ΟΡΕΙΝΟΣ

Η αρμονία αρχίζει από την σιωπή. Η μουσική της σιγής είναι γλυκύτερη απ’ όλες!

Νέα σοδειά !!

«Μην παίρνεται καθόλου ελαφρά την Ελλάδα. Για πιο λόγο ξέρετε; Το 1974 η Π.Α. της Ελλάδας ήταν ασύγκριτα πιο αδύναμη σε σχέση με αυτήν της Τουρκίας. Αλλά μετά το 1974 το σώμα στο οποίο επένδυσε τα περισσότερα ήταν η Π.Α. Και σήμερα η Π.Α. της Ελλάδας διαθέτει απίστευτες ικανότητες επίθεσης. Επαναλαμβάνω: Διαθέτει ικανότητα να κάνει επίθεση στην Τουρκία και μην το υποτιμάτε καθόλου αυτό».

«Η Ελλάδα δεν είναι η παλιά Ελλάδα. Η αεροπορική της δύναμη είναι ισχυρή. Τα ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη μπορούν να έρθουν στην Άγκυρα και να χτυπήσουν τις εγκαταστάσεις της αμυντικής βιομηχανίας μας» σχολίασε με νόημα

* από τα περίφημα Ἰδιόμελά του Ἰωάννη του Δαμασκηνού πού ψάλλουμε στή Νεκρώσιμη Ἀκολουθία

Με αφορμή την ”αναχώρηση” μιας ευλογημένης ψυχής ήρθα αντιμέτωπος για άλλη μια φορά με το μυστήριο του θανάτου.

Δεν υπάρχει άνθρωπος επί της γης , που δεν τον απασχόλησε αυτό το φοβερό μυστήριο,από καταβολής κόσμου. Σ’όποια θρησκεία ή ιδεολογία και αν ανήκει. Πολύ περισσότερο δε όταν αγγίζει κοντινά του πρόσωπα. Τότε είναι πιο έντονα και τα συναισθήματα και οι απορίες. Πολλά βιβλία σχετικά γράφτηκαν και θα συνεχίσουν να γράφονται για το μέγα αυτό μυστήριο. Βιβλία φιλοσοφικά, ιατρικά, θρησκευτικά…

Όσα βιβλία όμως και αν γράφουν πιστεύω ότι δεν πρόκειται να λύσουν το θέμα αυτό γιατί ξεφεύγει του πεπερασμένου ανθρώπινου νου.

Η ευλογημένη ψυχή που ξαφνικά έφυγε(;) από κοντά μας είναι του Νίκου του Παυλόπουλου, του συναδέλφου που πορευτήκαμε μαζί τα τελευταία επτά χρόνια στην Μινεττα Ασφαλιστική .

Φίλος από τα παλιά ο Νίκος ήταν μια προσωπικότητα που έχαιρε εκτίμησης στην ασφαλιστική αγορά που αναγνώριζε στο πρόσωπο του το ικανό στέλεχος με τις γνώσεις και το σωστό χαρακτήρα που η αρμονική συνύπαρξη τους πρόσθετε αξία και τιμούσε και διακονούσε άριστα το λειτούργημα του.

Εμείς στην Μινέττα λυπούμαστε ιδιαίτερα γιατί χάσαμε έναν άνθρωπο και επαγγελματία που κοσμούσε το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας μας.

Θερμά συλλυπητήρια και δύναμη στην γυναίκα του και στις δυο κόρες του που βιώνουν την απουσία του αγαπημένου τους.

Αιώνια η μνήμη σου αγαπητέ Νίκο , θα σε έχουμε πάντα στην μνήμη μας και θα φέρνουμε συχνά στην επικαιρότητα τις στιγμές που ζήσαμε μαζί ..

Κώστας Μπερτσιάς

Από fb:

Άκης Τσελέντης

Το παρακάτω κείμενο με εκφράζει 100% γιαυτο και το ανέβασα. Το έκανα με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα κάποιων «δωδεκαθεϊστών» που ειρωνεύονταν αυτούς τους απεγνωσμένους συνανθρώπους μας….

