Σήμερα το πιο δύσκολο δεν είναι να φτιάξεις καλό κρασί αλλά να παραμείνεις αυθεντικός.
Στεφάν Ντερενονκούρ, ένας άνθρωπος που δεν ακολούθησε καμία «τυπική» διαδρομή αλλά έμαθε το κρασί μέσα από τη ζωή, το χώμα και την εμπειρία.
Από τον γκρίζο, βιομηχανικό βορρά της Γαλλίας μέχρι τον θρυλικό τρύγο του 1982 στο Μπορντό, η πορεία του ξεκινά σχεδόν τυχαία, με ένα σακίδιο και μια κιθάρα. Χωρίς σπουδές Οινολογίας, αλλά με βαθιά παρατήρηση και πάθος, έχτισε μια φιλοσοφία για το κρασί που σήμερα θεωρείται σημείο αναφοράς.
Αν το κρασί μοιάζει ίδιο παντού, η χημεία έχει επέμβει..
Το κρασί γεννιέται στο αμπέλι, όχι στο κελάρι. Το terroir, δηλαδή το έδαφος, το κλίμα, η ενέργεια ενός τόπου είναι η αλήθεια που πρέπει να εκφράζεται όχι να καλύπτεται από τεχνικές ή «στυλ».
Είναι καλύτερα να είσαι αδίστακτος με το παρελθόν
Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στη μνήμη και στην προσκόλληση. Η πρώτη μάς συγκροτεί· η δεύτερη μάς καθηλώνει. Το παρελθόν έχει μια ιδιότυπη δύναμη: δεν αλλάζει, αλλά επιμένει να μας αλλάζει. Και όσο του επιτρέπουμε να λειτουργεί ως δικαστής του παρόντος, τόσο περιορίζει τη δυνατότητά μας να ζήσουμε ελεύθερα.
Να είσαι αδίστακτος με το παρελθόν δεν σημαίνει να το αρνείσαι ή να το διαγράφεις. Σημαίνει να του αφαιρείς την εξουσία. Να το βλέπεις καθαρά, χωρίς εξιδανικεύσεις και χωρίς ενοχές. Να το αντιμετωπίζεις όπως είναι: ένα σύνολο γεγονότων που συνέβησαν —όχι μια φυλακή στην οποία είσαι καταδικασμένος να κατοικείς.
Η νοσταλγία είναι γλυκιά, αλλά ύπουλη. Μεταμορφώνει τις αναμνήσεις σε μύθους και τους μύθους σε προσχήματα ακινησίας. Από την άλλη, οι ενοχές είναι βαριές και αμείλικτες. Σε πείθουν πως ό,τι έγινε, σε καθορίζει αμετάκλητα. Και έτσι, είτε με το μέλι είτε με το δηλητήριο, το παρελθόν καταφέρνει να μας κρατά δέσμιους.
Η αδισταξία λοιπόν, δεν είναι σκληρότητα· είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι η απόφαση να κρατήσεις ό,τι σε δίδαξε και να αφήσεις ό,τι σε βαραίνει. Να αναγνωρίσεις τα λάθη χωρίς να τα λατρεύεις, και τις επιτυχίες χωρίς να τις αναμασάς. Γιατί και τα δύο, αν τα υπερτιμήσεις, σε απομακρύνουν από το παρόν.
Ο άνθρωπος που δεν τολμά να αποκοπεί από το παρελθόν του μοιάζει με καλλιεργητή που δεν κλαδεύει ποτέ το αμπέλι του. Τα παλιά κλήματα, όσο κι αν κάποτε έδωσαν καρπό, αν δεν περιοριστούν, πνίγουν τη νέα βλάστηση. Και τότε η ζωή, αντί να ανανεώνεται, εξαντλείται σε μια ατέρμονη ανακύκλωση.
Η ελευθερία αρχίζει τη στιγμή που παύεις να εξηγείς τον εαυτό σου με βάση το «ήμουν» και αρχίζεις να τον ορίζεις με βάση το «είμαι» και το «μπορώ να γίνω».
“Το παρελθόν είναι δάσκαλος, όχι αφεντικό.”
Η ζωή δεν είναι να αποκτάς, είναι να επιθυμείς
Ζούμε σε μια εποχή που μετρά. Μετρά εισοδήματα, περιουσίες, τίτλους, «επιτυχίες». Μα ό,τι μετριέται, τελικά, τελειώνει. Η απόκτηση έχει όρια· η επιθυμία όχι. Κι όμως, μάθαμε να κυνηγάμε το πεπερασμένο, παραμερίζοντας εκείνο που μας κρατά ζωντανούς.
