ΟΡΕΙΝΟΣ

Η Θεσσαλία ακολουθεί το ευρύτερο ελληνικό μοντέλο της ξηροθερμικής ζώνης: Εγκατάλειψη γεωργικής γης λόγω υποβάθμισης και ερημοποίησης. Από το 2000 έως το 2018 εγκαταλείφθηκαν 1,2 εκατ. στρέμματα ετήσιων καλλιεργειών λόγω της συνεχιζόμενης υποβάθμισης των εδαφών, και μείωσης των αποδόσεων κάτω του ορίου οικονομικής ωφελιμότητας. Ενώ καταγράφεται μικρή αύξηση των πολυετών (δένδρα -ελιές -αμπέλια κατά 55.000 στρ.). 

Πρόκειται για σημαντικά στοιχεία εργασίας που παρουσιάστηκαν στο AgriBusiness Thessaly Summit 2021 που πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας με θέμα «Το μέλλον του θεσσαλικού κάμπου στην ψηφιακή εποχή» και στο οποίο παρέστη το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η εργασία έχει τίτλο «Προβλήματα και προοπτικές της θεσσαλικής γεωργίας: Επικλινείς εκτάσεις», με υπεύθυνο τον καθηγητή Νικόλαο Δαναλάτο, δ/τη του Εργαστηρίου Γεωργίας, Τμήμα Γεωπονίας Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η μείωση γίνεται με ρυθμό 2 εκατ. στρέμματα ανά δεκαετία λόγω της συνεχιζόμενης υποβάθμισης των εδαφών, και μείωσης των αποδόσεων κάτω του ορίου οικονομικής ωφελιμότητας. Σημαντική είναι η ερημοποίηση στις Περιφερειακές Ενότητες Λάρισας και Μαγνησίας. Στις πεδινές εκτάσεις, έχουμε μείωση της καλλιέργειας του βαμβακιού κατά 540.000 στρ. Παρατηρείται αντικατάσταση 100.000 στρεμμάτων βαμβακιού με μηδική, αντικατάσταση 175.000 στρεμμάτων βαμβακιού με όσπρια και αντικατάσταση εκτάσεων βαμβακιού με χειμερινά σιτηρά. Στις λοφώδεις εκτάσεις έχουμε μείωση των χειμερινών σιτηρών κατά 750.000 στρέμματα. 

Σύμφωνα με τον κ. Δαναλάτο, ερημοποίηση είναι η υποβάθμιση γαιών στις ημίξηρες περιοχές που προέρχονται από κλιματικές αλλαγές και ανθρώπινες ενέργειες και προκαλούν μείωση της γονιμότητας, της δομής και γενικά της ικανότητας των εδαφών να διατηρούν χλωρίδα, πανίδα και ανθρώπινη δραστηριότητα καταλήγοντας σε πενία, εξάντληση και τελικά εγκατάλειψη και καταστροφή της γης. Το φαινόμενο απειλεί να μετατρέψει 30% της ελληνικής επικράτειας σε ερημικά τοπία με υποτυπώδη βλάστηση. 

Σύμφωνα με τον ίδιο, η εντατική καλλιέργεια κυρίως με ετήσιες καλλιέργειες σε κεκλιμένα εδάφη προκαλούν μεγάλη υποβάθμιση της γονιμότητας και του ιδίου του εδάφους. Στις προτάσεις αποφυγής της ερημοποίησης, μεταξύ άλλων, είναι οι σύγχρονες πρακτικές χαμηλών εισροών που θα αποτρέψουν περαιτέρω ερημοποίηση και επιστροφή εγκαταλελειμμένων εκτάσεων σε χρήση.

Το τρίπτυχο των προτεινόμενων πρακτικών είναι, χλωρή λίπανση με ψυχανθή, αμειψισπορά με ψυχανθή και εισαγωγή πολυετών καλλιεργειών (αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά και πολυετείς ενεργειακές καλλιέργειες).

