Συντάκτης: Kostas Bertsias

” Κάθε ψυχή αξίζει όσον ο κόσμος όλος. Και κάθε ναός ή ναίσκος, εις τον οποίον τελείται η Θεία Ευχαριστία, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» και το «Κύριε ελέησον», είναι τόσον μεγάλος και φωτεινός όσον η Αγία-Σοφιά !»
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Τραμπ και τα εθνικά μας θέματα.Θουκιδιδης αλλά και Μπρέχτ

Στο σημερινό τοίχο του αγαπητού John Georgiou μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση της νέας εποχής Τραμπ και της πιθανής επίπτωσης στα δικά μας εθνικά θέματα.Αν και συχνά διαφωνώ τον παρακολουθώ γιατί οι αναρτήσεις του με προβληματίζουν δημιουργικά πάντα.
•Επικαλείται την Θουκυδίδεια διαχρονική σοφία.Ποιο διεθνές δίκαιο;πρόκειται για φενάκη. «Ο δυνατός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμη του,ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».Δεν μπορώ να διαφωνήσω με την ουσία και την ανάγκη να είμαστε ισχυροί,όσο μπορούμε.Ουτε με την ανάγκη να διδάσκεται ο Θουκιδιδης και η ανυπέρβλητη αναλυτική ορθοφροσύνη του.
•Όμως ποιος είναι ισχυρός και ποιος ανίσχυρος φίλε John Georgiou;Δεν είναι τόσο απλό.Με κάποιο τρόπο το απαντά ο Μπρέχτ στις ιστορίες του κ.Κοινερ.Για τη ρευστή σχέση δύναμης και αδυναμίας.Να μια παραβολή μπρεχτικής εμπνεύσεως.
«Στο σπίτι του κ. Σβάρνα, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα, τον καιρό της παρανομίας, ένας πράκτορας και του έδειξε ένα έγγραφο, που το είχαν εκδώσει αυτοί που εξουσίαζαν στην πόλη, και που έλεγε ότι κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του και αυτός ο πράκτορας, θα ήταν δικό του. Επιπλέον θα ήταν δικό του και κάθε φαγητό που θα ζητούσε, καθώς επίσης θα έπρεπε να τον υπηρετεί κάθε άνθρωπος που θα έβρισκε μπροστά του.

Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, ξάπλωσε και, πριν να τον πάρει ο ύπνος, ρώτησε με το πρόσωπο στραμμένο στον τοίχο: “Θα με υπηρετείς;”.

Ο κ. Σβάρνα τον σκέπασε με μια κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, τον πρόσεχε, όσο κοιμόταν, και τον υπάκουε επί εφτά χρόνια, όπως αυτή τη μέρα. Αλλά, ό,τι και να έκανε γι’ αυτόν, ένα πράγμα φυλάχτηκε να κάνει, κι αυτό ήταν: να του πει έστω και μια λέξη.

Όταν λοιπόν πέρασαν τα εφτά χρόνια, ο πράκτορας όπως είχε χοντρύνει από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές, πέθανε. Τότε ο κ. Σβάρνα τον τύλιξε στη φθαρμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω απ’ το σπίτι, καθάρισε το κρεβάτι, σοβάντισε τους τοίχους, πήρε ανάσα κι απάντησε: “Όχι”».

[πηγή: Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κυρίου Κόινερ, μτφ. Γιώργος Βελουδής, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 1996, σ. 30-31]

Πάνος Μπιτσαξής

Ο μέλλον χρόνος, ο παρών, και ο παρελθών μαζί τους κινούνται αδιάκοπα συγχρόνως, και όχι διαδοχικά. Κατά συνέπεια η στιγμή που θα την επιλέξουμε για ναναι η ταυτότητα μας, περιέχει ένα λάθος, μιας και δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε τον εαυτό μας πριν και σήμερα και αύριο μαζί με το άλλο πρόσωπο, το ίδιο άγνωστο στο αύριο και στο πριν.

Παρασκευάζουμε λοιπόν εικόνα αυθαίρετη, που δήθεν μας ταιριάζει, μας συμπληρώνει και μας καθιστά αυτάρκεις, ενώ ξεφεύγει από τα χέρια μας η ίδια ετούτη η στιγμή, με ό,τι έγινε και με ό,τι τι θα συμβεί.

Πως είναι δυνατόν να είμαστε συμπληρωμένοι όταν αποτελούμε εγώ και ο φίλος μου σαν παράδειγμα, τα δύο έκτα ενός απλησίαστατου φανταστικού αριθμό;

Και ας πούμε πως τον πιάσαμε το χρόνο. Τον παγιδέψαμε και η στιγμή αιχμαλωτίστηκε στην χούφτα μας. Οφείλουμε κατασκευή εκμαγείου. Ένα κεφάλι μπρούτζινο, τοποθετημένο ανάσκελα με μάτια, μύτη, στόμα, χαρακτηριστικά ακίνητα , και ακριβώς, πάνω στην ολοκλήρωση μας.

Ποιο θα είναι το πρόσωπο; Του χρόνου ή του δικού μας, και πόση θα έχει αντοχή να μας περιέχει έτσι νεκρό- πάλι μέσα στο χρόνο; Ούτε ένα δευτερόλεπτο, τον αιχμαλωτισμένο. Γιατί την ώρα που δολοφονούσαμε το χρόνο εκμηδενίζουμε και το τυχαίο που μας περιείχε, ώστε να μείνει στο διάστημα το φως και εικόνα μας μαζί , να τριγυρνάει αδιάκοπα, αιώνια στο χώρο τον διαπλανητικό όπου καμιά λέξη, ούτε υπάρχει, ούτε μπορεί να μας επαναφέρει στον επιθυμητό μαγνητικό πεδίο μιας οποιασδήποτε πλανητικές επιφάνειας. …

Μάνος Χατζιδάκις: Τα σχόλια του τρίτου.

Ο αείμνηστος Κώστας Αναγνώπουλος από ορεινά Ναυπακτία καταγόμενος ..