ΟΡΕΙΝΟΣ

Δημιουργός ο γλύπτης Οδυσσέας Τοσουνίδης

Σήμερα γιορτάζει το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, χτισμένο σε ένα εντυπωσιακό τοπίο, κυριολεκτικά κουρνιασμένο πάνω σε έναν απότομο βράχο, δίπλα στο Μαυρόρεμα, στα βορειοανατολικά της Πάρνηθας, στα όρια των Σκούρτων και του Αυλώνα.

Παρά τη δυσκολία της διαδρομής, πλήθος πιστών περπάτησε φέτος από τη θέση Βούντημα, ακολουθώντας το δύσβατο μονοπάτι, για να προσκυνήσει και να προσευχηθεί στην Αγία, τόσο κατά τον πανηγυρικό εσπερινό όσο και ανήμερα, στη Θεία Λειτουργία.

Στην ιερή ακολουθία χοροστάτησαν ο εφημέριος των Σκούρτων, πατήρ Αθανάσιος Ραπτόδημος, και ο αρχιμανδρίτης πατήρ Νικόδημος, προσδίδοντας ιδιαίτερη κατάνυξη και λαμπρότητα στον εορτασμό.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνέβαλαν στην οργάνωση της πανήγυρης και ευχαριστίες σε όσους ανηφόρισαν μέχρι το εκκλησάκι, κρατώντας ζωντανή αυτή την όμορφη μακρόχρονη παράδοση.

Και του χρόνου, με υγεία, πίστη και ειρήνη

ΚΜ

Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση

Και η άβυσσος μια ανθρώπινη επιλογή είναι τελικά….(αλλά καλό είναι να αποφεύγεται) 

Πρόσφατα διάβασα κάτι ωραίο : Happiness = Reality – Expectations (ευτυχία είναι η πραγματικότητα μείον τις προσδοκίες μας).

Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά (και μέσα του και γύρω του), θα βρει μεγάλη αλήθεια σε αυτή την “εξίσωση”… 

Θα αναρωτηθείτε τώρα “τί ζωή είναι αυτή χωρίς προσδοκίες, όνειρα, επιθυμίες??”

Όμως, ούτε ο εμπνευστής της ανωτέρω διαπίστωσης προτάσσει ως καθολικό αντίδοτο (στην ενδεχόμενη διάψευση των προσδοκιών) την παραίτηση και την καλλιέργεια μιας κουλτούρας  “μηδενισμού”. Τουναντίον μάλιστα…

Από προσωπική εμπειρία θα έλεγα πως είναι επιβεβλημένο ο καθένας να διεκδικεί τους στόχους του με επίμονη αισιοδοξία και αφοσίωση…

Ωστόσο, την ίδια στιγμή οφείλει να έχει επίγνωση ότι :

• Δεν εξαρτώνται όλα από το χέρι του.
• Ζώντας – αναπόφευκτα – σε μία κοινωνία, αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους, που δικαιωματικά έχουν κι αυτοί τη δική τους “ατζέντα προσδοκιών και επιθυμιών”, που μπορεί όχι μόνο να μην εξυπηρετεί τη δική του, αλλά να έρχεται και σε αντίθεση / σύγκρουση μαζί της.
• Στον ανθρώπινο βίο δεν υπάρχουν “μονόδρομοι” και “αδιέξοδα”, πέρα από αυτά που εσύ ο ίδιος είσαι διατεθειμένος να αποδεχτείς ότι υπάρχουν. Βέβαια, η δημιουργία “εναλλακτικών διαδρομών” πιθανόν ν’ απαιτεί παραπάνω προσπάθεια και χρόνο, νέες συνεργασίες και πρόσβαση σε άλλα υλικά μέσα (από τον αρχικό σχεδιασμό), αλλά σίγουρα όλα αυτά είναι προτιμότερα από….την “άβυσσο” της απογοήτευσης και της παραίτησης.

(ΣΗΜ : την επιπλέον κούραση μη τη θεωρείτε και δεδομένη. Καμιά φορά οι “αναποδιές” σε οδηγούν να σκεφτείς λύσεις πιο απλές και αποτελεσματικές από τις αρχικά σχεδιασμένες).  

Συνοψίζοντας : τελικά και η Μήδεια θα μπορούσε να είχε κάνει άλλες επιλογές. Βέβαια τότε, πιθανόν να μην αποτελούσε έμπνευση για την ομώνυμη τραγωδία, που αναδεικνύοντας το “αρνητικό” παράδειγμα ανθρώπινης διαχείρισης της διάψευσης των προσδοκιών, έχει κι αυτή το δικό της διαχρονικό παιδευτικό χαρακτήρα… 

Γ.Λ.

ΥΓ1 : η “εξίσωση” προέρχεται από το και παλαιότερα προταθέν βιβλίο “The invisible brain”, του Majid Fotuhi, MD, Ph.D.  αριστεύσαντα πτυχιούχο της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ με  διδακτορικό δίπλωμα στη Νευροεπιστήμη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Επίκουρο καθηγητή Νευροεπιστήμης στο Ινστιτούτο Νου/Εγκεφάλου του Johns Hopkins, επίκουρο καθηγητής Ψυχολογικών και Εγκεφαλικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο George Washington.

ΥΓ2 : η “ΣΗΜ”, είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο (και διεθνές best seller) “Essentialism” του επίσης διακεκριμένου στο χώρο της επιχειρηματικής στρατηγικής και ηγεσίας, Greg Mckeown (κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο “Ουσιοκρατία”), το οποίο συνιστώ επίσης καθώς οι οικείες απόψεις μπορούν να βρουν εφαρμογή σε όλες τις πτυχές του ανθρώπινου βίου και όχι μόνο του επιχειρηματικού.