ΟΡΕΙΝΟΣ

Υπάρχουν φυλακές χωρίς κάγκελα, χωρίς δεσμοφύλακες, χωρίς λουκέτα. Είναι εκείνες που χτίζει ο νους μας, όχι επειδή δεν υπάρχει έξοδος, αλλά επειδή δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό να την αναζητήσουμε με διαφορετικό τρόπο.

Ένας άνθρωπος μπορεί να μείνει εγκλωβισμένος σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, μόνο και μόνο επειδή επιμένει να τη σπρώχνει, ενώ εκείνη ανοίγει προς τα μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι η πόρτα· είναι η βεβαιότητα ότι ξέρουμε ήδη πώς ανοίγουν όλες οι πόρτες.

Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Επιμένουμε στις ίδιες συνήθειες, στις ίδιες ερμηνείες, στις ίδιες λύσεις. Όταν αυτές αποτυγχάνουν, δεν αμφισβητούμε τη μέθοδό μας· συμπεραίνουμε ότι η διέξοδος δεν υπάρχει. Κι όμως, πολλές φορές αρκεί μια μικρή αλλαγή οπτικής, μια διαφορετική ερώτηση, μια κίνηση αντίθετη από εκείνη που υπαγορεύει η συνήθεια.

Η μεγαλύτερη ελευθερία δεν είναι να βρίσκεις ανοιχτές πόρτες. Είναι να μην ξεχνάς ότι, πριν αποδεχθείς πως είσαι φυλακισμένος, αξίζει να δοκιμάσεις και να τραβήξεις. Γιατί καμιά φορά, ανάμεσα στην αιχμαλωσία και στην ελευθερία, μεσολαβεί μόνο μια διαφορετική κίνηση του χεριού.

•Μας έρχονται από πολύ παλιά αλλά επικαιροποιούνται συνεχώς και εμπλουτίζονται Δυο είναι τα σύντομα ανέκδοτα.Η μυστικότητα της ανάκρισης και της προδικασίας εν γένει και το τεκμήριο αθωότητας.

•Γι αυτό το λόγο πρέπει να ξανασκεφτούμε το θέμα.Σε όσες υποθέσεις κρίνει σωστό ο Υπουργός Δικαιοσύνης ή Προστασίας του Πολίτη να γίνονται δύο δίκες.Κατα τα πρότυπα της Eurovision.Η μία με τους κανόνες του Συντάγματος και του Νόμου και η άλλη με ψηφοφορία του κοινού.Αν υπάρχει διάσταση να αποφασίζει ανέκκλητα έγκυρη και αμερόληπτη επιτροπή αποτελούμενη από τον Εισαγγελεα του Αρείου Πάγου,τον Υπουργό Δικαιοσύνης και την εκπρόσωπο τύπου της ΕΛΑΣ κ.Δημογλιδου που τα εξηγεί πολύ ωραία.Να αξιοποιηθεί και ο κ.Καλιακμανης ως εισηγητής.Ειναι πολυεργαλείο.Τα ξέρει όλα.

Πάνος Μπιτσαξής

~.~

Ο Τρωικός Πόλεμος δεν έχει ξεκινήσει, ο Οδυσσέας βρίσκεται ακόμα στην Ιθάκη και έχει βγει στο δάσος για κυνήγι συνοδευόμενος από έξι-εφτά υποτακτικούς. Κάποια στιγμή, η ομάδα διακρίνει έναν ανυποψίαστο κάπρο ανάμεσα στα πουρνάρια. Τους χωρίζουν ακόμα αρκετά μέτρα. Ο Οδυσσέας είναι δεινός τοξοβόλος και δεν θα έχει πρόβλημα να κατεβάσει το θηρίο με μια σαϊτιά. Τότε, ο θεατής, ο θεατής που τόσο άνετα κάθεται στο πολυτελές σινεμά με την ηχητική τεχνολογία Dolby Atmos και την προβολή σε 4K, έρχεται αντιμέτωπος με κάτι αναπάντεχο. Ο Οδυσσέας τινάζει τη χορδή του τόξου δίχως να ρίξει κανένα βέλος, εκείνη ταλαντώνεται ηχηρά για ένα δευτερόλεπτο, το οξύ νταν ανησυχεί τον κάπρο κι αυτός επιτίθεται ορμητικός προς τους επίδοξους θηρευτές. Επικρατεί φόβος αλλά ο Οδυσσέας καταφέρνει να σαϊτέψει το ζώο λίγο πριν σαρώσει αυτόν και την ομάδα του. Ο θεατής θα απορήσει με την πράξη του Οδυσσέα του Ματτ  Ντέημον, που ρίσκαρε όχι μόνο την επιτυχία του κυνηγιού αλλά και την ίδια την ακεραιότητα τη δική του και των ακολούθων του. Και φαίνεται πως οι τελευταίοι γνωρίζουν τα καμώματα του Οδυσσέα, γι’ αυτό και αγανακτούν λιγάκι μαζί του (όσο μπορεί κανείς να αγανακτήσει ενώπιον του κύρη του). Ωστόσο, ο Οδυσσέας του Ματτ  Ντέημον είναι σχετικά πράος και σπεύδει να τους θυμίσει πως έτσι πράττει πάντα: προειδοποιεί το ζωντανό για να του δώσει μια ευκαιρία να το βάλει στα πόδια ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο θεατής στο πολυτελές σινεμά ίσως σκεφτεί ότι εδώ έχουμε έναν Οδυσσέα ηθικό, ακόμα και έναν Οδυσσέα με πρόσημο οικολογικό. Ωστόσο, το πράγμα πηγαίνει βαθύτερα. Εδώ, στη σκηνή με τη χορδή του τόξου, βρίσκεται η ουσία της ανάγνωσης της Οδύσσειας από τον Κρίστοφερ Νόλαν (και όχι στις όποιες επιλογές του κάστινγκ, οι οποίες συζητήθηκαν ad nauseam και επί ματαίω). Το ηχηρό χτύπημα της χορδής πριν από την εκτόξευση του βέλους προειδοποιεί το θήραμα και, έτσι, δημιουργεί μια συνθήκη οιονεί μονομαχίας, όπου ο θηρευτής δεν χτυπάει πισώπλατα αλλά εισέρχεται συνειδητά στη ζώνη του κινδύνου. Και αυτό είναι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της κατά Νόλαν Εποχής του Χαλκού, της εποχής εκείνης των ημίθεων ηρώων και της πολιορκίας του Τροίας, όπου η παλικαριά του ενός μετριόταν απέναντι στην παλικαριά του άλλου. Στην ταινία του Νόλαν, το χτύπημα της χορδής ως προειδοποίηση απέναντι στο θήραμα κάνει τον Οδυσσέα ήρωα αντάξιο ενός Διομήδη και ενός Έκτορα.

