Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας είναι γεγονός

Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας είναι γεγονός

Πριν από 120 χρόνια ο  επιστήμονας και εφευρέτης Νίκολα Τέσλα (1856-1943) απέδειξε, με μια σειρά από πειράματα στο Κολοράντο Σπρινγκς (1899-1900), ότι ήταν εφικτή

η ασύρματη μεταφορά ενέργειας (Wireless Transmission of Power). Ωστόσο η εφαρμογή των ανακαλύψεων του Τέσλα για μετάδοση ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς καλώδια δεν επιτράπηκε από το οικονομικό και βιομηχανικό κατεστημένο της εποχής του, το οποίο και προώθησε τα ενσύρματα δίκτυα. Έτσι, το χάλκινο σύρμα έγινε ο βασικός τρόπος μεταφοράς του ηλεκτρισμού. Με αυτό τον τρόπο οι ενεργειακοί κολοσσοί θα μπορούσαν να διατηρήσουν το μονοπώλιο και τα κέρδη τους γύρω από τον έλεγχο της παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας.

Emrod: μια νεοζηλανδική startup υλοποιεί τη μεγάλη ανακάλυψη του Τέσλα

Στη Νέα Ζηλανδία ωστόσο, η κυβέρνηση υποστηρίζει τις εργασίες και τις δοκιμές ενός επαναστατικού συστήματος ασύρματης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, που ανακαλύφθηκε από μια καινοτόμο startup εταιρία με την επωνυμία όνομα Emrod. Η εταιρία μεταφοράς ενέργειας Emrod υποστηρίζει ότι μπορεί να φέρει τον ασύρματο ηλεκτρισμό στη Νέα Ζηλανδία, εκατόν είκοσι χρόνια μετά την πρώτη επίδειξη του Νίκολα Τέσλα, που πρώτος απέδειξε ότι κάτι τέτοιο είναι εφιτκό. Όπως οι δορυφορικές συνδέσεις του διαδικτύου με τις καλύτερες επιδόσεις, έτσι και ο σύνδεσμος της Emrod χρειάζεται μόνο μια σαφή οπτική επαφή. Το σύστημα περιλαμβάνει διαμορφωμένες δέσμες μικροκυμάτων που διέρχονται από ένα ρελέ, όπως οι επαναλήπτες.

Ο ιδρυτής της Emrod, Γκρέγκ Κουσνίρ (Greg Kushnir), δήλωσε ότι το βασικό του κίνητρο ήταν η ιδιαιτερότητα του ίδιου του ενεργειακού δυναμικού της Νέας Ζηλανδίας: «Έχουμε μια αφθονία καθαρής υδροηλεκτρικής, ηλιακής και αιολικής ενέργειας σε όλη τη χώρα. Όμως υπάρχουν δαπανηρές προκλήσεις που έρχονται με την μεταφορά αυτής της ενέργειας χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθόδους, για παράδειγμα, υπεράκτια αιολικά πάρκα ή το Στενό Κουκ εδώ στη Νέα Ζηλανδία, που απαιτούν υποβρύχια καλώδια που είναι πολύ ακριβά για εγκατάσταση και συντήρηση».

Καταργώντας τα καλώδια: μετάδοση ηλεκτρισμού μέσω Η/Μ κυμάτων

Με την εξάλειψη της ανάγκης για μεγάλα τμήματα παραδοσιακών καλωδίων χαλκού, η Emrod ισχυρίζεται ότι μπορεί να μεταφέρει ενέργεια σε πιο δυσπρόσιτα εδάφη και μέρη, όπου απλά δεν μπορούν να αντέξουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο υποδομής. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς πολλά μέρη που βρίσκονται εκτός δικτύου καταλήγουν να χρησιμοποιούν π.χ. γεννήτριες ντίζελ, που ρυπαίνουν το περιβάλλον.