Προσωπικά έχω βιώσει παρόμοιες καταστάσεις όπου χρειάστηκε, μολονότι θετικός επιστήμων και μάλιστα «δήθεν ψαγμένος» να πάρω δύναμη μέσω της πίστης, να γονατίσω μπροστά στο σκήνωμα του Αγίου μας και να ζητήσω την «όποια» βοήθεια του.

Δεν θα αναλύσω την μεταφυσική του θέματος ένα θα πω μόνο ότι η διαδικασία αυτή μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ όρθιος.  Τυχαίο; δεν ξέρω πάντως ήταν γεγονός ότι βοηθήθηκα και πάντα όταν βρίσκομαι στη Κεφαλλονιά περνάω και προσκυνώ το Σκήνωμα του.

Μερικοί με κοιτούν παράξενα πως είναι δυνατόν ένας επιστήμων όπως Τσελέντης να γονατίζει μπροστά σε ένα άψυχο σκήνωμα… Και όμως είναι και μάλιστα πολύ φυσιολογικό.

Θα πω και κάτι άλλο, μία βδομάδα πριν το ατύχημα μου που λίγο έλειψε να χάσω τη ζωή μου με το αυτοκίνητο μια φίλη μου, (Θα πω και το όνομα της η Βάσω η υπεύθυνη του Fiscardonna hotel) μου έφερε ένα κομποσκοίνι από τα Ιεροσόλυμα. 

Είπα δεν το φοράω σαν ένα trendy βραχιόλι για λίγο; Και όμως το φορώ ακόμα Και δεν πρόκειται να το βγάλω ποτέ από πάνω μου.

Υπενθυμίζω ότι πριν 5 λεπτά είχα γεμίσει το αυτοκίνητο καύσιμα το αμάξι σχεδόν κόπηκε στη μέση από το σημείο που καθόμουν έκαναν κοντά στη 1 h να με απεγκλωβίσουν και δεν έπαθα τίποτα.

Όλοι όσοι είδαν το βίντεο από την πρόσκρουση είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγει ζωντανός άνθρωπος από κει μέσα. Θα μου πείτε τώρα πιστεύεις ότι ένα κομποσκοίνι που το πούλαγαν κάποιοι καλόγεροι για να ζήσουν σε έσωσε; Εδώ σηκώνει μεγάλη συζήτηση πάντως εξακολουθώ να το φορώ. Πολλά πράγματα δεν ερμηνεύονται με μαθηματικές αναλύσεις νόμους και εξισώσεις…,

Όχι δεν είμαι υπέρ του «πίστευε και μη ερεύνα», αλλά υπέρ του «πίστευε και μη, ερεύνα» (παρεμβάλλεται ένα κόμμα), δεν είμαι υπέρ του εξευτελισμού της προσωπικότητας ενός ανθρώπου ο οποίος πέφτει αντικείμενο εκμετάλλευσης διαφόρων θρησκευτικών εξουσιών αλλά είμαι υπέρ της ελευθερίας της πίστης και του δικαιώματος καθενός από μας στις δύσκολες στιγμές του να πιάνεται από όπου αυτός πιστεύει ότι έχει κάποια ελπίδα να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

γι’ αυτό οι συμπεριφορές που περιγράφω πιο κάτω είναι απαράδεκτες και ηθικά ανεπίτρεπτες.

«Εσύ που σήμερα έσπευσες να ανεβάσεις τέτοιες φωτογραφιες χλευάζοντας τους ανθρωπους που πήγαν να προσκυνήσουν στη Τήνο η στον Άγιο Γεράσιμο στη Κεφαλλονιά.

Εσύ που θεωρείς ηθικό και αποδεκτό να φωτογραφίζεις, να κοινοποιείς και να ξεφτιλιζεις αυτούς τους ανθρώπους, επειδή ενδεχομένως δεν έχεις βιώσει ποτέ την απελπισία και την ανάγκη τους…..

Γνωρίζεις τι έχει φέρει αυτούς τους ανθρώπους στο σημείο αυτό; Κανείς δεν διασκεδάζει να ανεβαίνει σκαλιά με τα γόνατα. Γνωρίζεις ποσο ανάγκη έχουν την ελπίδα που τους δίνει ένα «τάμα»; Έχεις βρεθεί μήπως στο σημείο να πεθαίνεις από καρκίνο και η μόνη σου ελπίδα να είναι αυτό το τάμα;

Να είναι άρρωστο το παιδί σου και να έχεις ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι πέρα από την επιστήμη που δεν σου δίνει καμία ελπίδα; Γνωρίζεις μήπως τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων που με τόσο θράσος χλευάζεις????

Μάθε ότι η πίστη είναι προσωπικό και εσωτερικό ζήτημα του καθενός. Το πως αποφασίζει κάποιος να εκφράσει τη πίστη του, για οποιοδήποτε λόγο που δεν γνωρίζουμε, εμάς μας περισσεύει.

Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να κατακρίνουμε αυτούς τους ανθρώπους, απο τη στιγμή που αυτό που κανουν τους προσφέρει ελπίδα, συναισθηματική ανακούφιση και ψυχική ηρεμία????

Εσύ είσαι ο ίδιος που υπερασπίζεται τον μουσουλμάνο που προσεύχεται φιλώντας το πάτωμα αλλά χλαβάζει τους χριστιανούς που πάνε να προσκυνήσουν στα γόνατα στη Τήνο. Μάθε πως όσο αποδεκτό είναι το ένα, είναι και το άλλο.»

Άσχετα από το αν πιστεύεις η όχι στο μεταφυσικό σκέλος της θρησκείας, μπορείς να επιλέξεις να πιστεύεις στον ηθικό και πνευματικό κώδικα της θρησκείας. Αυτό μόνο ευεργετικό μπορεί να είναι για μια κοινωνία ανθρώπων.

Για οποιονδήποτε λόγο και αν πιστεύει κάποιος, το σεβόμαστε και το αποδεχόμαστε. Δεν κάνουμε άκομψες ερωτήσεις, δεν τον αμφισβητούμε και σε καμία περίπτωση δεν κοροϊδεύουμε.

Πηγή:

Filotimo.gr

Αυτοί που πέθαναν εχθές είχαν σχέδια για σήμερα το πρωί. Και αυτοί που πεθαίναν σήμερα το πρωί είχα σχέδια για απόψε. Μην παίρνεις τη ζωή δεδομένη. Η ζωή μπορεί να αλλάξει μόνο με το ανοιγοκλείσιμο του ματιού. Έτσι συγχώρεσε συχνά και αγάπησε με όλη σου την καρδιά. Μπορεί να μην ξέρεις πότε μπορεί να μην έχεις ξανά αυτή την ευκαιρία.……..

αλιευμένο από το fb)

Δειλινό, που φέρνεις πίσω όλα όσα σκορπίζει η αυγή. Φέρνεις τα πρόβατα, φέρνεις τα γίδια, φέρνεις και το παιδί στη μάνα.

Σαπφώ η Λεσβία.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν έζησε 88 χρόνια.

Μας άφησε 4 δηλώσεις:

(1) Τίποτα δεν είναι για πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματά μας.

(2) Λατρεύω να περπατάω στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυά μου.

(3) Η πιο χαμένη μέρα στη ζωή είναι η μέρα που δεν γελάμε.

(4) Έξι καλύτεροι γιατροί στον κόσμο…:

1. Ο ήλιος,

2. Ξεκούραση,

3. Άσκηση,

4. Διατροφή,

5. Αυτοσεβασμός

6. Φίλοι.

Μείνε σε αυτούς σε όλα τα στάδια της ζωής σου και απόλαυσε μια υγιή ζωή…

Αν δεις το φεγγάρι, θα δεις την ομορφιά του Θεού…

Αν δεις τον ήλιο, θα δεις τη δύναμη του Θεού…

Αν δεις έναν καθρέφτη, θα δεις την καλύτερη δημιουργία του Θεού. Οπότε πίστεψέ το.

Είμαστε όλοι τουρίστες, ο Θεός είναι ο ταξιδιωτικός μας πράκτορας που έχει ήδη εντοπίσει τις διαδρομές, τις κρατήσεις και τους προορισμούς μας… εμπιστευτείτε τον και απολαύστε τη ζωή

Η ζωή είναι απλά ένα ταξίδι! Ως εκ τούτου, ζήσε το σήμερα!

Αύριο μπορεί να μην είναι.

Μέχρι το 1500 μ.Χ., στον πλανήτη μας ζούσαν λιγότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι. Ήταν λίγοι; Το 1950 είχαν γίνει 2,5 δισ. Ήταν πολλοί; Σήμερα κοντεύουμε τα 8 δισ. Είμαστε πολλοί ή λίγοι; Η Ε.Ε. των 27 έχει 446 εκατομμύρια πληθυσμό. Είναι πολλά ή λίγα; Αν ένα κριτήριο είναι η πυκνότητα, η Ε.Ε. έχει 117 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Συγκριτικά η Αυστραλία έχει 3, η Αφρική 33, η Βόρεια Αμερική 22 και η Ασία 95. Μήπως δεν είναι και τόσο άσχημη ιδέα να γίνουμε λιγότεροι;

Θάνος Τζήμερος

Όταν είδε ο Διογένης στην Ολυμπία μερικούς νέους από τη Ρόδο να ‘ναι ντυμένοι πολυτελώς και να φορούν ακριβά στολίδια είπε: «Αυτό είναι αλαζονεία!»

Όταν αργότερα συνάντησε άλλους νέους Λακεδαιμόνιους ντυμένους με πολύ φτωχούς χιτώνες, τριμμένος και τρύπιους είπε: «Αυτό είναι άλλο είδος αλαζονείας..

Καλώς ήρθατε στα Τζουμέρκα» γράφει μια ταμπέλα πριν από την κουτσουρεμένη γέφυρα. Συμβολικό. Κόβονται οι «γέφυρες» και εισέρχεσαι στην πιο μαγευτικά άγρια φύση

|Protagon/Ρέα Βιτάλη ΤΑΞΊΔΙΑ

Να σας ταξιδέψω Τζουμέρκα; Μετρήστε δυνάμεις και αξιολογήστε έντιμα τον εαυτό σας ως οδηγό. Τα Τζουμέρκα είναι ειδικός τόπος… Μαγευτικός, πέτρα πάνω στην πέτρα, γκρέμι… Αγρια ομορφιά, ζόρικη η αθεόφοβη.

Αν ήταν γυναίκα, θα τη βαφτίζαμε Ειρήνη Παπά ντυμένη στα μαύρα

Γράφει η Ρέα Βιτάλη 10 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2020, 18:08

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Τζουμέρκα, θα πεις τον δεσπότη Παναγιώτη.

Ξεκινάω σκληρά, άγαρμπα, την ξενάγηση σε μία από τις πιο συναρπαστικές, μαγευτικές, δύσκολες διαδρομές, προκειμένου να μετρήσετε σωστά τις δυνάμεις σας πριν ξαμοληθείτε. Τη μεγάλη μου αδυναμία για τα Γιάννενα και τα Ζαγοροχώρια τη γνωρίζετε, όσοι με διαβάζετε, καθώς πολλάκις σας έχω ταξιδέψει με κείμενά μου στα μέρη. Αυτή τη φορά, όμως, ξεκινώντας και πάλι από τα Γιάννενα, θα ανακαλύπταμε την αντίθετη, την «απέναντι» πλευρά, ήτοι τα Τζουμέρκα. Αγρια ομορφιά, ζόρικη η αθεόφοβη. Αν ήταν γυναίκα, θα τη βαφτίζαμε Ειρήνη Παπά ντυμένη στα μαύρα.