Επίσης, η χλωρή λίπανση με καλλιέργεια ψυχανθούς (μπιζέλι, βίκος, κλπ), έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται δραστικά η οργανική ουσία του εδάφους, να βελτιώνονται οι φυσικο-χημικές και βιολογικές ιδιότητές του, με άλλα λόγια έχουμε ταχύτατη βελτίωση του εδάφους.

Στην εκπόνηση της παραπάνω εργασίας συμμετείχαν και οι: Δρ. MSc. Κυριάκος Γιαννούλης, Δρ. Δημήτριος Μπαρτζιάλης, Δρ. Ελπινίκη Σκουφογιάννη και Υποψ. Δρ. Ιππόλυτος Γκιντσιούδης.

Τέλος, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Δαναλάτος τονίζει ότι η ζωή και τα αγαθά της επί γης και οποιαδήποτε εξουσία επ’ αυτών συμβολίζεται από την εποχή του Ηροδότου με τη φράση «..γην και ύδωρ». Η προστασία των δύο αυτών αγαθών αποτελεί προστασία της ίδιας της ζωής και του πολιτισμού μας. Και ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, την καρδιά της ελληνικής γεωργικής παραγωγής, πρέπει να αναλάβουμε σοβαρότερα τις ευθύνες μας όλοι.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, φέρνει στο φως της δημοσιότητας ο συγγραφέας, Ashlee Vance, στη βιογραφία «Elon Musk: Tesla, SpaceX, and the Quest for a Fantastic Future». Αυτή, αφορά τον ασυνήθιστο τρόπο με τον οποίο ο Musk σταμάτησε να συνεργάζεται με την στενή βοηθό του. Μια συνεργάτιδα με την οποία δούλευαν μαζί για 12 χρόνια μάλιστα.

Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή:

Σύμφωνα με τα όσα γράφονται στην εν λόγω βιογραφία και αναδημοσιεύει το Entrepreneur.com, η βοηθός Mary Beth Brown, ζήτησε από τον Elon Musk μια μεγάλη αύξηση μισθού το 2014. Η απάντηση του Musk ήταν ιδιαίτερη: Έδωσε στην Brown 2 εβδομάδες άδεια, έτσι ώστε σε αυτό το διάστημα ο ίδιος να δει τις αρμοδιότητες της και να εξετάσει αν όντως ο εν λόγω άνθρωπος είχε βασικό ρόλο στην επιτυχία της εταιρίας (άρα να πάρει και την αύξηση).

Μόλις η Brown επέστρεψε από την άδεια, την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο Musk της ανακοίνωσε ότι δεν την χρειάζεται πια. Και έτσι θα έπρεπε να αφήσει μια για πάντα τη θέση της. Μάλιστα της πρότεινε έναν άλλο ρόλο στην εταιρία, αλλά η συνεργάτιδα του δεν επέστρεψε ποτέ στο γραφείο μετά από αυτό το γεγονός.

Περίεργη ιστορία, σωστά; Από αυτή όμως βγαίνει ένα σπουδαίο μάθημα, για το πως και το πότε πρέπει να διαπραγματευόμαστε τον μισθό μας. Το Business Insider, μίλησε με την workplace expert, Lynn Taylor. Όπως λέει η ίδια, όταν θέλουμε να ζητήσουμε αύξηση και γενικότερα να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μια εταιρία, θα πρέπει πρώτα να σκεφτούμε κάποια πράγματα.

Καταρχήν, να κάτσουμε και να δούμε, ποιες είναι οι αρμοδιότητες που έχουμε στην εταιρία. Μετά, να κάνουμε το εξής ερώτημα στον εαυτό μας: «Θα μπορούσε ένας περιστασιακός υπάλληλος να κάνει αυτά που κάνω εγώ και να είναι το αφεντικό μου χαρούμενο;». Αν η απάντηση είναι «ναι» ή «ίσως», τότε μάλλον πρέπει να γίνεις πιο απαραίτητος στην εταιρία.

