Σε σημερινή μου συνομιλία με ανώτατο στέλεχος της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και στο ερώτημα μου…”Πως και Γιατί έγινε αυτή η Τραγωδία”… μου ανέφερε επί λέξη….

“Κοίτα να δεις…..
Έχουμε δει πολλά στα χρόνια υπηρεσίας.

Αυτό ήταν από τα πιο δυσκολα συμβάντα.
Οι λόγοι συγκεκριμένοι…
Σπίτια μέσα σε πευκόφυτο δάσος. Ακαθάριστα οικόπεδα.
Στενοί δρόμοι, πολύς κόσμος μαζί και καμιά ψύχραιμη αντίδραση.
Άτακτη διαφυγή πολιτών χωρίς κανένα οργανωμένο σχέδιο με τραγικά αποτελέσματα.

Όταν η φωτιά πέρασε την μοναδική θεωρητική αντιπυρική ζώνη που ήταν η Λεωφόρος Μαραθώνος όλα ήταν θέμα χρόνου.

Με τον δυνατό αέρα την φωτιά την βλέπεις να είναι στα 1000 μέτρα και σε λίγα λεπτά είναι στα πόδια σου. Φεύγεις όταν ακόμα είναι μακριά.

Η φωτιά ακολουθεί τον καπνό.

Όταν βλέπεις την φωτιά στο απέναντι βουνό και ο καπνός έρχεται κατα σένα είναι βασική αρχή οτι η φωτιά θα ακολουθήσει την ίδια πορεία.

Το πεύκο είναι το πιο δύσκολο…
είναι ξηρό με ρετσίνι, φλεγόμενα κουκουνάρια που σκάνε και με το έδαφος γεμάτο πευκοβελόνα.
Ο πιο φυσικός εύφλεκτος συνδυασμός.!

Αν συνδυάσεις και τις εκρήξεις από τα καύσιμα των καμένων αυτοκινήτων μιλάμε για τον πιο δύσκολο συνδυασμό.

Τα πιο πολλά θύματα ίσως πρώτα θα έπεσαν λιπόθυμα από τον πυκνό καπνό και μετά σε αναίσθητη κατάσταση θα κάηκαν.

Κάποιοι μπήκαν σε κτήματα που είχε αμπέλι και σώθηκαν.
Πιάνει πιο δύσκολα φωτιά γιατί έχει υγρασία”

Στο ερώτημα μου… “Τι κάνεις εάν βρεθείς σε αυτήν την κατάσταση”… Μου απαντά συγκεκριμένα.

Το θερμικό που δημιουργείτε μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 800 (Οκτακόσιους) βαθμούς Κελσίου.
Όλα λιώνουν.

Βασική αρχή δεν χάνεις την ψυχραιμία σου.

Βάζεις σε σένα και σε όποιον έχεις δικό σου μαζί βρεγμένη πετσέτα η μπλούζα στο πρόσωπο και φεύγεις όσο η φωτιά είναι ακόμα μακριά.

Πιάνεις πορεία προς στην θάλασσα.

Εαν δεν υπάρχει πας όπου υπάρχει τσιμέντο.
Πυλωτές σπιτιών, πλατείες γήπεδα μπάσκετ κλπ.

Εαν δεν προλάβεις και πάλι…και σε πιάσει μέσα σε δασική έκταση ή χωράφι…με χαμηλή βλάστηση κάνεις το για πολλούς αδιανόητο….

Τρέχεις αντίθετα δηλαδή μπαίνεις μέσα στα καμένα..

Μπορεί να κάψεις τα πόδια σου αλλά μπορεί να σωθείς.

Τρέχοντας ψάχνεις πάλι τσιμέντο δρόμο κάτι.

Ποτέ δεν τρέχεις να σε κυνηγήσει η φωτιά.

Είναι δεδομένο θα σε φτάσει και θα σε κάψει.