Η απόκτηση υπόσχεται ασφάλεια. Σου λέει: «Όταν φτάσεις εκεί, θα ησυχάσεις». Μα δεν υπάρχει «εκεί»· υπάρχει μόνο ένα επόμενο «εκεί». Κάθε κατάκτηση κλείνει έναν κύκλο και, μαζί του, ένα μικρό κομμάτι προσμονής. Η επιθυμία, αντίθετα, ανοίγει κύκλους. Δεν σε καθησυχάζει —σε κινεί· δεν σε βολεύει —σε καλεί.
Δεν είναι η επιθυμία το ίδιο με την απληστία. Η απληστία συσσωρεύει· η επιθυμία κατευθύνει. Η πρώτη γεμίζει αποθήκες, η δεύτερη γεμίζει δρόμους. Χωρίς επιθυμία, η ζωή γίνεται απογραφή. Με την επιθυμία, γίνεται πορεία.
Στα νεανικά χρόνια, η επιθυμία μοιάζει με πυρκαγιά: ατίθαση, λαίμαργη, επικίνδυνη. Μεγαλώνοντας, αν δεν σβήσει, γίνεται φωτιά εστίας —ζεσταίνει, φωτίζει, δίνει νόημα. Δεν είναι λιγότερο δυνατή· είναι πιο συνειδητή. Δεν ζητά τα πάντα· ζητά το ουσιώδες.
Η απόκτηση κλείνει τα μάτια στο παρόν: «Όταν αποκτήσω, θα ζήσω». Η επιθυμία τα ανοίγει: «Επειδή επιθυμώ, ζω τώρα». Είναι μια λεπτή αλλά καθοριστική μετατόπιση: Από το «έχω» στο «γίνομαι». Από το «φτάνω» στο «προχωρώ».
Κι αν κάτι αξίζει να κρατήσει κανείς, δεν είναι όσα απέκτησε, αλλά όσα επιθύμησε με αλήθεια. Γιατί εκεί κρύβεται το ίχνος του —όχι στα πράγματα που συσσώρευσε, αλλά στις κατευθύνσεις που διάλεξε.
Τελικά, η ζωή να μην είναι ένας λογαριασμός που ισοσκελίζεται, αλλά ένα αμπέλι που καλλιεργείται. Δεν το ορίζουν τα βαρέλια που γέμισαν, αλλά τα κλήματα που άντεξαν και ξαναβλάστησαν. Κι αυτά τα κρατά όρθια η επιθυμία —εκείνη η κρυφή δύναμη που, κάθε άνοιξη, σε πείθει να ξαναρχίσεις.
Μακιαβέλι για managers: 7 αρχές ηγεσίας
1. Η πραγματικότητα πριν από την πρόθεση
Ο Niccolò Machiavelli δεν ρωτά «τι είναι σωστό;», αλλά «τι λειτουργεί;».
Δηλαδή:
Μη διοικείς με ευχές ή αξιακά slogans. Δες τα δεδομένα, τα κίνητρα, τις αντιστάσεις.
2. Αγάπη ή φόβος;
Κλασική θέση: αν δεν γίνεται και τα δύο, προτίμησε τον φόβο (με όρια).
Δηλαδή:
- Σε περιόδους κρίσης: χρειάζεται σαφήνεια, συνέπεια και πειθαρχία.
- Όχι αυθαιρεσία—ο φόβος χωρίς δικαιοσύνη γίνεται μίσος (και τότε χάνεις το παιχνίδι).
3. Η τύχη ευνοεί τους προετοιμασμένους (fortuna & virtù)
Η τύχη υπάρχει, αλλά κερδίζει όποιος είναι έτοιμος.
Δηλαδή:
Δημιούργησε οργανισμό που αντέχει τα σοκ: ρευστότητα, εναλλακτικά σενάρια, ταχύτητα απόφασης.
4. Μην αναβάλλεις τις δύσκολες αποφάσεις
Ο Μακιαβέλι προτείνει τα «σκληρά μέτρα» να λαμβάνονται νωρίς και καθαρά.
Δηλαδή:
- Κόψε έγκαιρα ζημιογόνες δραστηριότητες
- Μην «σέρνεις» κακές συνεργασίες
Η καθυστέρηση πολλαπλασιάζει το κόστος.
