Πριν από σαράντα χρόνια
Posted by sarant στο 27 Ιουλίου, 2018
Πρωινό συναπάντημα !!
Οι καλοί, οι κακοί και ο άσχετος
Από τη μία οι δήμαρχοι Αθήνας και Ραφήνας, Καμίνης και Μπουρνούς, που ήταν παρόντες από το πρώτο λεπτό – και από την άλλη ο εκτός τόπου δήμαρχος Μαραθώνα, Ψινάκης.
Από τη μία ο παραληρηματικός μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος – και από την άλλη ο ψύχραιμος Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος.
Αλλοι κόσμοι Αστερόπη Λαζαρίδου 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018, 21:41
Αυτές τις δραματικές ημέρες για την Ελλάδα, παρακολουθούμε, εκτός από τις ίδιες τις συνέπειες της τραγωδίας, και ένα παράλληλο θέατρο του παραλόγου. Εχουμε το παράδειγμα του δημάρχου Αθήνας Γιώργου Καμίνη: χάρη στην άμεση πρωτοβουλία του οι κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων στον Αγιο Ανδρέα εκκενώθηκαν μεθοδικά και αποτελεσματικά, βάσει σχεδίου.
Μέσα στη μαύρη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη 621 παιδιά μεταφέρθηκαν ασφαλή, με λεωφορεία, σε τρία κύματα, στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι. Τα ανακουφισμένα χαμόγελα των παιδιών αλλά και των οικογενειών τους ήταν και τα μοναδικά που έμελλε να χαρούμε, καθώς ξεκινούσε μία αβάσταχτη περίοδος, γεμάτη πόνο, απώλειες και ευθύνες που ως συνήθως, κανείς δεν θέλει να αναλάβει. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε από την πρώτη στιγμή και ο δήμαρχος Ραφήνας Ευάγγελος Μπουρνούς, ο οποίος βρέθηκε στην καρδιά του προβλήματος, ενημερώνοντας όσο μπορούσε για το τι συμβαίνει στην περιοχή στην οποία εκλέγεται και που περνούσε μαρτυρικές στιγμές. Με ψύχραιμη φωνή και ευαισθησία, μιλούσε και μιλάει για τις ανάγκες που έχουν προκύψει, κάνει έκκληση για εθελοντές, ενώ από τις πράξεις του προκύπτει ότι και ο ίδιος φέρεται περισσότερο σαν εθελοντής που προσπαθεί να βοηθήσει όσο μπορεί, παρά ως τοπικός άρχοντας που κάθεται ακινητοποιημένος από τον φόβο σε ένα γραφείο. Βγαλμένος από εντελώς άλλο ανέκδοτο, είναι ο δήμαρχος Μαραθώνα Ηλίας Ψινάκης. Τι και αν ένα βασικότατο κομμάτι από το ρημαγμένο Μάτι ανήκει στη δικαιοδοσία του δήμου του; Ο ίδιος ήταν άφαντος για ώρες αφότου ξέσπασε η πυρκαγιά, ίσως προσπαθώντας να συνέλθει από το hangover που του είχε προκαλέσει το ξέφρενο πάρτι που είχε διοργανώσει τρεις ημέρες πριν, στη Μύκονο. Οταν τελικά εμφανίστηκε την Τετάρτη για να κάνει δηλώσεις στον Alpha, και ενώ ο αριθμός των νεκρών και των αγνοουμένων όλο και αυξανόταν, δεν κατάφερε να αποχωριστεί το ιδιόρρυθμο χιούμορ του: «Οταν καίγεται το σπίτι σου, αιφνιδιάζεσαι. Εμένα κάηκε το σπίτι μου, ευτυχώς. Ευτυχώς γιατί όταν καίγονται εκατοντάδες σπίτια, φανταστείτε να μην καεί το δικό μου, μετά θα λέγανε ότι την έβαλα εγώ τη φωτιά». Αλλά και σε άλλη σύνδεση, με τον ΣΚΑΪ, αν και εμφανίστηκε πολύ πιο προσγειωμένος -ευτυχώς-, σου έδινε την αίσθηση αδιάβαστου μαθητή Λυκείου που ελπίζει να τη βγάλει καθαρή στο διαγώνισμα γράφοντας ό,τι θυμάται από την παράδοση: «Φταίνε τα πεύκα και τα μποφόρ (…) Δεν υπάρχει δυνατότητα εκκένωσης