Από τη Δέσποινα Χατζάκη

Πηγή: diaforetiko.gr

Και ξανά η ίδια απορία τριγυρίζει στο μυαλό σου. Γιατί πολλοί άνθρωποι κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη ενώ παράλληλα η δική τους ανθίζει; Γιατί ενώ αδικούν και φέρονται σκληρά, οι ίδιοι χαίρουν εκτίμησης; Πώς μπορούν να μισούν, να αδιαφορούν και να γυρίζουν εύκολα την πλάτη συνεχίζοντας σαν να μη συμβαίνει τίποτα;

Γιατί ευημερούν ενώ κάνουν άλλους δυστυχισμένους; Ούφ! Γιατί τόση αδικία; Και αναρωτιέσαι, δε φοβούνται; Δε σκέφτονται ότι μπορεί να έρθουν στην ίδια δύσκολη θέση και να τιμωρηθούν; Μάλλον όχι!.

Κι όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια. Ξέρει να επιστρέφει συμπεριφορές αρκεί να έχεις υπομονή! Μην αναλώνεσαι, μη χαραμίζεσαι για να ανταποδώσεις τα ίσα. Θα το κάνει η ζωή για σένα. Όποιος πλήγωσε θα πληγωθεί! Όποιος αδίκησε θα αδικηθεί! Όποιος έκανε άλλους να πονέσουν θα πονέσει διπλά!

Άσε την εκδίκηση και δείξε αδιαφορία. Την τιμωρία, τη δικαιοσύνη και την κάθαρση θα τη φέρει η ζωή. Εσύ σταμάτα με τα εκδικητικά σενάρια που φέρνουν ψυχική φθορά. Άσε τη ζωή να κάνει τη δουλειά της. Ξέρει αυτή! Κάνε υπομονή σου λέω..

Γλείφω ή γλύφω;

Και τα δύο είναι απολύτως σωστά, είναι όμως δύο διαφορετικές λέξεις. Είναι ομόηχες αλλά με διαφορετική ετυμολογία και σημασία. Γλείφω το παγωτό, «λείχω» στα αρχαία (εξού και τα: γλειφιτζούρι, γλείψιμο, γλείφτης) και γλύφω την πέτρα, δηλαδή την σκαλίζω (έτσι εξηγούνται μεταξύ άλλων τα: γλύπτης, οδοντογλυφίδα).

Για να γίνει κατανοητή η διαφορά θυμηθείτε την ατάκα: «έρωτά μου τοκογλύφε, γλείφε το κορμί μου, γλείφε»

Στα νιάτα μας συναντάμε δυσκολίες. Στα γηρατειά μας μας συναντούν αυτές!!

Αξιέπαινη πρωτοβουλία!

Από την πανδημία του COVID δυστυχώς είχαμε θύματα και από τα Δερβενοχώρια.Κάποιοι, οι πιο τυχεροί, τα κατάφεραν και αναρρώσουν χωρίς να νοσηλευτούν, αρκετοί όμως νοσηλεύτηκαν στο Νοσοκομείο της Θήβας.

Το ανθρώπινο δυναμικό του νοσοκομείου με υπεράνθρωπες προσπάθειες έδωσε τον δικό του αγώνα για την σωτηρία των συνανθρώπων μας,γεγονός που αναγνωρίζεται από όλους τους ασθενείς.

Ο Σύλλογος μας, μετά από παράκληση της κυρίας Κ. Μίχα από τα Σκούρτα, που νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο και κέρδισε την μάχη, σε ένδειξη ευαρέσκειας στο προσωπικό, με πρωτοβουλία του προέδρου Γιάννη Αναγνωστάκη προσέφερε δέκα πιεσόμετρα και δέκα οξύμετρα για τις ανάγκες του νοσοκομείου.

Μπράβο στον σύλλογο και θερμές ευχαριστίες στο προσωπικό του νοσοκομείου Θήβας!

Σʼ ένα απόμακρο ορεινό χωριό, πέθανε ο αρχηγός του χωριού και η αρχηγία πέρασε στο γιο του. Ως τότε, οι άνθρωποι είχαν ζήσει πολλά χρόνια κάτω από τον έλεγχο μιας πελώριας σκιάς πάνω από το χωριό. Όποτε επιχειρούσε κάποιος να ελευθερωθεί, αυτή η μεγάλη σκιά εμφανιζόταν με βροντερή φωνή που αντηχούσε σʼ όλο το βουνό. Οι χωρικοί πάντοτε υποχωρούσαν στη θέα αυτής της σκοτεινής εικόνας.

Ο νεαρός, που ήταν τώρα αρχηγός, συνειδητοποίησε ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει αυτό το τέρας. Βγήκε έξω με μια ομάδα χωρικών και, μόλις εμφανίστηκαν στην άκρη του χωριού, παρουσιάστηκε η τεράστια σκιά. Αυτοί οπισθοχώρησαν τρομαγμένοι.

Ο νεαρός παρατήρησε πως η σκιά έγινε μεγαλύτερη και η φωνή δυνατότερη καθώς υποχωρούσαν. Σταμάτησε και τότε έκανε ένα γενναίο βήμα προς το μέρος της σκιάς.

Φάνηκε να γίνεται ελαφρά μικρότερη. Έκανε ακόμα ένα βήμα, και η άποψή του επιβεβαιώθηκε: η σκιά έγινε μικρότερη και η φωνή λιγότερο ισχυρή.

Συνέχισε να κινείται προς αυτή, μέχρι που στα πόδια του βρισκόταν η πηγή της σκιάς. Σήκωσε αυτό το μικρό εφήμερο αντικείμενο στο χέρι του και ρώτησε:
-«Ποιος είσαι;»
–«Ο Φόβος», ήταν η αδύναμη, ανίσχυρη απάντηση.
Ο νέος έκλεισε το χέρι του κι ο Φόβος εξαφανίστηκε ολότελα

Πηγή: https://philosophyreturns.gr/blog/