Ο αείμνηστος Κώστας Ανδρεόπουλος και ο Θανάσης Φαρμάκης

Η ευφυΐα αυτού του κόσμου
κατοικεί στην ευαισθησία.

Γι’ αυτό και οι ευφυείς
δεν υπήρξαν ποτέ κριτές.

Ήταν άνθρωποι
που κατανοούσαν ανθρώπους.

Άρθουρ Μίλερ

Ο Άρθουρ Μίλερ (1915–2005) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Με καταγωγή από μια μεσοαστική εβραϊκή οικογένεια, ο Μίλερ διακρίθηκε για τα κοινωνικά και ηθικά θέματα που εξέταζε στα έργα του, συνδυάζοντας τα προσωπικά δράματα με κριτική για την κοινωνία. Συχνά εξερευνούσε την αμερικανική κουλτούρα, την απληστία, την αποτυχία του αμερικανικού ονείρου και τις επιπτώσεις της κοινωνικής πίεσης στο άτομο.

Ανάμεσα στην οικονομία, τον πολιτισμό και την αναγκαιότητα, ένα σύστημα που φαίνεται απρόσβλητο στις αλλαγές.

Κάθε φορά που μια πυρκαγιά ή ένας τυφώνας καταστρέφει ολόκληρες γειτονιές στις Ηνωμένες Πολιτείες, γίνεται πάντα την ίδια ερώτηση: γιατί συνεχίζουν να χτίζουν ξύλινα σπίτια; Αν και τα καταστροφικά γεγονότα καταδεικνύουν τα όρια αυτού του υλικού, η απάντηση είναι λιγότερο προφανής από όσο φαίνεται. Η ξύλινη κατασκευή στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι απλώς μια οικονομική επιλογή, αλλά ένα φαινόμενο βαθιά ριζωμένο στην ιστορία, τον πολιτισμό και την κοινωνικοοικονομική δομή της χώρας.

Μια ξύλινη κληρονομιά

Η αμερικανική αρχιτεκτονική έχει τις ρίζες της στο ξύλο, κυριολεκτικά. Όταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι αποικιστές αποβιβάστηκαν στον Νέο Κόσμο τον 17ο αιώνα, βρήκαν ατελείωτα δάση και άφθονους φυσικούς πόρους. Η ανάγκη να χτιστεί γρήγορα για να αμυνθεί από τις κακές καιρικές συνθήκες και τις απειλές από ιθαγενείς φυλές οδήγησε στην επιλογή του ξύλου ως κύριου υλικού. Ήταν εύκολα διαθέσιμο, εφαρμόσιμο και τέλειο για μια εταιρεία που επεκτεινόταν γρήγορα.

Το Fairbanks House στο Dedham της Μασαχουσέτης, ένα από τα παλαιότερα ξύλινα σπίτια στη χώρα, ενσαρκώνει αυτή την παράδοση. Όμως, σε αντίθεση με την κατασκευή από πέτρα ή πλίθα των ιθαγενών της Αμερικής, το ξύλο δεν κατασκευάστηκε για να διαρκέσει. Ωστόσο, παρέμεινε ένας πυλώνας της αμερικανικής αρχιτεκτονικής, προσαρμόζοντας επίσης τις ανάγκες των επόμενων εποχών.

Τυποποίηση: από το «πλαίσιο με μπαλόνι» στους ουρανοξύστες

Κατά τη διάρκεια της επέκτασης προς τα δυτικά, η ταχύτητα ήταν το παν. Έτσι γεννήθηκε το σύστημα «πλαισίου μπαλονιού», μια μέθοδος κατασκευής που απλοποίησε την εργασία κάνοντας κάθε στοιχείο της κατασκευής τυποποιημένο. Αυτή η τεχνική επέτρεπε σε οποιονδήποτε, ακόμη και χωρίς μεγάλες δεξιότητες, να χτίσει ένα σπίτι σε λίγες μέρες.

Αυτή η προσέγγιση επηρέασε ακόμη και τη γέννηση των ουρανοξυστών . Η τυποποιημένη και αρθρωτή δομή του χαλύβδινου σκελετού επέτρεψε σε εμβληματικά κτίρια όπως το Empire State Building να ανεγερθούν σε χρόνο ρεκόρ : ένα χρόνο και 45 ημέρες. Αυτά τα κτιριακά συστήματα έχουν κάνει την αμερικανική αρχιτεκτονική σύμβολο αποτελεσματικότητας, ταχύτητας και καινοτομίας.

Σπίτια μιας χρήσης

Στη συνέχεια, η αλλαγή αυτής της προσέγγισης θα σήμαινε μεταμόρφωση ενός ολόκληρου οικονομικού οικοσυστήματος βασισμένου σε αιώνες παράδοσης και δεξιοτήτων. Η μετατροπή των ξυλουργών σε τοιχοποιούς, η εισαγωγή ακριβότερων υλικών όπως το σκυρόδεμα ή ο χάλυβας και η ενημέρωση των κανονισμών θα ήταν ένα ηράκλειο έργο.

