Δερβενοχώρια: Σε εξέλιξη μεγάλη αστυνομική επιχείρηση σε χασισοφυτεία
Τζιπ της αστυνομίας, Αρχείο MOTIONTEAM
Η χασισοφυτεία με πάνω από 1.0000 δενδρύλλια κάνναβης εντοπίστηκε σε δύσβατη ημιορεινή περιοχή στην Στεφάνη Βοιωτίας, στα Δερβενοχώρια.
|
|
ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης
Παύλο (Πολάκη), μην τα βάζεις μωρέ μαζί μου
Έγραψα προχθές ένα κομμάτι με τίτλο τι είδα στην Κρήτη. Και τόλμησε χθες να μου απαντήσει ο Παύλος Πολάκης και μάλιστα σε προσωπικό τόνο και με έμμεση πρόσκληση για μονομαχία. Τον ενόχλησε φαίνεται που πήγα στις περιοχές του, στα Σφακιά, και κυρίως που έγραψα πως δεν βρήκα ούτε έναν άνθρωπο να μου μιλήσει ανοικτά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.
Δημοσιεύω αυτούσιο το tweet του:
«Επήγε λέει και ο Καμπουράκης στην Κρήτη και στα Σφακιά και έγραψε και άρθρο πως δεν βρήκε άνθρωπο σε καφενεία να υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ!!!!! Έχει παρασαλώσει το κακορίζικο, τώρα που έχασε το μικρόφωνο του Μέγκα να του δώσουν σημασία …η Φώφη κι ο Κυριάκος… Έλα μωρέ μερακλή με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις να δούμε το πολιτικό σου μπόι… Υ.Γ. Τα παραπάνω ισχύουν, αν όντως πήγε στην Κρήτη. Παύλος Πολάκης.»
Λοιπόν Παυλή, ξεκινώ από το τέλος. Έχουμε και λέμε:
Ενημερωτικά σου λέω πως πήγα μια βδομάδα στο Λουτρό. Και στα Μάρμαρα κολύμπησα και στα Γλυκά Νερά, και στην Χώρα τω Σφακιώ έκαμα τη βόλτα μου και στον Βουτά έφαγα και στην Ανώπολη ανέβηκα και όσο άντεχα περπάτησα τα βουνά σας. Ως τα Μαύρα Γκρεμνά έφτασα προς τα πάνω και με το καΐκι ως την Τρυπητή.
Άσε λοιπόν τα υποκριτικά υστερόγραφα ότι δήθεν δεν πολυκατεβαίνω στα Χανιά, γιατί εγώ συνέχεια στο χωριό είμαι. Εσύ μεγαλοπιάστηκες τώρα τελευταία και μου γίνηκες Αθηναίος. Έχεις πολλές δουλειές βλέπεις. Να μας σκίζεις κάθε μέρα…
Πάμε παρακάτω: Αυτό το «κακορίζικο» που έγραψες για μένα, να το καταπιείς ολόκληρο όπως είναι και να το φτύνεις στον καθρέφτη σου κάθε πρωί που πλύνεσαι. Όταν θυμάσαι (αν θυμάσαι πια) τι έλεγες πριν τρία χρόνια και τι κάνεις σήμερα, τι φώναζες ως το ’15 και τι ψηφίζεις κάθε μέρα στη Βουλή παρέα με τον Καμένο. Κακορίζικος είσαι συ και το κακό σου το ριζικό το καλλιτέχνησες μοναχός σου.
Κι αν υπάρχει κάποιος που έχει παρασαλώσει, δεν είμαι εγώ αλλά ολόκληρος ο νομός Χανίων που δεν μπορεί να πιστέψει ότι τον εκπροσωπεί ένας τύπος σαν και του λόγου σου. Στην αρχή είχες ενδιαφέρον, μετά η περίπτωση σου είχε πλάκα, ύστερα όμως από τριάμισι χρόνια έχεις καταλήξει εξοργιστικός, ανυπόφορος. Μας έχεις ξεφτιλίσει πανελληνίως Παυλή μου, δεν σου το ‘χει πει κανένας από τους παρατρεχάμενους σου; Κόφ’ το επιτέλους, δεν αξίζει στα Χανιά τέτοια τύχη.