Εαν έχεις τσάπα ένα εργαλείο η ενα ξύλο…
Σκάβεις στο χώμα ένα λάκο και μπαίνεις μέσα με το πρόσωπο προς το χώμα.

Υπάρχει οξυγόνο από το πορώδες του εδάφους.
Η φλόγα θα περάσει γύρω γύρω..

Τελευταία και πιο ριψοκίνδυνη μέθοδος… Το Αντιπυρ!

Πάντα σε χαμηλή βλάστηση.
Η φωτιά έρχεται… βάζεις φωτιά μπροστά σου μόνος σου και με την φορά του αέρα…μένει κενό για να μπορέσεις να περάσεις και να επιβιώσεις με την ερχόμενη φωτιά να πέφτει σε καμένο.’

Συμπέρασμα…

Καμία μόρφωση και Παιδεία στο θέμα Πυρκαγιά με την ψυχραιμία και το καθαρό μυαλό να είναι οι μοναδικοί σύμμαχοι.

Εν καιρό Ειρήνης……80+ νεκροί με πολλά παιδιά.

Μια λέξη μόνο…

Σιωπή…!

Οι Νεκροί να μας συγχωρέσουν!

ΠΗΓΗ: Giannis Pavlakos (Facebook)

Ας μην το κουράζουμε, είναι άχρηστοι Η παραδοχή είναι δύσκολη, αλλά κάποιες φορές οι εξηγήσεις είναι απλές. Εχοντας σπείρει την καταστροφή στη χώρα, η κυβέρνηση αυτή είχε την τύχη να κρίνεται με όρους συμβατικούς. Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να τελειώσει Αγγελος Κωβαίος 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018, 14:56 31 Εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια γίνεται στην Ελλάδα (και συχνά και στο εξωτερικό…) ένα τεράστιο μεθοδολογικό σφάλμα: Μιλούμε και συζητούμε για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του με όρους συμβατικούς. «Αριστερά», «ηθικά πλεονεκτήματα», «έρωτας με την καρέκλα», «ανίερη συμμαχία» με τους ΑΝΕΛ, «κρίση στις σχέσεις Τσίπρα – Καμμένου», «διαφωνίες Τσίπρα – Τσακαλώτου», κ.λπ. κ.λπ. συνθέτουν το μείγμα με το οποίο επιχειρείται να εξηγηθεί ένα φαινόμενο που έχει χτυπήσει τη χώρα σαν επιδημία. Μάταια. Κυβέρνηση του εθνικού πένθους Πατήστε εδώ Και όμως, από πολύ νωρίς έπρεπε να έχει εγκαταλειφθεί αυτή η προσέγγιση. Είτε θυμηθεί κανείς τι γινόταν με τους Βαρουφάκηδες και τον πρώτο θίασο της κυβέρνησης είτε παρατηρήσει και απαριθμήσει τις συμφορές που επακολούθησαν (πλημμύρες, πυρκαγιές, ελληνοτουρκικά και λοιπά εθνικά θέματα), το συμπέρασμα είναι ένα και απλό: οι άνθρωποι είναι άχρηστοι. Διακρίνονται μόνο στην καταστροφή. Η παραδοχή όμως είναι δύσκολη, ειδικώς από εκείνους τους πολλούς που τους ψήφισαν, ελπίζοντας στην υλοποίηση των ανοησιών που τους υποσχέθηκαν και μη διστάζοντας να ρίξουν μία χώρα στα βράχια, επειδή τάχα θα πλήρωναν λιγότερο ΕΝΦΙΑ. Στην καλή εκδοχή, επειδή είπαν «ας δώσουμε και μία ευκαιρία στα παιδιά»… Είναι δύσκολη η παραδοχή, ομολογουμένως. Ομως είναι και τόσο απλή η αιτία της συμφοράς που υφίσταται η χώρα και της ζημιάς που είναι ήδη ανεπανόρθωτη, ειδικώς αν μιλούμε για τις ανθρώπινες ζωές που έχουν χαθεί λόγω αμέλειας και ανικανότητας κάποιων. 
Είναι λάθος να συνεχίσουμε να μιλούμε με όρους σοβαρούς και συμβατικούς για ανθρώπους που καμουφλάρουν (δεκαετίες τώρα) την ανεπάρκειά τους στην αερολογία, τη θεωρία και την καφενόβια αμπελοφιλοσοφία.
 Στην ιστορικά επιζήμια κατασκευή «Αριστερό = καλό, δεξιό = κακό»… Είναι λάθος να μιλούμε σοβαρά για κάποιον που υποτίθεται ότι κυβερνά μία χώρα και δεν γνωρίζει αν στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου στεκόμαστε προσοχή ή ημιανάπαυση. 
Είναι λάθος να μιλούμε σοβαρά για κάποιον που έχοντας στο πλευρό του τον αμερικανό πρόεδρο μιλάει ελληνικά με αμερικανική προφορά. 