εκείνη τη στιγμή σε μία περιοχή τόσο πυκνοκατοικημένη. Οταν υπάρχει τόσο μεγάλη καταστροφή, δεν υπάρχει καιρός για εκκένωση. Σε τόσο δύσκολες καταστάσεις, αναλαμβάνει πλήρως η Πυροσβεστική». Οταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο πού βρισκόταν τις πρώτες κρίσιμες ώρες, απάντησε: «Είμαι στο δημαρχείο και δουλεύω, βλέπω κόσμο. Οταν δουλεύεις δεν μπορείς να είσαι παντού και να δίνεις συνεντεύξεις. Εχω να κοιμηθώ από τότε που άρχισε η πυρκαγιά». Το αψεγάδιαστο styling πάντως του δημάρχου Μαραθώνα δεν παρέπεμπε σε άνθρωπο που έχει να κοιμηθεί δύο ημέρες: κατάλευκο πουκάμισο, ασορτί με την απαστράπτουσα οδοντοστοιχία του, η κόμη να ανεμίζει και μοδάτα γυαλιά ηλίου με φακό-καθρέφτη τα οποία έδειξε προτού αποχωρήσει, υπονοοώντας ότι κρύβουν την αϋπνία του. Ο ανεκδιήγητος μητροπολίτης Και από τους δήμους, στην Εκκλησία. Ειλικρινά, δεν υπάρχουν λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς όσα παραληρηματικά έγραψε ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος περί «αθέου Τσίπρα» που ήταν η πηγή του κακού και οδήγησε στην οργή και την εκδίκηση του Θεού. Ευτυχώς όμως, μετά την Αρχιεπισκοπή που πήρε αποστάσεις από έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι πρέπει να εμπνέει κουράγιο σε τόσο δύσκολες ώρες, ήρθε και η ψύχραιμη φωνή του μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμου. Είπε ο τελευταίος: «Λυπάμαι, αλλά ο «άθεος» Πρωθυπουργός μίλησε με περισσότερη ανθρωπιά και ευαγγελική πραότητα για τους πονεμένους της πυρκαϊάς από ό,τι εσείς. Κάλεσε τον πληγωμένο λαό μας σε ενότητα και ομοψυχία, ενώ εσείς εξαπολύσατε κήρυγμα μίσους, κήρυγμα αντιχριστιανικό, απάνθρωπο. Φτάνει πια! Δεν είναι ο Χριστός μας αυτός που τάχα εκφράζετε. Δεν είναι έτσι η ορθόδοξη πίστη μας, αυτή που τάχα υπηρετείτε. Οποιος υπηρετεί την πίστη μας, τσαλαπατώντας τον άνθρωπο, τότε αυτός μετατρέπει την πίστη μας σε στεγνή και στυφή ιδεολογία, όπως ήταν ο φασισμός, ο ναζισμός και ο κομμουνισμός. Ορθόδοξη πίστη ερήμην του ανθρώπου ή σε βάρος του ανθρώπου δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να υπάρχει. Φτάνει, λοιπόν, άγιε Καλαβρύτων! Αντί να εκτοξεύετε μύδρους, βρείτε τη δύναμη, έστω τώρα, να σταθείτε στο πλευρό του ανθρώπου, στο όνομα της κοινής και αδιαίρετης αγάπης, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Οι δυνάμεις του καλού, οι δυνάμεις του κακού και οι δυνάμεις της αήττητης ασχετοσύνης σε ένα κομφούζιο υπευθυνότητας, ανευθυνότητας και εθνικού πένθους. Πηγή: Protagon.gr
ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης
Κάποιος να τους κόψει το υφάκι
Πέμπτη 26 Ιουλίου 2018, 00:02
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Δεν θα πάψω να το λέω και να το γράφω. Δεν είναι αυτό ύφος ανθρώπων, που κατά την διάρκεια της κυβερνητικής τους θητείας κάηκαν ζωντανοί 80 άνθρωποι και μια ολόκληρη κωμόπολη μεταβλήθηκε σε κρανίου τόπο. Ακούω όλα τα επιχειρήματα τους, αναγνωρίζω δίκιο σε κάποια απ’ αυτά, αλλά το ύφος τους είναι άνω ποταμών. Μη παραδεκτό από έναν λαό που δεν χάνουν ευκαιρία να τον θυμώνουν.
