ΟΡΕΙΝΟΣ

Η πίστη θεραπεύει.

Ναι, αλλά τι:

Του π. Βασιλείου Θερμού

Κάθε φορά που κάποια θαύματα, αληθινά ή ψεύτικα, βλέπουν το φως της δημοσιότητας, τα αντανακλαστικά της κοινωνίας αρχίζουν τους γνωστούς αυτοματισμούς. Μιας κοινωνίας που βρίσκεται «στην τσίτα» ως προς τα τρέχοντα και εμφανίζεται αφάνταστα νωθρή όταν καλείται να αμφισβητήσει τα στερεότυπα της.

Και ποιοι είναι οι αυτοματισμοί και τα στερεότυπα, τουλάχιστον όπως εκφράζονται από τα Μ.Μ.Ε.; «Εμπόριο Ελπίδας, αίσχος», «επιστροφή στο Μεσαίωνα», «σκοταδισμός» και τα συναφή. Ας μην ξεγελιόμαστε επειδή εδώ οι κατηγορίες ευσταθούν, διότι την ίδια αντίδραση έχουν και στα αληθινά θαύματα!

Και από την άλλη πλευρά; Μαγική θρησκευτικότητα κατά την οποία το θαύμα α) εκβιάζεται, ενώ ο Θεός μας παραμένει ελεύθερος, β) στοχεύει σε θεαματικές θεραπείες επειδή αυτές «αποστομώνουν» δηλαδή διεκδικούν αντικειμενικότητα, γ) συρρικνώνει τον άνθρωπο σε «καταναλωτή» του Θεού αντί για συνεργάτη του, ένα επίπεδο στο οποίο ο ίδιος ο Θεός μάς ανύψωσε.

Έπρεπε να έχει σταματήσει εξαρχής αυτό το σίριαλ με τον επαγγελματία θεραπευτή και τους σελέμπριτι. Και μόνο τα βίντεο να δει κανείς αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μία κακόγουστη μίμηση των δήθεν χαρισματικών faith healers της Αμερικής. Kαι επειδή δεν το μάζεψε η Εκκλησία έγκαιρα, πριν γίνει πασίγνωστο, ο περιορισμός του τώρα θα είχε και αντιστάσεις και παρενέργειες.

Θα είμαι ειλικρινής: βαρέθηκα να βλέπω το ίδιο έργο. Θυμώνω και με τους πιστούς και με τους ορθολογιστές.

Οι πρώτοι συχνά αποδεικνύονται υλιστές, αφού νοιάζονται περισσότερο για τις θεραπείες του σώματος από την ίαση του τρόπου με τον οποίον ζούμε. Η αληθινή μετάνοια και αγιότητα είναι μεγαλύτερο θαύμα από το να περπατήσει ένας παράλυτος. 

Οι δεύτεροι συνήθως είναι καταπιεστές, δηλαδή απαιτούν μία θρησκεία χωρίς το υπερφυσικό. Ονομάζοντας Μεσαίωνα και σκοταδισμό καθετί το οποίο ξεπέρνα την επιστημονική κατανόηση, ουσιαστικά απαιτούν από την Εκκλησία να έχει σκοπό απλώς τη βελτίωση της συμπεριφοράς μας. Α, και την εξασφάλιση μιας ψυχικής ηρεμίας…

Για τους ορθολογιστές κάθε συζήτηση για υπερφυσικό είναι σκοταδισμός. Με άλλα λόγια, επιδιώκουν έναν Χριστιανισμό «εξημερωμένο» και ευθυγραμμισμένο σύμφωνα με τα δικά τους αυτονόητα. 

Όμως οι αληθινοί πιστοί έχουν επίγνωση ότι ζουν συνεχώς μέσα σε θαύματα. Η προσωπική σχέση με τον Χριστό είναι το σημαντικότερο από αυτά.

Σωστά πολλοί βλέπουν το θαύμα ως το έκτακτο ασυνήθιστο γεγονός που φέρνει μαζί της η πίστη. Και αν δεν υπάρχει το υπερφυσικό, αν ο Θεός δεν έχει την ικανότητα να καταργεί τους φυσικούς νόμους, τότε τι είναι η πίστη;Αυθυποβολή; Αλλά τότε ελάχιστα διαφέρει από την θεραπεία που φέρνει το πλασέμπο δηλαδή το εικονικό φάρμακο. 