Εγώ υπουργέ μου και που σταμάτησε το Μέγκα, σκασίλα μου. Δουλειές να φάνε κι οι κότες έχω. Θα ‘θελες να ‘μια άνεργος βέβαια και να ‘ρθω να σε παρακαλέσω, αλλά δεν σου ‘καμα τη χάρη. Τρίωρη εκπομπή στον πρώτο ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας έχω και μια ολόκληρη σελίδα σε εφημερίδα βαστώ και σε τρία μεγάλα σάιτς γράφω και τα βιβλία μου βγάζω και τα φωτογραφικά μου άλμπουμ δουλεύω.
Διότι αν δεν το ‘χεις συνειδητοποιήσει, στις επόμενες εκλογές, στα Χανιά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λιγότερες από 5% πιθανότητες να βγάλει βουλευτή. Τα ‘χεις μελετήσει καλά αυτά τα εκλογικά, ξέρεις τι σου λέω. Με βάση τον εκλογικό νόμο, τρεις βουλευτές θα βγάλει η ΝΔ και τον τέταρτο κάποιο απ’ τα μικρά κόμματα. Από το τέσσερις στους τέσσερις, θα πάτε στο μηδέν στους τέσσερις. Καταστροφή. Οπότε άρχισε ν’ αγοράζεις από τώρα κούτες για να μεταφέρεις τα χαρτιά σου, όχι μόνο από το υπουργείο αλλά κι από τα βουλευτικά γραφεία σου.
Όσο γι αυτά τα «έλα μωρέ μερακλή να δούμε το πολιτικό σου μπόι» να τα πεις σε κανέναν άλλον, όχι σε μένα. Μερακλίκια σαν τα δικά σου, να μου λείπουν, είναι καταγέλαστα. Το έξω μπόι, μας το δίνει ο πατέρας μας, η μάνα μας και το σόι μας. Το μέσα μπόι όμως, το φτιάχνουμε μοναχοί μας Παυλή μου. Κι έτσι που τα ‘καμες, δεν σε παίρνει πια να μετρήσουμε το μέσα μπόι μας. Κάποτε που πούλαγες επαναστατικό παραμύθι ίσως, τώρα δεν σε συμφέρει. Άκου με που σου λέω.
Αν και πρέπει να ξέρεις πως δεν θα μονομαχήσεις ούτε με μένα , ούτε με κανέναν άλλον. Θαρρείς πως θα κάτσει κανείς απέναντι σου να τον βρίζεις και να κάνεις τον καμπόσο; Αμ δε. Πάνε αυτά. Με τον κοσμάκη που δούλεψες και κορόιδεψες και ντρόπιασες θα μετρηθείς στις εκλογές. Με τους Χανιώτες, τους Κισσαμίτες, τους Αποκορωνιώτες, τους Σελινιώτες και ναι …με τους Σφακιανούς σου.
Που σε στείλανε στη Βουλή να υπηρετήσεις την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική αξιοπρέπεια (αυτά δεν τους υποσχόσουν;) κι εσύ έγινες προπαγανδιστής των τροϊκανών, οπαδός της Μέρκελ και κολλητάρι των Σκοπιανών. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους θα δώσεις λόγο. Άντε να σε δούμε ρε μάγκα…
Όσο γι αυτά τα περί Κυριάκου ή Φώφης, τι θες και τ’ ανακατώνεις; Σου δίνουνε επιχειρήματα θαρρείς; Εγώ κεντρώος σοσιαλδημοκράτης ήμουν και θα είμαι πάντα. Σου κάνω πολιτικά; Διότι τώρα τελευταία κάτι τέτοια λέτε κι εσείς. Πως γίνατε κανονικοί και ότι δεν είστε πια αριστεροί, ότι σοσιαλδημοκρατίζετε και άλλα παρόμοια. Οπότε μην πολυεκτίθεσαι εναντίον μου, γιατί μπορεί να με φωνάξει ο Αλέξης να στηρίξω την σοσιαλδημοκρατική σας στροφή. Γελάω…
Να τελειώσω κι εγώ μ’ ένα υστερόγραφο σαν και σένα: Θα ‘χεις καταλάβει πως μαζί μου δεν τα βγάζεις πέρα. Οπότε, καλλιά σου είναι να μη μου απαντάς. Εγώ προσωπικές επιθέσεις δεν ξεκινώ ποτέ, οπότε κάτσε στ’ αυγά σου. Κάνε εσύ τη δουλειά σου κι άσε με κι εμένα να κάνω την δική μου.
