Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο μάνατζερ μπορεί να διαθέτει γνώσεις, εμπειρία, στρατηγική σκέψη και εντυπωσιακό βιογραφικό. Όμως, αν ο χαρακτήρας του είναι ελαττωματικός, όλα τα υπόλοιπα προσόντα ακυρώνονται στην πράξη. Ο κακός χαρακτήρας δεν είναι απλώς μια προσωπική αδυναμία· είναι οργανωτική απειλή.

Η αλαζονεία, η ανασφάλεια, η μικροψυχία ή η έλλειψη ενσυναίσθησης διαβρώνουν καθημερινά το εργασιακό περιβάλλον. Ένας μάνατζερ που φοβάται την κριτική τιμωρεί την ειλικρίνεια. Ένας που ζηλεύει την ικανότητα των άλλων πνίγει το ταλέντο. Ένας που ψεύδεται ή λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά καταστρέφει την εμπιστοσύνη. Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία ομάδα δεν λειτουργεί.

Σταδιακά, οι ικανοί εργαζόμενοι σιωπούν ή αποχωρούν. Οι μέτριοι επιβιώνουν, οι καιροσκόποι ευδοκιμούν και η επιχείρηση γεμίζει φόβο αντί για ιδέες. Η απόδοση πέφτει όχι γιατί λείπουν οι δεξιότητες, αλλά γιατί λείπει το ήθος. Ο κακός χαρακτήρας μετατρέπει τη διοίκηση από μοχλό ανάπτυξης σε μηχανισμό φθοράς.

Τελικά, μια επιχείρηση δεν καταστρέφεται πάντα από λάθος στρατηγική· συχνά καταρρέει από λάθος άνθρωπο στη θέση εξουσίας. Γιατί ο χαρακτήρας του μάνατζερ δεν καθορίζει μόνο το κλίμα — καθορίζει τη μοίρα.

•Έχουν γραφτεί τα πάντα και όλοι το σημείωσαν.Urbi et orbi.( στη πόλη και το κόσμο ) ,για να θυμηθώ τα ξεχασμένα μου λατινικά. Το να συντονίζει και να καθοδηγεί την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Οικονομίας δεν θέλει πολλά λόγια.Ενα μόνο επιφώνημα Ουαου.

Οχι όπως αυτό του 2015 του ,σκιαμαχουντος με τον Τσίπρα ,Γιανη.Ελαφρα διαφορετικό με λίγα «Α» παραπάνω Ουααααου.Δεν αρκεί το ουαου.Και ασφαλώς αυτό το πιστώνεται η κυβέρνηση,όση μικροψυχία και αν εκδηλωθεί στην υπόγεια μουρμούρα.

Μπροστα στον Πιερρακάκη η πρωτοφανής για πρόεδρο του Eurogroup καυτή πατάτα.Το ξεπάγωμα και η κατανομή των δεσμευμένων ρωσικών κεφαλαίων.Πιο δύσκολο δεν γίνεται.Ας τον φωτίσει ο Ύψιστος.Με τις ευχές μας.
•Ο Πιερρακάκης πορεύεται και πολιτεύεται με το δόγμα της ορχήστρας των μικρών πραγμάτων.Οι αλλαγές είναι μάχες μικρών βημάτων και συγκεκριμένων στόχων.Τα μικρά και τα συγκεκριμένα, όταν εντάσσονται ρεαλιστικά σε σχέδιο ,φέρνουν τα μεγάλα που έρχονται σχεδόν ανεπαίσθητα και καθορίζουν τον ρου.Μ αρέσει ιδιαίτερα ο τρόπος που λειτουργεί και ότι το βαθύ ποτάμι δεν βουίζει.
•Τι να κάνουμε συμβαίνουν αυτά.Αν κάτι είναι καλό στη ΝΔ είναι οι πασοκικές μεταγραφές της με scouter τον Μητσοτάκη .Χαρις σε αυτές αντέχει ακόμα.Αλλοιως θα κυβερνούσε μόνο με τους δικούς της αγκαλιά και σε σύμπνοια με τους φραπέδες ,τους νταβατζηδες ,τις μαφίες και τις λερναίες ύδρες.Οχι όλοι μην τους αδικώ αλλά πολλοί αδερφέ μου,πολλοί.Καιροσκοπικες θα μου πείτε οι μεταγραφές.Ναι δεν λέω αλλά ουδείς είναι τέλειος και ουδείς Άσφαλτος έλεγε η αοιδός.

