Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η επιτυχία δεν είναι οριστική. Η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το θάρρος να συνεχίσεις ..

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Η εξαφάνιση των εφημερίδων  παίρνει και χαρακτήρα αυτοεκπληρούμενης προφητείας, μια και στις μέρες μας καταντάει δύσκολο να βρεις να αγοράσεις εφημερίδα -τα σημεία πώλησης έχουν μειωθεί απελπιστικά («δεν παίρνουν, γιατί να φέρουμε;» «δεν φέρνουν, πώς να πάρουμε;»). Τον Σεπτέμβρη διαπίστωσα ότι στη Σκιάθο δεν πηγαίνουν εφημερίδες, ενώ ο Αριστείδης ο Καλάργαλης  μου έλεγε ότι σε όλον τον κόλπο της Γέρας μόνο σε ένα σημείο πουλάνε. Μην  πηγαίνω και μακριά: ο αξέχαστος  ο φίλος μου ο Νίκος ο Κούρκουλος, μανιακός της έντυπης εφημερίδας, παραπονιόταν τον τελευταίο χρόνο ότι έπρεπε να  περπατάει πάνω από 1,5 χιλιόμετρο για ν’ αγοράσει εφημερίδα -και δεν έμενε στην εξοχή, στην Καλλιθέα έμενε.

Εγώ είμαι πιο τυχερός, κοντά στο σπίτι μου στο Φάληρο έχει δύο περίπτερα που πουλάνε και εφημερίδες πλάι στα φωτόσπαθα των τζεντάι (που λέει ο Κοτζόγλου). Ο ένας μάλιστα φέρνει και την Εποχή, τη μικρή εβδομαδιαία εφημερίδα της Αριστεράς, που την αγοράζω αν και όχι ανελλιπώς. Σε ένα πρόσφατο φύλλο της Εποχής δημοσιεύτηκε άρθρο του Παύλου Κλαυδιανού με τον  τίτλο που δανείστηκα για το άρθρο μας: Πού θα βρω εφημερίδα; Το βρίσκετε και στον ιστότοπο της εφημερίδας,  και από εκεί δανείζομαι και τη φωτογραφία.

Ο καθένας, η καθεμιά από εμάς που επιμένουμε στον έντυπο Τύπο, στην προσπάθειά μας να βρούμε στέκι για να αγοράσουμε την εφημερίδα μας βιώνουμε πια μια περιπέτεια. Το ένα μετά το άλλο περίπτερα, ψιλικατζίδικα, μίνι μάρκετ σταματούν να πωλούν εφημερίδες και περιοδικά. Και τούτο διότι το ποσοστό κέρδους είναι ελάχιστο, οι πωλήσεις όλο και μειώνονται ενώ η εργασία παράδοσης και παραλαβής είναι εξαιρετικά επίπονες και χρονοβόρες. Προς τι, λοιπόν, ο κόπος, η ταλαιπωρία; Η λύση είναι απλή: δεν πουλάμε εφημερίδες!

Δεν σταματούν εδώ οι δυσκολίες. Από πέρυσι έχουμε ένα πρόβλημα ακόμη με τους διανομείς, τους γνωστούς εφημεριδοπώλες, κρίσιμος κρίκος στην αλυσίδα. Αυτοί παραλαμβάνουν τον Τύπο από τα υπoπρακτορεία και τα διανέμουν σε περίπτερα και λοιπά σημεία πώλησης. Η κυβέρνηση, λοιπόν, με τον νόμο της που εισάγει τεκμήρια, περιλαμβάνει και τους διανομείς – εφημεριδοπώλες που επουδενί φθάνουν το τεκμαρτό εισόδημα με αποτέλεσμα να κλείνουν τα βιβλία τους.

Η Ένωση Εφημεριδοπωλών Αθηνών επανειλημμένως έχει συναντηθεί με εκπροσώπους της κυβέρνησης, καταθέτει υπομνήματα με σοβαρά επιχειρήματα, αλλά η απάντηση που παίρνει είναι αρνητική. Κύριο επιχείρημά της είναι ότι εφόσον τα έσοδα κάθε εφημεριδοπώλη θεωρούνται από Ανώνυμο Εταιρεία, συγκεκριμένα από το Πρακτορείο Εφημερίδων Άργος, δεν υπάρχει ζήτημα φοροδιαφυγής. Οι εισπράξεις είναι καθαρές, αναμφισβήτητες.