Ειλικρινά σου το λέω, δεν έχω καμιά διάθεση να κάνω καριέρα κοπανίζοντας σε με τα κείμενα μου. Νιώθω σα να κλέβω εκκλησία, έτσι πολιτικά αδύναμος και ευάλωτος που κατάντησες, κουρέματα σου…
( Σαν σήμερα, πριν από 23 χρόνια (20 Ιουνίου 1995), πέθανε στο Παρίσι, βασανισμένος από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, ο Εμίλ Σιοράν. Εις μνήμην του, ένα μικρό απάνθισμα από το “Περί του ατοπήματος της έλευσης στη ζωή” (“De l’inconvénient d’être né”). [Εκδ. Στιγμή, 2017, σε δική μου μετάφραση.])
Όσα ξέρω στα εξήντα μου, τα ήξερα ήδη στα είκοσι. Σαράντα χρόνια μακράς, ανώφελης επαλήθευσης…
Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά κι έχω τις μαύρες μου, με πιάνει ακατανίκητη επιθυμία να αγορεύσω. Τότε μόνο μαντεύω από τι αβύσσους ευτέλειας αναδύονται μεταρρυθμιστές, προφήτες και σωτήρες.
Δύο είδη ανθρώπων: ημερόβιοι και νυχτερινοί. Δεν έχουν ούτε την ίδια μέθοδο ούτε την ίδια ηθική. Τη μέρα, προσέχουμε τα λόγια μας· στα σκοτεινά, λέμε τα πάντα. Τα σωτήρια ή δυσάρεστα επακόλουθα όσων σκέφτεται, λίγο ενδιαφέρουν εκείνον που διαλογίζεται, την ώρα που οι άλλοι βρίσκονται στην επικράτεια του ύπνου. Έτσι, αναρωτιέται για την ατυχία της γέννησης χωρίς να νοιάζεται για το κακό που μπορεί να κάνει σε κάποιον άλλον ή στον ίδιο του τον εαυτό. Μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει η μέθη που φέρνουν οι ολέθριες αλήθειες.
Αποφάσισα να μην τα βάζω πλέον με κανέναν, από τότε που παρατήρησα πως καταλήγω πάντοτε να μοιάζω στον τελευταίο μου εχθρό.
Δεν θα έπρεπε να γράφουμε βιβλία παρά μόνο για να πούμε πράγματα που δεν θα τολμούσαμε να εξομολογηθούμε σε κανέναν.
Όσο οι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, τόσο προοδεύουν στη γνώση των θρησκειών.
Δεν αξίζει τον κόπο να αυτοκτονεί κανείς, αφού, όταν το κάνει, είναι πάντα πολύ αργά.
Όσο απομακρύνεται απ’ την αυγή και προχωράει μες στη μέρα, το φως εκπορνεύεται, και δεν εξιλεώνεται — ηθική του λυκόφωτος! — παρά τη στιγμή που εξαφανίζεται.
Η εκρηκτική δύναμη της παραμικρής ταπείνωσης… Κάθε ηττημένη επιθυμία σε δυναμώνει. Όσο απομακρυνόμαστε απ’ αυτόν τον κόσμο, όσο τον απορρίπτουμε, τόσο περισσότερο τον ελέγχουμε. Η παραίτηση αποφέρει απέραντη ισχύ.
Είναι ίδιον της αρρώστιας να ξαγρυπνά όταν όλοι κοιμούνται, όταν όλοι αναπαύονται — ακόμη κι ο άρρωστος.
Τόσα ποιήματα με θέμα το Ποίημα! — ολόκληρη ποίηση με μόνη ύλη τον εαυτό της. Τι θα ’λεγε κανείς για μια προσευχή με αντικείμενο τη θρησκεία;
Ρήση του αδελφού μου αναφορικά με τις στενοχώριες και τα βάσανα που πέρασε η μητέρα μας: «Τα γηρατειά είναι η αυτοκριτική της φύσης».