5. Φρόντισε την εικόνα—όχι ως ψέμα, αλλά ως εργαλείο
Ο ηγεμόνας πρέπει να φαίνεται ενάρετος, ακόμη κι όταν πράττει σκληρά.
Δηλαδή :
Η επικοινωνία είναι μέρος της απόφασης.
Αν δεν εξηγήσεις το «γιατί», η σωστή απόφαση θα εκληφθεί ως λάθος.
6. Οι άνθρωποι είναι προβλέψιμα απρόβλεπτοι
Οι άνθρωποι κινούνται από συμφέρον, φόβο, φιλοδοξία.
Δηλαδή:
- Μην βασίζεσαι μόνο στην «καλή πρόθεση»
- Δόμησε κίνητρα και αντικίνητρα (bonus, accountability, έλεγχοι)
7. Η εξουσία χάνεται πιο εύκολα απ’ ό,τι αποκτάται
Ο Μακιαβέλι προειδοποιεί: η αστάθεια είναι ο κανόνας.
Δηλαδή:
- Μη θεωρείς τίποτα δεδομένο (πελάτες, δίκτυο, αγορά)
- Διαρκής επαγρύπνηση και προσαρμογή
καλός ηγέτης
Ο καλός ηγέτης δεν είναι αυτός που είναι πάντα καλός,
αλλά αυτός που ξέρει πότε να μην είναι.
Ο καλός ηγέτης δεν διαλέγει δόγμα. Διαλέγει εργαλεία!
Παίρνει από τον καπιταλισμό τα κίνητρα.
Από τον σοσιαλισμό τη δικαιοσύνη και τη δομή.
Και αποφεύγει τον πειρασμό του ελέγχου που σκοτώνει την πρωτοβουλία.
Τα “νομίσματα” της αγάπης…
Από το αγαπητό Γιώργο Λ. η πιο κάτω ανάρτηση. Χρόνια Πολλά και δημιουργικά Γιώργο!
Είναι ο χρόνος που αφιερώνεις στον άλλο…
Είναι το ενδιαφέρον που δείχνεις για τον άλλο…
Είναι ο σεβασμός με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στον άλλο…
Είναι η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζεις τον άλλο…
Είναι η βοήθεια που δίνεις στον άλλο…
Είναι η αξία που προσθέτεις στον άλλο…
Μιλώντας μεταφορικά, η αγάπη είναι ένα “φυτό πολυετούς καλλιέργειας”…
Απαιτείται χρόνος, παρουσία και φροντίδα για να φυτευτεί, να μεγαλώσει, ν’ ανθίσει και να καρπίσει.
Η αγάπη είναι (επίσης) “αμφίδρομη διαδρομή”…αν θέλουμε να είναι υγιής.
Δεν είναι “απόκτημα” του ενός με “χρέωση” κάποιου άλλου.
Αλλιώς, έρχεται η ώρα που τα “νομίσματα” που δίνει μόνο ο ένας εξαντλούνται…
Και τότε συνειδητοποιεί (ο άλλος) ότι το “το να είναι αξιαγάπητος” (όπως προτρέπει γενικώς και αορίστως ο “Σοφός της Ομάχα”), δεν είναι κεκτημένη προσωπική ιδιότητα.
Η μόνη εξαίρεση (ανεξάντλητων αποθεμάτων αγάπης) που συνάντησα στη ζωή μου είναι η μητρική αγάπη προς το παιδί (αλλά και γι’ αυτή, έχω τη θλιβερή αίσθηση ότι τείνει να περιορίζεται στις μανάδες “παλαιάς κοπής”, που γνωρίσαμε όσοι έχουμε διανύσει τουλάχιστον μισό αιώνα ζωής).
Αγαπάτε λοιπόν, (όσους από τους) αλλήλους (κρίνετε ότι το αξίζουν), διαχειριζόμενοι σωστά τα “νομίσματά” σας…
Γ.Λ.
«Από την εμπειρία δεν γίνεσαι σοφός, αλλά εμπειρογνώμων — στον τρόπο που επιλέγεις να ζεις.»
Και η διαφορά βρίσκεται σε μια λεπτομέρεια:
η εμπειρία καταγράφει· η σοφία ερμηνεύει.