Πάνος Μπιτσαξής

«Το μεγάλο πλήθος έχει μάτια και αυτιά και σχεδόν τίποτε άλλο – αυτό που κυρίως το διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη.»

«Ένας αρκεί στων πολλών την ύπαρξη να δώσει νόημα»

Ο Παλαμάς, με τη διαίσθηση του ποιητή που βλέπει πέρα από το πλήθος, υπενθυμίζει μια αλήθεια παλιά σαν την ανθρώπινη ιστορία: δεν χρειάζεται μια λεγεώνα για να κινηθεί ο κόσμος· συχνά αρκεί ένας. Μια σκέψη, μια ψυχή, μια φωνή που τολμά να διαφοροποιηθεί από τον βόμβο της μάζας.

Στους πολλούς, η ύπαρξη απλώνεται σαν μια πεδιάδα αχανής: καθημερινές πράξεις, επαναλήψεις, συνήθειες που φθείρουν χωρίς να φωτίζουν. Μα έρχεται κάποτε ένας άνθρωπος —οραματιστής, δημιουργός, δάσκαλος, ή και απλώς ένας ταπεινός εργάτης του καλού— και ξαφνικά η πεδιάδα αποκτά ανάγλυφο. Εκεί που υπήρχε μόνο πλήθος, γεννιέται κατεύθυνση. Εκεί που υπήρχε βουή, σχηματίζεται νόημα.

Ο Παλαμάς δεν υμνεί τον «ήρωα» με τη ρομαντική έννοια· υμνεί την εσωτερική πυξίδα που διαθέτουν ορισμένοι άνθρωποι. Αυτοί που μέσα στην ασάφεια βρίσκουν έναν σκοπό. Αυτοί που δεν συμβιβάζονται με τη μετριότητα της πλειονότητας, αλλά στέκουν όρθιοι, θέτοντας τον εαυτό τους ως σημείο αναφοράς.

Η φράση γίνεται έτσι μια υπόμνηση ότι η ιστορία —και η καθημερινή ζωή— προχωρούν από φωτεινές ατομικότητες, όχι από ανώνυμα πλήθη. Κι ακόμη περισσότερο: μας καλεί να αναρωτηθούμε αν μπορούμε κι εμείς, έστω για έναν άνθρωπο, να γίνουμε «ο ένας» που δίνει νόημα, έμπνευση ή κατεύθυνση.

Γιατί στο τέλος, ο κόσμος δεν αλλάζει από τις μάζες· αλλά από εκείνους που έχουν μέσα τους κάτι που αξίζει να ακουστεί. Ένας αρκεί —όταν ξέρει πού πηγαίνει και όταν το φως του αρκεί να το δει κι άλλος ένας!

Όπως ειπώθηκε από τον ίδιο από το βήμα της Βουλής

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, σε μια ομιλία του, από το βήμα της Βουλής, αναφέρθηκε στην ακόλουθη προσωπική ιστορία του:

Πολύ σύντομα, η ιστορία αυτή, είναι η ιστορία που αφορά τον καθένα και την καθεμιά σας λίγο πολύ, το έχουμε βιώσει όλοι.

Όταν συνέχισα,  τις σπουδές μου μετά το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, στην Αμερική, ένας συγγενής μου, μου είχε δώσει μία φωτογραφία.

Και στη φωτογραφία αυτή ήταν ο συνονόματος παππούς μου με τα αδέρφια του, στην Αρεόπολη, το 1934.

Και ήταν τέσσερα ξυπόλητα παιδιά.

Και προσπαθούσε χοντρικά να μου πει το πρόσωπο που μου έδωσε, συγκινησιακά φορτισμένα, μου είπε και να το ανοίξω στο αεροπλάνο, δες το άλμα που κάνει η κάθε οικογένεια στην Ελλάδα, πώς από τον ξυπόλητο παππού σου στην Αρεόπολη, εσύ πας να σπουδάσεις σε μία άλλη ήπειρο, εμείς δεν είχαμε καν επισκεφθεί την Αμερική οικογενειακώς, και σκεφτόμουν αυτό το πράγμα.