Αυτή τη στιγμή η Emrod κάνει δοκιμές σε μια «μικρή» απόσταση, στέλνοντας «μερικά watt» μπρος-πίσω σε απόσταση περίπου 40 μέτρων, δήλωσε ο Kushnir στον New Atlas. Η οπτική γωνία είναι σημαντική επειδή η τεχνολογία βασίζεται σε μια καθαρή, περιορισμένη δέσμη που μεταφέρεται από το ένα σημείο στο άλλο.

«Η ενέργεια μεταδίδεται μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε μεγάλες αποστάσεις χρησιμοποιώντας την ιδιόκτητη διαμόρφωση δέσμης, τα μετα-υλικά και την τεχνολογία της κεραίας της Emrod», εξηγεί ο Κουσνίρ.

Rectenna: μετατρέποντας τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα σε ηλεκτρισμό

Η «rectenna» μετατρέπει τα μαγνητικά κύματα σε ηλεκτρική ενέργεια. Η ακτίνα περιβάλλεται από έναν φράκτη λέιζερ χαμηλής ισχύος, ώστε να μην περνάνε πουλιά ή επιβατικά οχήματα όταν εκπέμπεται. Εάν υπάρχει ποτέ διακοπή λειτουργίας, η Emrod λέει ότι μπορεί, μέσω μιας συσκευής που είναι τοποθετημένη σε φορτηγό, να αντισταθμίσει τυχόν χαμένα φορτία.

Συνήθως, τέτοια τεχνολογία φαίνεται αδικαιολόγητη λόγω ζητημάτων, όπως η απώλεια πιστότητας σήματος κατά τη μετάδοση μέσω του αέρα και, έπειτα μέσω μιας σειράς τεχνολογιών διαμεσολάβησης. Όμως, η τεχνολογία ρελέ της Emrod, η οποία ισχυρίζεται ότι “επαναπροσδιορίζει τη δέσμη”, δεν χρησιμοποιεί καμία ισχύ και δεν χάνει σχεδόν καμία.

Ο Kushnir δήλωσε στο New Atlas πως «η αποτελεσματικότητα όλων των συστατικών που έχουμε αναπτύξει είναι αρκετά καλή, κοντά στο 100%. Το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας είναι στην πλευρά μετάδοσης. Χρησιμοποιούμε σταθερή κατάσταση για την πλευρά μετάδοσης, και αυτό είναι ουσιαστικά τα ίδια ηλεκτρονικά στοιχεία που μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε σύστημα ραντάρ ή ακόμα και στο φούρνο μικροκυμάτων σας στο σπίτι. Αυτή τη στιγμή περιορίζονται στην απόδοση περίπου 70%. Αλλά υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη σε αυτό, κυρίως λόγω των επικοινωνιών, 5G κ.ο.κ.ς”.

Νεοζηλανδική κυβέρνηση και ηλεκτρικές εταιρείες στηρίζουν τη νέα μέθοδο

Το έργο υποστηρίζεται από τις ηλεκτρικές εταιρείες της Νέας Ζηλανδίας και την ίδια την κυβέρνηση της χώρας. «Το πρωτότυπο έλαβε κάποια κυβερνητική χρηματοδότηση. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στο Ώκλαντ σε συνεργασία με την Callaghan Innovation», γράφει η Emrod στον ιστότοπό της, αναφερόμενη στον «οργανισμό καινοτομίας» της κυβέρνησης της Νέας Ζηλανδίας.

«Έχει λάβει το βραβείο Royal Society Award και η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διανομής ηλεκτρικής ενέργειας της Νέας Ζηλανδίας, η Powerco, θα είναι η πρώτη που θα δοκιμάσει την τεχνολογία Emrod».

Ο Κουσνίρ λέει ότι η απόσταση και το φορτίο ισχύος, στην αρχή, θα είναι αρκετά χαμηλά – στέλνοντας μερικά κιλοβάτ σε μικρότερες αποστάσεις εντός της Νέας Ζηλανδίας. Ωστόσο υποστηρίζει ότι το υποθετικό όριο για απόσταση και φορτίο ισχύος θα αυξηθεί σε σχεδόν αδιανόητα μεγέθη. Το μόνο που πρέπει να κάνει η Emrod είναι να κατασκευάσει μεγαλύτερα τετράγωνα αναμετάδοσης του ασύρματου ηλεκτρισμού της. Μια επανάσταση στη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας φαίνεται πως βρίσκεται προ των πυλών.