Πηγή: ΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΑΚΗΣ /planodion.gr

Η θεωρία του Howard Gardner υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές ιδέες στην ψυχολογία της εκπαίδευσης τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1983, στο βιβλίο του Frames of Mind, υποστήριξε ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη δεν είναι μία ενιαία ικανότητα που μπορεί να συνοψιστεί σε έναν αριθμό (IQ), αλλά ένα σύνολο σχετικά ανεξάρτητων ικανοτήτων.

Αρχικά πρότεινε επτά μορφές νοημοσύνης και αργότερα πρόσθεσε κι άλλες. Οι βασικότερες είναι:

Γλωσσική νοημοσύνη
Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς αποτελεσματικά τη γλώσσα, προφορικά και γραπτά. Συγγραφείς, ποιητές και ρήτορες συνήθως διακρίνονται σε αυτήν.

Λογικομαθηματική νοημοσύνη
Η ικανότητα της αφηρημένης σκέψης, της ανάλυσης και της επίλυσης προβλημάτων. Είναι η μορφή που μετρούν περισσότερο τα κλασικά τεστ IQ.

Χωροταξική (οπτικοχωρική) νοημοσύνη
Η ικανότητα αντίληψης του χώρου, των σχημάτων και των σχέσεων μεταξύ αντικειμένων. Είναι πολύ σημαντική για αρχιτέκτονες, πιλότους, γλύπτες και ζωγράφους.

Μουσική νοημοσύνη
Η ευαισθησία στον ρυθμό, τη μελωδία και την αρμονία.

Σωματική-κιναισθητική νοημοσύνη
Η επιδέξια χρήση του σώματος. Αθλητές, χορευτές και χειρουργοί συχνά διαθέτουν υψηλή ικανότητα σε αυτόν τον τομέα.

Διαπροσωπική νοημοσύνη
Η κατανόηση των άλλων ανθρώπων, των κινήτρων και των συναισθημάτων τους. Είναι ιδιαίτερα σημαντική για δασκάλους, ηγέτες, ψυχολόγους και διαπραγματευτές.

Ενδοπροσωπική νοημοσύνη
Η βαθιά αυτογνωσία: να γνωρίζει κανείς τα όριά του, τα κίνητρά του και τα συναισθήματά του.

Αργότερα πρόσθεσε:

Νατουραλιστική νοημοσύνη, δηλαδή την ικανότητα κατανόησης του φυσικού κόσμου, των φυτών, των ζώων και των οικοσυστημάτων.

Πρότεινε επίσης την υπαρξιακή νοημοσύνη, χωρίς όμως να την εντάξει οριστικά στο μοντέλο του. Αυτή αφορά τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα για τη ζωή, τον θάνατο και το νόημα της ύπαρξης.

Τι λέει σήμερα η επιστήμη;

Η θεωρία του Gardner έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στην εκπαίδευση, επειδή βοήθησε τους εκπαιδευτικούς να δουν ότι οι μαθητές δεν μαθαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα της ψυχομετρίας διατυπώνει σημαντικές επιφυλάξεις. Πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι διάφορες γνωστικές ικανότητες συσχετίζονται μεταξύ τους και ότι υπάρχει ένας γενικός παράγοντας νοημοσύνης, ο λεγόμενος g factor, που εξηγεί σημαντικό μέρος της απόδοσης σε διαφορετικά γνωστικά έργα. Έτσι, οι περισσότεροι σύγχρονοι ψυχολόγοι θεωρούν ότι η θεωρία του Gardner είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ως παιδαγωγικό και περιγραφικό μοντέλο, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί πλήρως ως ψυχομετρική θεωρία.

Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα

Ίσως το σημαντικότερο μήνυμα του Gardner να μην είναι ότι υπάρχουν «οκτώ νοημοσύνες», αλλά ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να περιγραφεί επαρκώς από έναν μόνο αριθμό.

Ένας μεγάλος ποιητής μπορεί να μην είναι σπουδαίος μαθηματικός. Ένας εξαίρετος χειρουργός μπορεί να μην έχει μουσικό ταλέντο. Ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας μπορεί να ξεχωρίζει όχι επειδή λύνει γρήγορα λογικούς γρίφους, αλλά επειδή κατανοεί βαθιά τους ανθρώπους και παίρνει σωστές αποφάσεις.