Στα Ευαγγέλια τα θαύματα ονομάζονται σημεία, δηλαδή σημάδια. Τίνος; Της ερχόμενης Βασιλείας του Χριστού. Γι’ αυτό και η προσοχή πρέπει να στραφεί εκεί που δείχνουν. Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, είναι αυτονόητο να κοιτάς το δάχτυλο.

Καλό πράγμα η θεραπεία μας. Αλλά μόνο εάν το θαύμα προκαλέσει μετάνοια εκπληρώνει πραγματικά την αποστολή του.

Ίσως τα παραπάνω φαίνονται κάπως απόμακρα σε κάποιον που ποθεί ένα θαύμα στη ζωή του. Πολλοί είναι εκείνοι που διαμαρτύρονται λέγοντας «αν μου γινόταν το θαύμα που ζητούσα, θα με έφερνε πιο κοντά στον Θεό».

Αμφιβάλλω. Ο Ελύτης έγραψε: «Κανείς δεν παίρνει τα δωρεάν». Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς, μετά τον αρχικό συγκλονισμό της θαυματουργικής θεραπείας μας, θα συνεχίζαμε τη ζωή μας όπως πριν, παραδομένοι στις ίδιες προβληματικές μας συνήθειες.

Αν δεν μπορούμε να δούμε την αποκάλυψη του Θεού μέσα στον πόνο, ούτε και στην κατάργησή του θα τη νιώσουμε. Αν μπορούμε να διακρίνουμε τον Θεό και μέσα στον πόνο, τότε το θαύμα ήδη έγινε. Είναι η απέκδυση του κελύφους της σκληρότητας και της ραθυμίας μας προκειμένου να φτάσει μέχρι εμάς η ιλαρότητα των ακτίνων του Θεού.

Πηγή: Τα Νέα

π. Βασίλειος Θερμός
Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων.
Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών.
Καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Όλο και συχνότερα, πολιτικοί γίνονται άνθρωποι με νοοτροπία και κατάρτιση υπαλλήλου, άνθρωποι όχι απλώς ετερόφωτοι ή μέτριοι, αλλά αστοιχείωτοι, σε κάθε περίπτωση ανεπαρκείς. Είτε είναι γόνοι πολιτικών δυναστειών, είτε επαγγελματικά κομματικά στελέχη, είτε τεχνοκράτες ή αστεράκια απλανή ή διάττοντα της σόου μπίζνες – αδιάφορο. Σημασία έχει να μην έχουν γνώμη, σκέψη, παρουσία δική τους. Τα ιδιωτικά συμφέροντα τους προωθούν και εκείνοι τους προσφέρουν πειθαρχικά τις υπηρεσίες τους.

Φυσικά, τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να επιφέρουν καμιά ουσιώδη μεταβολή στα πράγματα, απλώς ακολουθούν την πεπατημένη. Αντιγράφουν το εγχειρίδιο, εκφωνούν τους ίδιους λόγους, φωτογραφίζονται με το ίδιο χαμόγελο. Όπερ και το ζητούμενο… Αρκεί να δει κανείς το πολιτικό προσωπικό των Βρυξελλών για να πάρει μια ιδέα. Ή τα υπουργικά έδρανα μιας όποιας ευρωχώρας.

Κωστας Κουτσουρέλης

Ο Ηλίας κτυπά την καμπάνα στον Άγιο Βασίλειο στον Κόκκινο Δωρίδας



Σήμερα γιορτάζει ο δισυπόστατος Ναΐσκος στη θέση Τσούμα Πούσι στο Τσιγκουρατι. Ο ναΐσκος είναι αφιερωμένος στην υπεραγία Θεοτόκο (Ζωοδόχος Πηγή) και στην οσιομάρτυρα ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ την Ρωμαία.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ η Ρωμαία: Οσιομάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη της οποίας τιμάται κάθε χρόνο στις 29 Οκτωβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσες φέρουν το όνομα Αναστασία.

Η Αναστασία καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ρώμης και σε ηλικία 20 ετών εγκατέλειψε τα εγκόσμια και εκάρη μοναχή, παρά την αντίδραση της οικογένειάς της. Μαρτύρησε είτε κατά τους διωγμούς του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Δεκίου (249-251) ή του Βαλεριανού (253-260).

