Ιβάν Παβλόφ (1849 – 1936) null

Ο ρώσος φυσιολόγος Ιβάν Πέτροβιτς Παβλόφ (Ivan Petrovich Pavlov) γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1849 κι έμεινε στην ιστορία της επιστήμης για την περιγραφή του φαινομένου των εξαρτημένων αντανακλαστικών με τα πειράματα που έκανε σε σκύλους.

Σχημάτισε δύο ομάδες από σκύλους, που λάμβαναν το γεύμα τους καθημερινά την ίδια ώρα. Λίγα λεπτά πριν από τη χορήγηση της τροφής, η μία ομάδα άκουγε τον χτύπο ενός κουδουνιού. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, ο Παβλόφ άρχισε να χτυπά το κουδούνι σε άσχετες ώρες χωρίς να προσφέρει τροφή και είδε ότι οι σκύλοι ανταποκρίθηκαν: άρχισαν να τους τρέχουν τα σάλια, όπως ακριβώς όταν του παρέθετε τροφή. Αντιθέτως, στην άλλη ομάδα δεν υπήρχε καμία αντίδραση.

Συνεπώς, αφού δεν ήταν έμφυτη, η αντίδραση αυτή αποτελούσε ένα αντανακλαστικό που δημιουργήθηκε τεχνητά, συσχετίζοντας ένα τεχνητό ερέθισμα (το κουδούνισμα) με μία συγκεκριμένη αντίδραση (την τροφή). Αυτό που ανακάλυψε ο Παβλόφ είναι ένας γενικός νόμος, που ισχύει σε όλο το ζωικό βασίλειο, από το ποντίκι μέχρι τον άνθρωπο. Για την εργασία του αυτή, το 1904 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.

Σε αντίθεση με άλλους επιστήμονες, ο Παβλόφ παρέμεινε στη χώρα του μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης το 1917, παρότι δεν ήταν κομουνιστής, και συνέχισε τις έρευνές του μέχρι τα βαθιά γεράματα. Το κομουνιστικό καθεστώς, εκτιμώντας το έργο του, του παρείχε κάθε διευκόλυνση στα πειράματά του και τον χρηματοδότησε αφειδώς.

Μετά το θάνατό του, στις 27 Φεβρουαρίου 1936, το εργαστήριό του στη Μόσχα διατηρήθηκε με μεγάλη προσοχή κι έγινε αξιοθέατο.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Το διαστημόπλοιο Voyager έχει τραβήξει μια πραγματική εικόνα της Γης από 6 δισεκατομμύρια μίλια.
Ο Αμερικανός αστρονόμος Carl Sagan δήλωσε:
Αυτή η μικρή κουκίδα είναι η Γη!!
Εξήγησε ότι αυτό το σημείο είναι το μόνο που έχουμε,
πάνω από 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε έναν κόκκο σκόνης σε ένα σύμπαν που δεν συνειδητοποιούμε το τέλος του…
Όλα μας τα προβλήματα, οι φιλοδοξίες, τα όνειρα, όσο μεγάλα κι αν είναι, καταρρέουν στην ντροπή όταν γνωρίζουμε αυτή την αλήθεια!
Τίς Θεὸς μέγας, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν, σὺ εἶ ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος.

Στο «Πιστεύω» υπάρχουν όλα τα γράμματα εκτός από το Ψ !

Ένας αγαπητός φίλος έστειλε το πιο κάτω, καλό μου φαίνεται και το αναρτώ:

Πες το ωραιοπάθεια ή μεγαλομανία γιατί κι αυτά μπαίνουν στο σακί της έπαρσης. Να διευκρινίσω πως όταν κάποιος είναι ωραιοπαθής ή αλαζόνας, αυτό δε βλάπτει τους γύρω, άρα δεν υπάρχει λόγος για να μας ενοχλήσει. Εκτός αν τον κάνουμε πρωτοσέλιδο κουτσομπολιού με την παρέα, αλλά επί της ουσίας δε μας δημιουργεί κανέναν απολύτως προβληματισμό.

Αυτοί, όμως, που έχουν τη «νόσο» της έπαρσης είναι τα πιο ενοχλητικά κι αντιπαθητικά πλάσματα που θα βρεθούν στο πέρασμά μας. Είναι εκείνοι που όταν θα φύγουμε από κοντά τους θα νιώθουμε φορτωμένοι από άσχημα συναισθήματα και παράλληλα θα κάνουν τα πάντα για να μας ταΐσουν αυτό το απαίσιο κι επικίνδυνο συναίσθημα της αποτυχίας, το οποίο είναι άδικο και κρίμα να το βιώνει ο οποιοσδήποτε.