Το πρακτορείο Άργος υποστηρίζει το αίτημα των διανομέων. Σε υπόμνημά του στους αρμόδιους υπουργούς σημειώνει: “παρά τις συνεχείς έγγραφες και δια ζώσης εκκλήσεις μας […] αδρανείτε και αποφεύγετε να δώσετε λύση με αποτέλεσμα το Πρακτορείο και οι συνεργάτες του να έχουν περιέλθει σε δυσλειτουργία ως προς τη διανομή των εντύπων, γεγονός που θα οδηγήσει σύντομα και με βεβαιότητα σε αδυναμία διανομής σε περιοχές Αττικής και Θεσσαλονίκης, δεδομένης της πληροφόρησης από τους διανομείς για μαζική διακοπή της συνεργασίας μας εντός του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου”.

Η κυβέρνηση δεν λύνει το πρόβλημα. Το υπουργείο Οικονομικών άκαμπτα αρνείται, χωρίς επιχειρήματα! Ούτε ότι δεν θέλει να υπάρξει προηγούμενο μπορεί να επικαλεστεί γιατί, όπως σημειώνουν σε υπόμνημά τους οι εφημεριδοπώλες, με ρύθμιση “ήδη έχουν εξαιρεθεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις και λοιποί κλάδοι, όπως αγρότες, ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές, καφενεία κλπ”. Τι εμποδίζει να επεκταθεί και στους εφημεριδοπώλες; Το Υπουργείο Οικονομικών δεν απαντά, επιμένει. Και μάλιστα χωρίς να λάβει υπόψη το πολιτικό κόστος που δημιουργεί η στάση του, κάτι όμως που ενοχλεί την κυβέρνηση.

Δραματική η εικόνα

Η συνέπεια της ρύθμισης, που αθροίζεται βεβαίως στη μείωση και των πωλήσεων, είναι “να έχουν ήδη εγκαταλείψει το επάγγελμα περί τους εκατό διανομείς Τύπου” και προβλεπόταν έως το τέλος του 2024 να έχουν κλείσει τα βιβλία τους οι μισοί από τους εναπομείναντες. “Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να τίθεται υπό κατάρρευση όλος ο μηχανισμός της διανομής του Τύπου και να κινδυνεύουν να μείνουν δίχως έντυπη ενημέρωση 2.500 σημεία πώλησης που καλύπτουν τις περιοχές Αττικής και Θεσσαλονίκης” αναφέρεται στο υπόμνημα.

Εν τω μεταξύ, τα σημεία πώλησης έχουν μειωθεί τραγικά τα τελευταία χρόνια. Αυτό θα έπρεπε να έχει κτυπήσει συναγερμό στην κυβέρνηση και τους εμπλεκόμενους στον Τύπο όπως Εκδότες, Ενώσεις Δημοσιογράφων, Πρακτορείο Εφημερίδων. Τα στοιχεία είναι τρομακτικά. Όπως αναφέρει η Εφημερίδα των Συντακτών (23/12/2024) “τα σημεία πώλησης από 11.500 το 2011 έχουν μειωθεί σε λιγότερα από 3.500 σήμερα”.

Το μέλλον του Τύπου

Είναι αλήθεια ότι η αφετηρία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο έντυπος Τύπος είναι η μείωση των πωλήσεων, μετακίνηση αναγνωστών στον ηλεκτρονικό Τύπο, μείωση της ανάγνωσης. Αυτό παραπέμπει, ασφαλώς, σε μέτρα που πρέπει να πάρουν κυρίως οι συντελεστές του Τύπου. Η ποιότητα της δημοσιογραφίας, η εξάρτηση του Τύπου από επιχειρηματικά συμφέροντα, η πολιτική επηρεασμού της κυβέρνησης είναι πλευρές του προβλήματος. Η έλλειψη ενός συντονισμού όλων των εμπλεκόμενων που θα καθίσουν να εξετάσουν το πρόβλημα και να αναζητήσουν λύσεις είναι επίσης κρίσιμο κενό, που μάλιστα δεν πιέζει την κυβέρνηση να πάρει μέτρα.