1993;

(Από αριστερά: Μπερτσιάς, Αλεξανδράτος, Δημαράς, Γεωργιάδης, Καλτσάς, Παπασπύρου, Σταυρίδης, Χολέβας, Θωμόπουλος, Παλούμπης. Καθιστοί: Ψαρράς, Τσαμπούκος)

Γιγάντιο σφουγγάρι του βαρελιού / Φωτογραφία: Wikimedia commons

   

Η μακροζωία στον θαυμαστό κόσμο της φύσης δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Υπάρχουν πλάσματα στη Γη που θα μπορούσε κάποιος να τα περιγράψει ως «αθάνατα»

Ενώ μερικοί άνθρωποι ζουν έως και έναν αιώνα ή μερικές φορές και περισσότερο, το μέσο προσδόκιμο ζωής μας είναι περίπου 70-80 χρόνια. Και ενώ ως άνθρωποι δεν θα πλησιάσουμε καν στην αιώνια ζωή, υπάρχουν πλάσματα στη φύση που έχουν αγγίξει το όριο της αθανασίας, όπως αυτά που περιγράφονται παρακάτω:

Wikimedia commons

Γιγάντιο σφουγγάρι του βαρελιού ηλικίας 2.300 ετών

Το γιγάντιο σφουγγάρι του βαρελιού, που μερικές φορές αποκαλείται “Redwood of the Reef” λόγω του μεγέθους και της μεγάλης διάρκειας ζωής του, μπορεί να ζήσει για αιώνες. Μια ανεξάρτητη μελέτη από το 2008, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Marine Biology, εξέτασε πολλά δείγματα που αναπτύσσονταν στο Florida Keys και διαπίστωσε ότι το παλαιότερο ζωντανό σφουγγάρι του βαρελιού είναι άνω των 2.300 ετών.

Wikimedia commons

Το κυπαρίσσι του Abarkuh ηλικίας 5.000 ετών

Ένα μεμονωμένο φυτικό δείγμα ενός περσικού κυπαρισσιού που βρέθηκε στο Ιράν και που ονομάζεται και Zoroastrian Sarv θεωρείται ένα από τα γηραιότερα ζωντανά δέντρα στον κόσμο, με εκτιμώμενη ηλικία έως και 5.000 ετών. Αυτή η μακροζωία αποδίδεται στις φυσικές συνθήκες που επιτρέπουν την ευημερία. Το δέντρο έχει ύψος 82 πόδια και περίμετρο περίπου 40 πόδια. Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, αυτό το δέντρο φυτεύτηκε από τον ίδιο τον Ζαρατούστρα, τον Ιρανό προφήτη που θεμελίωσε τον Ζωροαστρισμό..

Wikimedia commons

Humongous fungus ηλικίας 8.650 ετών

Αυτή η αποικία μυκήτων υπολογίζεται ότι είναι 8.650 ετών, ανήκει στο είδος Armillaria ostoyae, που ανακαλύφθηκε το 1998 και έχει το παρατσούκλι Humongous fungus χάρη στο μέγεθός της. Εκτείνεται σε περισσότερα από 2.300 στρέμματα, κατέχοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για τον μεγαλύτερο οργανισμό εν ζωή στη γη. Αυτός ο γίγαντας βρίσκεται στο έδαφος των Blue Mountains του Όρεγκον, όπου αναπτύχθηκε χάρη σε έναν πολύ ενδιαφέρον μηχανισμό επιβίωσης. Μπορεί να επεκτείνει τις βιολογικές του δομές για να γεφυρώσει τα κενά μεταξύ των πηγών τροφής, επιτρέποντάς του ουσιαστικά να μην λιμοκτονήσει ποτέ.

Wikimedia commons

Pando ηλικίας 14.000 ετών

Η γιγάντια αποικία με τις λεύκες που κρέμονται βρίσκεται στο Εθνικό Δρυμό Fishlake στη νότια κεντρική Γιούτα. Αυτή η αποικία, που ονομάζεται Pando, ή The Trembling Giant, καταλαμβάνει 108 στρέμματα και όλα τα δέντρα μοιράζονται το ίδιο ριζικό σύστημα. Υπολογίζεται ότι είναι περίπου 14.000 ετών και κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ ως ο βαρύτερος οργανισμός στη γη, ζυγίζοντας σχεδόν 6.000 μετρικούς τόνους. Η αποικία έχει πάνω από 40.000 μίσχους-ο καθένας είναι ένα δέντρο.