«Τι περιμένεις για να παραδοθείς;» — Κάθε αρρώστια σού στέλνει μια συγκαλυμμένη προειδοποίηση με τη μορφή ερωτήματος. Κάνεις πως δεν ακούς, ενώ την ίδια ώρα σκέφτεσαι πως το αστείο παρατράβηξε και, την επόμενη φορά, θα πρέπει να βρεις το κουράγιο να συνθηκολογήσεις.
Αν μπορούσε κανείς να δει τον εαυτό του με τα μάτια των άλλων, θα εξαφανιζόταν αυτοστιγμεί.
Συγχωρούμε τελευταίους για την προδοσία τους εκείνους που απογοητεύσαμε.
Δεν υπάρχει όριο στον καημό!
Το πάθος για τη μουσική είναι από μόνο του μια εξομολόγηση. Ξέρουμε περισσότερα για έναν άγνωστο που επιδίδεται σ’ αυτό το πάθος απ’ όσα για κάποιον αδιάφορο με τον οποίο συγχρωτιζόμαστε καθημερινά.
Να μοιράζεις γροθιές και καμία να μη βρίσκει στόχο, να επιτίθεσαι σε όλον τον κόσμο και κανείς να μην το αντιλαμβάνεται, να εκτοξεύεις βέλη και να δέχεσαι μόνον εσύ το δηλητήριο!…
Δεν είναι ο φόβος του επιχειρείν, είναι ο φόβος της επιτυχίας που εξηγεί πλείστες όσες αποτυχίες.
Οι νύχτες που κατάφερες να κοιμηθείς είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Παραμένουν μόνο στη μνήμη εκείνες που δεν έκλεισες μάτι: νύχτα σημαίνει ξαγρύπνια.
Όταν πρέπει να στρωθώ σε μια δουλειά που ανέλαβα από ανάγκη ή ευχαρίστηση, δεν προλαβαίνω να ξεκινήσω κι όλα τ’ άλλα μου φαίνονται σπουδαία, με γοητεύουν· όλα τ’ άλλα εκτός απ’ αυτήν.
Να ζεις, είναι σαν να χάνεις έδαφος.
Να έχεις ανέκαθεν αποτύχει παντού, από έρωτα για την απογοήτευση!
Ο μόνος τρόπος να προφυλάξεις τη μοναξιά σου είναι να πληγώνεις τους πάντες, ξεκινώντας από εκείνους που αγαπάς.
Κάθε φιλία είναι ένα κρυφό δράμα, μια αλληλουχία ανεπαίσθητων πληγών.
Ουδείς πανίσχυρος άρχοντας είχε ποτέ εξουσία συγκρίσιμη μ’ εκείνη ενός φουκαρά που σκοπεύει ν’ αυτοκτονήσει.
Αν θες να γνωρίσεις μια χώρα, καλύτερα να καταπιαστείς με τους δευτεροκλασάτους συγγραφείς της· μόνον αυτοί αντανακλούν την αληθινή της φύση. Οι άλλοι καταγγέλλουν ή αποσιωπούν τη μηδαμινότητα των συμπατριωτών τους: δεν θέλουν ούτε μπορούν να σταθούν στο ίδιο επίπεδο. Είναι ύποπτοι μάρτυρες.
Ο σκεπτικισμός είναι η μέθη του αδιεξόδου.
Ο φόβος μήπως εξαπατηθείς είναι χυδαία παραλλαγή της αναζήτησης της Αλήθειας.
Δεν υπάρχει αρνητής που να μην είναι διψασμένος για κάποιο καταστροφικό ναι!
Πολιορκημένος από τους άλλους, προσπαθώ να ξεφύγω, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία οφείλω να πω. Καταφέρνω ωστόσο να εξοικονομώ καθημερινά λίγες στιγμές συνομιλίας με εκείνον που θα ’θελα να ’μουν.
Αναλώνεσαι σε συναναστροφές όπως ο επιληπτικός στις κρίσεις του!…


Share
twitter