Συνήθως οι εκδρομείς ξεκινάνε από το χωριό Πράμαντα, αλλά αν θέλετε να με ακούσετε, ξεκινήστε κατευθείαν, όσο είστε ξεκούραστοι και ορεξάτοι, για το Συρράκο. Χωριό χτισμένο σε μια πλαγιά του όρους Λάκμος, σε υψόμετρο 1.150, πάνω από τη χαράδρα του ποταμού Χρούσια. Δύο χρόνια πριν, ίσως θυμάστε από σχετικό κείμενό μου, είχαμε απολαύσει οδήγηση στο «μονοπάτι» St. Bernard, μια διαδρομή από την εποχή των Ρωμαίων. Ε λοιπόν, στο «μονοπάτι» προς Συρράκο ανακαλύψαμε το ελληνικό St. Bernard. «Καλώς ήρθατε στα Τζουμέρκα» έγραφε μια ταμπέλα δίπλα σε μια κουτσουρεμένη, σπασμένη τεράστια γέφυρα.

Τόσο σημαδιακή ως εκκίνηση. Λες και κόβεις γέφυρες με ό,τι ήξερες και ορμάς σε μια αγριάδα τόσο σαγηνευτική, όσο και φοβιστερή. Αλί σε όποιον έχει υψοφοβία!.. Το Συρράκο, σκαρφαλωμένο Κι όποιος δεν έχει, ευκαιρία να αποκτήσει. Φουρκέτες κλειστές συνεχόμενες. Μέτρησα είκοσι και σταμάτησα γιατί βαρέθηκα. Και βέβαια, κάθε φουρκέτα συνοδευόταν από εκκλησάκια. Για να πιάνεις το υπονοούμενο. Ενώ σε πνίγει, στην κυριολεξία το «σε πνίγει», το πράσινο, σε τόση ποσότητα πυκνής βλάστησης που ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει αμήχανος.

Χαράδρες χαώδεις, βράχια σκισμένα, απειλητικά, πέτρες που ξεφεύγουν και ταμπέλες που προειδοποιούν για κατολισθήσεις. Σκέψου να ήταν και χειμώνας! Δεν είναι πολλά τα χιλιόμετρα, αλλά είναι εγκληματικά επιπόλαιο έως αδύνατον να αναπτύξεις ταχύτητα. Θυμήθηκα μια συνομιλία μου με τον Γιώργο Δελαπόρτα, τον μόνο έλληνα πρωταθλητή στο Ιστορικό Ράλλυ Μόντε Κάρλο, που μου είχε εξηγήσει πόσο δύσκολο είναι να πιάνεις μέση ωριαία ταχύτητα οδήγησης 50 χιλιομέτρων. Στο ταξίδι μας προς Συρράκο το αντιλήφθηκα πλήρως. Μια διαδρομή για τους λάτρεις της οδήγησης.

Γυρίζω νοητά σε ένα παρελθόν με πισωκίνητα αυτοκίνητα ενός «κάποτε», που έσερναν τον κώλο και μαεστρικά χέρια ραλιστών τον επανέφεραν… Α ρε Ιαβέρη! Α ρε Μοσχού! (πώς φαίνεται ότι έγραφα στους «4 τροχούς» του μέγα Καββαθά!). Ενας ανεκμετάλλευτος (ακόμα ένας) τουριστικός «πλούτος», αν δίναμε τη σημασία που πρέπει σε αγώνες ράλι. Κάποτε, μετά από δυο στάσεις… Είχα να ζαλιστώ από τα παιδικά μου χρόνια!.. Αλλά και για να απολαύσουμε τη μαγεία της θέας, με ένα σωρό όμως «Μη!»… Πώς με τρομοκρατούσε το περιβάλλον!.. «Μη πας τόσο κοντά στον γκρεμό!»… Τόση φωνή, ούτε σε τρενάκι του τρόμου!..

Κάποτε διακρίναμε το πολυπόθητο Συρράκο σκαρφαλωμένο, καρφωμένο σε μια τοποθεσία αδιανόητης γοητείας. Και βέβαια, το περπατήσαμε. Ενα χωριό διατηρητέο, κομψοτέχνημα που σου γυρίζει το ρολόι του χρόνου σε χρόνια που μόνο τα είδαμε είτε σε ασπρόμαυρες, αργοκίνητες ταινίες αρχείου ή σε φωτογραφίες κιτρινισμένες παλαιοπωλείων.

Συρράκο, ένα χωριό πέτρα στην πέτρα Χωριό που χτίστηκε πέτρα πάνω σε πέτρα τον 15ο αιώνα από βλαχόφωνους πληθυσμούς. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας γνώρισε οικονομική ανάπτυξη χάρη στην κτηνοτροφία και την τέχνη της αργυροχοΐας. Κάηκε ολοσχερώς κατά την Επανάσταση του 1821, όπου συμμετείχε ενεργά από την αρχή της, ξαναχτίστηκε, απέκτησε ξανά οικονομική δύναμη, απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό το 1912 για να το περιδιαβάζουμε εμείς σήμερα. Πατρίδα του πρώτου συνταγματικού Πρωθυπουργού Ιωάννη Κωλέττη. Και του ξεχασμένου πλέον ποιητή Κώστα Κρυστάλλη, που τιμούσαν ιδιαίτερα τα αναγνωστικά της δικής μας γενιάς. Σας προτρέπω να επισκεφτείτε και το σπίτι του.

Ενώ μυρίζω τον τόπο του σπεύδω να ανασύρω από τη σύγχρονη Google βιβλιοθήκη (και όχι από την Πάπυρος Λαρούς… Αχ, κωδικοί γενιάς) ένα από τα ποιήματά του. Ετσι ακολουθώ τη ματιά του, βλέπω το τοπίο να ενσωματώνεται στους στίχους, να πυροδοτεί την έμπνευση. Διαβάστε «Από μικρό κι απ’ άφαντο πουλάκι, σταυραετέ μου, παίρνεις κορμί με τον καιρό και δύναμη κι αγέρα κι απλώνεις πήχες τα φτερά και πιθαμές τα νύχια και μέσ’ στα σύννεφα πετάς, μέσ’ στα βουνά ανεμίζεις, φωλιάζεις μεσ’ στα κράκουρα, συχνομιλάς με τ΄άστρα, με τη βροντή ερωτεύεσαι, κι απιδρομάς και παίζεις με τάγρια αστροπέλεκα και βασιλιά σε κράζουν του κάμπου τα πετούμενα και του βουνού οι πετρίτες. Ετσι εγεννήθηκε μικρός κι ο πόθος μου στα στήθη, κι απ’ άφαντο κι απ’ άπλερο πουλάκι σταυραητέ μου, μεγάλωσε, πήρε φτερά, πήρε κορμί και νύχια και μου ματώνει την καρδιά, τα σωθικά μου σκίζει κι έγινε τώρα ο πόθος μου αητός, στοιχειό και δράκος κι εφώλιασε βαθιά και τρώει κρυφά τα σπλάχνα μου, κουφοβοσκάει τη νιότη».

Μελετήστε τη λέξη «κουφοβοσκάει την νιότη μου». Ασυναίσθητα επηρεασμένη κοντοστέκεται η ματιά μου μια σειρά σύγχρονων εφήβων. Κάθονται σε ένα πεζούλι, αστειεύονται όμορφα, σκορπάνε μερικά «ρε μαλάκα» ενώ παλεύουν με τα κινητά τους. «Εδώ ζείτε;» τους ρωτάω. «Οχι, όχι. Μόνο το καλοκαίρι. Στα Γιάννενα ζούμε». Για φαντάσου τα αγόρια ενός «κάποτε», τους ανθρώπους ενός «κάποτε»… Ασφυκτικά περιορισμένοι, αδιανόητα εγκρατείς σε ετούτους τους άγριους τόπους, θεριά υπομονής σε περιβάλλοντα που «κουφοβοσκούσαν» τα πάντα τους! Τι ευλογία το «σήμερα» κι ας μην αντιλαμβανόμαστε πόσα απολαμβάνουμε, πόσα αξιωνόμαστε!

Μόνη Κηπίνας. «Μα πώς το χτίσανε;» όλοι αναρωτιούνται Συνεχίζουμε για τον επόμενο σταθμό της εκδρομής μας, το χωριό Καλαρρύτες. Με μια στάση οπωσδήποτε στη Μονή Κηπίνας. Σε όποιον Θεό και αν πιστεύετε ή όχι, μην το χάσετε! Κτίστηκε τον 13 αιώνα και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Το θέαμα κόβει ανάσα. Ενσωματωμένο σε βράχο, κρυμμένο σε δύσβατη πλαγιά πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό, αμέσως γίνεται κατανοητό γιατί αποτελούσε κρησφύγετο σε διωγμένους. Κατάνυξη, γαλήνη και μια επίμονη απορία «Μα πώς κατόρθωσαν και το έκτισαν εδώ;».

Καλαρρύτες. Ξανά φουρκέτες, ξανά θέα στο χάος, ξανά πνιγμός πράσινου. Πρώτη εικόνα, μια βάφτιση σε ένα τοπικό καφενείο «Μας έλψε φέτος ου χορός. Ιγώ θα χορέψου κι ας έρθνε να μας πιάσνε!». Τι να τους πει ο Χαρδαλιάς!… Προσπερνάμε σβέλτα. Δεν θέλω χορό σε Εντατική. Διαβαίνουμε σοκάκια, ανηφόρες ζόρικες, καρλντερίμια με πέτρες γυαλιασμένες από βήματα. Ενα χωριό που δόξασε ένα σωρό επαγγέλματα όπως αργυροχόους-ασημιτζήδες-χρυσικούς, τερζήδες-χρυσοκεντητάδες, εμπόρους-πραματευτάδες, βιοτέχνες-ραφτάδες, κιρατζήδες-αγωγιάτες. Πού να βρεθούν σύγχρονα μυαλά με έμφαση στο σύγχρονο design; Τόσο ανέμπνευστα, επαναλαμβανόμενα σχέδια…

Πού είσαι, Zeus and Dione!.. Σταματάμε σε ένα παντοπωλείο-καφενείο-ταβερνείο… Ενα γοητευτικό «απ’ όλα», ενός Ναπολέοντα. Που άφησε, όπως λέει η μικροϊστορία του τόπου, μια καριέρα κομπιουτερά στας Αθήνας και γύρισε στα πάτρια. Στο χωριό Καλαρρύτες ο Ναπολέων σερβίρει φαγάκι Arte povera σε περιβάλλον arte povera Για να μας κοιτάει ως να ήμαστε περίεργα ζώα και να αναρωτιέται ενώ παραγγέλνουμε με φόρα Αθηναίου «Γιατί βιάζεστε έτσι, ρε παιδιά;», «Ολοι βιάζεστε! Απολαύστε ήσυχα». Μας σερβίρει ένα φαγάκι μιας κουζίνας arte povera, σε ένα μαγαζάκι arte povera. Ολα arte povera. «Θησαυροί» που μακάρι να διασώζονται από κάποιους «Ναπολέοντες», όπως για τις χελώνες μονάχους μονάχους. Στους θησαυρούς υπό εξαφάνιση συμπεριλαμβάνω και τις γιαγιάδες ετούτων των τόπων. Με το μαύρο τσεμπέρι, το μαύρο φορεματάκι και τα παπουτσοπαντοφλάκια τους. Μαυροφορεμένα αγρίμια.

