Από την Σαμαρίνα στη συλλογή του Γρηγόρη
Λάο Τσέ
Ο ουρανός είναι αιώνιος και η Γη διαρκής.
Γιατί;
Δεν ζουν για τον εαυτό τους και έτσι ζουν πολύ.
Ο Σοφός προτιμά να είναι έσχατος και έτσι γίνεται πρώτος.
Απαρνείται τον εαυτό του και έτσι διαρκεί.
Μήπως του δίνεται, επειδή δεν ζητά;
ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης
Μωρέ θα φύγουν και θα ‘ναι μέρα μεσημέρι
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2018, 00:02
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τρομαγμένοι από τις αναμνήσεις της περιόδου 2010-15 έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ΣΥΡΙΖΑίων και θεωρούμε ότι αυτοί οι τύποι είναι πολιτικά εφτάψυχοι. Ότι πάλι την τελευταία στιγμή κάτι θα βρουν να κάνουν ώστε να κατσικωθούν άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Μπούρδες. Έχουμε καταντήσει όλοι φοβικοί άνευ λόγου και αιτίας.
Φίλοι και γνωστοί μου λένε τακτικότατα: «Αυτοί δεν θα φύγουν, άκου με που σου λέω. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν πρόκειται να φύγουν.» Κι όταν τους λέω ότι θα φύγουν ωραιότατα και κανονικότατα, ότι θα χάσουν τις εκλογές όποτε γίνουν και ότι τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής τους ομάδας θα σωριαστούν ξέπνοα και με κατεβασμένα αυτιά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, με κοιτάζουν γεμάτοι δυσπιστία, σα να μου λένε πως είμαι αφελής που πιστεύω αυτά τα αυτονόητα.
Όλα τούτα δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης τρομάρας που καλλιεργήθηκε από τις ορδές των Συριζοαγανακτισμένων την περίοδο 2010-15, απέναντι σε οποιονδήποτε είχε διαφορετική άποψη από την δική τους. Στην συνέχεια, το αδίστακτο των κυβερνητικών μεθόδων τους σε συνδυασμό με τον θηριώδη προπαγανδιστικό τους μηχανισμό, δημιούργησαν συνθήκες «περικύκλωσης» των αντιφρονούντων.
Για ικανό διάστημα, στις διαλυμένες δυνάμεις της κεντροαριστεράς και στις αποδυναμωμένες της κεντροδεξιάς, κυριάρχησε η άποψη του «καλύτερα να μην μπλέξω μ’ αυτούς γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να πάθω». Κλασική αντίδραση απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που φάνταζε στα μάτια του μέσου πολίτη ως καθεστώς, πάει να πει ως μια παντοδύναμη ομάδα αδίστακτων. Βασικότερο όπλο του καθεστώτος η σπίλωση.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τρομαγμένοι από τις αναμνήσεις της περιόδου 2010-15 έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ΣΥΡΙΖΑίων και θεωρούμε ότι αυτοί οι τύποι είναι πολιτικά εφτάψυχοι. Ότι πάλι την τελευταία στιγμή κάτι θα βρουν να κάνουν ώστε να κατσικωθούν άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Μπούρδες. Έχουμε καταντήσει όλοι φοβικοί άνευ λόγου και αιτίας.
Φίλοι και γνωστοί μου λένε τακτικότατα: «Αυτοί δεν θα φύγουν, άκου με που σου λέω. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν πρόκειται να φύγουν.» Κι όταν τους λέω ότι θα φύγουν ωραιότατα και κανονικότατα, ότι θα χάσουν τις εκλογές όποτε γίνουν και ότι τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής τους ομάδας θα σωριαστούν ξέπνοα και με κατεβασμένα αυτιά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, με κοιτάζουν γεμάτοι δυσπιστία, σα να μου λένε πως είμαι αφελής που πιστεύω αυτά τα αυτονόητα.
