ΟΡΕΙΝΟΣ

Δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα τους ρεκάζοντες ρεπόρτερ που έχουν στηθεί στη Μαλακάσα για την “επέλαση του χιονιά” και μας δείχνουν 5 εκ. χιόνι, λες και ήρθε η εποχή των παγετώνων.

Άσε που έχουμε μάθει με το μικρό τους όνομα, κάθε οδηγό αλατιέρας και κάθε χειριστή γκρέηντερ, από την Κομοτηνή μέχρι το Ξυλόκαστρο.

Τους λυπάμαι κιόλας, τους φουκαράδες, να τους έχουν στημένους 4 και 5 ώρες μέχρι να πουν το ποίημά τους, με ένα κακομοιριασμένο ύφος και ξεπαγιασμένοι, σαν σκυλάκι που περιμένει να το μαζέψει κάποιος από το δρόμο.

Ξύλινες ειδήσεις, με ξύλινη γλώσσα για μια ξύλινη Κοινωνία, όπου η απλή είδηση γίνεται πιο εκτενής από το “Πόλεμος και Ειρήνη” κι έτσι χάνουμε το Μέτρο για το τι είναι πραγματικά σημαντικό.

Θα μπορούσαν να κάνουν ένα ρεπορτάζ από το 1995 και να μας το δείχνουν κάθε χρόνο, κάτι σαν το “Κωνσταντίνου και Ελένης” ένα πράμα. Κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά.

Κωστας Κάπος

Συχνά οι άνθρωποι έχουμε αυτή την αυταπάτη. Νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε μια κατάσταση, επειδή έχουμε διαβάσει βιβλία, έχουμε δει ταινίες, έχουμε σκεφτεί.
Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι είναι η προσφυγιά, επειδή ήταν πρόσφυγες οι πρόγονοι μας ή επειδή συγχρωτιζόμαστε με πρόσφυγες.Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι είναι ο πόλεμος, επειδή είδαμε το Platoon και το Δουνκέρκη.Νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε το δράμα ενός γονιού που έχασε το παιδί του, επειδή είμαστε γονείς κι εμείς.
Όμως τίποτα δεν μπορείς να το καταλάβεις, να το νιώσεις όπως πραγματικά είναι, αν δεν το βιώσεις, αν δεν γίνεις εσύ το υποκείμενο.
Εξ αποστάσεως, εξ ωσμώσεως, με βιβλία και φαντασίες, δεν ζεις κάτι, παριστάνεις ότι το ζεις, υποθέτεις πώς θα είναι αν το ζούσες.