αισιοδοξία

Η αισιοδοξία είναι ευεργετική για την υγεία σας: λιγότερο άγχος σημαίνει λιγότερα προβλήματα στην καρδιά και μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο. Επιλέγοντας να βλέπετε σκόπιμα το καλό σε όλα όσα συμβαίνουν, αναμφίβολα επιλέγετε την υγεία και την ευτυχία! Σε ένα από τα βιβλία του, ο Seligman δίνει τον χαρακτηρισμό του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου χαρακτήρα: ‘Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των απαισιόδοξων είναι η πεποίθησή τους ότι οι κακές στιγμές θα διαρκέσουν πολύ, ότι θα καταστραφεί κάθε τι που έχει επιτευχθεί και ότι όλα αυτά είναι δικό τους σφάλμα. Τώρα, οι αισιόδοξοι έχουν να αντιμετωπίσουν ακριβώς τα ίδια είδη των δυσκολιών της ζωής, αλλά έχουν την τάση να σκέφτονται με τον αντίθετο τρόπο. Πιστεύουν ότι όλες οι κακοτυχίες είναι προσωρινές, ότι καμία από αυτές δεν είναι δικό τους σφάλμα. Τέτοιοι άνθρωποι δεν ανησυχούν από την ήττα. Αντιλαμβάνονται τα προβλήματα που τους περικυκλώνουν σαν προκλήσεις και απλά προσπαθούν σκληρότερα.’

Πώς ασκείται σωστά η επιχειρηματική ηγεσία

Τα τρία θεμέλια για να χτίσει εμπιστοσύνη ο ηγέτης
Πώς ασκείται σωστά η επιχειρηματική ηγεσία. Γιατί είναι κρίσιμο να «πείθει» συνεργάτες και πελάτες. Η σημασία της ευθυγράμμισης λόγων και έργων και το κυνήγι υψηλών επιδόσεων.

Γράφει ο Δημήτρης Μπουραντάς.
Η εμπιστοσύνη αποτελεί θεμέλιο της ανάπτυξης θετικών σχέσεων αλληλεπίδρασης και συνεργασίας μεταξύ ατόμων και ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, ο ηγέτης απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των συνεργατών του προκειμένου να τον ακολουθούν εθελοντικά και πρόθυμα.

Η επιχείρηση απαιτείται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και των πελατών της, αν θέλει αυτοί να έχουν θετική στάση απέναντι της. Η αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ δυο ανθρώπων απαιτεί εμπιστοσύνη. Ακόμα και οι σωστές σχέσεις μεταξύ γονέα και παιδιού δε νοούνται χωρίς την ύπαρξη εμπιστοσύνης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, για τον ηγέτη, το χτίσιμο της εμπιστοσύνης με τους συνεργάτες του αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση για την άσκηση αποτελεσματικής ηγεσίας.

Οι πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η εμπιστοσύνη και τους οποίους οφείλει να δημιουργήσει ο ηγέτης είναι: η ακεραιότητα (integrity), η ικανότητα (ability) και η καλοσύνη (benevolence). Ο ηγέτης διαθέτει ακεραιότητα όταν οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι διαθέτει και κάνει πράξη ηθικές αρχές όπως η εντιμότητα, η συνέπεια, η δικαιοσύνη, η υπευθυνότητα, η προβλεψιμότητα και η διαφάνεια στις αποφάσεις και στη συμπεριφορά του.

Ακεραιότητα σημαίνει ότι ο ηγέτης χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, ηθική και συγκεκριμένες αρχές τις οποίες τηρεί στην πράξη. Δηλαδή, ηγείται μέσω παραδείγματος, με την έννοια ότι η συμπεριφορά και οι πράξεις του είναι χειροπιαστά παραδείγματα των όσων πρεσβεύει και ζητά από τους συνεργάτες του να αποδεχθούν και να κάνουν πράξη.