Μπορεί η κυβέρνηση να λύσει κάποια προβλήματα; Ασφαλώς το φορολογικό, που θέτουν οι διανομείς. Υπάρχουν άλλα; Η πτώση των κυκλοφοριών δημιουργεί προβλήματα και στη διανομή, στο Άργος. Ενίσχυση, εφόσον θα ωφελεί ολόκληρη την αλυσίδα, δεν αντίκειται στον ανταγωνισμό. Η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τους εμπλεκόμενους, να αναζητήσει μορφές σε εμπειρίες άλλων χωρών. Ακόμη και ad hoc ενισχύσεις, όπως την περίοδο ενεργειακής κρίσης και πανδημίας.

Υπάρχει ζήτημα κρατικής –με την ευρεία, όχι τη στενή έννοια κράτους– διαφήμισης. Επιχειρήματα ότι επιλέγονται μεγάλα, μόνο, έντυπα, δεν ευσταθούν. Εφόσον τηρείται η ισοτιμία, δηλαδή διαφοροποίηση τιμών το πρόβλημα του “μεγάλου – μικρού” έντυπου δεν υφίσταται.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να καλύπτει την αδράνειά της πίσω από την “αντικειμενική εξέλιξη” στον έντυπο Τύπο. Οφείλει να μελετήσει το θέμα και να πάρει μέτρα. Να συντονίσει ακόμη και τους εμπλεκόμενους. Διαφορετικά οι πολίτες θα αναζητήσουν πολιτικές ευθύνες.

Η ίδια η Εποχή, βέβαια, είναι μια μικρή εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα, που βγαίνει με πολλή αφιλοκερδή εργασία και με μεράκι και συντηρείται κουτσά-στραβά έστω και με χαμηλή κυκλοφορία. (Το φύλλο της 28.12.2024, που είχε μαζί και ένα ημερολόγιο με ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη, έκανε ρεκόρ πωλήσεων: 2006 φύλλα. Συνήθως πουλάει τα μισά). Για τις καθημερινές εφημερίδες εθνικής εμβέλειας, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, ιδίως επειδή το παλιό οικονομικό μοντέλο πνέει τα λοίσθια αλλά το καινούργιο, που θα αντλεί έσοδα από την ηλεκτρονική έκδοσή τους, δυσκολεύεται πολύ να ορθοποδήσει.

Γκρίνιες γέροντα, μη  δίνετε σημασία.

Νίκος Σαραντάκος

Πηγή: santakos.wordpress.com

ΠΟΡΤΟ ΧΕΛΙ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ

Κ. ΜΠΕΡΤΣΙΑΣ, Τ.ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Το “i” έχει συμβολική σημασία και χρησιμοποιήθηκε αρχικά από την Apple για να αντιπροσωπεύσει πέντε βασικές έννοιες, όπως εξήγησε ο Steve Jobs το 1998, κατά την παρουσίαση του πρώτου προϊόντος της σειράς iMac. Οι έννοιες αυτές ήταν:

 

• Internet – Έμφαση στη σύνδεση με το διαδίκτυο.
• Individual – Προσωπική χρήση και εξατομίκευση.
• Instruct – Εκπαίδευση και γνώση.
• Inform – Πληροφόρηση.
• Inspire – Έμπνευση.

Τον περασμένο Δεκέμβριο ενέκριναν περιβαλλοντικό νόμο, που στοχεύει να σταματήσει την εγκατάλειψη αγροτικών εκτάσεων, με τραγικές συνέπειες για καλλιέργειες, όπως οι ελαιώνες.

Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Μελέτης Italia Olivicola, υπάρχουν σήμερα στην Ιταλία τουλάχιστον 2 εκατομμύρια στρέμματα ελαιώνων σε κατάσταση ολικής εγκατάλειψης και πάνω από 3 εκατομμύρια σε μερική εγκατάλειψη όπου διαχειρίζονται με καθαρές πρακτικές συντήρησης και έτσι ώστε να εξασφαλίζεται πολύ χαμηλή παραγωγή, με έντονη μεταβλητότητα από έτος σε έτος και με χαμηλή αντοχή στα δυσμενή κλιματικά φαινόμενα και ασθένειες των φυτών.