Το βάρος των καταστροφών

Ακραία γεγονότα, όπως ο τυφώνας Andrew το 1992, οδήγησαν ωστόσο σε ρυθμιστικές αλλαγές σε ορισμένες κομητείες της Φλόριντα, οι οποίες απαιτούν πλέον πιο ανθεκτικές δομές . Ωστόσο, αυτές είναι εξαιρέσεις, όχι εθνικός κανόνας.
Ακόμη και στην Καλιφόρνια , οι καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ετών θα μπορούσαν να πιέσουν για μια παρόμοια αλλαγή, με την εισαγωγή πυρίμαχων υλικών ή ειδικών επεξεργασιών για το ξύλο. Όμως, προς το παρόν, το μεγαλύτερο μέρος της χώρας παραμένει αγκυροβολημένο σε μια παράδοση που δίνει προτεραιότητα στην ταχύτητα και την οικονομία έναντι της μακροπρόθεσμης ασφάλειας.

Η επιλογή του ξύλου ως πρωταρχικού υλικού στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι απλώς ζήτημα πρακτικότητας ή κόστους. Είναι μια αντανάκλαση του αμερικανικού πολιτισμού, της ιστορίας του αποικισμού και της οικονομίας της αγοράς. Και καθώς οι φυσικές καταστροφές συνεχίζουν να δοκιμάζουν αυτήν την παράδοση, η αλλαγή κατεύθυνσης θα σήμαινε την επανεγγραφή του ίδιου του DNA του αμερικανικού οικοδομικού συστήματος.

Πηγή:newsbomb.gr

•Η δεξιά διαχρονική φαυλότητα δεν μπορεί να αποτελεί συνεχώς άλλοθι για μια αληθινή αυτοκριτική.Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει πραγματικά να κυβερνήσει κάποια στιγμή τη χώρα.
•Θεοποιούμε τώρα την «μεταρρύθμιση Γιαννίτση».Ποια μεταρρύθμιση;Ας θυμηθούμε.
•Όταν δίναμε συντάξεις σε γοητευτικές σαρανταπεντάχρονες,μητέρες ανηλίκων,με σκάρτα 15 χρόνια εργασίας.Πιναν το τσάι τους στην Κηφισσιά
Όταν δίναμε συντάξεις σε 70 χρονες άγαμες θυγατέρες.Το woke δεν αντιδρούσε για την αδικία στους άγαμους «θυγατερους».
Όταν δίναμε αγροτικές συντάξεις αράδα σε όσους είχαν λουλούδια στα μπαλκόνια τους
Όταν ολόκληρες περιοχές με ψευδή πιστοποιητικά παίρναν αναπηρικές συντάξεις ως τυφλοί και κουφοί.Με ελεγκτικό μηχανισμό παράλυτο
Όταν είχαν γεμίσει το ΙΚΑ και τα ταμεία με αργόμισθους
Όταν το Κράτος λήστευε τα Ταμεία με άτοκα αποθεματικά και όχι μόνο
Όταν εργαζόμενοι με ροζιασμένα χέρια και μυαλά μετά από 40 χρόνια έπαιρναν συντάξεις πείνας και οι Δεητζηδες έπαιρναν 3.500 το μηνα.Ασε τους βουλευτές.
•Τότε βέβαια σκέφτεσαι την Μεταρρύθμιση.Ανηκεις στην «προνοητική Ελλάδα».Ποια μεταρρύθμιση όμως;Να μην πειράξουμε την τρίχα όλων αυτών γιατί έχουν νομίμως «θεμελιώσει».Να μειώσουμε τις συντάξεις πείνας και να συνεχίσουν όλοι αυτοί να λυμαίνονται.Να βάλουμε τη σύνταξη στα 75.Η εργασία είναι χαρά.Να αυξήσουμε τις εισφορες.Προς Θεού μην απολύσουμε κανέναν αργόμισθο.Η μεταρρύθμιση ex nunc.
Όταν η αριστερά πλειοδοτούσε
Όταν το διάχυτο αίτημα ήταν δώσε και σε μένα μπάρμπα
•Αυτό δεν είναι όμως μεταρρύθμιση.Ειναι κακοποίηση της έννοιας της μεταρρύθμισης.Ειναι ταμειακή λύση ανάγκης και άδικη ως το μεδούλι.Ναι ανάγκα και Θεοί πείθονται ,μην τη θεοποιούμε όμως κιόλας.
•Λένε πως αν είχε γίνει δεν θα είχαμε μπει στα μνημόνια.Βεβαιως.Αν μάλιστα είχαν κοπεί και τελείως οι συντάξεις σίγουρα δεν θα είχαμε μπει.Γι αυτό τη μεταρρύθμιση την κάναν τελικά τα ανάλγητα μνημόνια.Αυτα που θασκιζε ο Σαμαράς σελίδα τη σελίδα.Που θα καταργούσε ο Τσίπρας με ένα νόμο και ένα άρθρο.Θυμωσαν τα μνημόνια κι έσκισαν και τους δυο.
•Έτσι λοιπόν μετά από 45 χρόνια εργασίας 1100 το μήνα και πολλά θα μου είναι.Να είμαστε καλά.

Πάνος Μπιτσαξής