Όλα τούτα δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης τρομάρας που καλλιεργήθηκε από τις ορδές των Συριζοαγανακτισμένων την περίοδο 2010-15, απέναντι σε οποιονδήποτε είχε διαφορετική άποψη από την δική τους. Στην συνέχεια, το αδίστακτο των κυβερνητικών μεθόδων τους σε συνδυασμό με τον θηριώδη προπαγανδιστικό τους μηχανισμό, δημιούργησαν συνθήκες «περικύκλωσης» των αντιφρονούντων.
Για ικανό διάστημα, στις διαλυμένες δυνάμεις της κεντροαριστεράς και στις αποδυναμωμένες της κεντροδεξιάς, κυριάρχησε η άποψη του «καλύτερα να μην μπλέξω μ’ αυτούς γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να πάθω». Κλασική αντίδραση απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που φάνταζε στα μάτια του μέσου πολίτη ως καθεστώς, πάει να πει ως μια παντοδύναμη ομάδα αδίστακτων. Βασικότερο όπλο του καθεστώτος η σπίλωση.
Βέβαια, από το 2015 ως το 2018 κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Κάθε μέρα που περνούσε, κάθε βδομάδα που κυλούσε, ένας πολίτης, μια ομάδα ανθρώπων ή μια κοινωνική κατηγορία έβλεπε να διαψεύδεται, να θίγεται, να εξαντλείται οικονομικά, να προσβάλλεται θεσμικά και ηθικά. Όλα αυτά τα χρόνια, κατά μία έννοια ήταν και η ιστορία μιας διαρκούς αθόρυβης πολιτικής μετακίνησης από τον πλειοψηφούσα και παντοδύναμη κυβερνητική παράταξη προς το πουθενά. Δηλαδή προς το «δεν ψηφίζω», προς το «άκυρο», «λευκό», «όλοι ίδιοι είναι», «δεν πάνε όλοι στο διάολο» και άλλα συναφή.
Πάνω όμως απ’ αυτή την αθόρυβη κίνηση που έκανε το νερό του αυλακιού, συνέχιζε να υπάρχει αυτή η κούφια πανοπλία της ΣΥΡΙΖΑικής δήθεν παντοδυναμίας, του άχαστου Αλέξη ή του σαρωτικού ιδεολογικού οπλοστασίου της αριστεράς. Αυτή η πανοπλία απέτρεψε για ικανό διάστημα και ακόμα προσπαθεί να ματαιώσει την μετακίνηση των πολιτών από το «πουθενά», στις κάλπες της αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα όμως, το παντοδύναμο στράτευμα του Αλέξη είναι τζούφιο πίσω απ’ την σιδερένια βιτρίνα του. Έχει απολέσει κάθε μαχητική ικανότητα του και το μόνο που έχει απομείνει είναι ο θρύλος του.
Ο θρύλος αυτός, που κάνει τους γνωστούς μου να λένε με ένα είδος μεταφυσικού φόβου «αυτοί δεν θα φύγουν ποτέ», θα σπάσει μόνο μ’ έναν τρόπο: Όταν οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς πάψουν να είναι σαν φοβισμένα κουνέλια απέναντι τους. Όταν αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Όταν πουν μέσα τους «μωρέ θα φύγουν και θα ναι μέρα μεσημέρι». Όταν πάψουν να κοιτάνε έντρομοι γύρω τους μόλις μιλήσει ο Αλέξης, αναρωτώμενοι πόσους ψηφοφόρους ξαναπλάνεψε.
Όταν πάψουν να τρέμουν μόλις ακούσουν για την πιθανότητα να μη γίνουν οι μειώσεις των συντάξεων πάνω στις οποίες είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους. Όταν πάψουν να φοβούνται ενδόμυχα τη Θεανώ, τον Πολάκη και τον Κατρούγκαλο. Όταν τέλος πάντων, πάψουν να είναι ψοφοδεείς απέναντι σ’ ένα σύστημα που όσο πιο φαφούτικο είναι, τόσο πιο τρομερά ψεύτικα δόντια επιδεικνύει.