Επίκουρος
Το μακάριο και το άφθαρτο ον (ο Θεός) ούτε το ίδιο έχει έγνοιες, ούτε σε άλλον δημιουργεί. Κατά συνέπεια, ούτε οργίζεται ούτε κάνει χάρες. Διότι αυτά είναι γνωρίσματα αδύναμου όντος.
Επίκουρος, έλληνας φιλόσοφος (341-270)
Γουόρεν Μπάφετ: «Αν δεν σε αγαπά κανείς, έχεις αποτύχει, όσα χρήματα κι αν έχεις»
Ο Γουόρεν Μπάφετ αποδομεί τον παραδοσιακό ορισμό της επιτυχίας, υποστηρίζοντας ότι το πραγματικό μέτρο μιας ζωής δεν είναι ο πλούτος αλλά το πόσοι άνθρωποι σε αγαπούν πραγματικά.
- Ο Warren Buffett ορίζει την επιτυχία όχι με βάση τον πλούτο, αλλά με το πόσοι άνθρωποι σε αγαπούν πραγματικά.
- Η αγάπη και ο σεβασμός δεν αγοράζονται — χτίζονται μέσα από στάση ζωής και συμπεριφορά.
- Ανιδιοτέλεια, ενσυναίσθηση και επαγγελματική επιλογή με βάση το πάθος αποτελούν τα βασικά «εργαλεία» μιας επιτυχημένης ζωής.
Ο Warren Buffett σπάνια κάνει λάθος — ειδικά όταν πρόκειται για επενδύσεις και καινοτομία. Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, ο «Μάντης της Όμαχα» προσφέρει σοφία που ξεπερνά κλάδους, γενιές και πολιτισμούς.
Και αυτή η σοφία, ακόμη κι όταν μοιάζει προφανής (από αυτές τις στιγμές που σκέφτεσαι «θα μπορούσα να το είχα πει κι εγώ»), είναι συνήθως απόλυτα εύστοχη. Όπως αυτή η αιχμηρή διαπίστωση: «Αν φτάσεις στην ηλικία μου και κανείς δεν σε εκτιμά, δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος είναι ο τραπεζικός σου λογαριασμός — η ζωή σου είναι αποτυχία.»
Αυτό είχε μοιραστεί ο Buffett με φοιτητές στο Georgia Tech, όταν τον ρώτησαν πώς ορίζει την επιτυχία. Εξήγησε ότι η επιτυχία δεν αφορά μόνο τον πλούτο, τη δύναμη ή τη φήμη, ούτε τη συσσώρευση υλικών αγαθών πριν από το τέλος της ζωής. Αντίθετα, έδωσε έμφαση στα ουσιαστικά επιτεύγματα και την προσωπική πληρότητα.
Το απόλυτο κριτήριο επιτυχίας
Στην ίδια τοποθέτηση — όπως καταγράφεται στη βιογραφία The Snowball: Warren Buffett and the Business of Life — ο Buffett πρόσθεσε:
«Όταν φτάσεις στην ηλικία μου, θα μετρήσεις την επιτυχία σου με βάση το πόσοι από τους ανθρώπους που θέλεις να σε αγαπούν, σε αγαπούν πραγματικά.»
Και συνέχισε:
«Ξέρω πολλούς ανθρώπους με πολλά χρήματα, που διοργανώνονται τιμητικά δείπνα προς τιμήν τους και δίνουν το όνομά τους σε νοσοκομειακές πτέρυγες. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν τους αγαπά.»
«Αυτό είναι το απόλυτο τεστ για το πώς έχεις ζήσει τη ζωή σου. Το πρόβλημα με την αγάπη είναι ότι δεν μπορείς να την αγοράσεις. Μπορείς να αγοράσεις άλλα πράγματα, αλλά όχι την αγάπη. Ο μόνος τρόπος να την αποκτήσεις είναι να είσαι αξιαγάπητος. Και όσο περισσότερη αγάπη δίνεις, τόσο περισσότερη λαμβάνεις.»
Με άλλα λόγια, το βασικό μάθημα δεν αφορά τα χρήματα, αλλά επικεντρώνεται στο πιο ισχυρό ανθρώπινο συναίσθημα: την αγάπη ως μέτρο ζωής και επιτυχίας.
Πηγή: fortunegrece,com
Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δεν μιλάνε.
Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις.
Οδυσσέας Ελύτης
Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, καταλάβαμε, ότι όλα αυτά που μας έλεγαν για τον σοσιαλισμό ήταν ψέματα και όλα εκείνα που μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια.
Κάτοικος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας