Συντάκτης: Kostas Bertsias

«Όσον αφορά τη γενική εικόνα, να μη χαθεί ο κόσμος μας. Ειδικότερα, ως προς το άτομο, κρίνω ως κομβικό σημείο την ένταξη του ανθρώπου σε ένα φιλικό περιβάλλον στα πρότυπα αυτού που έλεγε ο Εμπεδοκλής. Εστίαζε στη φιλότητα ως πρωταρχικό στοιχείο κοσμογονίας και την προσδιόριζε μέσω της φιλίας αλλά και την επίτευξη μιας ενορχηστρωμένης εσωτερικής αρμονίας ανάμεσα στην ενότητα και στη διάσπαση, στη ζωή και στη φθορά»

Λεωνιδας Εμπειρίκος*

*Λεωνίδας Εμπειρίκος είναι ιστορικός και γιος του σπουδαίου ποιητή, πεζογράφου και ψυχαναλυτή Ανδρέα Εμπειρίκου.

Η λογοτεχνία είναι ο τρόπος που οδηγεί διά των λέξεων τον άνθρωπο στο κουκούτσι της ύπαρξης. Θεωρώ την ανάγνωση ψυχική ανάταση και ευφορία.

Η συγγραφή είναι μια λυτρωτική απάντηση στα στενά περάσματα και στα αδιέξοδα του ανθρώπινου βίου. Όποτε το καταφέρνει. Δεν παύει όμως να παραμένει το σωσίβιο στα δικά μου διλήμματα.

Γι’ αυτό και δεν γράφω ποτέ για τους άλλους, ούτε για να εκπληρώσω την υπηρεσία κάποιου σκοπού. Γράφω μόνον όταν μου κάνει κέφι.

Δημήτρης Νόλλας,συγγραφέας

..Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία τού δρυμού.

Κουβεντούλα για τον Λένιν και τον γιο της πλύστρας…..

22 Νοεμβρίου 1967, μεγάλο ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναίκός. Ο Στυλιανός Παττακός ως φρέσκος αντιπρόεδρος της «επαναστατικής» κυβερνήσεως της χούντας παρακολουθεί το ματς από τις εξέδρες.

Ο Παναθηναίκός κερδίζει 1-0 από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου και από φάουλ του Λουκανίδη το οποίο όμως ενώ ήταν έμμεσο, ο παίκτης του Παναθηναικού το εκτέλεσε απευθείας, βάζοντας έτσι το γκολ, και μάλιστα στις καθυστερήσεις. Μετά από αυτό, το παιχνίδι έχει ξεφύγει και το κλάδεμα πάει σύννεφο, με τον Σιδέρη του Ολυμπιακού να πρωταγωνιστεί στους τσαμπουκάδες. Οπότε κάποια στιγμή μπουκάρει μέσα στο γήπεδο ένας αστυνομικός, πλησιάζει τον διαιτητή και κάτι του λέει στο αυτί. Ο ρέφερι δείχνει να τον αγνοεί οπότε πηγαίνει στον Σιδέρη, ο οποίος σταματάει το παιχνίδι και κατευθύνεται στις εξέδρες που είναι ο Παττακός. Ακολουθεί το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πανου Γεραμάνη που ήταν αυτήκοος μάρτυρας (στη στήλη του «Για θυμήσου…», στα «ΝΕΑ» (4/12/2004).

– Παττακός: «Ακου, Σιδέρη. Παίξε πιο ήρεμα, γιατί είσαι πολύ σκληρός».

– Σιδέρης: «Μάλιστα, κύριε υπουργέ. Παίζω δυνατά, όχι σκληρά. Το ποδόσφαιρο είναι δυναμικό άθλημα».

«Ο κ. Παττακός συνέστησε εις μίαν στιγμήν εις τον Σιδέρην να αγωνίζεται πιο ήσυχα», ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ την επόμενη μέρα, ενώ το «Φως των Σπορ», που απηχούσε τις θέσεις του Ολυμπιακού, έγραψε πως «η επέμβασις του κ. Παττακού ήταν ευτύχημα» και ότι «ο κ. υπουργός ομίλησε στοργικά προς τον “ερυθρόλευκον” παίκτην».

Ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει το ματς τελικά αλλά το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς θα το πάρει η ΑΕΚ. Ο Ολυμπιακός θα περιμένει ως το 1973 για να το ξαναπάρει.

Σωτηροπούλος

Από τη σκοπιά της νιότης, η ζωή φαίνεται να εκτείνεται στο άπειρο μέλλον!

Απ’ τη σκοπιά των γηρατειών όμως, φαίνεται ότι δεν είναι παρά ένα σύντομο παρελθόν…

Όπως και να ‘ναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για ‘κείνους που για επτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μία νυχτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ’ την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν. Ευτυχώς που η οίηση και ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό, άρχισε να ξεφουσκώνει σιγά σιγά..

