ΟΡΕΙΝΟΣ

Η παύση που μας ολοκληρώνει.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η αξία του ανθρώπου μοιάζει να μετριέται με όρους παραγωγής. Ό,τι δεν αποδίδει, ό,τι δεν «μετριέται», θεωρείται περιττό. Έτσι, σιγά-σιγά, υιοθετούμε κι εμείς την ίδια λογική: αξιολογούμε τον εαυτό μας με βάση το πόσο γεμάτη είναι η ημέρα μας, πόσο «αξιοποιήσαμε» τον χρόνο μας.

Κι όμως, εκεί ακριβώς κρύβεται η παγίδα.

Το «τίποτα» δεν είναι κενό. Δεν είναι τεμπελιά. Είναι χώρος. Χώρος για σκέψη, για ανάσα, για επιστροφή στον εαυτό. Είναι η παύση που επιτρέπει στη ζωή να αποκτήσει νόημα.

Αν στερηθούμε αυτό το δικαίωμα, δεν θα γίνουμε πιο παραγωγικοί· θα γίνουμε απλώς πιο φτωχοί εσωτερικά.

Ίσως, τελικά, η πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης να είναι να σταματάς — χωρίς να αισθάνεσαι ενοχή.