Αυτόν τον ίδιον που έβαλε ένα βράδυ μια γραβάτα και έστησε μία φιέστα επειδή πήρε μία παράταση στις αποπληρωμές ενός θηριώδους χρέους (που θα διέγραφε, τάχα). 
Και είναι λάθος σε κάθε περίπτωση να γίνεται πολιτική συζήτηση με τους όρους της παραπλάνησης και της εξαπάτησης που επιχειρεί να επιβάλει μία κυβέρνηση η οποία, πιστή στα δόγματα της Αριστεράς, διαστρέφει, εκμαυλίζει, παραπλανά και εκβιάζει. Αυτά κάνει και απολύτως τίποτε άλλο. 

Η ανεπάρκεια είναι το πρώτο και κύριο πρόβλημα της κυβέρνησης αυτής. Και ξεδιπλώνεται μπροστά μας καθημερινά. Στις μεταμεσονύχτιες συσκέψεις με τις ανόητες ερωτήσεις του Πρωθυπουργού ενώ η τραγωδία έχει ήδη συμβεί, στα υπουργικά συμβούλια με τις πομπώδεις διακηρύξεις-μνημεία αυταρέσκειας και ασυναρτησίας, στην αναζήτηση και στην κατασκευή εχθρών, γιατί χωρίς αυτούς δεν έχει νόημα η ύπαρξή αυτής της θλιβερής παρέας. 
Τώρα πλησιάζει η ώρα του απολογισμού. Αυτός θα γίνει με όρους μη ελεγχόμενους και οι ευθύνες για όλα θα αποδοθούν σε χρόνο που δεν θα επιλέξει ο Τσίπρας, αλλά ούτε και με τους όρους που επιθυμεί.
 Είναι όμως δεδομένο ότι όλα αυτά θα γίνουν με την κυβέρνηση να λυσσομανά κατά πάντων. Το θέμα είναι ποιος θα την ακολουθήσει στον κατήφορο. Είναι η άγνωστη παράμετρος της περιόδου.
 Και ως γνωστόν, στη χώρα αυτή η ανοησία πάει σύννεφο…
 Πηγή: Protagon.gr

Μίνος Μωυσής

«Μετά από όσα έγιναν, τίποτα δεν μπορεί να μείνει ίδιο» δήλωσε ο Πρωθυπουργός που αρχικά αντιστάθηκε στο καθολικό αίτημα για τον Υπουργό να αποχωρήσει, ενώ στη συνέχεια υποχώρησε παραδεχόμενος ότι οι υπηρεσίες του Κράτους έκαναν σοβαρά λάθη στην αντιμετώπιση της πυρκαγιάς. «Αν θέλετε να απολογηθώ, απολογούμαι» είπε ο Πρωθυπουργός μιλώντας στο Κοινοβούλιο, ενώ ο Υπουργός αποκάλυψε στην επιστολή παραίτησης ότι «δεν υπάρχουν οι πολιτικές και προσωπικές συνθήκες ώστε να συνεχίσω να είμαι Υπουργός».

