Καλό βράδυ από τα ορεινά δερβενοχώρια
Μεγάλο κείμενο. Στο πνεύμα των τελευταίων βαιραλ, όποιος είναι αληθινά φίλος μου ίσως το διαβάσει μέχρι τέλους. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Απαιτείται γονική συναίνεση περιέχει μπινελίκια.
Η δουλειά βρώμαγε από το πρωί όταν τα σαΐνια της επικοινωνίας του Μαξίμου αποφάσισαν να ανακοινώσουν το ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Ιθάκη λεπτά αφότου το σινουκ με την κομπανία του Μαξίμου απογειώθηκε λες και θα προλαβαίναμε να πάμε από Αθήνα στην Ιθάκη σε μια ώρα. Βέβαια ξέροντας τι μαλ…
Η φύση χρησιμοποιεί τις μορφές και ύστερα τις απορρίπτει.
Ο Σοφός εργάζεται με τους ανθρώπους κ έπειτα τους εγκαταλείπει.
Είναι λοιπόν άστοργος;
Ο Σοφός εργάζεται με τους ανθρώπους κ έπειτα τους εγκαταλείπει.
Είναι λοιπόν άστοργος;
ΛΑΟ ΤΣΕ
Κατώτερος των περιστάσεων…
Ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε με μπόι μικρότερο από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
Πήρε μία στιγμή με έντονη σημειολογία και τη μετέτρεψε σε διχαστική προεκλογική ομιλία. Ως Πρωθυπουργός όφειλε, τουλάχιστον, να κρατήσει κάποια συναινετικά προσχήματα
Κώστας Γιαννακίδης 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018, 13:17 19
Η πολιτική λογική θα περίμενε ένα πρωθυπουργικό μήνυμα με συναινετική διάθεση. Με ένα άνοιγμα προς την Κεντροαριστερά και την προτροπή να αναδείξουμε αυτά που μας ενώνουν εις βάρος όσων μας χωρίζουν. Όχι.
Ο Πρωθυπουργός δεν έδειξε την επόμενη μέρα. Έδειξε εχθρούς.
Τους προηγούμενους μνημονιακούς.
Και φυσικά Παπαδήμο, Στουρνάρα, Ζωή, εκδότες, μεγαλοεπιχειρηματίες. Ήταν ένα διχαστικό και έντονα προεκλογικό μήνυμα που, προφανώς, σηματοδοτεί και την επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στους παλιούς γνωστούς κώδικες.
Και βαθιά λαϊκίστικο: ένας Πρωθυπουργός, που αποποιείται κάθε ευθύνη και ένα κόμμα με ηθικό πλεονέκτημα, έναντι όλων.
Έτσι όπως το έθεσε ο κ. Τσίπρας, οποιοσδήποτε εκτός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, απλώς, πολιτικός του αντίπαλος, είναι εχθρός της χώρας.
Το «ή εμείς ή αυτοί» θα ακουστεί πιο δυνατά από εδώ και πέρα. Όσοι θυμόμαστε τις εκλογικές αντιπαραθέσεις των ΄80ς ήρθε η ώρα να μάθουμε ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Η έξοδος: Κανονικά φτερά ή σαν του Ικαρου; Πατήστε εδώ Αυτό, βέβαια, δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο δείχνει ή όσο θα πει η αντιπολίτευση. Με κάτι τέτοια πορευόμαστε και πολιτευόμαστε δύο αιώνες τώρα, δεν έρχεται δα και ο Τσίπρας για να μας σοκάρει -το πολύ να παρακολουθήσουμε συναρπαστική προεκλογική περίοδο που θα συμπληρώσει υπέροχα μία μουντιαλική χρονιά.
Το πρόβλημα βρίσκεται στην απουσία, για άλλη μία φορά, σοβαρής συζήτησης για την πορεία και το μέλλον της χώρας. Βέβαια έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα είναι αστείο να απαιτείς τη διεξαγωγή γόνιμης συζήτησης και εποικοδομητικού διαλόγου. Ακόμα και αν το τολμούσε, ως όφειλε, έστω προσχηματικά, ο Τσίπρας, η πολιτεία της κυβέρνησης του δεν επιτρέπει σε κανέναν να κάτσει να μιλήσει στα σοβαρά μαζί τους.
Ειδικά τώρα, μετά το «δεν θα ξεχάσουμε πρόσωπα και μνηστήρες», είναι να μαζεύεις τα γυναικόπαιδα από τον δρόμο. Ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε με μπόι μικρότερο από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις. Πήρε μία στιγμή με έντονη σημειολογία και τη μετέτρεψε σε βίαιο στιγμιότυπο προεκλογικής αρένας. Πήγε στην Ιθάκη και έδωσε στον εαυτό του τον ρόλο του Οδυσσέα. Και δεν μας είπε τι απέγιναν οι σύντροφοί του στο νησί της Κίρκης.
Πηγή: Protagon.gr
31 πχ Αλεξάνδρεια
=====================================
Το 31 π.X. στην Aλεξάνδρεια
Aπ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξείδι ακόμη
=====================================
Το 31 π.X. στην Aλεξάνδρεια
Aπ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξείδι ακόμη
έφθασεν ο πραγματευτής. Και «Λίβανον!» και «Κόμμι!»
«Άριστον Έλαιον!» «Άρωμα για την κόμη!»
στους δρόμους διαλαλεί. Aλλ’ η μεγάλη οχλοβοή,
κ’ η μουσικές, κ’ η παρελάσεις πού αφίνουν ν’ ακουσθεί.
Το πλήθος τον σκουντά, τον σέρνει, τον βροντά.
Κι όταν πια τέλεια σαστισμένος, «Τι είναι η τρέλλα αυτή;» ρωτά,
ένας του ρίχνει κι αυτουνού την γιγαντιαία ψευτιά
του παλατιού👿 — που στην Ελλάδα ο Aντώνιος😀 νικά.
Γ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ
Στεφανος Μάνος
Σύμφωνα με το λεξικό το πρόθημα “εθελο-” δηλώνει συνειδητή επιλογή. “Εθελοδουλία” είναι η εκούσια (με τη θέλησή μας…και την ψήφο μας) υποδούλωση μας. Τέτοια είναι η σχέση μας προς την άθλια κρατική μας μηχανή. Το ΚΕΦΙΜ ακολουθώντας διεθνή πρότυπα υπολόγισε ότι 198 ημέρες (54,25%) από τις 365 του χρόνου δουλεύουμε για να καλύπτουμε τις ανάγκες του κράτους. 12 ημέρες περισσότερες το 2018 από το 2017. 50 περισσότερες από το 2009.
Πως κατανέμονται οι 198 ημέρες καταναγκαστικής δουλείας; 50 για άμεσους φόρους, 67 για έμμεσους και 81 για κοινωνικές εισφορές (Κατρούγκαλος και Σια).
Τι μας δίνει πίσω το κράτος για όσα του δίνουμε; Την ανεπάρκεια του σε κάθε του εκδήλωση. Και επαναλαμβανόμενες απεργίες των υπαλλήλων που τάχα οφείλουν να μας εξυπηρετούν που διεκδικούν περισσότερα από εμάς.
Στο άρθρο που δημοσιεύει το Liberal και ο Φιλελεύθερος υπενθυμίζω την πρόταση για ενιαία σύνταξη για όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες στα 67 ΧΩΡΙΣ εισφορές και προϋποθέσεις.
Αν εφαρμοστεί η πρόταση μου, θα δουλεύουμε 144 (39,45%) ημέρες ετησίως για το κράτος και θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα για την ανάκτηση της ελευθερίας μας.
Για σας που είστε απαθείς, απαισιόδοξοι και προτιμάτε να μη ταράξετε τα γνωστά κάνετε μόνοι σας τους υπολογισμούς σας. Πόση σύνταξη θα παίρνετε εσείς και η σύζυγός σας μετά την 1/1/2019 και την εφαρμογή των νέων μειώσεων και πως συγκρίνεται αυτή η σύνταξη με τα 2Χ700 της πρότασης μου; Αλλά και οι νεώτεροι που σήμερα εργάζεστε, πόσα πληρώνετε στο ταμείο για σύνταξη και πόση προσδοκάτε να πάρετε;
Ισχυρίζομαι ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα ωφεληθεί και μάλιστα πολύ από την εφαρμογή της πρότασης.
ΓΛΙΤΣΕΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΟΥΣΤΟ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ!
