλα δέντρα του ίδιου είδους και φροντίζουν έτσι τους ανταγωνιστές τους; Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι οι ίδιοι με εκείνους που ισχύουν και στις ανθρώπινες κοινωνίες: Με παρέα είναι πάντα καλύτερα.
Ένα δέντρο δεν είναι δάσος, δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα τοπικό ισορροπημένο κλίμα, είναι απροστάτευτο και εκτεθειμένο σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Αντιθέτως, πολλά δέντρα μαζί δημιουργούν ένα οικοσύστημα που μετριάζει τις ακραίες θερμοκρασίες ψύχους ή ζέστης, αποθηκεύει μεγάλες ποσότητες νερού και απελευθερώνει καθαρό αέρα.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορούν να ζήσουν προστατευμένα και για πολλά χρόνια. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία η κοινότητα. Αν κάθε δέντρο ενδιαφερόταν μόνο για τον εαυτό του, τότε αρκετά απ’ αυτά δε θα κατάφερναν να γεράσουν. Οι συνεχείς θάνατοι θα είχαν ως αποτέλεσμα πολλές και μεγάλες τρύπες στην κομοστέγη, απ’ όπου θα μπορούσαν να περάσουν οι θύελλες και να ρίξουν κάτω ακόμα περισσότερους κορμούς. Η καλοκαιρινή ζέστη θα έφτανε μέχρι το έδαφος του δάσους και θα το στέγνωνε τελείως. Κι αυτό θα έκανε τους πάντες να υποφέρουν.
Συνεπώς, κάθε δέντρο είναι πολύτιμο για την κοινότητα και αξίζει να διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Ως εκ τούτου, η κοινότητα στηρίζει ακόμα και τα άρρωστα δέντρα και τα τροφοδοτεί με θρεπτικά συστατικά μέχρι να ανακάμψουν. Την επόμενη φορά ίσως πρέπει να γίνει το αντίστροφο και να χρειάζεται βοήθεια το δέντρο-βοηθός.
Οι ασημόγκριζες οξιές με τους χοντρούς κορμούς, που συμπεριφέρονται πράγματι κατ’ αυτόν τον τρόπο, μου θυμίζουν αγέλη ελεφάντων. Και αυτή νοιάζεται για τα μέλη της, βοηθάει τους αρρώστους και τους αδυνάμους να σταθούν ξανά στα πόδια τους και δε θέλει να αφήνει πίσω ούτε καν τα νεκρά της μέλη. Κάθε δέντρο αποτελεί μέρος αυτής της κοινότητας,υπάρχουν ωστόσο και διαβαθμίσεις.
Έτσι, τα περισσότερα κούτσουρα σαπίζουν και ύστερα από μερικές δεκαετίες (για τα δέντρα είναι πολύ λίγος χρόνος) γίνονται χούμος. Μόνο ελάχιστες περιπτώσεις διατηρούνται στη ζωή για αιώνες, όπως η «πέτρα που ήταν καλυμμένη με βρύα»,την οποία περιγράψαμε παραπάνω.
Γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά; Μήπως είναι και η κοινωνία των δέντρων μια κοινωνία με πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Έτσι φαίνεται, αν και ο όρος «κατηγορία» δεν είναι και τόσο εύστοχος. Αυτό που καθορίζει την προθυμία των άλλων δέντρων να βοηθήσουν είναι μάλλον ο βαθμός του δεσμού ή ίσως ακόμα και της στοργής που νιώθουν. Και αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε ρίχνοντας μια ματιά προς τα πάνω,στο φύλλωμα των δέντρων. Ένα μέσο δέντρο απλώνει τα κλαδιά του μέχρι να αγγίξει τα κλαδιά ενός διπλανού δέντρου του ίδιου ύψους. Εκεί σταματάει, επειδή οι θέσεις αέρα ή μάλλον οι θέσεις φωτός είναι ήδη κατειλημμένες.
Ωστόσο, τα κλαδιά τους δυναμώνουν τόσο πολύ, ώστε έχει κανείς την εντύπωση ότι εκεί πάνω γίνεται κανονική μάχη. Δύο πραγματικοί φίλοι όμως προσέχουν ευθύς εξαρχής να μην αναπτύξουν πολύ χοντρά κλαδιά προς την κατεύθυνση του άλλου. Δε θέλουν να στερήσουν τίποτα ο ένας από τον άλλο κι έτσι αναπτύσσουν δυνατό φύλλωμα μόνο προς τα έξω, προς τους «μη φίλους» τους δηλαδή.
Οι ρίζες αυτών των ζευγαριών συνδέονται τόσο έντονα, ώστε μερικές φορές πεθαίνουν μαζί. Τέτοιου είδους φιλίες, που φτάνουν στο σημείο να παρέχουν ακόμα και τροφή στα κούτσουρα, παρατηρούνται κατά κανόνα μόνο στα φυσικά δάση. Ίσως αυτό να συμβαίνει σε όλα τα είδη. Προσωπικά, εκτός από οξιές, έχω δει κι άλλα ζωντανά κούτσουρα από κομμένα δέντρα,όπως βελανιδιές, έλατα, ερυθρελάτες και τα έλατα Ντάγκλας.
Τα καλλιεργούμενα δάση, όπως είναι τα περισσότερα δάση κωνοφόρων της κεντρικής Ευρώπης, συμπεριφέρονται μάλλον όπως τα παιδιά του δρόμου στο ομώνυμο κεφάλαιο. Επειδή, λόγω της δεντροφύτευσης, οι ρίζες τους υφίστανται διαρκώς βλάβες, δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν δίκτυο. Τα δέντρα αυτών των δασών είναι κατά κανόνα ακοινώνητα, με αποτέλεσμα να συναντούν πολλές δυσκολίες.
Όπως και να ’χει, τα περισσότερα έτσι κι αλλιώς δε φτάνουν σε μεγάλη ηλικία, αφού οι κορμοί τους, ανάλογα με το είδος των δέντρων, είναι ώριμοι για να κοπούν όταν γίνουν 100 ετών
Wohlleben Peter – Η μυστική ζωή των δέντρων, Μεταφραστής : Λαγουδάκου Γιώτα, Εκδόσεις Πατάκη
“Ένα υπέροχο βιβλίο που ξυπνάει μέσα μας μια αρχέγονη, παιδική σχεδόν, περιέργεια για τη φύση που μας περιβάλλει”. Denis Scheck, Die Zeit
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ
Από τι fb αλιεύσαμε το πιο κάτω
Μνήμες της Λιάτανης
Η εύφορη γη του τόπου μας, συνέβαλε στη γένεση
 σχετικών επαγγελμάτων. Ένα από αυτά ήταν και οι Πεταλωτές.
Οι πεταλωτές ήταν απαραίτητοι αφού κάθε σπίτι στο χωριό είχε και ένα ζώο για τις δουλειές του, γαϊδούρι ή μουλάρι. Λόγω του φορτίου που μετέφεραν αλλά και των σκληρών χωμάτινων δρόμων, συνήθως από χαλίκια, για να μην φθείρονται οι οπλές των ζώων τα εξόπλιζαν με πέταλα.
Στη φωτογραφία Πετάλωμα ζώου από τον Σπύρο Στέρπη (τούδη). Με τον θάνατό του έκλεισε ο κύκλος του επαγγέλματος στον τόπο μας.

#πεταλωτής #Άγιος_Θωμάς #Δήμος_Τανάγρας #παράδοση