Η συνέπεια και η προβλεψιμότητα σημαίνει ότι τηρεί τις υποσχέσεις του, κάνει πράξεις όσα κηρύσσει, οι πράξεις είναι σύμφωνες με τα λόγια του, καθώς και ότι στον λόγο και στις αξίες του υπάρχει συνέπεια και συνοχή, δηλαδή δε «φάσκει και αντιφάσκει». Υπευθυνότητα σημαίνει ότι αναλαμβάνει πάντα το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τις αποφάσεις, τις πράξεις, τις επιδόσεις του, και αναγνωρίζει τα λάθη του.

Ο δεύτερος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η ικανότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεργάτες του ηγέτη θεωρούν πως αυτός διαθέτει τις γνώσεις, τις ικανότητες και την τεχνογνωσία ν’ ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στα καθήκοντα του. Ο ηγέτης κερδίζει την εμπιστοσύνη όταν φαίνεται ότι γνωρίζει επαρκώς να υλοποιεί το έργο που αναλαμβάνει, διαθέτει σωστή κρίση, στρατηγική σκέψη, ικανότητα λήψης αποφάσεων, επίλυσης προβλημάτων και σχεδιασμού, ανθρώπινες ικανότητες, αυτοκυριαρχία, αισιοδοξία, εντιμότητα, θάρρος, κουράγιο, ανθεκτικότητα, οργανωτικότητα, μεθοδικότητα.

Ο τρίτος πυλώνας της εμπιστοσύνης είναι η καλοσύνη, με την έννοια ότι ο ηγέτης ενδιαφέρεται ειλικρινά για το καλό των συνεργατών του, δεν τους εκμεταλλεύεται, τους νοιάζεται, τους φροντίζει, τους προστατεύει και τους υποστηρίζει στην εργασία και την εξέλιξη τους μέσω καθοδήγησης, εκπαίδευσης, ενθάρρυνσης και παρακίνησης.

Η επίτευξη των προηγούμενων αποτελεσμάτων από τον ηγέτη απαιτεί την άσκηση αποτελεσματικής ηγετικής συμπεριφοράς στην πράξη. Μέσω αυτής ασκεί επιρροή στους ανθρώπους, κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, τους πείθει, τους εμπνέει, τους κινητοποιεί για υψηλές επιδόσεις και τους κατευθύνει.

Μέσω αυτής διαχειρίζεται τους πόρους που διαθέτει και αναπτύσσει τις σχέσεις με το περιβάλλον του.

Η αποτελεσματικότητα της ηγετικής συμπεριφοράς προσδιορίζεται από δύο βασικές συνιστώσες. Πρώτον, από το περιεχόμενό της, δηλαδή το τι κάνει ο ηγέτης. Η ηγετική συμπεριφορά συνίσταται σε συγκεκριμένους ρόλους και λειτουργίες που 6α πρέπει να ασκούνται στην πράξη. Δεύτερος και εξίσου σημαντικός με το περιεχόμενο της ηγετικής συμπεριφοράς είναι ο χαρακτήρας της.

Παίζει σημαντικό ρόλο στο γενικό κλίμα, το οποίο σήμερα είναι και κινητήρια δύναμη.

  • Δ. Μπουραντάς ,Καθηγητής, διευθυντής Executive MBA στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ, ο σπανιόλος που έγινε αγιά βαρβάρα …

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ:
Πέρασα δυστυχία,όχι αστεία
Να κοιμάμαι στα πεζοδρόμια,και άλλα πολλά.
Έτρωγα σήμερα και μετά έκανα τρεις ή πέντε μέρες. Άμα πω αριθμούς, δεν θα το πιστεύει κανείς.
Μια φορά έκανα να φάω 18 μέρες!.
Πήγαινα κι έκανα τον ύποπτο στις βιτρίνες, να με πιάνουν και να με κλείνουν μέσα, γιατί τότε όταν σε πηγαίνανε τηλεφωνούσανε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών και Πειραιώς και ώσπου να βγει άκρη πήγαινε 4 το πρωί.
Αλλά ως τότε σ’ αφήνανε στο γραφείο του υπαξιωματικού που είχε ζεστούλα. Βέβαια, το ανακαλύψανε και δεν με πιάνανε μετά.

