Προς τί το διάβασμα….

Το βιβλίο “ενσωματώνει” σκέψεις και ιδέες του συγγραφέα του, που κι αυτές όμως γεννήθηκαν και διαπλάστηκαν σε βάθος χρόνου, μέσα από δικές του “αναγνωστικές εμπειρίες”, προσωπικά βιώματα και πολύ στοχασμό (ή έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει τουλάχιστον).

Άρα, διαβάζουμε αναζητώντας ένα “παράθυρο” στο δικό μας τρόπο σκέψης, ένα “επέκεινα” στις δικές μας πεποιθήσεις και απόψεις, κάτι που θα μας βοηθήσει να εξελίξουμε τη δική μας (παγιωμένη??) “νοητική νοοτροπία” (αγγλιστί “mentality”), ώστε να δούμε και να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο από μία άλλη οπτική, που μόνοι μας δεν είχαμε σκεφτεί μέχρι τότε και που πιθανόν να είναι καλύτερη (ή πιο χρήσιμη) από τη “δική μας”. 

Βέβαια, για να δουλέψουν όλα τα παραπάνω :

1) επιλέγουμε προσεκτικά πού αφιερώνουμε το χρόνο μας και τί διαβάζουμε (καθώς κυκλοφορεί και πολύ “κατιμάς”)

2) παραμένουμε ανοιχτοί στο διαφορετικό, αξιολογούμε, (ξανα)σκεφτόμαστε, δοκιμάζουμε να τεστάρουμε στην πράξη το καινούργιο…

Δεν κάνουν όλα για όλους, αλλά αυτό το μαθαίνεις όταν διευρύνεις τους ορίζοντές σου, όχι όταν (από τον καναπέ σου) νομίζεις (εκ των προτέρων) ότι τα ξέρεις όλα…

Καλό Σαβ/κο !

Γ.Λ.

“Μεταφόρτωση συνείδησης” : φιλοσοφικό/υπαρξιακό ή τεχνικό ερώτημα ??


Σχόλιο από τον ΓΛ
για την ανάρτηση “Μεταφόρτωση συνείδησης”:

Η “φιλοσοφική” προσέγγιση του κου Τάση είναι άρτια.

Εντωμεταξύ όμως, μια πρώιμη “μεταφόρτωση εγκεφαλικών νευρώνων” έχει ήδη επιτευχθεί σε επίπεδο…μύγας.

Εδώ θα βρείτε τη σχετική επιστημονική ανακοίνωση : https://eon.systems/updates/embodied-brain-emulation

Ενώ μια πιο “δημοσιογραφική προσέγγιση” μπορείτε να αναζητήσετε στο 71ο τεύχος του περιοδικού “Startupper Mag” (τεύχος Μαρτίου 2026).

Θα μου πείτε τώρα τί σχέση έχει ο εγκέφαλος της μύγας των μόλις 140.000 νευρώνων και των 50 εκατομμυρίων συνάψεων, με τον ανθρώπινο εγκέφαλο των 86 δισεκατομμυρίων νευρώνων και των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων συνάψεων…

Φαινομενικά, καμία !

Αλλά όπως εύστοχα επισημαίνει μία παλιά κινέζικη παροιμία : “ένας δρόμος χιλίων βημάτων, ξεκινάει πάντα με το πρώτο βήμα…”

Η συζήτηση, ωστόσο, μπορεί να ανοίξει πολύ :

– Η μεταφόρτωση – έστω και πλήρης – των νευρώνων του ανθρώπινου εγκεφάλου σε κάποιο “superchip”, μπορεί να ταυτίζεται με “μεταφόρτωση της συνείδησης” εκείνου του ανθρώπου ??

– Θα “αποθηκεύεται” κάποια “συνειδητή οντότητα” στο superchip ή μόνο μια “στατική χαρτογράφηση” του συγκεκριμένου εγκεφάλου τη στιγμή που γίνεται αυτή η διαδικασία ??- Αν όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι απλά ένα όργανο, ένας δίαυλος για την υπερατομική “Συνείδηση”, ανίκανος να “εγκλωβίσει” κάτι περισσότερο από αναμνήσεις, που δημιουργούν οι ανθρώπινες αισθήσεις, μήπως τελικά θα ξοδευτούν πολλά δις για ένα (ακόμα) “πουκάμισο αδειανό”??

– “Αυτό” που θα αποθηκευτεί στο superchip θα μπορεί να αυτενεργεί, ή η όποια λειτουργία του θα εξαρτάται από εξωτερικό χειρισμό και ποιος και με την άδεια ποιανού θα υλοποιεί κάτι τέτοιο?? 

– “Αυτό” που θα αποθηκευτεί

, θα μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω, με δημιουργία νέων νευρώνων και συνάψεων (όπως εξελίσσεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος στη διάρκεια του βίου) ή θα παραμένει κάτι στατικό??

– “Αυτό” που θα αποθηκευτεί 

στο superchip θα μπορεί να αποκαλείται (από βιολογικής απόψεως) “ζωντανός οργανισμός” ?? Ποιά θα είναι η θέση του μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία (ιδίως αν το παραπάνω ερώτημα περί δυνατότητας αυτενέργειας απαντηθεί καταφατικά)??

Πολλά τα ερωτήματα, και πιθανόν (ίσως και ευκταίον) να μείνουν επί μακρόν αναπάντητα…

Γ.Λ. 

«Είναι ανήθικο!» είπε η Συνείδηση. «Είναι βλαβερό!» δήλωσε η Υγεία. «Αποδοκιμάζεται!» φώναξε η Κοινωνία. 
«Δοκίμασε!», ψιθύρισε η Καρδιά. 

Ανώνυμος