Όποιος βρέθηκε στο τιμόνι ενός οχήματος που κατέληξε στον γκρεμό σκοτώνοντας τους επιβάτες του, κρατά χαμηλά το κεφάλι και καρφώνει το βλέμμα στο πάτωμα. Ακόμα κι αν το όχημα ήταν παλιό, τα φρένα του προβληματικά και ο δρόμος γεμάτος απότομες στροφές. Στο κάτω-κάτω, δεν τους έβαλαν σ’ αυτό το τιμόνι με το ζόρι, αυτοί φαγώθηκαν να πάρουν το λεωφορείο στα αριστερά τους χέρια, διότι τάχατες και καινούριο θα το ξανάκαναν δια μαγείας και καλύτερα θα το οδηγούσαν απ’ τους προηγούμενους ατζαμήδες και απατεώνες.
Τώρα λοιπόν που το κακό έγινε και τα απανθρακωμένα πτώματα ξεχειλίζουν από το κτίριο της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι γραμματείς και οι περιφερειάρχες που είχαν κινήσει γη και ουρανό για να βρεθούν στην εξουσία, ποιούν την νήσσα. Πρώτα εκδίδουν γενική απαγόρευση στους βουλευτές τους να βγαίνουν σε κανάλια και τηλεοράσεις, φοβούμενοι ότι μέσα από το στρίμωγμα που θα υποστούν μπορεί και να παραδεχτούν ότι η κυβέρνηση έχει κάποια ευθύνη για την τραγωδία. Αυτό το απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι. Όπερ, οι λαλίστατοι όταν πρόκειται για φιέστες και πανηγύρια βουλευτές, εξαφανίστηκαν αίφνης από προσώπου γης όπως το Μάτι από τον χάρτη. Υπονοώντας ότι το θέμα είναι τεχνικό, όχι πολιτικό.
Δευτερευόντως, ολίγοι εκλεκτοί υπουργοί τους βγαίνουν στα μέσα ενημέρωσης -κυρίως κάτω από προφυλαγμένες συνθήκες- και με ύφος σαράντα καρδιναλίων ρίχνουν την ευθύνη της καταστροφής στους πάντες εκτός από τους ίδιους: Στον δυνατό αέρα, στις ασύμμετρες συνθήκες, στους δολιοφθορείς εμπρηστές που έχει ξαμοληθεί πίσω τους ο Ρουμπάτης, στην άναρχη δόμηση, στα διαχρονικά εγκλήματα στην πολεοδόμηση της περιοχής, στην κλιματική αλλαγή, στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και δε άλλα αόριστα και μακρινά ων ουκ έστιν αριθμός. Κι όταν δεν μονολογούν μπροστά στις κάμερες της ΕΡΤ, αν τύχει και δεχτούν καμιά ερώτηση, παίρνουν ύφος Ιουλίου Καίσαρα και αρνούνται κατηγορηματικά κάθε δική τους ευθύνη.
Δεν θα πάψω να το λέω και να το γράφω. Δεν είναι αυτό ύφος ανθρώπων, που κατά την διάρκεια της κυβερνητικής τους θητείας κάηκαν ζωντανοί 80 άνθρωποι και μια ολόκληρη κωμόπολη μεταβλήθηκε σε κρανίου τόπο. Ακούω όλα τα επιχειρήματα τους, αναγνωρίζω δίκιο σε κάποια απ’ αυτά, αλλά το ύφος τους είναι άνω ποταμών. Μη παραδεκτό από έναν λαό που δεν χάνουν ευκαιρία να τον θυμώνουν.
Όποιος βρέθηκε στο τιμόνι ενός οχήματος που κατέληξε στον γκρεμό σκοτώνοντας τους επιβάτες του, κρατά χαμηλά το κεφάλι και καρφώνει το βλέμμα στο πάτωμα. Ακόμα κι αν το όχημα ήταν παλιό, τα φρένα του προβληματικά και ο δρόμος γεμάτος απότομες στροφές. Στο κάτω-κάτω, δεν τους έβαλαν σ’ αυτό το τιμόνι με το ζόρι, αυτοί φαγώθηκαν να πάρουν το λεωφορείο στα αριστερά τους χέρια, διότι τάχατες και καινούριο θα το ξανάκαναν δια μαγείας και καλύτερα θα το οδηγούσαν απ’ τους προηγούμενους ατζαμήδες και απατεώνες.