Μεγάλωσα στη Λιβαδειά.
Ήμαστε οι μόνοι Τσιγγάνοι εκεί, η οικογένειά μου, ο παππούς μου και οι λοιποί, οι οποίοι όμως δεν λέγανε ότι είναι Τσιγγάνοι, κάτι που ήταν και κωμικό. Και ’γώ, μη νομίζετε, στην αρχή ήθελα να το κρύβω. Μετά όμως έφτασα σ’ ένα σημείο που δεν μπορούσα άλλο. Δηλαδή, είχα ξεχάσει τι θα πει αλήθεια!

Ο πατέρας μου, Ευάγγελος Χατζής, έπαιζε σαντούρι. Ήτανε Μακεδόνας.
Η μάνα μου ηθική, αλλά την ηθική και τη δικαιοσύνη την έφερνε στα μέτρα της.
Το κόμπλεξ, η διαπαιδαγώγηση, έχουν μεγάλη σημασία. Και ’γώ είχα το κόμπλεξ ότι ήμουν γύφτος και όπου κι αν πήγαινα με κοιτάζανε. Μην κοιτάς που τώρα όπου στρίψεις βλέπεις κι έναν μαύρο. Τότε ξεχώριζα. Και που με κοιτάζανε με αγρίευε, όπως κι άλλα πράγματα που συνέβησαν αργότερα μέσα στη δουλειά μας.

Πήγαινα σχολείο και τ’ άλλα παιδιά με βρίζανε και αντιδρούσα, φερόμουν άσχημα. Δεν ήμουν το ήσυχο παιδάκι, όρμαγα και με έδιωχναν. Είχα πολλά προβλήματα. Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας, κατάλαβα πως δεν έφταιγαν ούτε τα παιδιά, ούτε οι γονείς τους. Έφταιγε το σύστημα, του οποίου ήμουν κι εγώ αιμοδότης.

Εγώ είχα ένα πατέρα και μια μάνα που μέναμε σε σπίτι δικό μας. Δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς 4Χ4, αλλά το οξυγόνο μας μέσα σ’ αυτό ήταν η αγάπη των γονιών μας. Ο πατέρας μου ήταν πολύ τίμιος άνθρωπος.

Ήρθα στην Αθήνα, σε μια σχολή μηχανικών στον «Ήφαιστο». Εκεί έπρεπε να πληρώνουμε σαράντα δραχμές τον μήνα λεφτά που δεν υπήρχανε. Ο πατέρας μου έπαιζε σαντούρι σε γάμους, σε πανηγύρια, και αυτά… Πήγα, λοιπόν, στην οδό Ηπείρου, σ’ ένα μηχανουργείο όπου έκαναν κεφαλές από γκαζιέρες.
Δούλεψα και στα σκουπίδια, στον Ιερόθεο,περιοχή στο Περιστέρι, γιατί έπρεπε να δουλεύω την ημέρα και να πηγαίνω στη σχολή βράδια.

Ήτανε σκοτάδι, δεν υπήρχε τίποτα στο τούνελ ούτε καντήλι. Δεν είχα δικαίωμα ούτε να ονειρεύομαι. Ήτανε τόσες οι απογοητεύσεις…

Εκεί που ’χαμε νοικιάσει, εγώ και η αδερφή μου -γιατί ήρθε κ’ η αδερφή μου για να πάει στο γυμνάσιο-, το είχε μια γυναίκα που καθάριζε σπίτια. Μου λέει «υπάρχει ένα σπίτι που θέλουν άντρα, όχι γυναίκα, για να μη βάζει μέσα άντρες. Θες να πας;» Πήγα, λοιπόν, υπηρέτης στο σπίτι του Δούνια στην πλατεία Κάνιγγος. Θα ήμουν δεκατεσσάρων ετών. Ήταν το σπίτι ενός αρεοπαγίτη που είχε φύγει από τη ζωή, αλλά είχε γυναίκα και δυο παιδιά. Τέλος πάντων, έπρεπε να μαζεύω νερό σε κιούπια, να κάνω παρκέ, να πλένω τα πιάτα, να φτιάχνω καφέ, τέτοια πράγματα. Μ’ έβαλαν να κοιμάμαι σε μια σοφίτα μ’ ένα κρεβάτι.