Βασίλης Ραφαηλίδης

Το κενό που άφησε η απομάκρυνσή μου από το αριστερό μου παρελθόν το κάλυψε ο Χριστός και η ορθοδοξία που έχουν τη ρίζα τους από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Αν με ρωτήσει κανείς τι σημαίνει για μένα ο Θεός, η απάντηση είναι: Αυτός που με ξεπερνάει.

Η πίστη έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου. Ζούμε σε εποχές που το Ιερό συγκρούεται με το Μηδέν σε μια αμφίρροπη μάχη, ενώ η κατάργηση του Θεού εξαγγέλλεται εδώ και τρεις αιώνες. Και όλα αυτά, επειδή μεριμνούμε και τυρβάζουμε περί πολλών και ξεχάσαμε το ουσιαστικό Ένα, που είναι η αγάπη. Να δίνεις χωρίς όρους.

Στην προσωπική μου πορεία στάθηκαν πολύ σημαντικά τα ανεξίτηλα βιώματα που με συνοδεύουν, όπως και τα μαθήματα χριστιανικής κατήχησης που μου δόθηκαν στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.

Δημήτρης Νόλλας συγγραφέας

Πηγή: awakengr.com

Στο κυνήγι του χρήματος, της δόξας, της καριέρας και της αναγνωρισιμότητας, ξεχάσαμε τι έχει πραγματική αξία στη ζωή.

Η υποδούλωση στον υλισμό, έφτιαξε στρατιές με ανικανοποίητους και διαρκώς χρεωμένους ανθρώπους, σε ένα παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η ακόρεστη δίψα, για το επόμενο στάδιο της καριέρας μας, μας έκανε να χάνουμε πολύτιμες στιγμές από τους ανθρώπους μας.

Στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν. Στιγμές, που θα μείνουν μόνο σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες, που αργοπεθαίνουν σε ένα συρτάρι, και δεν τις ζήσαμε ποτέ.

Η μανία της αναγνώρισης και της επιβεβαίωσης, μας μετέτρεψε πολλές φορές σε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε, προσπαθώντας να κερδίσουμε την αποδοχή και το χειροκρότημα.

Στο παιχνίδι της φήμης και της επιτυχίας, χάσαμε την ευτυχία. Οδηγηθήκαμε αρκετές φορές σε σκοτεινά μονοπάτια και καταπατήσαμε αξίες και ανθρώπους.

Υπάρχουν κάποια πράγματα όμως, που έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από την καριέρα, το χρήμα, την εξουσία, τους ακόλουθους και την δόξα.

Είναι οι άνθρωποι μας. Είναι η οικογένεια μας.
Είναι η υγεία μας, η ηρεμία μας, οι φίλοι μας.
Είναι η ανθρωπιά και η καλοσύνη μας!
Είναι οι στιγμές μας…

Ο επιτυχημένος, δεν είναι απαραίτητα και ευτυχισμένος· ούτε ο πλούσιος.
Διότι για να φτάσει εκεί, αρκετές φορές έχει πουλήσει την ψυχή του ή τους δικούς του ανθρώπους.

Επιτυχία: είναι όλα τα χρήματα στον κόσμο
– ευτυχία όμως, είναι να έχεις εκείνους που σε αγαπούν, για να τα ξοδέψεις μαζί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν κάθε τρόπο – θεμιτό ή αθέμιτο – για να γίνουν πασίγνωστοι και ισχυροί. Δεν διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων. Ακόμη και να γελοιοποιηθούν, φτάνει να τα καταφέρουν, να γίνουν “κάποιοι”.

Και υπάρχουν και οι “άλλοι”, που παραμένουν ταπεινοί, ρομαντικοί, λιγομίλητοι και ανθρωπιστές· που έμαθαν να δίνουν αγάπη.

Που ο σκοπός της ζωής τους, είναι να βοηθήσουν κι άλλες ζωές, να σώσουν ζωές.

Η πρώτη κατηγορία θεωρείται πετυχημένη.
Η δεύτερη θεωρείται ξεπερασμένη, ανόητη.

Ο καθένας όμως, το ξέρει μέσα του. Η ψυχή του, η καρδούλα του το ξέρει. Και μια μέρα θα φτάσει ο απολογισμός. Τότε θα δούμε, τι άξιζε και τι όχι!

Διότι η πληρωμή…έρχεται πάντα στο τέλος, και είναι: τοίς μετρητοίς!

Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης

Πηγή: awakengr.com

“Το νόημα της ζωής είναι ότι σταματάει. “
Με το χαρακτηριστικό υπαρξιακό ύφος του, ο Κάφκα συλλογίζεται την πεπερασμένη φύση της ύπαρξης και τη σημασία που προσδίδει η παροδικότητα στην ίδια τη ζωή.