Τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας.

Το αλιεύσαμε από το fb .

Καλημέρα φίλοι μου.

Σκαλίζοντας την βιβλιοθήκη μου και ξαναδιαβάζοντας τα βιβλία μου,ανακάλυψα σε μια γωνία της ενα μικρό βιβλίο 188 σελίδων,έκδοση Αθηνα1979,Κόνραντ Λόρενς,βραβείο Νόμπελ .

Τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας.

– Ο υπερπληθυσμός που νεκρώνει την ικανότητα της ανθρώπινης επαφής και απελευθερώνει τα επιθετικά ένστικτα.

– Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος του ανθρώπου.

-Ο εξοντωτικός για το ανθρώπινο πνεύμα πυρετός της τεχνολογικής εξέλιξης.

– Η απώλεια της ευαισθησίας και η αντικατάσταση της απο τη βία.

– Η γενετική κατάπτωση και η φθορά.

– Η απομάκρυνση από τις πραγματικές αξίες και το μίσος ανάμεσα στίς γενεές.

– Η αυξανόμενη προσκόλληση των ανθρώπων σε ιδεολογίες και δόγματα.

– Η απειλή του ατομικού ολέθρου.

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1973 από τον διδάκτορα της ιατρικής και της φιλοσοφίας σε πανεπιστήμιο της Βιέννης ,ΚΟΝΡΑΝΤ ΛΟΡΕΝΣ .

Πόσο δίκιο είχε Θεέ μου,47 χρονια πρίν.

Μ.Φλουρή

Κατ’ ευφημισμόν

από dimartblog

—της Χριστίνας Ντούση—

Με το χάμπουργκερ στο χέρι μισοφαγωμένο μπήκε στο  Κατάστημα Τυχηρών Παιγνίων «Η Γκαντεμιά», βαφτισμένο  έτσι από τον ιδιοκτήτη ακριβώς για να την ξορκίσει, και ζήτησε τα προγνωστικά του ιπποδρόμου.  Ένα διθέσιο καμπριολέ  ονειρευόταν και με την οικοδομή στα χάλια τα τωρινά, μόνο στον ιππόδρομο υπολόγιζε.

Ο υπάλληλος του τα ‘δωσε βαριεστημένα. «Δώσε κι  ένα προπό», του είπε, κοιτώντας με μάτι έμπειρο την αγκύρωση του οπλισμού ψηλά στους τοίχους του μαγαζιού. Το χούι  του μηχανικού φεύγει τελευταίο,  μονολόγησε. «Πες του ιδιοκτήτη ότι πρέπει να το κοιτάξει»,  είπε φεύγοντας, «θα σας πέσει στο κεφάλι το ρημάδι». Ο υπάλληλος τον κοίταξε με μάτι κενό, κουνώντας το κεφάλι στο ρυθμό της ποπ που έβγαινε δυνατή από τα ηχεία. Δεν κατάλαβε αν τον άκουσε. Δεν  είχε προλάβει ακόμη να βγει όταν άρχισαν να πέφτουν οι  σοβάδες, άσπροι και σβολιασμένοι σαν ξινοτύρι Μυκόνου.

«Ρε γκαντέμη», του φώναξε ο υπάλληλος  τρέχοντας να γλυτώσει. Τον είχε ακούσει τελικά. Από το απέναντι πεζοδρόμιο έβλεπαν μαζί  την οροφή να καταρρέει. «Γνήσιος γκαντέμης», ξανάπε ο υπάλληλος. «Σιγά ρε φίλε, με τέτοιο όνομα το πρακτορείο, εμένα περίμενε», του αντιγύρισε ο Αρίστος.

«Είναι ευφημισμός», του είπε περιφρονητικά ο υπάλληλος, που στην πραγματικότητα ήταν  άνεργος φιλόλογος, «αλλά που να ξέρεις εσύ».

Κάτι τον έπιασε τον Αρίστο  που του τη βγήκε ο υπάλληλος με τετρασύλλαβη λόγια λέξη και το γύρισε στα χωριανά, «μην ακαματεύεις άλλο, τρέξε να ειδοποιήσεις το αφεντικό», τον επέπληξε. Έτσι έλεγε και στους εργάτες,  την εποχή που είχε εργάτες δηλαδή.

«Σιγά μη στείλω και αερόγραμμα», αντεπιτέθηκε ο άνεργος φιλόλογος, «ο κυρ Σωτήρης είναι στο χωριό και μαζεύει ελιές».

Μια τεράστια λεκανοειδής ρωγμή εμφανίστηκε στον εξωτερικό τοίχο του μαγαζιού και όλη η πρόσοψη έπεσε με πάταγο.

«Να χέσω τον ευφημισμό σου», μονολογούσε ο Αρίστος δυο μέρες μετά, καθώς κοιτούσε τα νούμερα του προπό και τις κούρσες του ιπποδρόμου. Μια φορά στη ζωή του τα πιασε και τα δυο και τα δελτία  θάφτηκαν  στα μπάζα της «Γκαντεμιάς». Ο φιλόλογος με τις εξεζητημένες λέξεις δεν είχε προλάβει να τα περάσει στο  σύστημα.