Καλές δουλειές !

Ιταλός επιχειρηματίας, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας παραγωγής γεωργικών ελκυστήρων και πολυτελών αυτοκινήτων. Αποτελεί έναν από τους συντελεστές του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος της Ιταλίας.

Φερούτσιο Λαμποργκίνι (1916 – 1993)

Ιταλός επιχειρηματίας, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας παραγωγής γεωργικών ελκυστήρων και πολυτελών αυτοκινήτων. Αποτελεί έναν από τους συντελεστές του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος της Ιταλίας.

Ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1916 στην πόλη Τσέντο της περιφέρειας Εμίλια – Ρομάνια. Γιος αμπελουργών, δεν θέλησε ν’ ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση και σπούδασε μηχανικός σε τεχνική σχολή στην Μπολόνια. Το 1940 κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στην Πολεμική Αεροπορία, όταν είχε ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μετατέθηκε στη Ρόδο, την οποία κατείχαν οι Ιταλοί, ως τεχνικός οχημάτων. Μετά την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Συμμάχους το 1945, συνελήφθη αιχμάλωτος.

Απελευθερώθηκε τον επόμενο χρόνο κι επέστρεψε στην πατρίδα του. Άνοιξε γκαράζ στη γενέτειρά του και νυμφεύτηκε την Κλέλια Μόντι. Τον επόμενο χρόνο η σύζυγός του πέθανε, κατά τη διάρκεια της γέννας του πρώτου τους παιδιού, του Τονίνο Λαμποργκίνι.

Έχοντας να αναθρέψει κι ένα νήπιο, παράλληλα με τη δουλειά του, έβρισκε το χρόνο να συμμετέχει σε αγώνες αυτοκινήτου με ένα «φτιαγμένο» από τον ίδιο Fiat Topolino. Ένα ατύχημα σ’ έναν αγώνα αντοχής (έπεσε στην τζαμαρία ενός εστιατορίου), ήταν η αιτία που εγκατέλειψε οριστικά τους αγώνες αυτοκινήτου.

Ζώντας σε αγροτική περιοχή, γρήγορα διαπίστωσε τις ανάγκες της αγοράς για γεωργικά μηχανήματα, σε μία εποχή που η οικονομία της Ιταλίας άρχισε να απογειώνεται. Άρχισε να κατασκευάζει γεωργικούς ελκυστήρες (τρακτέρ) και γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του αγροτικού κόσμου. Το πρώτο του μοντέλο με την επωνυμία «Carioca» γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα να ιδρύσει το 1948 την εταιρεία Lamborghini Trattori, η οποία σύντομα άρχισε να κάνει εξαγωγές.

Λάτρης της ταχύτητας, άρχισε ν’ αγοράζει γρήγορα και ακριβά αυτοκίνητα, όπως Άλφα Ρομέο, Λάντσια και Φεράρι, καθώς η περιουσία του αυξανόταν ραγδαία. Ειδικά για τις Φεράρι πίστευε ότι ήταν καλά αυτοκίνητα, αλλά πολύ θoρυβώδη, με «σπαρτιάτικους» εσωτερικούς χώρους και ανεπαρκές σέρβις. Είπε τα παράπονα και τις παρατηρήσεις του προσωπικά στον Έντζο Φεράρι, αλλά αυτός τον αντιμετώπισε με περισσή υπεροψία.

Έτσι, αποφάσισε να κατασκευάσει δικά του αυτοκίνητα και να βάλει την προσωπική του σφραγίδα σ’ αυτά. Το 1963 ίδρυσε την Automobili Lamborghini με έδρα το Σαντ Αγκάτα Μπολονιέζε, που τα επόμενα χρόνια κέρδισε τους φίλους του ακριβού αυτοκινήτου, ιδίως τα μοντέλα της σειράς Miura. Ενδιάμεσα, το 1959, είχε δημιουργήσει τη Lamborghini Bruciatori, που κατασκεύαζε φορητά καλοριφέρ και αργότερα μηχανήματα κλιματισμού με την επωνυμία Lamborghini Calor.