Πάνω από 33 εκατ. ευρώ οι ασφαλιστικές αποζημιώσεις για τις πυρκαγιές
skai.gr
ΕΛΛΑΔΑ22/08/2018 | 09:23Τελ. ενημ.: 22/08/201809:23
Ξεπερνούν τα 33 εκατομμύρια ευρώ οι αποζημιώσεις των ασφαλιστικών εταιρειών για τις φονικές πυρκαγιές της 23ης Ιουλίου.
Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο εκπρόσωπος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, έχουν υποβληθεί πάνω από 1.000 δηλώσεις για ζημιές σε κατοικίες, επαγγελματικούς χώρους και αυτοκίνητα.
Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο εκπρόσωπος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, έχουν υποβληθεί πάνω από 1.000 δηλώσεις για ζημιές σε κατοικίες, επαγγελματικούς χώρους και αυτοκίνητα.
Κομισιόν: Πώς να δημιουργήσετε μια νέα επιχείρηση
Τους τρόπους για την δημιουργία μιας νέας επιχείρησης ή την επέκταση επιχειρηματικής δραστηριότητας σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανήρτησε στην ιστοσελίδα της η Κομισιόν, παραθέτοντας τους ισχύοντες κανόνες και το εθνικό σημείο επικοινωνίας στην κάθε χώρα.
Δείτε πώς μπορείτε να δημιουργήσετε νέα επιχείρηση σε διάφορες χώρες της ΕΕ:
1. Αυστρία, 2. Βέλγιο, 3. Βουλγαρία, 4. Γαλλία, 5. Γερμανία, 6. Δανία, 7. Ελλάδα 8. Εσθονία 9.Ηνωμένο Βασίλειο 10. Ιρλανδία 11. Ισλανδία 12. Ισπανία 13. Ιταλία 14. Κάτω Χώρες 15. Κροατία 16.Κύπρος 17. Λετονία 18. Λιθουανία 19. Λιχτενστάιν 20. Λουξεμβούργο 21. Μάλτα 22. Νορβηγία 23.Ουγγαρία 24. Πολωνία 25. Πορτογαλία 26. Ρουμανία 27. Σλοβακία 28. Σλοβενία 29. Σουηδία 30.Τσεχική Δημοκρατία 31. Φινλανδία.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ως πολίτης της ΕΕ έχετε το δικαίωμα να δημιουργήσετε δική σας επιχείρηση (ακόμα και ως ατομική επιχείρηση) σε οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ, στην Ισλανδία, τη Νορβηγία ή το Λιχτενστάιν, υποκατάστημα υπάρχουσας επιχείρησης η οποία έχει έδρα στην ΕΕ και είναι ήδη καταχωρισμένη σε μια χώρα της ΕΕ.
Απαιτήσεις
Οι απαιτήσεις ποικίλλουν ανάλογα με τη χώρα. Ωστόσο, η ΕΕ παροτρύνει όλες τις χώρες να επιτύχουν ορισμένους στόχους για να διευκολύνουν τη σύσταση νέων επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
σύσταση επιχείρησης σε 3 εργάσιμες ημέρες το πολύ
κόστος μικρότερο των 100 ευρώ
ολοκλήρωση όλων των διαδικασιών μέσω ενιαίου διοικητικού φορέα
ολοκλήρωση όλων των διατυπώσεων καταχώρισης μέσω διαδικτύου
καταχώριση μιας εταιρείας σε άλλη χώρα της ΕΕ μέσω διαδικτύου (με τη βοήθεια των εθνικών σημείων επικοινωνίας)
Χρηματοδότηση και στήριξη
Όπως αναφέρει η Κομισιόν υπάρχουν διάφορα διαθέσιμα κονδύλια της ΕΕ για νεοφυείς επιχειρήσεις. Στο Startup Europe Club μπορούν οι πολίτες να ενημερώνονται για τις δυνατότητες χρηματοδότησης.
Κέρδος online 22/8/2018 16:30
Καλό βράδυ από τα ορεινά δερβενοχώρια
Μεγάλο κείμενο. Στο πνεύμα των τελευταίων βαιραλ, όποιος είναι αληθινά φίλος μου ίσως το διαβάσει μέχρι τέλους. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Απαιτείται γονική συναίνεση περιέχει μπινελίκια.