Η έπαρσή τους αφορά τη μείωση ενός άλλου ατόμου και τους προκλητικούς μονολόγους τους, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν την επιτυχία τους, υποτιμώντας όποιον βρεθεί σαν θύμα στην κουβέντα τους. Ή, ακόμα, μπορεί να περηφανεύονται για τα λάθη σου, που εκείνη ποτέ δεν έκαναν, τρίβοντάς σου στη μούρη τη δήθεν ανωτερότητά τους και κάνοντάς σε να αισθανθείς ακόμα χειρότερα.

Αυτό που δε γνωρίζουν, μάλλον, είναι πως το να μιλάς υποτιμητικά στο διπλανό σου για τον οποιοδήποτε λόγο, σε κάνει αυτόματα αντιπαθητικό. Κι ο σεβασμός δε δίνεται με ευκολία σε εκείνους που βαφτίζουν τη ζωή τους με το «αγαθό» της έπαρσης. Μάλλον δε δίνεται καθόλου.

Πρόκειται για ανθρώπους υπερβολικά εγωκεντρικούς με εμμονή στο να μιλούν για τα δικά τους κατορθώματα και τις δικές τους επιτυχίες. Δεν αμφιβάλλω πως όταν είσαι περήφανος για τον εαυτό σου είναι ευχάριστο να το μοιράζεσαι γιατί στο κάτω-κάτω όλοι αξίζουμε ένα «μπράβο».

Ένα «μπράβο» που περάσαμε στις εξετάσεις, ένα «μπράβο» που πετύχαμε σε κάποιο στόχο που κυνηγήσαμε για χρόνια, ακόμα και για τα μικρά πράγματα που βιώνουμε κάθε μέρα μας αξίζει ένα τεράστιο «μπράβο σου». Άρα, λοιπόν, δεν αξίζει να δημιουργηθούν αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτά που με δυσκολία έχουμε παλέψει, είτε να τα κάνουνε πραγματικότητα είτε να τα διώξουμε.

Όλοι με κάποιους στόχους ξημερώνουμε τις μέρες μας. Άλλοι θέλουν καριέρα, άλλοι οικογένεια κι οι περισσότεροι παλεύουν και για τα δυο κι ας μοιράζονται σε κομμάτια. Τότε γιατί να επιτρέψουμε σε κάποιον να μας μιλήσει υποτιμητικά επειδή απλά τα κατάφερε καλύτερα;

Είναι όμορφο να είσαι καλός κι ευγενής, ακόμα κι εκεί που δεν αξίζει. Όμως ανθρώπους σαν εκείνους, που προανέφερα, δεν τους θες στα πόδια σου. Θα σου γκρεμίσουν όνειρα με μία μόνο λέξη και θα σε βάλουν στο ρόλο της ντροπής για τον εαυτό σου. Κάτι που δεν επιτρέπεται να νιώσει κανένας από μας.

Άλλωστε, κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση σου, ή να περπατήσει με τα δικά σου παπούτσια στον δικό σου Γολγοθά. Όλοι έχουμε κουραστεί για κάτι κι αυτό είναι τιμή μας. Κι αν τυχόν είσαι ένας από εκείνους, τους τοξικούς κι εγωκεντρικούς, να ξέρεις πως εδώ δεν είσαι ευπρόσδεκτος. Την αρνητικότητά σου κι έξω απ’ τη πόρτα.

null

Όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ διηύθυνε ένα φιλολογικό περιοδικό, του έστειλε κάποιος αδέξιος λογοτεχνίσκος ένα άρθρο του για να το δημοσιεύσει. Κάτω από το άρθρο είχε προσθέσει την εξής παράκληση:
– Αν παρέλειψα που και που μερικά κόμματα και τελείες, σας παρακαλώ να τα βάλετε εσείς.
Και ο Ουγκώ του απάντησε:
– Αγαπητέ φίλε, άλλη φορά σας παρακαλώ να μου στέλνετε μονάχα τα κόμματα και τις τελείες. Τα υπόλοιπα θα τα βάζω εγώ.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Το αληθινό σημάδι ωριμότητας είναι όταν κάποιος σε πληγώνει και εσύ προσπαθείς να καταλάβεις την κατάστασή του αντί να προσπαθήσεις κι εσύ να τον πληγώσεις.