Από τις αρχές του 1970 άρχισαν τα προβλήματα για τις επιχειρήσεις του. Η ακύρωση μεγάλων παραγγελιών τρακτέρ από το εξωτερικό, σε συνδυασμό με την πετρελαϊκή κρίση του 1973 που μείωσε τις ανάγκες για την αγορά ακριβών αυτοκινήτων, του δημιούργησε δυσεπίλυτα προβλήματα. Το 1974, αφού πούλησε όλες του τις επιχειρήσεις, αποσύρθηκε στο ιδιόκτητο κτήμα «Λα Φιορίτα», έκτασης 3.000 στρεμμάτων, στις όχθες της λίμνης Τρασιμένης, όπου άρχισε να καλλιεργεί αμπέλια και να παράγει κρασί. Τον ίδιο χρόνο απέκτησε το δεύτερό παιδί του, την Πατρίτσια Λαμποργκίνι, από την τρίτη σύζυγό του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1757

© SanSimera.gr

Η Εκκλησία θυμάται το γεγονός της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια αμαρτωλή (πόρνη) γυναίκα.

Νωρίς το απόγευμα ψάλλεται η Ακολουθία του Ευχελαίου. Ο ιερέας χρίει τους πιστούς με Μύρο, που είναι η απτή απόδειξη της Χάριτος του Θεού, προκειμένου να συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους.

Το βράδυ ψάλλεται στις Εκκλησίες ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης. Στην υμνολογία κυριαρχούν τα γεγονότα της νίψεως των ποδών των αποστόλων υπό του Κυρίου, του Μυστικού Δείπνου, της προσευχής του Κυρίου προς τον πατέρα του στην Γεθσημανή πριν από την σύλληψή του και της προδοσίας του Κυρίου από τον Ιούδα. Το βασικό τροπάριο της ημέρας Ότε οι ένδοξοι μαθηταί αποδίδεται στον Ρωμανό τον Μελωδό.

Ευαγγέλιο (Κατά Λουκά κβ’ 1-39)

Οι Ιουδαίοι θέλουν να φονεύσουν τον Ιησού, χωρίς να προκαλέσουν το λαό, τον οποίο εφοβούντο. Ο Ιούδας καταστρώνει με τους αρχιερείς και γραμματείς το σχέδιο της προδοσίας. Μυστικός Δείπνος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/87/74

© SanSimera.gr

Ο άθλος του Μαρακανά

Ο Δομάζος (πρώτος) μάγεψε τους Βραζιλιάνους

Πριν από τον ανέλπιστο θρίαμβο της Πορτογαλίας το 2004, οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Μία από αυτές ήταν η λευκή ισοπαλία, που απέσπασε από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία στο Μαρακανά στις 28 Απριλίου 1974. Το παιγνίδι μπορεί να ήταν φιλικό, αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την επιτυχία των διεθνών μας.

Το 1974 ήταν χρονιά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Βραζιλία, θέλοντας να υπερασπιστεί τον τίτλο που είχε κατακτήσει πριν από τέσσερα χρόνια στα γήπεδα του Μεξικού, προσκάλεσε πολλές ευρωπαϊκές ομάδες για φιλικά, ανάμεσά τους και την Ελλάδα, επειδή η τελική φάση της διοργάνωσης θα διεξαγόταν στη Γερμανία. Ο τεχνικός της σελεσάο Μάριο Ζαγκάλο είχε προχωρήσει σε μερική ανανέωση, ενώ δεν θα είχε στη διάθεσή του τον μεγάλο Πελέ, ο οποίος είχε αφήσει την εθνική. Ήταν, άλλωστε, 34

Στη χώρα μας, η Δικτατορία μετράει μέρες και το πρωτάθλημα διεκδικούν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Η ΕΠΟ διστάζει να αποδεχθεί την πρόταση των Βραζιλιάνων, αλλά υποχωρεί μπροστά στην επιμονή του Αλκέτα Παναγούλια, που δεν θέλει να αφήσει να πάει χαμένη μια τόσο μεγάλη ευκαιρία.