Νομοθεσία φιλοπεριβαλλοντική που ενισχύει τον τουρισμό

Το περιβαλλοντικό διάταγμα υπέγραψε ο κ. Pino Bicchielli, αντιπρόεδρος του κόμματος Noi Moderati (συμμετέχει στην κεντροδεξιά κυβέρνηση) στην Βουλή των Αντιπροσώπων. «Η νομοθεσία εισάγει διατάξεις που αφορούν φορολογικές ελαφρύνσεις, τακτοποίηση κτηματολογίου, αγορά ή διαχείριση εγκαταλελειμμένης γεωργικής γης και ίδρυση κοινοτικών συνεταιρισμών και ενώσεων γης. Συγκεκριμένα, προωθεί κανόνες, εργαλεία και πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση της εγκατάλειψης της παραδοσιακής και πολυλειτουργικής ελαιοκαλλιέργειας, η τελευταία είναι μια πραγματική ευκαιρία προσέλκυσης τουριστών, που τελευταία δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τον συνδυασμό ιστορίας, πολιτισμού, γαστρονομίας και περιβάλλοντος», δήλωσε ο βουλευτής του Σαλέρνο. 

«Πολλοί ειδικοί του κλάδου έχουν υπογραμμίσει τη σημασία του περιβαλλοντικού ρόλου των καλλιεργειών, όπως οι παραδοσιακοί ελαιώνες σε ημιορεινές και ορεινές περιοχές, όπου συμβάλλουν στην πρόληψη διαβρωτικών φαινομένων και υδρογεωλογικών κινδύνων αλλά και πυρκαγιών, καθώς και σε περιοχές που απειλούνται με ερήμωση, όπου υπάρχουν λίγες εναλλακτικές καλλιέργειες και η εγκατάλειψη γης είναι ευρέως διαδεδομένη.

Θεριό ήταν το παρατσούκλι του. Θεριό. Το όνομά του, είχε σχεδόν ξεχαστεί. Έτσι τον λέγανε, έτσι τον έβρισκες.

Και δεν είχαν άδικο. Σαν θεριό έμοιαζε. Περίσσια ψηλός, με πλάτες μεγάλες, με άκρα χοντρά, περπατούσε κι έτριζε το χώμα.

Αν πεις για δουλευταράς; Δεν του παράβγαινε κανείς.

Θεριό! Μα η ψυχή του, μικρού παιδιού. Άκακος και πρώτος στο να βοηθάει. Δεν χρειαζότανε να του το πεις, να του το ζητήσεις. Σε έβλεπε να κάνεις κάτι κι αμέσως να τρέξει να σε βοηθήσει. Σαν τον έβλεπες για πρώτη φορά φοβόσουνα.

Όταν όμως τον γνώριζες έβλεπες μια ψυχή που όμοιά του δεν υπάρχει. Το παρουσιαστικό του ήταν η αιτία που δεν έβρισκε γυναίκα να κάνει κι αυτός την δική του οικογένεια. Μα δεν απογοητευότανε. Κάπου θα υπάρχει έλεγε και για μένα κάποια κι αν θέλει ο θεός θα την φέρει στο δρόμο μου.

Και πόσο δίκιο είχε. Γιατί μόνο σαν θέλει ο θεός γίνονται θαύματα!

Μόνο σαν θέλει εκείνος και η πίστη σου.

Κι αυτός πίστευε πως θα βρει τον άνθρωπό του. Πίστη να’ χεις σκεφτόταν και υπομονή και θα’ ρθουν και τα καλά.

Αυτές οι σκέψεις τον συντροφεύανε πηγαίνοντας να βρει κάποιον που τον ήθελε για μια δουλειά δυο χωριά πιο κάτω από το δικό του. Κοντινές οι αποστάσεις και το πήρε με τα πόδια…

Στο έμπα του χωριού στα πρώτα σπίτια σταμάτησε σαν είδε μια γυναίκα, ένα μέτρο μπόι όλο κι όλο να είναι στην αυλή του σπιτιού της, να κρατάει ένα τσεκούρι και να σπάει τα κούτσουρα σε κομμάτια για το τζάκι της. ΄Ενα μέτρο μπόι μα το τσεκούρι το’ πιανε πόνος…

Η πρώτη σκέψη ήταν να τρέξει να αρπάξει το τσεκούρι από τα χέρια της και να κάνει κείνος τούτη την δουλειά. Αλλά ξένο το χωριό, ξένη γυναίκα κι αυτή, μη παρεξηγηθεί κιόλας.

Ετούτα τα έκανε στο χωριό του. Εκεί που τον ξέρανε. Όχι πως δεν ήθελε να βοηθάει κι αλλού, μα ήταν επιφυλακτικός γιατί μια φορά από την καλοσύνη του, βρήκε τον μπελά του.

Μπαίνει στην αυλή, ώρα καλή της είπε με την φωνή του την βαριά και μεστωμένη. Σηκώνει το κεφάλι της κι ήταν η πρώτη φορά που δεν είδε έκπληξη στα μάτια κάποιου που δεν τον είχε ξαναδεί. Ίσως γιατί και κείνη τα είχε χορτάσει τα παράξενα τα βλέμματα. Ίσως γιατί και κείνη χορτασμένη ήταν από του κόσμου την κοροϊδία.

Αν είσαι ψηλός, σε χλευάζουνε αν είσαι κοντός το ίδιο. Αν είσαι όμοιος τους, πάλι θα βρουν κάτι να σου κρίνουν.

Μα τον είχε μάθει για τα καλά τον κόσμο ετούτο ο Γιωργής. Γιώργο τον είχαν βαφτίσει. Γιωργή τον έλεγε η μάνα του κι ο πατέρας του. Γιωργή μου! Και σαν να της έμοιαζε λιγουλάκι τούτη η γυναίκα με το τσεκούρι.

Μόνο που ήταν πιο ψηλή η μάνα του. Αλλά το τσεκούρι και κείνη το δούλευε μια χαρά! Το ίδιο και την τσάπα και το αλώνισμα με τα γελάδια τους. Δεν ήξερε η μάνα του τι πάει να πει αντρικές δουλειές. Κοντά στον πατέρα του, κοντά στον άντρα της τα έμαθε όλα. Και κείνος την μάλωνε, της φώναζε ,μα αυτή του έλεγε σ’ όλα μαζί! Σε όλα! Κι ο Γιωργής το θεριό, να μια τέτοια θα ήθελα.

Μια σαν την μάνα μου! Όχι να με απαλλάξει από δουλειές. Όχι.

Μα να με νοιάζεται και να μου λέει, μαζί σε όλα!

Ώρα σου καλή της λέει! Ψάχνω το σπίτι του Γκαβογιάννη. Και κείνη αφήνει το τσεκούρι κάτω και του λέει, είσαι το θεριό ε; Έλα και σε περιμένει ο πατέρας μου.

Τον έμπασε μέσα, του έψησε καφέ, του πήγε και νεράκι και τους άφησε να τα πούνε. Βγήκε έξω κι άρχισε να αναστενάζει το τσεκούρι. Γκαβογιάννης ήταν το παρατσούκλι του κι αυτουνού. Το ένα του μάτι το είχε χτυπήσει και το’ χε μισόκλειστο και δεν έβλεπε ο δόλιος και κείνος.

Κι ο κόσμος δεν έχασε την ευκαιρία και τον είπε Γκαβογιάννη. Κάποιον να τον βοηθάει ήθελε, γιατί δεν μπορούσε ο ίδιος να κάνει και πολλά κι η κόρη του δεν τα προλάβαινε. Κι έτσι το θεριό δυο φορές την εβδομάδα πήγαινε κι έκανε όλα εκείνα που δεν προλάβαινε η κόρη του. Κι άρχισε η καρδιά του θεριού να χτυπάει σιγά σιγά στην αρχή κι όσο περνούσε ο καιρός οι χτύποι δυναμώνανε και ψήλωνε η Αρίστω στα μάτια του και κόντευε να τον φτάσει. Μα πως να της το πει;

Το προσπάθησε, μα κείνη δεν το καταλάβαινε. Της είπε δεν θέλω τα όσα χρήματα που συμφωνήσαμε με τον πατέρα σου. Τα μισά θα μου δώσεις, μα σαν δεν μπορείς δεν τα θέλω ούτε αυτά.

Καθότανε παραπάνω από το συμφωνημένο, έκανε κι άλλα που δεν ήταν στα παζάρια τους, μα αυτής δεν ίδρωνε το αυτί της.

Αυτή έπιανε το τσεκούρι και το’ κανε να αναστενάζει.

Μα στέναζε κι αυτή ετούτη την φορά. Λες; Σκεφτόταν. Λες να με βλέπει αλλιώς και μου τα λέει τούτα; Μπα;

Εμένα; Σαν τι μου ζήλεψε; Το μπόι μου τάχα; Και το τσεκούρι δεύτερη φορά δεν το χτύπαγε στο κούτσουρο. Με την πρώτη το άνοιγε στα δύο. Αν με θέλει, ας μου το πει. Άντρας είναι κι οι άντρες κάνουν το πρώτο βήμα σκεφτόταν.

Αλλά όλα τούτα τα φαντάζομαι. Είναι γιατί σαν τον είδα, είπα, ό,τι δεν το’ χω, το’ χει. Έχει μπόι και για τους δύο και το τσεκούρι πετούσε σπίθες.. Θα το πω στον πατέρα της σκεφτόταν το θεριό. Σε κείνον θα το πω κι έτσι πρέπει κι αν δεν με θέλει, δεν είναι τυχερό μου. Και σαν το λεγε τούτο η καρδιά δεν συμφωνούσε και την μάλωνε. Σώπα και συ που χτυπάς και χτυπάς. Τι θέλεις;

Μια χαρά ήμασταν σαν δεν χτύπαγες.

Μια χαρά τα πηγαίναμε οι δυο μας. Τώρα από την μια μου τα χαλάς και χτυπάς και θαρρώ θα με πληγώσεις από τους χτύπους σου κι από την άλλη σαν χτυπάς νιώθω την ζωή αλλιώς…

Κι αν με ρωτήσεις πότε είναι καλά; Τώρα η τότε; Θα σου πω χτύπα! Χτύπα κι ας με γεμίσουν πληγές οι χτύποι σου.

Θα σου πω χτύπα γιατί γλυκάνανε και μένα οι μέρες μου κι οι νύχτες μου γεμίσανε όνειρα! Όνειρα που κάνεις με τα μάτια ανοιχτά και θωρείς μια γυναίκα ένα μέτρο μπόι να σου ομορφαίνει τον κόσμο της ψυχής σου τόσο πολύ που δεν θέλεις να κλείσεις τα μάτια σου, μη ξυπνήσεις και χαθεί τούτη η ομορφάδα. Μα τα έρμα σαν κλείνουν και ξανανοίγουν το πρωί, η ομορφάδα είναι εκεί δεν έχει φύγει. Κι είναι ένα μέτρο μπόι πανάθεμά τη.. Ένα μέτρο μπόι!

Σήμερα θα το πω σκεφτόταν καθώς ήταν η μέρα που θα πήγαινε κι άμα έφτασε, κόσμο πολύ είδε μαζεμένο. Ο Γκαβογιάννης μας άφησε χρόνους του είπαν. Δίπλα στην Αρίστω στάθηκε σε όλα. Δίπλα της να την στηρίζει στο πένθος της. Κι άμα πέρασαν έξι μήνες, δεν άντεξε και της το είπε. Κι η Αρίστω να σπάσει λίγο την φόρτιση…του λέει γελώντας και πως θα σε φτάνω να σε φιλάω;

Και την πιάνει εκείνος με τις χερούκλες του, την σηκώνει, την φέρνει στο ύψος των χειλιών του και της λέει, να, έτσι θα με φιλάς κι ήταν το φιλί της βάλσαμο και δεν την άφηνε από την αγκαλιά του! Σαν πούπουλο ήταν ελαφριά.

Και κείνη ψήλωσε! Ψήλωσε τόσο που τα χείλια του τα έβρισκε με μεγάλη ευκολία. Και σαν της έλεγε κείνος, αυτές οι δουλειές είναι αντρικές δεν είναι για σένα και γω είμαι εδώ για τις κάνω, αυτή γελούσε! Σ’ όλα μαζί του έλεγε! Σε όλα μαζί!

Κι ο Γκαβογιάννης από πάνω, κοιτούσε την Αρίστω του κι έλεγε, μωρέ σαν να ψήλωσε μου φαίνεται. Σαν να ψήλωσε.. Η μήπως κόντυνε το θεριό;

Όπως και να’ χει έλεγε, είτε ψήλωσε η Αρίστω, είτε κόντυνε το θεριό, η ουσία είναι μία. Αν πιστεύεις, γίνονται θάματα..

Και ξάνοιγε καλά καλά με το’ να του μάτι το θάμα της αγάπης!

Ελευθερία Λάππα