Η δουλειά βρώμαγε από το πρωί όταν τα σαΐνια της επικοινωνίας του Μαξίμου αποφάσισαν να ανακοινώσουν το ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Ιθάκη λεπτά αφότου το σινουκ με την κομπανία του Μαξίμου απογειώθηκε λες και θα προλαβαίναμε να πάμε από Αθήνα στην Ιθάκη σε μια ώρα. Βέβαια ξέροντας τι μαλ…
Η φύση χρησιμοποιεί τις μορφές και ύστερα τις απορρίπτει.
Ο Σοφός εργάζεται με τους ανθρώπους κ έπειτα τους εγκαταλείπει.
Είναι λοιπόν άστοργος;
Ο Σοφός εργάζεται με τους ανθρώπους κ έπειτα τους εγκαταλείπει.
Είναι λοιπόν άστοργος;
ΛΑΟ ΤΣΕ
Κατώτερος των περιστάσεων…
Ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε με μπόι μικρότερο από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
Πήρε μία στιγμή με έντονη σημειολογία και τη μετέτρεψε σε διχαστική προεκλογική ομιλία. Ως Πρωθυπουργός όφειλε, τουλάχιστον, να κρατήσει κάποια συναινετικά προσχήματα
Κώστας Γιαννακίδης 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018, 13:17 19
Η πολιτική λογική θα περίμενε ένα πρωθυπουργικό μήνυμα με συναινετική διάθεση. Με ένα άνοιγμα προς την Κεντροαριστερά και την προτροπή να αναδείξουμε αυτά που μας ενώνουν εις βάρος όσων μας χωρίζουν. Όχι.
Ο Πρωθυπουργός δεν έδειξε την επόμενη μέρα. Έδειξε εχθρούς.
Τους προηγούμενους μνημονιακούς.
Και φυσικά Παπαδήμο, Στουρνάρα, Ζωή, εκδότες, μεγαλοεπιχειρηματίες. Ήταν ένα διχαστικό και έντονα προεκλογικό μήνυμα που, προφανώς, σηματοδοτεί και την επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στους παλιούς γνωστούς κώδικες.
Και βαθιά λαϊκίστικο: ένας Πρωθυπουργός, που αποποιείται κάθε ευθύνη και ένα κόμμα με ηθικό πλεονέκτημα, έναντι όλων.
Έτσι όπως το έθεσε ο κ. Τσίπρας, οποιοσδήποτε εκτός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, απλώς, πολιτικός του αντίπαλος, είναι εχθρός της χώρας.
Το «ή εμείς ή αυτοί» θα ακουστεί πιο δυνατά από εδώ και πέρα. Όσοι θυμόμαστε τις εκλογικές αντιπαραθέσεις των ΄80ς ήρθε η ώρα να μάθουμε ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Η έξοδος: Κανονικά φτερά ή σαν του Ικαρου; Πατήστε εδώ Αυτό, βέβαια, δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο δείχνει ή όσο θα πει η αντιπολίτευση. Με κάτι τέτοια πορευόμαστε και πολιτευόμαστε δύο αιώνες τώρα, δεν έρχεται δα και ο Τσίπρας για να μας σοκάρει -το πολύ να παρακολουθήσουμε συναρπαστική προεκλογική περίοδο που θα συμπληρώσει υπέροχα μία μουντιαλική χρονιά.
Το πρόβλημα βρίσκεται στην απουσία, για άλλη μία φορά, σοβαρής συζήτησης για την πορεία και το μέλλον της χώρας. Βέβαια έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα είναι αστείο να απαιτείς τη διεξαγωγή γόνιμης συζήτησης και εποικοδομητικού διαλόγου. Ακόμα και αν το τολμούσε, ως όφειλε, έστω προσχηματικά, ο Τσίπρας, η πολιτεία της κυβέρνησης του δεν επιτρέπει σε κανέναν να κάτσει να μιλήσει στα σοβαρά μαζί τους.
