υπερβολικός αρνητισμός
Του Στέφανου Ξενάκη
Το μεγαλύτερο θέμα της σημερινής εποχής είναι ο υπερβολικός αρνητισμός, όχι ως πραγματικότητα, αλλά ως νοοτροπία.
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ της σημερινής εποχής είναι ο υπερβολικός αρνητισμός, όχι ως πραγματικότητα, αλλά ως νοοτροπία. Μόνιμα εστιάζουμε στο κακό κι όχι στο καλό, στον εχθρό κι όχι στον φίλο, σε αυτό που πάει στραβά κι όχι σε αυτό που δεν πάει, σε αυτό που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε κι όχι σε αυτό που μπορούμε.
Μόνιμα ακούω συνανθρώπους μου να μιλάνε για ένα πρόβλημα. Οι προτάσεις τις περισσότερες φορές ξεκινούν «το κακό είναι ότι…». Το αρνητικό το τρώμε αμάσητο, ενώ στο καλό είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτοι.
Το θέμα του Covid είναι αντικειμενικά ένα σοβαρό θέμα. Κι εδώ όμως, τις περισσότερες φορές, εστιάζουμε σε αυτό που τρέφει τον φόβο μας. (Είμαστε εθισμένοι να φοβόμαστε.)
Εννοείται δεν κάθεσαι μόνο να βλέπεις τα καλά νέα, αλλά παίρνεις μέτρα για να ανασχέσεις τα κακά. Κι εννοείται, με τίποτα δεν λέω ότι το πρόβλημα δεν είναι σοβαρό.
Παρακολουθούμε την ημερήσια εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων, η οποία είναι ανησυχητική. Δεν παρακολουθούμε όμως με την ίδια ένταση την εξέλιξη και των καλών νέων.
Παρατηρούσα από τον Μάρτιο την ημερήσια εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων παγκοσμίως. Τον Μάρτιο είχαμε 50.000 νέα κρούσματα τη μέρα σε όλο τον κόσμο. Τώρα έχουμε φτάσει τα 450.000 ημερησίως (*9). Στο ίδιο όμως διάστημα, ο ημερήσιος αριθμός των νεκρών παγκοσμίως από 7.500 έχει πέσει στους 5.000. Με άλλα λόγια το ποσοστό θνησιμότητας από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα έχει πέσει δραστικά από το 15% (ένας στους 7 περίπου) σε κάτι παραπάνω από 1% (1 στους 100). Αυτό οφείλεται αφενός στο ότι ο αριθμός των τεστ και των ελέγχων έχει πολλαπλασιαστεί, οπότε η εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων δεν είναι συγκρίσιμη τότε και τώρα, αλλά κυρίως στο ότι η ιατρική βρίσκει ολοένα και πιο αποτελεσματικούς τρόπους να αντιμετωπίζει την πανδημία, ακόμη και πριν ανακαλυφθεί το φάρμακο ή το εμβόλιο.
Εννοείται δεν κάθεσαι μόνο να βλέπεις τα καλά νέα, αλλά παίρνεις μέτρα για να ανασχέσεις τα κακά. Κι εννοείται, με τίποτα δεν λέω ότι το πρόβλημα δεν είναι σοβαρό.
Αυτό όμως που λέω είναι επιτέλους να μάθουμε να βλέπουμε και τα καλά νέα.
Στο Γυμνάσιο ήμουν σκράπας στα Αρχαία και μετά βίας περνούσα τη βάση. Στα Μαθηματικά όμως ήμουν πολύ καλός. Εάν η πρόοδός μου εξαρτιόταν μόνο από τις επιδόσεις μου στα Αρχαία ή από την αίσθηση της ικανότητάς μου για τα Αρχαία, μετά βίας θα είχα αποφοιτήσει από το σχολείο.
Μόνο όταν υπάρχει ελπίδα στο μέλλον μπορεί να υπάρξει και δύναμη στο παρόν.
Στα Σκούρτα Βοιωτίας ο Σταυρός του Πορφυρίου
Ο Όσιος Πορφύριος γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 στο χωριό Άγιος Ιωάννης του σημερινού Δήμου Ταμιναίων της Εύβοιας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης και από πολύ νωρίς έδειξε έφεση προς το μοναχισμό. Έτσι, σε ηλικία 13 χρόνων και έχοντας τελειώσει μόνο την Β’ Δημοτικού, μετέβη στη σκήτη της Αγίας Τριάδος, τα γνωστά “Καυσοκαλύβια” του Αγίου Όρους, όπου έζησε τα επόμενα 6 περίπου χρόνια, ως υποτακτικός σε δύο γέροντες μοναχούς, λαμβάνοντας το όνομα Νικήτας. Κατόπιν, λόγω σοβαρής ασθένειας, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Εύβοια, όπου και εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών Ευβοίας, στο Αυλωνάρι της Εύβοιας.
Πιστεύουμε ότι θα έλθει σύντομα το πλήρωμα του χρόνου και θα αναγερθεί και ο ναός.
Σε ηλικία 20 ετών συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο του ΣινάΠορφύριο, ο οποίος αναγνωρίζοντας σε αυτόν πνευματικά χαρίσματα, τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, δίνοντάς του και το όνομα με το οποίο έμελλε να γίνει γνωστός. Τα επόμενα χρόνια, επειδή το μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών έγινε γυναικείο, ο π. Πορφύριος εγκαταστάθηκε στη Μονή Αγίου Νικολάου, στην Άνω Βάθεια του σημερινού Δήμου Αμαρυνθίων, επίσης στην Εύβοια.
Το 1940, σε ηλικία 34 ετών, μετέβη στην Αθήνα, όπου στις 12 Οκτωβρίου διορίστηκε ως Εφημέριος στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική Αθηνών στην Ομόνοια.
Στις 16 Μαρτίου 1970, έχοντας συμπληρώσει 35ετία, έλαβε μικρή σύνταξη από το Ταμείο Ασφαλίσεως Κληρικών Ελλάδος και αποχώρησε από τη θέση του εφημερίου του Αγίου Γερασίμου, όπου όμως συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως το 1973. Τη χρονιά εκείνη έφυγε από την Αθήνα για να εγκατασταθεί αρχικά στον Άγιο Νικόλαο, στα Καλλίσια (σημερινή Καλλιθέα) της Πεντέλης και μετά από μερικά χρόνια στο Μήλεσι της Μαλακάσας, όπου και οικοδόμησε το Ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Απέκτησε σημαντική φήμη και πολλοί πιστοί τον επισκέπτονταν στον τόπο διαμονής του.
Το Νοέμβριο του 1991 μετέβη στο παλαιό κελί του, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου και κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Κατατάχθηκε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στη συνεδρίασή της που διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου 2013.[1]
