Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Τα στερνά του Σουλεϊμάν

Στα 1566 ολόκληρη η Ουγγαρία είχε κατακτηθεί από τον Σουλεϊμάν (αυτόν, της Χουρέμ). Ολόκληρη; Όχι – γιατί υπήρχε ακόμα ένα ελεύθερο κάστρο, που αντιστεκόταν πάντοτε στον κατακτητή!

Αντιγράφω από το βιβλίο του Στήβεν Βιζίνσεϋ Εγκώμιον ωρίμων γυναικών*:

Δεν υπήρχε ούτε ένας φοιτητής στις συγκεντρώσεις αυτές που να μην είχε κατά νου το προηγούμενο του κόμη Ζρίνι το 1566. Ο κόμης Μίκλος Ζρίνι αντιστεκόταν για χρόνια στους Τούρκους κλεισμένος στο μικρό του κάστρο στο Σιτγκεβαρ ώσπου, τελικά, το 1566 ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής αυτοπροσώπως αποφάσισε να τον συντρίψει με έναν ισχυρό στρατό εκατό χιλιάδων ανδρών.

Ο Ζρίνι και οι σύντροφοί του αντιστάθηκαν για εβδομάδες στον πολυάριθμο στρατό, κι όταν τους τελείωσν τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά, φόρεσαν τις επίσημες στολές τους, έβαλαν χρυσά νομίσματα στις τσέπες για τους στρατιώτες που θα αποδεικνυόντουσαν αρκετά άντρες για να τους σκοτώσουν και ξεχύθηκαν μέσα από τα χαλάσματα του κάστρου σε μια έφιππη έφοδο αυτοκτονίας. Κατόρθωσαν να διεισδύσουν αρκετά βαθιά στις εχθρικές γραμμές προτού πέσουν νεκροί, κι ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ταραγμένος από την απρόσμενη επίθεση και έχοντας ήδη πέσει σε αθεράπευτη απελπισία που τόσο καιρό χρονοτριβούσαν μπροστά από μια «μυρμυγκότρυπα», κατέρρευσε πάνω σ’ όλη εκείνη την αναστάτωση γύρω από τη σκηνή του και πέθανε από αποπληξία. Οι έριδες που ακολούθησαν μεταξύ των μογγόλων Τούρκων για τη νομή της εξουσίας χάρισαν στους Ούγγρους μια ανάπαυλα αρκετών ετών.

Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, όχι μόνο ο κόμης Ζρίνι κατάφερε να μετατρέψει την ήττα του σε θεαματική επιτυχία, αλλά και ο δισέγγονός του έγραψε ένα θαρραλέο επικό ποίημα πάνω στο θέμα, έτσι που από τότε ο γέρο – κόμης οδηγεί το ιππικό του στη μάχη στη φαντασία κάθε νέας ουγγρικής γενιάς, παροτρύνοντάς την να αγωνιστεί παρά τις αντιξοότητες και ν’ αποδείξει ότι ακόμη και οι λίγοι μπορούν να απειλήσουν θανάσιμα τους πολλούς.

 

Πηγή: greekcivilwar.Wordpress.com

Δημοσιεύτηκε στισ

To διάβασμα είναι ένας άλλος τρόπος να είσαι κάπου.
Ζοζέ Σαραμάγκου, 1922-2010, Πορτογάλος συγγραφέας [Νόμπελ 1998]

Δημοσιεύτηκε στισ

Τσάρλι Τσάπλιν

Ο Τσάρλι Τσάπλιν έζησε 88 χρόνια….
Μας άφησε 4 δηλώσεις:
(1) Τίποτα δεν είναι για πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματά μας….
(2) Λατρεύω να περπατάω στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυά μου….
(3) Η πιο χαμένη μέρα στη ζωή είναι η μέρα που δεν γελάμε….
(4) Έξι καλύτεροι γιατροί στον κόσμο…:

  1. Ο ήλιος,
  2. Ξεκούραση,
  3. Άσκηση,
  4. Διατροφή,
  5. Αυτοσεβασμός
  6. Φίλοι.
    Μείνε σε αυτούς σε όλα τα στάδια της ζωής σου και απόλαυσε μια υγιή ζωή…
Δημοσιεύτηκε στισ

Ζακ Μπουσάρ

Συνέντευξη στην Κορίνα Γεωργίου/skytv

Γνήσιος φιλέλληνας, διακεκριμένος διδάκτωρ της ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας εδώ και 50 χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, ο Καναδός Ζακ Μπουσάρ γεννήθηκε στο Κεμπέκ το 1940.

Έχοντας τιμηθεί με τον τίτλο του Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων στην Ελλάδα από το 1987 αλλά και με το Χρυσό Σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο το 2005, μιλά άπταιστα ελληνικά και αποτελεί έναν εξέχοντα πρεσβευτή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό.

Ο παγκοσμίου φήμης καθηγητής μίλησε αποκλειστικά στην Κορίνα Γεωργίου και την εκπομπή “Σαββατοκύριακο Παρέα” για τη σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, την οποία μάλιστα χαρακτήρισε και “μητρική γλώσσα του δυτικού πολιτισμού”,  καθώς επίσης και για τη διδασκαλία της στους φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ. Ακόμη, περιέγραψε την πεντέμισι μηνών μάχη του με τον κορωνοϊό, τον οποίο με ισχυρή θέληση κατάφερε να νικήσει. 

Ο Ζακ Μπουσάρ, είναι μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Καναδά. Γεννήθηκε και ζει στο Μόντρεαλ και, από το 1973, είναι καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της καναδέζικης μεγαλούπολης.

Ο κ. Μπουσάρ είναι μεταφραστής κειμένων της ελληνικής λογοτεχνίας στα γαλλικά, είναι επίτιμο μέλος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, αλλά και ένας πραγματικά ένθερμος και φανατικός οπαδός της ελληνικής γλώσσας. Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων στην Ελλάδα από το 1987 καθώς και με τον Τίτλο του Φιλέλληνα από την Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ στις 24 Μαΐου 2000. Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο το 2005. 

Δημοσιεύτηκε στισ

Γκαίτε

Τυχερός όποιος έμαθε νωρίς στη ζωή τη διαφορά ανάμεσα στις επιθυμίες του και στις δυνατότητές του.

Δημοσιεύτηκε στισ

Μελαγχολική Δευτέρα

Ψευδοεπιστημονική θεωρία, κατά την οποία η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου (18 Ιανουαρίου 2021) θεωρείται ως η πιο μελαγχολική ημέρα του χρόνου. Γι’ αυτό αποκαλείται από τους αγγλοσάξωνες Blue Monday. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας, οι άνθρωποι αυτή την ημέρα κατακλύζονται από μελαγχολικά συναισθήματα περισσότερο από οποιαδήποτε μέρα του χρόνου.

Όλα ξεκίνησαν τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας, όταν μία διαφημιστική εταιρεία στη Μεγάλη Βρετανία ετοίμαζε καμπάνια για το ταξιδιωτικό γραφείο Sky Travel. Η ιδέα ήταν να ορίσουν μία ημερομηνία ως την πιο μελαγχολική του χρόνου και η απάντηση στη μελαγχολία να είναι «κλείστε σήμερα τις διακοπές σας και διώξτε τη στενοχώρια».

O ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ, Κλιφ Αρνάλ, ανέλαβε να δώσει επιστημονικό περίβλημα στη θεωρία αυτή. Το 2005 ανακοίνωσε ένα μαθηματικό τύπο για να βρει ποια είναι η πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου και κατέληξε στην τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου. Συνδύασε τον άσχημο καιρό του Ιανουαρίου, τα χρέη του Δεκεμβρίου και τα Χριστούγεννα που πέρασαν και χρειάζεται να περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναέρθουν.

Ο μαθηματικός τύπος του Αρνάλ περιλαμβάνει έξι παράγοντες, όπως ο καιρός (W), τα έσοδα (D), τα χρέη (d), ο χρόνος από τα Χριστούγεννα (T), o χρόνος από την αποτυχία υλοποίησης των αποφάσεων για το νέο έτος (Q), τα χαμηλά επίπεδα κινήτρων (Μ) και η ανάγκη για δράση (Na).

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο Πέρσης ποιητής και μύστης Σααντί Σιραζί (1210-1291) διηγείτο πως όταν ήταν νέος και θερμόαιμος, έκανε παρατήρηση σε κάποιον ηλικιωμένο συγγενή του, για τον μαλακό και ήπιο χαρακτήρα του.

Εκείνος τότε του άποκρίθηκε:

– Παιδί μου, κάποτε είχα κι εγώ δόντια, που ήταν σκληρά και δάγκωνα. Εκείνα μου έπεσαν, όμως, με τον καιρό. Ενώ η γλώσσα μου, που ήταν μαλακή κι ευκίνητη, όπως βλέπεις, μου έμεινε και δεν έπαθε τίποτε.