Wikimedia commons

King’s Holly ηλικίας 43.000 ετών

Υπάρχει μόνο ένα σύμπλεγμα αυτού του αρχαίου φυτού στη γη. Ανακαλύφθηκε από έναν εξερευνητή της Τασμανίας το 1937 και διατήρησε τον τίτλο του γηραιότερου ζωντανού οργανισμού στη γη για μερικά χρόνια έως ότου Αυστραλοί επιστήμονες προσδιόρισαν την ηλικία του επόμενου οργανισμού στη λίστα. Αυτό το φυτό, γνωστό και ως Lomatia tasmanica, πιστεύεται ότι είναι 43.000 ετών. Έχουν γίνει προσπάθειες φύτευσής του για να διατηρηθεί, αλλά επειδή δεν καρποφορεί, δεν υπάρχουν σπόροι.

Wikimedia commons

Posidonia oceanica ηλικίας 200.000 ετών

Πρόκειται για ένα είδος θαλάσσιου χόρτου που προέρχεται από τη Μεσόγειο. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο κομμάτι με περίπου 40 λιβάδια που εκτείνονται από τις ακτές της Ίμπιζα και της Ισπανίας μέχρι την Κύπρο και έχει μήκος πάνω από 2.000 μίλια! Όπως τα περισσότερα φύκια, η ποσειδωνία αναπαράγεται μέσω κλωνοποίησης, καταλαμβάνοντας τεράστιες εκτάσεις του βυθού που είναι γενετικά ταυτόσημες και στην ουσία συνιστούν ένα οργανισμό. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει μία ηλικία για την αποικία (καθώς αποτελείται από πολλά μέρη που έχουν προστεθεί), αλλά τα παλαιότερα τμήματα στην αποικία εκτιμάται ότι είναι ηλικίας έως και 200.000 ετών.

Wikimedia commons

Η αθάνατη Ύδρα

Η Ύδρα είναι ένας μικρός οργανισμός του γλυκού νερού που έχει τόσο απίστευτη αναγεννητική ικανότητα που δεν φαίνεται να γερνάει. Όταν ο οργανισμός βιώνει μια έλλειψη πόρων που υποστηρίζουν τη ζωή, μπορεί να επιστρέψει σε μια ανώριμη κατάσταση που του επιτρέπει να παραμείνει αδρανής και να ζει με ελάχιστους πόρους μέχρι να μπορέσει να ωριμάσει ξανά. Οι Ύδρες αναπαράγονται ασεξουαλικά αναπτύσσοντας ένα άκρο που τελικά διαχωρίζεται και εξελίσσεται σε έναν νέο οργανισμό.

Πηγη:Babamail

•Μεγάλη μέρα.Πάντα την 28η Οκτωβρίου θυμάμαι την υπέροχη λακωνική πυκνότητα του «ανακοινωθέντος» του ΓΕΕΘΑ.

Τη φράση που σφραγίζει το εθνικό ιστορικό αποτύπωμα της γενιάς των γονιών μας. Σήμερα θα παρακολουθήσω δύο σημαντικά γεγονότα. Το μεγάλο μου εγγονό Πάνο σε κατάθεση στεφάνου στο ηρώο της Φιλοθέης και το δεύτερο εγγονό μου Μανώλη παρελαύνοντα από το Πεντάγωνο προς την πλατεία Αγίας Σοφίας. Ψάχνομαι πως θα προλάβω και τα δυο. Αλλοιμονο μου αν δεν πάω. Μου το έχουν ζητήσει τόσο εμφατικά και υπερηφάνως που αν δεν το κάνω δε με ξεπλένει ούτε ο Πηνειός.

•Επιτέλους τέλος στις ντροπιαστικές σκηνές στις παρελάσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Τις ποδηγετούμενες από την αναξιότητα όσων δεν έχουν συναίσθηση της μνήμης, της τιμής και των αγώνων που ενώνουν το έθνος μας.

Πάνος Μπιτσαξής

Χρόνια πολλά πατριώτες απανταχού της υφηλίου!!

Η Επέτειος του «ΟΧΙ» μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.^[1] Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, πολλές ελληνικές κοινότητες παγκοσμίως γιορτάζουν την Επέτειο του ΟΧΙ.

Το έμβλημα της 8ης Μεραρχίας Πεζικού, η οποία ήταν η πρώτη που ήρθε αντιμέτωπη με τις εχθρικές δυνάμεις.