Τώρα λοιπόν που το κακό έγινε και τα απανθρακωμένα πτώματα ξεχειλίζουν από το κτίριο της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι γραμματείς και οι περιφερειάρχες που είχαν κινήσει γη και ουρανό για να βρεθούν στην εξουσία, ποιούν την νήσσα. Πρώτα εκδίδουν γενική απαγόρευση στους βουλευτές τους να βγαίνουν σε κανάλια και τηλεοράσεις, φοβούμενοι ότι μέσα από το στρίμωγμα που θα υποστούν μπορεί και να παραδεχτούν ότι η κυβέρνηση έχει κάποια ευθύνη για την τραγωδία. Αυτό το απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι. Όπερ, οι λαλίστατοι όταν πρόκειται για φιέστες και πανηγύρια βουλευτές, εξαφανίστηκαν αίφνης από προσώπου γης όπως το Μάτι από τον χάρτη. Υπονοώντας ότι το θέμα είναι τεχνικό, όχι πολιτικό.
Δευτερευόντως, ολίγοι εκλεκτοί υπουργοί τους βγαίνουν στα μέσα ενημέρωσης -κυρίως κάτω από προφυλαγμένες συνθήκες- και με ύφος σαράντα καρδιναλίων ρίχνουν την ευθύνη της καταστροφής στους πάντες εκτός από τους ίδιους: Στον δυνατό αέρα, στις ασύμμετρες συνθήκες, στους δολιοφθορείς εμπρηστές που έχει ξαμοληθεί πίσω τους ο Ρουμπάτης, στην άναρχη δόμηση, στα διαχρονικά εγκλήματα στην πολεοδόμηση της περιοχής, στην κλιματική αλλαγή, στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και δε άλλα αόριστα και μακρινά ων ουκ έστιν αριθμός. Κι όταν δεν μονολογούν μπροστά στις κάμερες της ΕΡΤ, αν τύχει και δεχτούν καμιά ερώτηση, παίρνουν ύφος Ιουλίου Καίσαρα και αρνούνται κατηγορηματικά κάθε δική τους ευθύνη.
Ειλικρινά, αυτό δεν το ‘χω ξαναδεί ποτέ και σε καμιά κυβέρνηση. Έχουν υπάρξει λογιών-λογιών καταστροφές, για τις οποίες οι εκάστοτε υπουργοί έμπαιναν αντικειμενικά στο δημοσιογραφικό στόχαστρο. Όλοι τους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υποκριτικά ή μπαγαπόντικα, αναλάμβαναν μία κάποια αόριστη ευθύνη. Αφού διατύπωναν την άποψη τους που κατά την γνώμη τους τεκμηρίωνε την πολιτική και διαχειριστική τους αθωότητα, έκαναν πάντα κι ένα βηματάκι κατευνασμού του λαϊκού θυμού. Έλεγαν μια γενική συγνώμη, εκστόμιζαν ένα ξεψυχισμένο «λυπάμαι», ψιθύριζαν ένα «στο μέτρο που μου αναλογεί έχω κι εγώ τις ευθύνες μου», δέχονταν ότι μπορεί να έκαναν και κάποιες επιμέρους λάθος εκτιμήσεις ή κινήσεις. Οι μόνοι που αρνούνται πεισματικά να πουν οτιδήποτε θα μπορούσε να εκληφθεί ως ανάληψη ευθύνης ή αναγνώριση λαθών, είναι οι υπουργοί των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Τι διάολο, αλλεργία έχουν με την αυτοκριτική; Παντρεύτηκαν δια βίου την αλαζονεία της εξουσίας; Διαζύγιο έχουν πάρει με κάθε ένδειξη ταπεινότητας και σεμνότητας; Εδώ ένα αμάξι χτυπά το γατάκι σου και κλαίς δυο μέρες πιστεύοντας πως εσύ φταις που σου ξέφυγε, ογδόντα νεκροί συμπολίτες μας δεν έχουν ραγίσει τα κατάβαθα τους; Ακόμα κι αν θεωρούν ότι δεν φταίνε καθόλου, δεν νιώθουν την ανάγκη να χαμηλώσουν λίγο το βλέμμα; Όταν όλοι οι υπόλοιποι τους κοιτάνε εξεταστικά και αναρωτιούνται για τις ικανότητες τους να κυβερνήσουν, αυτοί δεν ταλανίζονται καθόλου από κάποια μικρή έστω εσωτερική αμφιβολία ότι κάτι θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς;
Τόσο επαγγελματίες της εξουσίας έγιναν πια, ώστε να εμφανίζουν αυτό το ατσάλινο πρόσωπο; Διότι «μέσα» τους, δεν μπορεί, δαγκώνονται όταν συγκεντρώνουν τους φρικαλέους αριθμούς και βλέπουν τα πλάνα της καταστροφής. Πως διάολο το καταφέρνουν και το «έξω» τους είναι τόσο επαγγελματικό; Όλοι τους έχουν δώσει συνεντεύξεις αυτές τις μέρες, μια φορά η λέξη «νεκρός» δεν βγήκε από το στόμα τους. Ένα «λυπάμαι» δεν ακούστηκε, ένα «ίσως έγιναν και λάθη» δεν έφυγε στον αέρα. Μια στιγμή δεν λύγισαν, μια φορά δεν «έσπασαν», μια λεξούλα δεν τους ξέφυγε, έτσι για το γαμώτο. Δεν ζητώ δημόσια συντριβή, θα ήταν πολύ για τον πολιτικό τους χαρακτήρα, αλλά ούτε μια τόση δα ένδειξη απλής ανθρώπινης ταπεινοφροσύνης εκ μέρους τους;
Αλλά μην βαυκαλίζονται. Πολύ σύντομα θα τους κοπεί μαχαίρι το υφάκι. Τι θαρρούν δηλαδή; Ότι με κοντά εκατό καμένους ανθρώπους, η τραγωδία θα περάσει έτσι; Αμ δε…
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση ,
Προς επικαλουμένους τον εμπρηστή και τιμωρό Θεό…
Αδελφέ που βλέπεις τον Θεό να τιμωρεί και να καίει τους ανθρώπους, «πάντα για το καλό και την παιδαγωγία τους». Αναρωτήθηκες ποτέ ότι ίσως να μην είναι αυτός ο Θεός του Χριστού που λες ότι πιστεύεις; Σκέφτηκες άραγε ποτέ να έχεις κάνει τελείως λάθος, και ο Θεός να είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που οι ψυχικές σου ανάγκες σου υπαγορεύουν και επιβάλουν;
Το ότι δεν εκφράζεις την χριστιανική εκκλησία και τον λόγο του Χριστού, νομίζω ότι δεν πρέπει καν να στο πούμε γιατί το γνωρίζεις κι από μόνος σου. Άλλωστε ειλικρινά δε πιστεύω ότι ποτέ σε απασχόλησε ο Χριστός. Ουτε αισθάνομαι, ότι πάλεψες ποτέ με τον Θεό. Για σένα όλα αυτά ήταν μια ιδεολογία, μέσα από την οποία δόξα τω Θεώ καλά έζησες, αφού σκέπασες όλα εκείνα που σε τρόμαζαν. Γι αυτό και βλέπεις παντού αντιπάλους. Είναι χαρακτηριστικό της ιδεολογίας να μυρίζει αίμα. Ξέρεις ο Χριστός δεν εχει αντιπάλους. Έτσι το αναφέρω πληροφοριακά. Όπως επίσης να θυμίσω ότι όταν οι μαθητές του Κυρίου μπήκαν σε μια πόλη και δυσαρεστήθηκαν από τους κατοίκους αυτής, παραπονέθηκαν στο Χριστό ζητώντας του, να ρίξει φωτιά και να τους κάψει, και εκείνος ξέρετε τι είπε; Ότι λυπάμαι αλλά δεν ξέρετε ποιο είναι το πνεύμα μου. Δεν ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλα να το σώσω. Αλλα εδώ είναι και η ουσία νομίζω του όλου θέματος, ότι για να σώσει κανείς το κόσμο πρέπει να τον αγαπήσεις, και δυστυχώς πολλοί από εσας δεν αγαπήσατε ποτέ. Αυτό είναι και το πρόβλημα σας. Ότι αρνηθήκατε την αγάπη στο όνομα μιας “θρησκευτικής” ιδεολογίας. Ελα όμως που ο Θεός είναι σχεση, βίωμα και εμπειρία. Ο Θεός είναι η Αγάπη, κι αυτό μεταξύ μας, ποτέ δεν το αντέξατε. Και τι δεν κάνατε για να βγάλετε το ακάνθινο στεφάνι Του, δεν το αντέχατε να σας θυμίζει το πόσο αγάπησε τον κόσμο.
Χαράλαμπος Λυβιος Παπαδόπουλος
Καταιγίδα στα Σκουρτα