Ναι μην απορείτε, έγιναν αυτά. Στην Πορτογαλία (!!!) πέρυσι, μετά τις καταστροφικές φωτιές που προκάλεσαν το θάνατο πάνω από 100 ανθρώπων και μεγάλες υλικές απώλειες. Πρωθυπουργός ο σοσιαλιστής Antonio Costa και παραιτηθείσα Υπουργός η Κα. Constanca Urbano de Sousa.
(Αναδημοσίευση από τον Guardian, 19/10/2017)

Εδώ, ο Υπουργός «έθεσε την παραίτησή του στην διάθεση του Πρωθυπουργού», πιο μικροπρεπής, υποκριτική και αλαζονική στάση από αυτή δεν υπάρχει. Η παραίτηση είναι προσωπική απόφαση, είτε είσαι Υπουργός είτε υπηρετείς από μια θέση ευθύνης στο Δημόσιο ή τον Ιδιωτικό Τομέα. Η παραίτηση, σε μια τέτοια περίπτωση, σχετίζεται με την ατομική συνείδηση και την αναγνώριση ότι ακόμα κι αν προσωπικά δεν φταις, υπήρξε ένα τραγικό αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται έγκριση η παραίτηση, έχει να κάνει με την ηθική και αξιακή στάση που αποτελεί βασική αρχή όταν έχεις μια θέση ευθύνης. Μια τέτοια θέση πάντα, συνοδεύεται από προνόμια αλλά και από συνέπειες. Στην Ελλάδα, ισχύουν μόνο τα προνόμια. Οι συνέπειες είναι άγνωστη λέξη.

Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων. Τίποτα άλλο.

No Thank You “Δεν ήρθαμε για να πούμε ότι όλα πήγαν καλά. Προφανώς θα υπάρχουν και λάθη τα οποία θα εξεταστούν. Από κει και πέρα πρέπει να αναγνωριστούν οι προσπάθειες […] Δεν νομίζω ότι επειδή υπήρξαν αυτές οι τεράστιες απώλειες δεν πρέπει να πούμε ένα ‘ευχαριστώ'”, δήλωσε κατά τη χθεσινή, έκτακτη συνέντευξη τύπου ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας.  Ακόμα δεν έχουμε μετρήσει τις απώλειες, ακόμα δεν έχουν ταυτοποιηθεί όλοι οι νεκροί, και η κυβέρνηση έκρινε σκόπιμο να αποποιηθεί χθες, σε ζωντανή αναμετάδοση, κάθε ευθύνη για την τραγωδία που βιώνουν τόσοι συνάνθρωποί μας. Δεν ξέρω αν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε την ψυχραιμία μας εμείς οι τυχεροί, εκείνοι που δεν έχασαν κάποιο στη φωτιά, που δεν είδαν το βιος τους να καταστρέφεται, ακούγοντας χθες τον Πάνο Καμμένο να τους κουνάει το δάχτυλο για το “έγκλημα των αυθαιρέτων”, τα οποία όμως και αυτοί ως κυβερνώντες δεν είχαν αντίρρηση να νομιμοποιήσουν, από τους ιδιοκτήτες των οποίων δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εισπράξουν ΕΝΦΙΑ.  Τόσο τα αίτια, όσο και οι συνθήκες εξάπλωσης της πυρκαγιάς και οι επιχειρησιακοί χειρισμοί θα πρέπει να κριθούν, στο σύνολό τους, και να αποδοθούν τη σωστή στιγμή οι ευθύνες που αναλογούν στον καθένα. Μέχρι τότε, το θέαμα των αρμόδιων αρχών να δίνουν με τέτοια αυτοπεποίθηση στους εαυτούς τους άφεση αμαρτιών είναι τουλάχιστον ανάρμοστο.