ΟΡΕΙΝΟΣ

Το ξέρω πως θα ’ρθει ένας καιρός, που οι άνθρωποι θα θαυμάζουν, ο ένας τον άλλον, όπου καθένας τους θα λάμπει σαν αστέρι στα μάτια του άλλου, όπου όλοι θ’ ακούνε το διπλανό τους σα να ’τανε μουσική η φωνή του.

Θα υπάρχουν άνθρωποι ελεύθεροι στη γη, όλοι θα ’χουν ανοιχτή καρδιά, εξαγνισμένοι από κάθε απληστία και φθόνο.

Και τότε η ζωή δε θα ’ναι πια η ζωή, μα ένας ύμνος στον άνθρωπο, η μορφή του θα πάει ψηλά, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν όλα τα ύψη!

Θα ζούνε τότε μες στην ελευθερία και στην ισότητα, θα ζούνε για την ομορφιά.

Τότε οι καλύτεροι θα ’ναι εκείνοι που θα μπορούν ν’ αγκαλιάσουν περισσότερο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους, εκείνοι που θα τον αγαπήσουν πιο βαθιά, εκείνοι πού θα ’ναι οι πιο ελεύθεροι… γιατί μέσα σ’ εκείνους θα υπάρχει η περισσότερη ομορφιά! 

Σώπασε στάθηκε ορθός, κ’ εξακολούθησε με μια φωνή όπου αντιλαλούσε όλη η δύναμή του:

Στο όνομα αυτής της ζωής, είμαι έτοιμος για όλα… θα ξεριζώσω την καρδιά μου, αν χρειάζεται, και θα την ποδοπατήσω χάμω εγώ ο ίδιος.

Τότε η ζωή θα ’ναι μεγάλη και μεγάλοι θα ’ναι εκείνοι που θα τη ζούνε!…

Μαξίμ Γκόρκι “Η μάνα”, μετάφραση Μέλπως Αξιώτη, εκδόσεις Θεμέλιο, 1966

Στην περιοχή της Ζίτσας υπάρχει παλιά παράδοση οίνων χωρικής οινοποίησης με αφρισμό που οφείλεται στη διακοπή της ζύμωσης λόγω χαμηλών θερμοκρασιών (ενίοτε έως -10°C) και τον εγκλωβισμό του διοξειδίου του άνθρακα στο μπουκάλι, έως την άνοιξη που ξεκινά πάλι η ζύμωση (η δεύτερη ζύμωση) που μετατρέπει το ήσυχο κρασί σε αφρώδες ή ημιαφρώδες.

Η παράδοση της Ζίτσας μιλά κυρίως για ροζέ κρασιά με αφρισμό, γιατί η οινοποίηση της ντεμπίνας γινόταν μαζί με σταφύλια από τις ερυθρές ποικιλίες βλάχικο και μπεκιάρι.

Όταν το 1972 θεσμοθετήθηκε η αμπελουργική ζώνη των οίνων ΠΟΠ (ΟΠΑΠ) Ζίτσα, παραδόξως αυτή περιελάμβανε μόνον τους λευκούς οίνους.

Φωτό από ”Ζιτσαίων Αναδρομές”

Ένας κεραυνός παράξενος και μυστηριώδης έπεσε στο Μαντ της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1925.

Μετά από μια άγρια κακοκαιρία, συνοδευόμενη από σφοδρή θύελλα και συνεχές σφυροκόπημα ηλεκτρικών εκκενώσεων, ένας σφαιρικός κεραυνός εισέβαλε μέσα στην αγροτική κατοικία ενός χωρικού, ονόματι Ρου.

Ο πρωτοφανής αυτός σφαιρικός κεραυνός εισήλθε από την καπνοδόχο και έφτασε στην κουζίνα του σπιτιού, περνώντας πάνω από το κεφάλι του αγρότη, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή βλάβη. Δυστυχώς, σκότωσε τον σκύλο της οικογένειας, ο οποίος βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο.

Κατόπιν ο μυστηριώδης αυτός κεραυνός, με τη μορφή μιας υπέρλαμπρης σφαίρας, διήλθε πάνω από το τραπέζι, όπου έτρωγαν πέντε μέλη της οικογένειας, τα οποία έμειναν τελικά άθικτα, αλλά αποσβολωμένα. Εν τούτοις, διέλυσε όλα τα πιάτα και τα ποτήρια, μετέτρεψε σε μαύρη στάχτη τον αποθηκευμένο σίτο και στη συνέχεια, εξαφανίστηκε στο υπόγειο του σπιτιού.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ”, στις 24/06/1925…

Χιλιάδες άνθρωποι μέσα στους αιώνες έχουν αναφερθεί σε ιστορίες για μυστηριώδεις σφαίρες φωτός που λάμπουν κατά τη διάρκεια των καταιγίδων.

Υπάρχουν περιγραφές ότι οι σφαιρικοί κεραυνοί έκαψαν αχυρώνες και έλιωσαν σύρματα όπως και ότι τον είδαν να πέφτει σε μια λίμνη νερού και να συνοδεύεται από ένα θόρυβο ανάλογο με αυτόν που ακούγεται όταν βυθίζεται ένα καυτό σιδερένιο αντικείμενο σε νερό. Επίσης έχει αναφερθεί μια χαρακτηριστική άσχημη μυρωδιά να συνοδεύει το σφαιρικό κεραυνό, σαν τη μυρωδιά του όζοντος, του καιγόμενου θείου ή του νιτρικού οξέος.

Σε μια άλλη περίπτωση η φωτεινή αυτή σφαίρα άφησε μια τρύπα σε μέγεθος μιας μπάλας στη πόρτα όταν μπήκε σε ένα σπίτι στο Όρεγκον. Αφού κινήθηκε ως το υπόγειο κατέστρεψε ένα παλιό στεγνωτήριο.

