Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τελικά έναν καλό επιχειρηματία;

ΜΒ: H δική μου αίσθηση είναι ότι πρέπει κανείς να συνδυάσει αγάπη και πίστη στο προϊόν που θέλει να φτιάξει, αφοσίωση στο δημιούργημα της εταιρίας του, μαζί με μία πάρα πολύ αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη που του επιτρέπει να μεταφέρει αυτό το δικό του πάθος σε πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους και κυρίως τους υπαλλήλους του.

Το πιο δύσκολο από όλα είναι το κομμάτι της διαχείρισης των ανθρώπων, πως τους κρατάς σε μια συνεχή έμπνευση, και τρέχουν παραπάνω από ό,τι θα ήταν φυσιολογικό κιόλας καμιά φορά.

Μάρκος Βερέμης, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος, Upstream A.E.

Ελεγαν παλιότερα στα χωριά της Ορεινής Πατρίδας ότι οπουδήποτε αλλού εκτός από τον τυραννισμένο τόπο τους, η ζωή οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερη. Το έλεγαν οι μεγαλύτεροι και ελάφραινε την πλάτη όλων.
Το άκουγαν οι νεότεροι και σχεδίαζαν ταξίδια στον ακριβό κάμπο πρώτα, στις μακρινές πολιτείες και στις άγνωστες θάλασσες κατόπιν.
Με αυτή την ιδέα μεγάλωσαν τόσα και τόσα παιδιά στα χωριά – και για τους περισσότερους έφτασε κάποια στιγμή να ζήσουν αυτό το όνειρο. Όπου και να πήγαν, ασφαλώς δεν έζησαν όπως στον τόπο τους˙ βρήκαν δουλειές, πρόκοψαν, καθένας έγραψε την προσωπική του ιστορία μακριά από τη γενέτειρα. Περνώντας όμως τα χρόνια, όλοι έπαψαν να μιλούν για τόπους της επαγγελίας…
Στα καλοκαιρινά ανταμώματα, γίνονται κάποιες αποτιμήσεις, περισσότερο για να περνά η ώρα κάτω από τον πλάτανο, παρά για να αναζητηθούν η ουσία και τα αποτελέσματα αυτής της άδηλης προσφυγιάς που διαρκώς ωθεί στην επιστροφή.
Όσοι έμειναν, τους ακούνε, αναζητούν και αυτοί τις αιτίες που δεν πραγματοποίησαν τα όνειρα της νιότης τους, παρά έμειναν να φυλάνε τον πατρογονικό τόπο και κουβαλούν ένα παράπονο, καθώς γι’ αυτούς έκλεισαν όλες οι στράτες.
Δεν μιλούν – καθένας ζυγίζει το βουνό που κουβαλά όλον τον χρόνο στην πλάτη του…
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει ένα βουνό στην πλάτη του.

Γράφει ο Ηλίας Προβόπουλος
alifatihakcay📷. Ομφαλός της γης

Η ζωή σταματά να έχει νόημα από τη στιγμή που χάνεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι αιώνιος..

Το χειρότερο όταν είσαι γέρος είναι οι θύμησες. Πως κάποτε ήσουν νέος!
Όταν είσαι παιδί υπάρχουν μόνο δύο ηλικίες: Τα παιδιά και οι μεγάλοι.
Στην εφηβεία τρεις: Τα μικρά, «εμείς» κι οι γέροι. Γέρος θεωρείται όποιος είναι πάνω από τριάντα.
Στα τριάντα, λίγο πριν-λίγο μετά, δεν είσαι κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί να είσαι γονιός, αλλά μπορεί και να ζεις σαν έφηβος. Δεν είσαι νέος. Οι δεκαοχτάχρονοι σε σέβονται ή σε κοροιδεύουν, όταν προσπαθείς τόσο σκληρά ν” αποδείξεις ότι είσαι σαν κι εκείνους.
Έπειτα γίνεσαι σαράντα κι όλοι οι εικοσάρηδες σε λένε κύριο/κυρία.

Εγώ δεν είμαι ποιητής. Είμαι στοχαστής. Είμαι αρμενιστής φιλόσοφος. Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, ζωή ατόφια, αλλά μη το παίρνεις για επάγγελμα. Αν δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να πω, σωπαίνω. Τη σέβομαι την ποίηση. Γι’ αυτό, όσο λιγότερο γράφω τόσο περισσότερο πρέπει να καταλαβαίνεις ότι τη σέβομαι. Κι ύστερα, ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία, στύβει το μυαλό και γράφει. Είναι επαγγελματίας. Νομίζει πως έχει χρέος να συντηρήσει όνομα και φήμη. Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο. Ανάμεσα σε κρεβάτια, σε καμπαρέ, σε τυφώνες.

| Απόσπασμα από την τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στη Φλέρυ Κούβελα-Τασιάκου τρεις μέρες πριν τον θάνατό του. Δημοσιεύθηκε τρία χρόνια αργότερα στο περιοδικό «Γυναίκα» |