Και δεν σας κρύβω, με συγκινούσε.

Και έτυχε να αναφέρω λοιπόν, ότι δείτε πόσο μεγάλη απόσταση έχει καλύψει αυτή η χώρα, ας πούμε, μετά τον πόλεμο, τα εγγόνια των ξυπόλητων παππούδων να μπορούν να πάνε και να συνεχίσουν οπουδήποτε θέλουν, είτε σπουδές είτε δουλειά, είτε  ο,τιδήποτε.

Αυτή είναι μία συνθήκη που αφορά τον καθέναν και την καθεμία σ’ αυτήν την αίθουσα, αυτό το μοιραζόμαστε.

Είναι η κοινωνική κινητικότητα η οποία παρήχθη κυρίως από την εκπαίδευση.

Είναι ο μηχανισμός, μέσω του οποίου η κάθε οικογένεια πέτυχε κάτι καλύτερο για τον εαυτό της.

Το θέμα είναι ότι ο τρόπος που αυτό εξελίσσεται μέσα στο χρόνο είναι οφείλει να αλλάζει.

Στη γενιά των γονιών μου αρκούσε το ένα πτυχίο.

Όταν εγώ μπήκα στο πανεπιστήμιο ήταν το ένα μεταπτυχιακό.

Τα παιδιά μου, τα παιδιά μας, θα είναι σε αυτόν τον κόσμο ή σε ένα κόσμο που θα πρέπει συνεχώς να εξελίσσονται, να κάνουν πολλές καριέρες, άλλα πράγματα;

Οι στόχοι είναι ίδιοι, τα μέσα αλλάζουν! Και έτσι, μαζί τους, πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς.

Δεν υπήρχε περίπτωση να ήμουν σε αυτό το βήμα (της Βουλής) αν δεν φανταζόμουν τους ανθρώπους σ’ αυτή τη φωτογραφία σήμερα, από κει που είναι, να χαμογελάνε. 

Υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη ειρωνεία στη φράση του Σαίξπηρ: η σοφία, αυτό το πολυτιμότερο απόκτημα της ζωής, έρχεται συχνά αργά· τόσο αργά, που ο άνθρωπος έχει ήδη πληρώσει το τίμημά της με λάθη, απώλειες και χρόνους που δεν επιστρέφουν.

Ο Σαίξπηρ βλέπει καθαρά μια διαχρονική αλήθεια: η σοφία δεν είναι φυσικό επακόλουθο των χρόνων, αλλά των συνειδητοποιήσεων. Τα χρόνια προσθέτουν εμπειρίες, αλλά μόνο ο στοχασμός τις μετατρέπει σε γνώση· μόνο η αυτογνωσία τις μετατρέπει σε σοφία.

Κι όμως, οι περισσότεροι φτάνουμε στη μέση ή και στο τέλος της διαδρομής για να καταλάβουμε όσα θα μας προστάτευαν στην αρχή της. Μαθαίνουμε να διακρίνουμε τους ανθρώπους όταν έχουμε ήδη εμπιστευτεί τους λάθος. Μαθαίνουμε την αξία του χρόνου όταν έχουν ήδη χαθεί χρόνια. Μαθαίνουμε την ουσία της αγάπης όταν έχουν ήδη σωπάσει στόματα που αγαπήσαμε.

Η φράση δεν είναι μομφή· είναι πρόσκληση.

Μας καλεί να βιαστούμε να μάθουμε, να μην αναβάλουμε την εσωτερική μας καλλιέργεια για «αργότερα». Η σοφία δεν είναι υπόθεση ηλικίας αλλά προσοχής· δεν είναι προνόμιο των γερόντων, αλλά των αφυπνισμένων.

Στον πυρήνα της, η σαιξπηρική ρήση μας υπενθυμίζει ότι η ζωή μάς προσφέρει μαθήματα καθημερινά. Το ερώτημα είναι αν θα τα ακούσουμε εγκαίρως ή αν θα χρειαστεί να γερνάμε για να καταλαβαίνουμε.

Ίσως, λοιπόν, το αληθινό ζητούμενο να είναι αυτό:

να γίνουμε σοφοί πριν το απαιτήσει η ηλικία μας·

να ωριμάσουμε πριν το επιβάλει ο χρόνος·

να μάθουμε πριν πονέσουμε.