αδύσσωπος!!
Η σημαντικότητα της αμπελουργίας
Ενδεικτική της σημαντικότητάς είναι ότι, κατά την αρχαία Ελλάδα, στην αμπελουργία και την οινοποίηση δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ δούλοι. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Μόνο ελεύθεροι, δημιουργικοί άνθρωποι, κάτοχοι υψηλής τεχνογνωσίας αλλά και μεγάλων προσδοκιών για διάκριση μπορούν να αναμετρηθούν με τις απεριόριστες δυνατότητες της πολύτιμης, αλλά και απαιτητικής αυτής πρώτης ύλης.
έλα μικρό μου, μη με φοβάσαι , είμαι φυτοφάγος όπως και συ…τα αφεντικά σου να φοβάσαι!!!
1968
1972
«Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις;»
Όταν έκανα την έρευνά μου για το βιβλίο μου “Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του”, βρήκα την ιστορία ενός Ινδού μαχαραγιά που είχε υιοθετήσει μια αλλόκοτη πρωινή λειτουργία: κάθε μέρα, αμέσως μόλις ξυπνούσε, επαναλάμβανε την τελετή της κηδείας του με κάθε λεπτομέρεια, ακόμα και με την αρμόζουσα μουσική και τα απαραίτητα λουλούδια.
Και σε όλη τη διάρκεια της τελετής, εκείνος τραγουδούσε: «Έζησα μια πλήρη ζωή, έζησα μια πλήρη ζωή, έζησα μια πλήρη ζωή».
Όταν διάβασα για πρώτη φορά αυτή την ιστορία, δε μπορούσα να καταλάβω το σκοπό της συγκεκριμένης τελετουργίας.
Έτσι, ζήτησα από τον πατέρα μου να μου το εξηγήσει. Μου έδωσε την εξής απάντηση: «Γιε μου, αυτό που έκανε εκείνος ο μαχαραγιάς ήταν να υπενθυμίζει κάθε μέρα στον εαυτό του τη θνητότητά του, έτσι ώστε να ζει την κάθε μέρα του σαν να ήταν η τελευταία.
Ήταν μια πολύ σοφή τελετουργία, που του υπενθύμιζε ότι ο χρόνος ξεγλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μας σαν τους κόκκους της άμμου και ότι η κατάλληλη στιγμή για να ζήσουμε τη ζωή μας δεν είναι το αύριο αλλά το σήμερα».
Η επίγνωση της θνητότητας αποτελεί σημαντική πηγή σοφίας.
Όταν ζητήθηκε από τον Πλάτωνα, λίγο καιρό προτού πεθάνει, να συνοψίσει το μεγάλο φιλοσοφικό έργο της ζωής του, τους Διαλόγους, εκείνος σκέφτηκε γι’ αρκετή ώρα κι έπειτα απάντησε με δυο λέξεις: «Μελέτη θανάτου».
Οι αρχαίοι σοφοί είχαν ένα ρητό που απέδιδε με διαφορετικές λέξεις την ουσία αυτών των λόγων του Πλάτωνα: «Ο θάνατος θα έπρεπε να είναι μπροστά στα μάτια αυτών που είναι νέοι τόσο έντονα όσο και μπροστά στα μάτια αυτών που είναι ηλικιωμένοι.
Η κάθε μέρα μας, επομένως, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν αυτή που θα φέρει το τέλος, σαν αυτή που θα κλείσει τον κύκλο και θα ολοκληρώσει τη ζωή μας».
Κάνε την κηδεία σου όσο είσαι ακόμη ζωντανός, ώστε να συνειδητοποιήσεις πως ο χρόνος είναι ένα ανεκτίμητο αγαθό και πως η καλύτερη στιγμή για να ζήσεις μια πιο πλούσια, σοφή και πλήρη ζωή είναι το τώρα.
_______________________
~ Απόσπασμα από το βιβλίο του Robin Sharma «Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις;» από τις εκδόσεις Διόπτρα
Πηγή: enallaktikiagenda.gr
12 μύθοι για τα ζυμαρικά που δεν έχουν καμία μα καμία βάση
Τι να μην κάνετε, όταν κάνετε pasta…
12 μύθοι για τα ζυμαρικά που δεν έχουν καμία μα καμία βάση
Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Όλοι έχουμε τις περιέργειες μας όσον αφορά στο φαγητό. Εγώ, για παράδειγμα, τρώω τις μελιτζάνες τηγανητές ή στον μουσακά, αλλά γενικότερα τις σιχαίνομαι. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν, όμως, να λέει ότι δεν του αρέσουν τα ζυμαρικά. Είναι ο βασιλιάς των φαγητών και όπως κάθε βασιλιά που σέβεται τον εαυτό του, τον ακολουθούν φήμες και μύθοι, έτσι υπάρχουν και μερικοί μύθοι για τα ζυμαρικά, που τους πιστέυουμε ίσως πολλοί. αλλά τελικά απέχουν πολύ από την αλήθεια…
1. Πετάξτε ένα μακαρόνι στον τοίχο κι αν κολλήσει είναι έτοιμα.
Τόσο τα παραβρασμένα αλλά και το λίγο βρασμένα ζυμαρικά μπορεί να κολλήσουν στον τοίχο. Αυτό οφείλεται στο άμυλο που δημιουργεί μια κολλώδη ουσία γύρω από το μακαρόνι.
2. Αν βάλετε αλάτι στο νερό τότε θα βράσει γρηγορότερα
Για την ακρίβεια αυτό μπορεί να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα καθώς το αλάτι αυξάνει το σημείο βρασμού του νερού.
3. Αν τα ξεπλύνετε με κρύο νερό τότε δεν θα κολλάνε μεταξύ τους
Εκτός και αν θέλετε να τα κρυώστε πιο γρήγορα για να τα βάλετε σε σαλάτα, τότε καλό θα είναι να μην τα ξεπλένετε γιατί φεύγει το άμυλο και χαλάει η μεταξένια υφή τους
4. Αν βάλετε λάδι στο νερό που βράζουν τα μακαρόνια τότε δεν θα κολλάνε μεταξύ τους
Απλά θα σπαταλήσετε το λάδι σας. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε για να μην κολλήσουν είναι να τα ανακατέψτε καλά.
5. Αν σπάσετε τα μακαρόνια στη μέση θα βράσουν γρηγορότερα
Το πόσο γρήγορα θα βράσουν εξαρτάται από το πάχος τους και όχι το μάκρος, άρα το μόνο που θα καταφέρετε είναι να τα κάνετε λίγο κοντύτερα.
6. Πρέπει να τα μαγειρεύουμε πάντα σε νερό που βράζει
Για την ακρίβεια ιδανικό είναι να τα βράζουμε μόνο για δυο λεπτά και μετά να τα αφήσουμε να μαγειρευτούν εκτός φωτιάς.
7. Δεν πρέπει ποτέ να βράζουν με το καπάκι
Το μόνο κακό που μπορεί να δημιουργήσει το καπάκι, είναι να ξεχειλίσει το νερό. Η υφή και η γεύση των ζυμαρικών σας δεν θα αλλάξει καθόλου
8. Όταν φτιάχνετε λαζάνια θα πρέπει το ζυμαρικό να έχει βράσει εντελώς
Αν η σάλτσα σας είναι αρκετά υγρή τότε δεν είναι ανάγκη να τα βράσετε καθόλου, καθώς θα βράσουν μαζί με την σάλτσα στον φούρνο.
9. Να τα σουρώνετε εντελώς για να μην σας νερώσει η σάλτσα
Λίγο από το νερό που έβραζαν τα μακαρόνια σας δεν θα χαλάσει την σάλτσα, το αντίθετο μάλιστα.
10. Τα στεγνά ζυμαρικά δε ζυγίζουν όσο και τα βρασμένα
Το σχήμα του ζυμαρικού δείχνει και το πόσο νερό θα απορροφήσει στο βράσιμο. Μεγαλύτερη η επιφάνεια, μεγαλύτερη απορρόφηση νερού.
11. Οι Ιταλοί προτιμούν αυστηρά τα φρέσκα ζυμαρικά
Κάποια ζυμαρικά είναι νοστιμότερα όταν τα βράζετε φρέσκα, όχι όλα όμως. Έχει να κάνει με το πιάτο που θα φτιάξετε.
12. Τα ζυμαρικά πρέπει να βράζουν μόνο σε αλατισμένο νερό
Αν και το αλατισμένο νερό είναι ο συνηθέστερος τρόπος για να βράσετε τα μακαρόνια σας, δεν σημαίνει ότι είναι και ο μόνος. Δοκιμάστε μια φορά να τα βράσετε σε κόκκινο κρασί.
Η μοναδική μορφή οικονομικης ασφαλείας είναι ικανότητα κάποιου να δημιουργει αξία στη αγορά, ότιδηποτε άλλο αποτελεί ψευδαίσθηση και κοινωνικό στερεότυπο που εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.
Οι δύο πηγές της γνώσης
Τζον Λοκ – Οι δύο πηγές της γνώσης
Ο Λοκ ξεκινά από την υπόθεση ότι ο νους είναι tabula rasa (άγραφος πίνακας) που δέχεται αισθήσεις κι είναι ικανός να παράγει ιδέες για τις λειτουργίες του. Οι δύο πηγές της γνώσης είναι, επομένως, οι αισθήσεις και οι σκέψεις και οι δύο προϋποθέτουν την εμπειρία, με τη σειρά της, των εξωτερικών πραγμάτων και των εσωτερικών διαδικασιών.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το μυαλό είναι, όπως λένε, λευκό χαρτί, κενό από οποιοσδήποτε μορφές, χωρίς καθόλου ιδέες. Πώς γίνεται και γεμίζει; Πώς γίνεται και καταλήγει με αυτό το τεράστιο απόθεμα πάνω στο οποίο η πολυάσχολη και απεριόριστη φαντασία του ανθρώπου χρωμάτισε με μία σχεδόν ατελείωτη ποικιλία;
Από πού έχει όλα τα υλικά της λογικής και της γνώσης; Σε αυτά απαντώ με μια λέξη: από την εμπειρία. Σε αυτή θεμελιώνεται και εντέλει από αυτήν πηγάζει όλη η γνώση μας. Η παρατήρησή μας, που αναφέρεται είτε σε εξωτερικά αισθητά αντικείμενα είτε στις εσωτερικές λειτουργίες του μυαλού μας τις οποίες αντιλαμβανόμαστε και στοχαζόμαστε οι ίδιοι, είναι αυτό που εφοδιάζει τη νόηση μας με όλα τα υλικά της σκέψης. Αυτές είναι οι δύο πηγές της γνώσης από τις οποίες αναβλύζουν όλες οι ιδέες που έχουμε ή μπορούμε με φυσικό τρόπο να έχουμε.
Πρώτον, τα αισθητήρια μας, που είναι εξοικειωμένα με ξεχωριστά αισθητά αντικείμενα, μεταφέρουν στο μυαλό αρκετές διακριτές αντιλήψεις των πραγμάτων, ανάλογα με τους διαφόρους τρόπους με τους οποίους τα αντικείμενα αυτά επηρεάζουν τα αισθητήρια.
Και έτσι αποκτούμε εκείνες τις ιδέες που έχουμε, του κίτρινου, του λευκού, του ζεστού, του κρύου, του μαλακού, του σκληρού, του πικρού, του γλυκού και όλων εκείνων που αποκαλούμε αισθητές ποιότητες, για τις οποίες, όταν λέω ότι τα αισθητήρια τις μεταφέρουν στο μυαλό, εννοώ ότι αυτά, από τα εξωτερικά αντικείμενα μεταφέρουν στο νου ό,τι παράγει μέσα στον νου εκείνες τις αντιλήψεις. Αυτή τη σπουδαία πηγή των περισσότερων ιδεών τις οποίες έχουμε, που εξαρτάται απολύτως από τα αισθητήρια μας και μεταφέρεται από αυτά στη νόηση, αποκαλώ αίσθηση.
Δεύτερον, η άλλη πηγή μέσω της οποίας η εμπειρία εφοδιάζει τη νόηση με ιδέες είναι η αντίληψη των λειτουργιών του δικού μας νου, μέσα μας, καθώς απασχολείται με τις ιδέες τις οποίες έχει. Όταν η ψυχή σκέφτεται και αναλογίζεται αυτές τις λειτουργίες, αυτές εφοδιάζουν τη νόηση μας με ένα άλλο σύνολο ιδεών, το οποίο δεν θα μπορούσε να αποκτηθεί από εξωτερικά του εαυτού μας πράγματα. Τέτοια είναι η αντίληψη, η σκέψη, η αμφιβολία, η πίστη, ο συλλογισμός, η γνώση, η θέληση και όλες οι διαφορετικές ενέργειες του νου μας.
Έχοντας συνείδηση όλων αυτών των καταστάσεων και παρατηρώντας τις μέσα στη νόηση μας, και από αυτές, επίσης, αντιλαμβανόμαστε μέσα στη νόησή μας το ίδιο διακριτές ιδέες, όπως αυτές τις οποίες αποκτούμε από σώματα που επηρεάζουν τα αισθητήρια μας.
Αυτή την πηγή ιδεών κάθε άνθρωπος έχει αποκλειστικά μέσα του. Και αν και δεν είναι αίσθηση, καθώς δεν έχει να κάνει τίποτα με τα εξωτερικά αντικείμενα, ωστόσο μοιάζει πολύ με αυτήν και κάλλιστα μπορεί να αποκαλείται εσωτερική αίσθηση.
Η ιστορία της φιλοσοφίας – Umberto Eco- Riccardo Fedriga
Αντικλείδι , https://antikleidi.com