Η κιθάρα για ’μένα είναι το κορμί μου.
Πήγα να τραγουδήσω, να με ακούσουν, γιατί αν έβγαινες τότε στο ραδιόφωνο την άλλη μέρα ήσουνα κάτι.

Μ’ ακούνε που τραγούδησα και λένε:
«είσαι κρυωμένος»… Άρχισα και ’γώ να πίνω τσάι, να βάζω κασκόλ και να δουλεύω, μες στο καλοκαίρι, ντάλα ο ήλιος!.. Μετά από μια βδομάδα πήγα πάλι.
«Είσαι κρυωμένος».
Εκεί πια κατάλαβα…

Παρουσιαζόμουν σαν ξένος ,και όχι σαν γύφτος ,στα μαγαζιά στην αρχή.
Με έβγαζαν στο άλσος, το Green Park, και πότε ήμουν Βραζιλιάνος, πότε Σπανιόλος. Είχε πλάκα πραγματικά, αλλά γνώρισα μεγάλους καλλιτέχνες, σαν τον Οικονομίδη, τον Φλερύ, τον Όμηρο Αθηναίο, τον Κώστα Χατζηχρήστο.

Εβγαινα εγώ στο Green Park, αλλά έβγαινε κι η φυλή μου έξω να διασκεδάσει. Μπορεί να δούλευαν όλη μέρα, αλλά αυτοί κάθε βράδυ έβγαιναν έξω. Τα ευρωπαϊκά τα έλεγαν οι άλλοι καλύτερα, άρα εγώ σκέφτηκα να λέω τσιγγάνικα. Κι έτσι ενώ με παρουσίαζαν Βραζιλιάνο, μια μέρα που τραγουδούσα, πετάγεται ένας και λέει:
«Ε, αυτό ντικό μας είναι»
(γέλια).Μετά με αγκάλιαζαν, με φίλαγαν, ο Σπανιόλος είχε γίνει Αγιά Βαρβάρα!

Κι έρχομαι πλέον στην Αθήνα, στου «Ρούκουνα», ακριβώς δίπλα από τον «Σκορπιό» – που τότε δεν ήταν «Σκορπιός». Δούλεψα ακριβώς μια βδομάδα και μετά με διώξανε. Από ’δώ αρχίζει πλέον η περιπέτεια της ζωής μου.

Είχα φτάσει στο αμήν.Προς το καλοκαίρι πήγα στον Οικονομίδη και του είπα:
«κύριε Γιώργο, έχω τέσσερεις μέρες να φάω». Μου απάντησε «θα ’ρθεις το βράδυ να τραγουδήσεις», για να μ’ ακούσει και αυτός που είχε το Άλσος. Όλη η ζωή του Οικονομίδη ήτανε στο Άλσος. Τραγούδησα το βράδυ κι αυτός δεν με ήθελε. Με κράτησε όμως ο Οικονομίδης και με πλήρωνε από την τσέπη του. Κάθε βράδυ μου έδινε πενήντα δραχμές. Ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα;

Όταν όμως πέρασα από τη Ναυάρχου Νικοδήμου, άκουσα κιθάρα. Έβγαινε από ένα υπόγειο. Κατέβηκα τα σκαλιά και μόλις ανοίγω την πόρτα ποιος με καλωσόρισε;
Ο Γιώργος Μούτσιος.
Ήταν πελάτης. Το πώς μου φέρθηκε αυτός ο άνθρωπος δεν θα το ξεχάσω.

Μερικοί άνθρωποι μου δώσανε ένα ποτήρι νερό να περάσω την έρημο.
Όπως κι ο Πλέσσας, ο Φλερύ, ο Χατζηχρήστος έχω πολλούς ανθρώπους τέτοιους και δεν θα τους βγάλω ποτέ από την καρδιά μου.