Αναχωρούμε με τελευταίο προορισμό τα Πράμαντα. Αλλά ένα στριφόνι, που στο διάολο το πετύχαμε!.. Μπαίνει στο λάστιχο και ανατρέπει τα σχέδιά μας. Ενώ το σκοτάδι πλησιάζει, δεν είναι και το καλύτερό μας, κι ας αστειευόμαστε ότι αγαπάμε αρκούδες και λύκους. Γιώργος ο βουλκανιζεράς! Καταφέραμε και τον φτάσαμε. Ενώ μας φροντίζει, μας μιλάει και «πατριωτικά» καμαρώνει για το ξενοδοχείο Orizontes Tzoumerkon, το πεντάστερο της περιοχής, που συνέβαλε στο να καταγραφούν τα Τζουμέρκα σε προορισμό αξιώσεων.

Πριν από την επιστροφή κρίνουμε αναγκαία μια στάση στο εμβληματικό Γεφύρι της Πλάκας, στου οποίου την αφαψίδωση του κεντρικού τόξου συνέβαλε οικονομικά και η εταιρεία Μύλοι Λούλη, που διευθύνεται από τον Νίκο Λούλη, με αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Ενα γεφύρι ιστορικό, πάνω από τον ποταμό Αραχθο, καθώς εκεί υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του ’44 ειρηνευτική συμφωνία των αντιμαχόμενων αντιστασιακών οργανώσεων ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ. Καμιά εκδρομή «νεολαίων» εδώ; Ή δεν συμφέρει στην Αριστερά να αναδεικνύουμε ενώσεις ώστε να διαιωνίζουν «αίματα»;

Το βράδυ μας βρίσκει στα αγαπημένα μας Γιάννενα, σε ένα από τα αξιαγάπητα εστιατόρια… Θέλετε προτάσεις; Ενα η «Μετσοβίτικη φωλιά» για το πιο-πιο-πιο κοντοσούβλι, δύο «Η Φρόντζου Πολιτεία» (αγαπάμε τις χειμωνιάτικες αίθουσές του και τη θέα), τρία το νέο εστιατόριο με το ευφυώς αστείο όνομα «Σούζυ τρως», δύο εξαιρετικών επαγγελματιών, νέων παιδιών του Γιάννη Ιωάνογλου και του Νίκου Σιώζου. Τσουγκρίσαμε στις εκδρομές μας και στον τρόπο να ξεγελάει κάποιος τον χρόνο. Μια μέρα όλη κι όλη!.. Μια μέρα! Και καταγράφηκε μέσα μας σαν δέκα. Μετρήστε δυνάμεις, αξιολογήστε έντιμα τον εαυτό σας ως οδηγό, αν «δεν το έχετε» μην το ταλαιπωρήσετε… Τα Τζουμέρκα είναι ειδικός τόπος…Αγριος, μαγευτικός, πέτρα πάνω στην πέτρα, γκρέμια… Θεέ μου, τι γκρέμια! Τα Ζαγοροχώρια εξημερώθηκαν… Ετούτα τα χώματα, δεν τα τιθασεύεις με τίποτα, σύγχρονε

Πηγή: Protagon.gr

 
Ενα σπίτι ρημαδιό, μια πόλη ρημαδιό, ένας κόσμος ρημαδιό και εκείνος, ο άγνωστός μου άνδρας, σε μια πολυθρόνα. Λες και πέρασε τυχαία, λες και κοντοστάθηκε να χαζέψει. Τόσο φρικτά παθών, άρα απαθής. Το αδιανόητο σε αποξενώνει από τον εαυτό σου τον ίδιο, σε παγώνει

Ρέα Βιτάλη