Εδώ είναι το «μυστικό»: Πριν κάνεις οποιαδήποτε κίνηση, πρέπει να σιγουρευτείς ότι είσαι σε μεγάλο βαθμό απαραίτητος. Πως θα το πετύχεις αυτό; Πρώτα από όλα πρέπει να προσφέρεις τις ειδικές γνώσεις σου, όπου αυτό είναι δυνατό. Αν για παράδειγμα, δεις ότι το αφεντικό σου εργάζεται πάνω σε ένα νέο project, και εσύ έχεις δεξιότητες που αφορούν αυτό ή ένα κομμάτι του, τότε προσφέρσου να βοηθήσεις. Έτσι ώστε να καταφέρεις να γίνεις απαραίτητος, όπως λέγαμε και πριν.

Με αυτό τον τρόπο, θα κάνεις τον εαυτό σου αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχία του αφεντικού σου- άρα και της εταιρίας. Φυσικά, από την άλλη μεριά η Lyn Taylor ξεκαθαρίζει: «Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Όλα όμως έχουν να κάνουν, με το πόσο δύσκολο είναι να αντικατασταθεί κάποιος». Τώρα θυμήσου την παραπάνω ιστορία με τον Musk και την στενή συνεργάτιδα του. Και βγάλε τα συμπεράσματα σου…

Πηγή:ΑΠΌ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ/it’s possible.gr

Η χώρα μας διαθέτει πλούσιο οδικό δίκτυο στην περιφέρεια, με αρκετούς δρόμους να είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί λόγω σχεδίασης και ηλικίας.

Για αρκετές δεκαετίες ο δρόμος που ένωνε το Άργος με την Τρίπολη μέσα από τον Αχλαδόκαμπο, γνωστός και ως “Κωλοσούρτης”, ταλαιπωρούσε τους κατοίκους της κεντρικής και νότιας Πελοποννήσου.

Με περισσότερες από 30 συνεχόμενες στροφές στον ορεινό όγκο του Κτενιά, εκ των οποίων ορισμένες ήταν φουρκέτες, ο Κωλοσούρτης ήταν “Εθνικός” δρόμος μεγάλης επικινδυνότητας και κυκλοφορίας. Η προσπέραση ενός φορτηγού εκείνη την εποχή ήταν ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα λόγω της διπλής κυκλοφορίας με την μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

Τα μοτέρ των αυτοκινήτων και τα φρένα έφταναν στα όριά τους σε ορισμένα σημεία, με τις κλίσεις στο ολισθηρό τερέν του θρυλικού δρόμου της κεντρικής Πελοποννήσου να τρομάζουν τους επιβαίνοντες.

Για καλή τύχη του ντόπιου πλυθησμού και όχι μόνο, η κίνηση στον Κωλοσούρτη κόπασε με το άνοιγμα της σήραγγας του Αρτεμισίου το 1989. Τα ατυχήματα μειώθηκαν σημαντικά και ο χρόνος ταξιδιού για όσους ήθελαν να πάνε στη Νότια Πελοπόννησο έπεσε κοντά στο μισό.

Πλέον, ο Κωλοσούρτης δεν αποτελεί κεντρική οδική αρτηρία και ενδείκνυται για χαλαρή βόλτα με θέα τα βουνά της κεντρικής Πελοποννήσου ή τον Αργολικό κάμπο και το Ναύπλιο.

Πηγή: CAR & MOTOR.gr

Βοιωτικά τοπία

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

 

Τη δυνατότητα εικονικής περιήγησης σε ιστορικές στιγμές της ασφαλιστικής αγοράς έχουν οι ενδιαφερόμενοι μέσω του ψηφιακού τρισδιάστατου Μουσείου που ξεκίνησε πρόσφατα την λειτουργία του στο διαδίκτυο από την Μινέττα Ασφαλιστική. Όπως αναφέρει ο κ. Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστικής, μέχρι σήμερα έχει ψηφιοποιηθεί ένα σημαντικό μέρος της συλλογής και σύντομα θα εμπλουτιστεί το προβαλλόμενο υλικό. Στα διαθέσιμα αυτή τη στιγμή εκθέματα υπάρχουν και ορισμένα από τα μέσα του 19ου αιώνα όπως π.χ. ένα ασφαλιστήριο της εταιρίας «Η ΟΜΟΝΟΙΑ» – Ασφαλιστικόν Συμβόλαιον της Ασφαλιστικής Προεξοφλητικής και Ναυτικοδανειστικής Εταιρίας από το 1852, εγκύκλιος από κατάστημα της ασφαλιστικής εταιρίας (Κεφαλληνία, 1862) αλλά και μεταγενέστερες εκδόσεις όπως το «Αποσπάσματα του Κανονισμού Πυρασφαλιστικών Εταιρειών (Κωνσταντινούπολη, 1906)» και «Η Εξέλιξις των Ελληνικών Ασφαλιστικών Εταιρειών, Ιστορικά Σημειώματα (Αθήνα, 1944)».