Ειδικά τώρα, μετά το «δεν θα ξεχάσουμε πρόσωπα και μνηστήρες», είναι να μαζεύεις τα γυναικόπαιδα από τον δρόμο. Ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε με μπόι μικρότερο από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις. Πήρε μία στιγμή με έντονη σημειολογία και τη μετέτρεψε σε βίαιο στιγμιότυπο προεκλογικής αρένας. Πήγε στην Ιθάκη και έδωσε στον εαυτό του τον ρόλο του Οδυσσέα. Και δεν μας είπε τι απέγιναν οι σύντροφοί του στο νησί της Κίρκης.
Πηγή: Protagon.gr
31 πχ Αλεξάνδρεια
=====================================
Το 31 π.X. στην Aλεξάνδρεια
Aπ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξείδι ακόμη
=====================================
Το 31 π.X. στην Aλεξάνδρεια
Aπ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξείδι ακόμη
έφθασεν ο πραγματευτής. Και «Λίβανον!» και «Κόμμι!»
«Άριστον Έλαιον!» «Άρωμα για την κόμη!»
στους δρόμους διαλαλεί. Aλλ’ η μεγάλη οχλοβοή,
κ’ η μουσικές, κ’ η παρελάσεις πού αφίνουν ν’ ακουσθεί.
Το πλήθος τον σκουντά, τον σέρνει, τον βροντά.
Κι όταν πια τέλεια σαστισμένος, «Τι είναι η τρέλλα αυτή;» ρωτά,
ένας του ρίχνει κι αυτουνού την γιγαντιαία ψευτιά
του παλατιού👿 — που στην Ελλάδα ο Aντώνιος😀 νικά.
Γ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ
Στεφανος Μάνος
Σύμφωνα με το λεξικό το πρόθημα “εθελο-” δηλώνει συνειδητή επιλογή. “Εθελοδουλία” είναι η εκούσια (με τη θέλησή μας…και την ψήφο μας) υποδούλωση μας. Τέτοια είναι η σχέση μας προς την άθλια κρατική μας μηχανή. Το ΚΕΦΙΜ ακολουθώντας διεθνή πρότυπα υπολόγισε ότι 198 ημέρες (54,25%) από τις 365 του χρόνου δουλεύουμε για να καλύπτουμε τις ανάγκες του κράτους. 12 ημέρες περισσότερες το 2018 από το 2017. 50 περισσότερες από το 2009.
Πως κατανέμονται οι 198 ημέρες καταναγκαστικής δουλείας; 50 για άμεσους φόρους, 67 για έμμεσους και 81 για κοινωνικές εισφορές (Κατρούγκαλος και Σια).
Τι μας δίνει πίσω το κράτος για όσα του δίνουμε; Την ανεπάρκεια του σε κάθε του εκδήλωση. Και επαναλαμβανόμενες απεργίες των υπαλλήλων που τάχα οφείλουν να μας εξυπηρετούν που διεκδικούν περισσότερα από εμάς.
Στο άρθρο που δημοσιεύει το Liberal και ο Φιλελεύθερος υπενθυμίζω την πρόταση για ενιαία σύνταξη για όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες στα 67 ΧΩΡΙΣ εισφορές και προϋποθέσεις.
Αν εφαρμοστεί η πρόταση μου, θα δουλεύουμε 144 (39,45%) ημέρες ετησίως για το κράτος και θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα για την ανάκτηση της ελευθερίας μας.
Για σας που είστε απαθείς, απαισιόδοξοι και προτιμάτε να μη ταράξετε τα γνωστά κάνετε μόνοι σας τους υπολογισμούς σας. Πόση σύνταξη θα παίρνετε εσείς και η σύζυγός σας μετά την 1/1/2019 και την εφαρμογή των νέων μειώσεων και πως συγκρίνεται αυτή η σύνταξη με τα 2Χ700 της πρότασης μου; Αλλά και οι νεώτεροι που σήμερα εργάζεστε, πόσα πληρώνετε στο ταμείο για σύνταξη και πόση προσδοκάτε να πάρετε;
Ισχυρίζομαι ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα ωφεληθεί και μάλιστα πολύ από την εφαρμογή της πρότασης.