Ό Μαρκόπουλος με πέρασε στο ευρύ κοινό ενώ πριν έλεγα Πλέσσα και Θεοδωράκη, προτού γνωριστώ και με τον Ξαρχάκο

Πρώτη συνεργασία, ήταν με τον Πλέσσα.
Ό Πλέσσας μου έδωσε παντελόνι, πουκάμισο και σακάκι, με έντυσε.Δεν έπαψα όμως νά΄μαι φτωχός, αλλά με καλύτερη ζωή.

Η Τζένη Βάνου μού στάθηκε στη ζωή μου σε βαθμό που δεν φαντάζεστε. Δηλαδή, έκανε κάποια πράγματα για ’μένα που δεν ξεχνιούνται…

Λίγο αργότερα με φώναξαν και πήγα στην Columbia, κάπου στην αρχή της Αιόλου.
Εκεί με περίμενε ο Θεοδωράκης για τους Λιποτάκτες. Ήταν και ο Μιχάλης Κατσαρός, ο ποιητής.
Ό Θεοδωράκης μ’ έβαλε και τραγούδησα στο θέατρο της Κατερίνας (Ανδρεάδη), στα Επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Το ’κανε για ’μένα και για τον Μιχάλη, «για να φάμε», λέει, «καμμιά μακαρονάδα»…

Τραγούδαγα στην οδό Φλέσσα, στην «Καρυάτιδα». Στη γωνία ήταν η «Παλιά Αθήνα» και στο διάλειμμα τους έρχονταν η Μαρινέλλα.
Της έγραψα τραγούδια. Τα τραγούδια για τη Μαρινέλλα λογοκρίνονταν συνέχεια και μόνο το 1975, στη Μεταπολίτευση, επιτράπηκαν, οπότε και κάναμε το «Ρεσιτάλ»,.το πρώτο τριπλό άλμπουμ που έγινε στην Ελλάδα.
Δεν συνεργάστηκα μόνο με τη Μαρινέλλα. Ήταν κι η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου που δουλέψαμε, τεράστιο κεφάλαιο αυτή η γυναίκα.
Εγώ πάντα κοίταγα να υπηρετήσω τον λόγο, γι’ αυτό και δεν μ’ αρέσει να δηλώνω συνθέτης.

Απευθυνόμουν σ’ έναν κόσμο από το δικό μου πεζοδρόμιο. Για να πάω στο απέναντι θα ’πρεπε να χρησιμοποιήσω κάποια άτομα που ήταν δικό τους. Έτσι, λοιπόν, το σκέφτηκα και έγινε η συνεργασία μας με την Μαρινέλλα
όπως και άλλες συνεργασίες μου στη συνέχεια, με την Ελπίδα, την Αλεξίου και την Πίτσα Παπαδοπούλου.

Έκανα δύο γάμους, γιατί έχασα την πρώτη μου γυναίκα. Παντρεύτηκα δύο άριστες συζύγους, μάνες και ανθρώπους. Πιστές πάντα.

Είναι μερικά τραγούδια που θέλω να πω, αλλά καταλαβαίνω ότι θα έπρεπε να ζει και η μάνα μου, ο πατέρας μου και η αδερφή μου, που έχουν «φύγει», για να έρθουν να μ’ ακούσουν.

Γιατί όταν θα τα πω αυτά μόνο αυτοί θα ’ρθουν.
Οι συγγενείς…

“Απ΄ το αεροπλάνο”
https://youtu.be/KRdXH65-Dxc

Η συνείδηση μου:
https://youtu.be/0ZKAaL1hZYY

Αποσπάσματα απο:
-Περιοδικό Όασις (Τεύχος 13, Νοέμβριος 2009)
-Ogdoo.gr “Δημήτρης Βάκης” 04/02/2013
-koutipandoras.gr “Αντώνης Μποσκοΐτης” 20/11/2018
Επιμέλεια :Παναγιώτης Παπαδόπουλος.