Πρόσφατα μάλιστα, προστέθηκε στη συλλογή και θα ενταχθεί στο Μουσείο το προσεχές διάστημα, η «Ασφαλιστική Επιθεώρησις (τευχ. 9, Αθήνα, 1927)» όπου φιλοξενείται άρθρο του John Maynard Keynes, ενός από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, σχετικά με την διάθεση κεφαλαίων των ασφαλιστικών εταιρειών. Όλα τα εκθέματα έχουν ενδιαφέρον, γιατί κάθε έκθεμα είναι ουσιαστικά συνδεδεμένο με μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Στο ψηφιακό Μουσείο (https://www.minetta.gr/el/static/psifiako-mouseio-minetta)

λειτουργεί και η αίθουσα ΜΙΝΕΤΤΑ που περιλαμβάνει πληροφορίες από την ίδρυση της εταιρίας έως σήμερα. Το κοινό μπορεί να περιηγηθεί ανατρέχοντας σε φωτογραφίες, πιστοποιήσεις και βραβεία που έχει λάβει η εταιρία, αλλά και διαφημιστικό υλικό. Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ο κ.Μπερτσιάς, το όραμά για το μουσείο ΜΙΝΕΤΤΑ είναι να μετεξελιχθεί σε ένα χρηστικό ψηφιακό πολυχώρο για ολόκληρη την ασφαλιστική αγορά. Στα σχέδια είναι να εμπλουτιστεί με ενδιαφέροντα εκθέματα το Μουσείο και είναι ευχάριστο ότι κάποιοι συνάδελφοι οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους παλιά και ιστορικά έγγραφα, ουσιαστικά κειμήλια για την ιδιωτική ασφάλιση, μάς τα προσφέρουν για να γίνουν εκθέματα του Μουσείου. Ελπίζω, όταν γίνει περισσότερo γνωστή αυτή η πρωτοβουλία, να έχουμε και άλλες «προσφορές». Θεωρούμε ότι περιήγηση γενικά σε ένα μουσείο προσφέρει μια ευκαιρία για αναστοχασμό και δυνατότητα σύγκρισης του παρελθόντος με το τώρα. Τα συμπεράσματα δε που εξάγονται, μπορεί να είναι τα εφαλτήρια για την μελλοντική μας δράση και εξέλιξη, προσθέτει.

Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις ήταν από τις πρώτες που έκαναν χρήση των δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών και ουσιαστικά πρωτοπορούν σε αυτό τον τομέα. Μπορούμε λοιπόν να αναμένουμε ότι η χρήση ψηφιακών δυνατοτήτων στην ασφαλιστική πρακτική θα ενταθεί στο μέλλον, ώστε να υποστηρίξει με τον καλύτερο τρόπο την, βαθιά ανθρώπινη, υπόσταση της ασφάλισης, αναφέρει επίσης

«Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς δεν φαντάζει εξωπραγματική».

Με αφορμή τη λειτουργία του ψηφιακού μουσείου ερωτηθείς σχετικά με τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης του ασφαλιστικού κλάδου στην Ελλάδα ο κ. Μπερτσιάς αναφέρει ότι συνολικά η ιδιωτική ασφαλιστική δαπάνη στην Ελλάδα κινείται περί το 2,5% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. προσεγγίζει το 7%. Το ποσοστό των ασφαλισμένων κατοικιών στην χώρα μας δεν ξεπερνά το 15% και υπολείπεται επίσης σημαντικά σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. – άλλωστε σε αρκετές από αυτές ισχύει κάποια μορφή υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση κατοικίας. Οι προοπτικές που διαφαίνονται είναι πολύ ελπιδοφόρες και η επόμενη δεκαετία θα είναι η χρυσή δεκαετία για την ιδιωτική ασφάλιση στην χώρας μας, εκτιμά ο εκτιμά ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ. Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς, δηλαδή ο όγκος των ασφαλίστρων να ξεπεράσει τα 10 δις ευρώ, δεν φαντάζει εξωπραγματική. Όλοι οι ασφαλιστικοί κλάδοι έχουν αναπτυξιακές προοπτικές αλλά σίγουρα οι προσωπικές ασφαλίσεις θα έχουν το προβάδισμα, προσθέτει

Ερωτηθείς για τις βασικές αιτίες που ο μέσος Έλληνας διστάζει να ασφαλίσει την περιουσία του αναφέρει ότι δεν είναι ο δισταγμός το βασικό εμπόδιο, αλλά η άγνοια του κινδύνου και όλα τα συνακόλουθα. Σε αυτόν τον τομέα οι ασφαλιστικές εταιρίες θα πρέπει να επικεντρωθούν, να γίνουν περισσότερο εξωστρεφείς και να δώσουν την μάχη έχοντας απαραίτητα και την υποστήριξη της πολιτείας, που με κάποια «ανέξοδα» μέτρα μπορεί να δώσει την μεγάλη ώθηση, προσθέτει

Μου αρέσει πάντα, και τη θυμάμαι συχνά, η ετυμολογική πιρουέτα από την οποία προήλθε η έννοια του «διαβάζω» στα ελληνικά. Και μου αρέσει, τόσο γιατί συνδέει τη ζωή του ανθρώπου με τον θάνατο —τον θάνατό του, αλλά και τον θάνατο γενικώς—, όσο και γιατί είναι σαν να δείχνει με το δάχτυλο, κατά κάποιον τρόπο, αυτό που λέμε Ανάγνωση· να το δείχνει και να το αναβιβάζει σε κάτι εξόχως σημαντικό. Όπως και είναι, άλλωστε. Γιατί είναι. Και με το παραπάνω.

Εν πάση περιπτώσει, «διαβάζω» σημαίνει καταρχάς «περνώ»: «Χρόνους πολλούς εδιάβασα μακρι’ απ’ την πατρίδα» κλπ. κλπ. Δεν σήμαινε δηλαδή επ’ ουδενί «διαβάζω λέξεις» ή «διαβάζω ένα βιβλίο» ή «διαβάζω το μάθημά μου» ή «διαβάζω ένα άρθρο στο σάιτ». Πώς λοιπόν κατέληξε να σημαίνει αυτό που σημαίνει σήμερα; Κάπως έτσι:

Η παλιά ελληνική λέξη, που έχει μείνει και μέχρι σήμερα, είναι βέβαια το «αναγιγνώσκω», ανά + γιγνώσκω, δηλαδή ανά + «γνωρίζω» = αναγνωρίζω. Ή, με άλλα λόγια: αποκρυπτογραφώ τα «σήματα», τα σημεία, τα σύμβολα των φθόγγων που βλέπω πάνω στο χαρτί — αποκρυπτογραφώ, σαν να λέμε, τις λέξεις. Ανάγνωση, παλιά, ήξεραν λίγοι — μεταξύ αυτών (και κυρίως θα λέγαμε), οι ιερείς, καθώς ήταν βασικό μέρος της δουλειάς τους, του κεντρικού ρόλου που έπαιζαν τότε στα πράγματα: οι ιερείς όφειλαν να μπορούν να κατανοούν τα ιερά κείμενα, και είτε να τα αποστηθίζουν, είτε να μπορούν να τα αναγιγνώσκουν.

Στις κηδείες, λοιπόν, οι ιερείς τελούσαν το «διαβατήριο έθιμο», το έθιμο της μετάβασης του τεθνεώτος στον «άλλο κόσμο», χρησιμοποιώντας, εκτός των ποικίλων άλλων συμβόλων, και ένα Ιερό Βιβλίο, ένα ευαγγέλιο ας πούμε, ή ένα εγκόλπιο, μία σύνοψη, από την οποία ανεγίγνωσκαν τα κατάλληλα εδάφια. Το πλήρωμα που παρίστατο στη διαβατήριο αυτή τελετή ήξερε πολύ καλά πως ο παπάς —συμβολικά βέβαια— έπαιζε, τρόπον τινά, ρόλο περαματάρη: έπαιρνε τον νεκρό από το χέρι, τον επιβίβαζε ήσυχα-ήσυχα στο πορθμείο, στη βάρκα δηλαδή του Χάροντα που έπλεε στον Αχέροντα (στον όποιον Αχέροντα), και, πάντα αναγιγνώσκοντας, δηλαδή πάντα μέσω του λόγου, του ιερού Λόγου, τον βοηθούσε να περάσει «απέναντι», να πάει στον Άλλο Κόσμο — ή, με άλλα λόγια: τον διαβίβαζε. Αυτό δηλαδή που μας λέει, π.χ., ο Θουκυδίδης για τον στρατό: «Διεβίβαζον ες την νήσον τους οπλίτας». Τον «διαβίβαζε» λοιπόν τον μακαρίτη ο παπάς, ή, με απλοποίηση του ρηματικού τύπου (συχνό φαινόμενο στην ελληνική), τον «διάβαζε».

Έτσι προέκυψε η έννοια της λέξης διαβάζω όπως την ξέρουμε σήμερα, και εξ όλων αυτών βέβαια γεννήθηκε και η γνωστή έκφραση, «Πήγε αδιάβαστος».

Στο μεταξύ, όχι μόνο άλλαξε η έννοια της λέξης με τα χρόνια και έγινε αυτό που όλοι ξέρουμε σήμερα, αλλά συνέβη και το άλλο θαυμαστό: αντί να εξακολουθεί να σημαίνει κάτι θανατερό, κάτι πένθιμο, κάτι αντίθετο με τη ζωή, το «διαβάζω» κατέληξε να σημαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ τη ζωή την ίδια, όπως αυτή άλλαξε όταν «ενηλικιώθηκε» με το πέρασμα του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή την εποχή της τυπογραφίας — δηλαδή την εποχή που το διάβασμα, τα βιβλία, η γνώση, η πληροφόρηση, οι επιστήμες και η αισθητική-διανοητική-ψυχική απόλαυση που αντλεί κανείς από τη λογοτεχνία, έγιναν κτήμα όλου του κόσμου, και όχι κάποιου ιερατείου ή των ολίγων.

Ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω αυτό: αν ζούμε σε μία ορισμένη εποχή, αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο η Εποχή της Τυπογραφίας. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, εννοώ τη λέξη με την ευρύτερη δυνατή έννοια, προφανώς εντάσσοντας μέσα της τον «περισσότερο» όγκο γραπτού λόγου εδώ και πολλά χρόνια, που δεν είναι παρά ψηφιακός. (Γιατί είναι το ίδιο πράγμα με τον «τυπωμένο» λόγο). Μόνο τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες παρήχθησαν τόσα κείμενα όσα σε όλη την υπόλοιπη ιστορία της ανθρωπότητας επί 1010. Και μόνο φέτος θα παραχθούν όσα τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες.

Ενώ, όπως προείπαμε, εδώ μιλάμε για κάθε είδος έντυπου ή ψηφιακού λόγου, το ίδιο ισχύει, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και για τα βιβλία. Φέτος, θα εκδοθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μερικά εκατομμύρια βιβλία σε όλο τον κόσμο. Τα πιο πολλά από αυτά, σε ψηφιακή, ηλεκτρονική μορφή: σαν e-books ή digital books: μία μεγάλη κατάκτηση, και αυτή, της ανθρωπότητας.

Το διάβασμα δεν σημαίνει πια θάνατος, και τρομάζει (και νικά) εκείνους που πρέπει να τρομάξει.

_______________________

~ Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Πηγή: liberal.gr