Όσα ακούω περί εξόδου από το Μνημόνιο και άλλα αριστεροχαρούμενα με αφήνουν κάπως αδιάφορο καθώς ο μπελάς που αντιμετωπίζω είναι τα βάτα και οι φτέρες που έχουν καταλάβει τα χωράφια προκειμένου να πάρουν μια ανάσα οι καρυδιές και οι καστανιές και βιάζομαι να τελειώσω μέσα στην εβδομάδα γιατί φτάνει ο Σεπτέμβριος, με καινούργιο οικογενειακό σκηνικό και οι υποχρεώσεις προς την Άρτεμη δεν είναι και λίγες…
Πέρα απ’ αυτά, το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι τα αγριόχορτα τα οποία θα ήταν κατά πολύ λιγότερα αν τα χωράφια βοσκούσαν λίγα γιδοπρόβατα, πράγμα που έχει γίνει σπάνιο πλέον καθώς πλην ελαχίστων συγχωριανών κανένας δεν ασχολείται πια συστηματικά. Έτσι τα χωράφια ραγδαία μεταμορφώνονται σε δάσος και τούτο θέλει πολύ δουλειά να περιοριστεί και όση δουλειά και να κάνω, αν δεν έχω σύμμαχο καμιά κατσίκα πάει στράφι.
Αυτά σκέφτομαι καθώς χαζεύω, λόγω ημερών βέβαια που ο απόηχος του παζαριού της Φραγκίστας δεν έχει κοπάσει, κάποιες φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και στάθηκα σε μια που έδειχνε μια σειρά από γλίτσες στον πάγκο του Χρήστου Καραδήμα. Ο Χρήστος Καραδήμας που γνώρισα τότε, είναι ένας καλλιτέχνης της ξυλογλυπτικής ή μάλλον της κατασκευής γκλίτσας γιατί πρόκειται για μια ξεχωριστή τέχνη που θέλει άλλες πρακτικές και φυσικά αγροτοποιμενική κουλτούρα και παραστάσεις γιατί αλλιώς δεν έρχονται οι εμπνεύσεις πάνω στο σκληρό ξύλο που στοχεύουν σε κάθε γούστο του πελάτη που θέλει να κρατάει μια απ’ αυτές στα χέρια του ανεξάρτητα αν γνωρίζει τον αληθινό σκοπό τους.
Στην προκειμένη περίπτωση αυτές οι γκλίτσες δεν εξυπηρετούν καθόλου τις ανάγκες του κοπαδιού, ούτε και της λύσης κάποιων διαφορών, όπως αρκετά συχνά συνέβαινε στο παρελθόν στο ύπαιθρο αλλά και στα καφενεία σε καυγάδες, ιδιαίτερα τους πολιτικούς. Δυστυχώς δε, δεν πρόκειται να τις δούμε να πέφτουν και σε καμιά ράχη απ’ αυτές που κουβαλούν χωρίς να διαισθάνονται το αληθινό βάρος και δη της κατάστασης που βιώνουμε -με την ευθύνη όλων να μην ξεχνάμε- και δεν πρόκειται όπως λένε κάποιοι σοβαροί αναλυτές και πολιτικοί, να δούμε να αλλάζει ούτε σε ένα αιώνα από τώρα!
Οπότε, τις κρατάμε στην άκρη να ομορφαίνουν το σαλόνι ή χιαστί πάνω από το τζάκι, σαν όπλα πατρογονικά και να λέμε στους απογόνους παραμύθια όταν μας ρωτάνε γι’ αυτές…
ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΗ, 20082018
Βούληση
Είναι γνωστό, και επισημαίνεται διαρκώς, ότι το τυπικό τέλος των μνημονίων δεν σηματοδοτεί ουσιαστικά ούτε τέλος εποχής ούτε έναρξη νέας. Οσο και να θριαμβολογεί η κυβέρνηση, ό,τι και να λέει. Απλά η χώρα μπαίνει με μεγάλη καθυστέρηση και τεράστιο κόστος στο επόμενο στάδιο της περιπέτειάς της, όπου η ίδια πρέπει να επιδείξει περίσσια βούληση για αυτοπειθαρχία και ανασυγκρότηση.
Καθημερινή
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιο κάτω ανάρτηση
Οι άνθρωποι του κόσμου αγαπούν τον κόσμον, επειδή δεν εγνώρισαν ακόμη την πικρίαν αυτού. Είναι ακόμη τυφλοί στην ψυχήν και δεν βλέπουν τι κρύπτεται μέσα εις αυτήν την προσωρινήν χαράν. Δεν ήλθεν ακόμη εις αυτούς φως νοητόν. δεν έφεξεν ακόμη ημέρα σωτηρίας… Δεν κερδίζει ο έξυπνος, ο ευγενής, ο ομιλών τορνευτά, ή ο πλούσιος, αλλ’ όποιος υβρίζεται και μακροθυμεί, αδικείται και συγχωρεί, συκοφαντείται και υπομένει. …Αυτός καθαρίζεται και λαμπρύνεται περισσότερον. Αυτός φθάνει εις μέτρα μεγάλα. Αυτός εντρυφά εις θεωρίας μυστηρίων. Και τέλος αυτός είναι από εδώ μέσα εις τον Παράδεισον.
Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης († 1959 μ.Χ.)
Καμαρωτό πάνω από τον Βοϊδομάτη.
Το γεφύρι της Κλειδωνιάς, πάνω από το Βοϊδομάτη, στην ανατολική έξοδο του φαραγγιού του Βίκου. Στη δεξιά (βόρεια) άκρη του διακρίνεται το ιταλικό πολυβολείο από τον Β’ Π.Π. Χτίστηκε το 1853 από έναν Μίσσιο (όχι το Χρόνη!), με χρηματοδότηση της Μπαλκίζ Χανούμ του Μαλήκ Πασά και κόστισε 37.000 γρόσια (τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία: ένα πρόβατο=οκτώ γρόσια!). Ο θρύλος λέει ότι πάνω σε αυτό σφάχτηκαν δύο οικογένειες από το κοντινό χωριό Αγιος Μηνάς για την προτεραιότητα διέλευσης. Η μία έφερνε το γαμπρό, η άλλη τη νύψη (για τον ίδιο γάμο;) και πλακωθήκανε για το ποιός θα περνούσε πρώτος! Πρώιμο δείγμα road rage; Σχετικά εδώ.
Μιά αρκουδίτσα στο Δίκορφο
Στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή βρέθηκε ο κ.Στέφανος Χρηστογούλας “τσακώνοντας” με τον φωτογραφικό του φακό μια αρκούδα τη στιγμή που εκείνη πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά του μέσα απο κάδο απορριμμάτων ,όπου προφανώς αναζητούσε τροφή ,στο Δίκορφο Ζαγορίου .
Δίχως δεύτερη σκέψη ,ως λάτρης της φωτογραφίας και έχοντας στο ενεργητικό του πολλές συμμετοχές σε εκθέσεις φωτογραφίας στο Ζαγόρι ,ο κ.Στέφανος πρόλαβε να ενεργήσει αστραπιαία απαθανατίζοντας το αναπάντεχο ραντεβού που του επιφύλαξε η μέρα ,δίνοντας παράλληλα υπόσχεση πως στο ..επόμενο “καρτέρι”θα καταφέρει να φωτογραφήσει το συμπαθές ζώο face to face!
Η εντυπωσιακή φωτογραφία δημοσιεύτηκε στα social media προκαλώντας όπως ήταν φυσικό ενθουσιασμό ,αλλά και σχόλια με διάφορες προεκτάσεις.
Δημήτρης Καραντζας
Οπως όλοι γνωρίζετε, επιφανής αθλήτρια δημοσίευσε ανέκδοτο που χαρακτηρίστηκε ‘ρατσιστικό’ και την απέκλεισαν από τους αγώνες δηλαδή από το σκοπό της ζωής της.
Στην ίδια χώρα, επιφανής δημοσιογράφος δημοσίευσε εικόνα με την μητέρα του Θεού των χριστιανών ως “ποντικίνα” με αποτέλεσμα να μην ενοχληθεί κανένας φορέας, ούτε επαγγελματικός ούτε κρατικός.
Προσβολή των Θείων λοιπόν;
Οι θεότητες των Ελλήνων δεν πτοούνται από προσβολές, από την αρχαιότητα μάλιστα φροντίζουν αυτοπροσώπως για την τιμωρία εκείνων που τους προσβάλλουν*, εν αντιθέσει με άλλες γνωστές θρησκείες οι οποίες καλούν τους οπαδούς τους σε εκδίκηση** ,προφανώς γιατί δεν εμπιστεύονται και τόσο πολύ τις ικανότητες των θεοτήτων τους.
Για τους λόγους αυτούς θεωρώ ότι η πράξη του Βερύκιου δεν είναι “ασέβεια προς τα Θεία” : Είναι ρατσιστικό αδίκημα ανάλογο με το να δημοσίευε μια φωτογραφία ενός μικρού νέγρου με τη λεζάντα “πίθηκος” και ο “Εισαγγελέας Ρατσισμού” οφείλει να του επιβάλλει τις ποινές που ορίζει ο αντιρατσιστικός νόμος: Προσέβαλλε τις γυναίκες ως “κατώτερες” ταυτίζοντας ενα αντιπροσωπευτικότατο δείγμα και πρότυπο γυναικός με αρουραίο.
* Βλέπε Οδύσσεια, Ιλιάδα
** Βλέπε υπόθεση Σαλμαν Ρουσντί.