Η αποστολή της Εθνικής, μετά από ταξίδι 22 ωρών, έφθασε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο στις 25 Απριλίου και έτυχε θερμής υποδοχής, όπως αναφέρουν οι ανταποκρίσεις της εποχής. Η επόμενη ήταν ημέρα εγκλιματισμού και γνωριμίας με τη διάσημη πόλη. Την παραμονή του αγώνα, οι διεθνείς μας πάτησαν για πρώτη φορά στο θρυλικό Μαρακανά και ένιωσαν δέος για το επιβλητικό γήπεδο των 200.000 θέσεων. Ακούστηκαν και τα πρώτα παράπονα για τον αγωνιστικό χώρο και το μεγάλο χόρτο που δυσκόλευε τις κινήσεις τους. Για τους παίχτες που έπαιζαν στα χωράφια και τα ξερά του ελληνικού πρωταθλήματος ήταν, όντως, ένα πρόβλημα.

Ο αγώνας διεξήχθη στις 28 Απριλίου, παρουσία 100.000 καριόκας, που περίμεναν σόου και πολλά γκολ από τα αστέρια της σελεσάο. Λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο και εν προκειμένω τους παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια, που υπερέβαλαν εαυτούς και απέσπασαν ισοπαλία 0-0. Θα είχαν φύγει και νικητές από το Μαρακανά, αν ο Δομάζος στο 15ο λεπτό ολοκλήρωνε μια περίτεχνη ενέργειά του.

Ο Τάκης Οικονομόπουλος ήταν από τους κορυφαίους του αγώνα και έπιανε τα άπιαστα, αναγκάζοντας το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters να μεταδώσει: «Ο τερματοφύλακας της Ελλάδας είχε χέρια από… μαγνήτη». Την επομένη οι τίτλοι των ελληνικών εφημερίδων ήταν διθυραμβικοί: «Ζέρζον της Ελλάδος αποκάλεσε η τηλεόραση του Ρίο τον Δομάζο», «Παγκόσμιος αντίκτυπος από το κατόρθωμα της Εθνικής στο Μαρακανά», «Υποκλίνονται στον Δομάζο και εγκωμιάζουν Συνετόπουλο, Ελευθεράκη, οι Βραζιλιάνοι».

Στις δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα, ο Μάριο Ζάγκαλο τόνισε ότι «Η ελληνική ομάδα δεν ήταν αυτή που μας είπαν… Oι παίχτες της είχαν δύναμη και τεχνική» και κατέληξε με την επισήμανση ότι «ποδοσφαιριστές σαν τον Δομάζο, τον Συνετόπουλο και τον Ελευθεράκη μπορούν θαυμάσια να παίξουν στη Βραζιλία». Ο Αλκέτας Παναγούλιας, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, δήλωσε: «Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Στόχος μας είναι να πάμε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978». Θα το καταφέρει 20 χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο των ΗΠΑ.

Οι δύο ομάδες αγωνίσθηκαν με τις ακόλουθες συνθέσεις:

• Βραζιλία: Λεάο, Ζε Μαρία, Λουίς Περέιρα, Πιάτσα, Νελίνιο, Πάουλο Σέζαρ, Λεβίνια, Σέζαρ, Ριβελίνο, Έντου και Ζαϊρζίνιο.
• Ελλάδα: Οικονομόπουλος (Παναθηναϊκός), Πάλλας (Άρης Θ.), Καμπάς (Παναθηναϊκός), Συνετόπουλος (Ολυμπιακός), Ιωσηφίδης (ΠΑΟΚ), Ελευθεράκης (Παναθηναϊκός), Δομάζος (Παναθηναϊκός), Σαράφης (ΠΑΟΚ), Τερζανίδης (ΠΑΟΚ), Αντωνιάδης (Παναθηναϊκός) και Δεληκάρης (Ολυμπιακός). Στο 65ο λεπτό του αγώνα ο Γιώργος Δεληκάρης αντικαταστάθηκε από τον βενιαμίν της ομάδας, τον 20χρονο Θωμά Μαύρο του Πανιωνίου.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο, που έγινε τον Ιούνιο του 1974, η Βραζιλία κατετάγη 4η, ενώ τον τίτλο κατέκτησε η οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία. Δύο χρόνια αργότερα, η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε προκριθεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς ήρθε δύο φορές ισόπαλη με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία κι έχασε με ανόητο τρόπο από τη Μάλτα με 2-0.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/255

© SanSimera.gr