Ο σφαιρικός κεραυνός μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε χρώμα, αλλά είναι συνήθως λευκός ή κίτρινος κι έχει μια φωτεινότητα συγκρίσιμη με αυτήν ενός λαμπτήρα 100 βάτ. Μπορεί να φανεί καθαρά στο φως της ημέρας ενώ κινείται συνήθως οριζόντια με μια ταχύτητα μερικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Αλλά δεν ανέρχονται, όπως θα συνέβαινε αν ήταν σφαίρες θερμού αέρα σε ατμοσφαιρική πίεση και υπό την επίδραση μόνο της βαρύτητας. Πολλές αναφορές ακόμα τους περιγράφουν να περιστρέφονται κατά την κίνηση τους ή ακόμη και να αναπηδούν σε στερεά σώματα, όπως πολλές φορές το έδαφος.

Αλλά, πολλοί επιστήμονες επιχείρησαν να αναπαράγουν το φαινόμενο αυτό και στο εργαστήριο. Έτσι, ασχολήθηκαν με αυτό το φαινόμενο οι Νικολά Τέσλα, Σαμ Μπάρος, Γιοσιχίκο Οτσούκι και πολλοί άλλοι.

Την συνάντηση συντόνισε ο δήμαρχος Β Περγάλιας.

Έντονες είναι οι αντιδράσεις των κατοίκων των Σκούρτων και των υπολοίπων χωριών των δερβενοχωρίων για το νέο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται στο βουνό Ροκάνι δυτικά των Σκούρτων. Το βουνό πραγματικά σφάζεται για να τοποθετηθούν νέες ανεμογεννήτριες σε ένα τόπο που προ πολλού έχει κορεστεί με την άναρχη εγκατάσταση αιολικών πάρκων.

Αύριο το πρωί στις 7 οι κάτοικοι με επικεφαλής τον δήμαρχο και τους αντιδημάρχους θα διαμαρτυρηθούν στον τόπο της καταστροφής …

Να είμαστε όλοι εκεί!

«Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα οι θεοί υφαίνουν τη ζωή μας. Εκείνα που ήταν να γίνουν δεν έγιναν ποτέ και αυτά που γίνονται δεν ήταν για να γίνουν. Σιωπή…».

– Ποια μάνα σκοτώνει τα παιδιά της; Οσο κι αν το λέγαμε, όσο κι αν βλέπαμε τη Νικολούλη στα «κόκκινα», όσο κι αν όλο γι’ αυτό μιλούσαμε, η ώρα της τεκμηριωμένης από τις Αρχές υπόθεσης δεν μπορεί παρά να σοκάρει. Η Μήδεια της Πάτρας έρχεται 2.500 χρόνια μετά να επιβεβαιώσει μια άλλη Μήδεια -αυτήν του Ευριπίδη-, που μόνο στο θέατρο τη βλέπαμε. Ομως, η ζωή είναι αυτή που γράφει τα πιο τρομερά σενάρια…

Από τα παραπολιτικά /Ντέπυ Γκολεμά

Αναμφισβήτητα, δεν έχει υπάρξει καλύτερη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία για να είσαι γέρος. Έχει γίνει αναδιαπραγμάτευση στα όρια εξουσίας ανάμεσα στις γενιές, και όχι πάντα με τον τρόπο που ενίοτε νομίζουμε. Οι ηλικιωμένοι δεν έχασαν κοινωνικό στάτους και έλεγχο, αλλά μάλλον τα μοιράζονται. Ο εκσυγχρονισμός δεν υποβίβασε τους ηλικιωμένους. Υποβίβασε την οικογένεια. Πρόσφερε στους ανθρώπους —στους νέους και στους γέρους— έναν τρόπο ζωής με περισσότερη ελευθερία και περισσότερο έλεγχο, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας να μην είναι πια τόσο δεσμευμένη η μία γενιά από την άλλη. Μπορεί να έχει χαθεί η εξιδανίκευση των ηλικιωμένων και ο σεβασμός προς αυτούς, αλλά όχι επειδή αντικαταστάθηκε από την εξιδανίκευση των νέων. Έχει αντικατασταθεί από την εξιδανίκευση του ανεξάρτητου εαυτού.

Μόνο που αυτός ο τρόπος ζωής παρουσιάζει ένα πρόβλημα. 0 μεγάλος σεβασμός που τρέφουμε για την ανεξαρτησία δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη την πραγματικότητα του τι συμβαίνει στη ζωή: αργά ή γρήγορα, η ανεξαρτησία γίνεται αδύνατη. Κάποια στιγμή παθαίνουμε σοβαρές αρρώστιες ή αναπηρίες. Είναι τόσο αναπόφευκτο όσο κι η δύση του ήλιου. Και τότε ανακύπτει ένα νέο ερώτημα: αν ζούμε για να είμαστε ανεξάρτητοι, τι κάνουμε όταν δεν μπορούμε πια να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας;

Atul Gawande – Εμείς οι θνητοί, τα όρια της ιατρικής και τι έχει πράγματι σημασία όταν το τέλος πλησιάζει. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Το Κολλέγιο Πυροσβεστικής Υπηρεσίας είναι υπεύθυνο για την παροχή μαθημάτων ηγεσίας, διαχείρισης και προηγμένης επιχειρησιακής εκπαίδευσης για ανώτερους πυροσβέστες από το Ηνωμένο Βασίλειο και ξένες πυροσβεστικές αρχές. Βρίσκεται στο Moreton-in-Marsh στο Gloucestershire , Αγγλία .

Εδώ βρίσκεται και εκπαιδεύεται και ο δικός μας ο Αλέξανδρος!