Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση
Και η άβυσσος μια ανθρώπινη επιλογή είναι τελικά….(αλλά καλό είναι να αποφεύγεται)
Πρόσφατα διάβασα κάτι ωραίο : Happiness = Reality – Expectations (ευτυχία είναι η πραγματικότητα μείον τις προσδοκίες μας).
Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά (και μέσα του και γύρω του), θα βρει μεγάλη αλήθεια σε αυτή την “εξίσωση”…
Θα αναρωτηθείτε τώρα “τί ζωή είναι αυτή χωρίς προσδοκίες, όνειρα, επιθυμίες??”
Όμως, ούτε ο εμπνευστής της ανωτέρω διαπίστωσης προτάσσει ως καθολικό αντίδοτο (στην ενδεχόμενη διάψευση των προσδοκιών) την παραίτηση και την καλλιέργεια μιας κουλτούρας “μηδενισμού”. Τουναντίον μάλιστα…
Από προσωπική εμπειρία θα έλεγα πως είναι επιβεβλημένο ο καθένας να διεκδικεί τους στόχους του με επίμονη αισιοδοξία και αφοσίωση…
Ωστόσο, την ίδια στιγμή οφείλει να έχει επίγνωση ότι :
- Δεν εξαρτώνται όλα από το χέρι του.
- Ζώντας – αναπόφευκτα – σε μία κοινωνία, αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους, που δικαιωματικά έχουν κι αυτοί τη δική τους “ατζέντα προσδοκιών και επιθυμιών”, που μπορεί όχι μόνο να μην εξυπηρετεί τη δική του, αλλά να έρχεται και σε αντίθεση / σύγκρουση μαζί της.
- Στον ανθρώπινο βίο δεν υπάρχουν “μονόδρομοι” και “αδιέξοδα”, πέρα από αυτά που εσύ ο ίδιος είσαι διατεθειμένος να αποδεχτείς ότι υπάρχουν. Βέβαια, η δημιουργία “εναλλακτικών διαδρομών” πιθανόν ν’ απαιτεί παραπάνω προσπάθεια και χρόνο, νέες συνεργασίες και πρόσβαση σε άλλα υλικά μέσα (από τον αρχικό σχεδιασμό), αλλά σίγουρα όλα αυτά είναι προτιμότερα από….την “άβυσσο” της απογοήτευσης και της παραίτησης.
(ΣΗΜ : την επιπλέον κούραση μη τη θεωρείτε και δεδομένη. Καμιά φορά οι “αναποδιές” σε οδηγούν να σκεφτείς λύσεις πιο απλές και αποτελεσματικές από τις αρχικά σχεδιασμένες).
Συνοψίζοντας : τελικά και η Μήδεια θα μπορούσε να είχε κάνει άλλες επιλογές. Βέβαια τότε, πιθανόν να μην αποτελούσε έμπνευση για την ομώνυμη τραγωδία, που αναδεικνύοντας το “αρνητικό” παράδειγμα ανθρώπινης διαχείρισης της διάψευσης των προσδοκιών, έχει κι αυτή το δικό της διαχρονικό παιδευτικό χαρακτήρα…
Γ.Λ.
ΥΓ1 : η “εξίσωση” προέρχεται από το και παλαιότερα προταθέν βιβλίο “The invisible brain”, του Majid Fotuhi, MD, Ph.D. αριστεύσαντα πτυχιούχο της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ με διδακτορικό δίπλωμα στη Νευροεπιστήμη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Επίκουρο καθηγητή Νευροεπιστήμης στο Ινστιτούτο Νου/Εγκεφάλου του Johns Hopkins, επίκουρο καθηγητής Ψυχολογικών και Εγκεφαλικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο George Washington.
ΥΓ2 : η “ΣΗΜ”, είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο (και διεθνές best seller) “Essentialism” του επίσης διακεκριμένου στο χώρο της επιχειρηματικής στρατηγικής και ηγεσίας, Greg Mckeown (κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο “Ουσιοκρατία”), το οποίο συνιστώ επίσης καθώς οι οικείες απόψεις μπορούν να βρουν εφαρμογή σε όλες τις πτυχές του ανθρώπινου βίου και όχι μόνο του επιχειρηματικού.
1
