Συντάκτης: Kostas Bertsias

Παναγιώτης Γεωργουλέας, Κώστας Αναγνώπουλος, Δημήτρης Ρουχωτάς

•Πρέπει να πάμε στο Φουναφουτι.Εγκαιρως.Γιατι σε λίγα χρόνια μπορεί να μην υπάρχει.Θα το έχει καταπιεί η θάλασσα λόγω της κλιματικής κρίσης.Τι είναι αυτό;Μα η πρωτεύουσα του ένδοξου κράτους Τουβαλού.Μια μικρή ατόλη στον Ειρηνικό.11000 κάτοικοι απαρτίζουν το έθνος.Η προοπτική να χάσει το κράτος όλο του το έδαφος τρομάζει τους Τουβαλιανους.Φωναζουν αλλά ποιος να τους ακούσει;Ο Τραμπ;drill baby drill.

•Γι αυτό η ελίτ του Φουναφουτι εργάζεται αόκνως σε μια επαναστατική ιδέα.Το ψηφιακό κράτος.Οι ανά την οικουμένη απανταχού Τουβαλιανοι θα έχουν ψηφιακή υπηκοότητα.Θα εκλεγούν ψηφιακά κυβέρνηση και Πρωθυπουργό.Θα αποτελούν ένα άυλο Τουβαλού χωρίς εδαφική υπόσταση το οποίο θα γίνει η κιβωτός των παραδόσεων του έθνους.Με ψηφιακά σχολεία,δράσεις κλπ.Ωραια ιδέα.Απο πίσω είναι και οι Αυστραλοί.Το άυλο κράτος θα διατηρήσει την μεγάλη του ΑΟΖ.Μια υδάτινη επικράτεια χωρις εδαφος.Να μελετήσουμε το θέμα.Ποιος ξέρει τις βουλες του απώτερου μέλλοντος.Ισως κάποτε σε 1000 χρόνια αυτό να είναι η λύση.Οταν η τεχνολογία θα σαρωσει οριστικώς τα σύνορα ως περιττά ,να πηγαίνει καθένας όπου γουστάρει ανεμπόδιστα και η ανθρωπότητα να δομείται σε ψηφιακά κράτη το καθένα με τη τρέλα του.Ψηφιακες αυλες οντότητες με ρομποτικούς στρατούς.

•Προς το παρόν το κέντρο της ψυχαγωγίας και της κοινωνικής ζωής του Φουναφουτι είναι ο διάδρομος προσγείωσης του αεροδρομίου.Διατρεχει το νησί από άκρου εις άκρον.Επειδη οι πτήσεις εινα ελάχιστες εκεί πηγαίνουν και την αράζουν οι πολίτες.Μικροπωλητές προσφέρουν εδέσματα θαλασσινά ,έχει μουσικες και τα παιδιά παίζουν μπάλα και κάνουν ποδήλατο.Οι μεγάλοι περπατούν και βολτάρουν στην ευθεία.Αυτη είναι η συλλογική χαρά.Εκει θέλω να πάω μια δυο μέρες και να γνωρίσω προσωπικά το μισό Τουβαλού.Να μάθω και πατίνι.

•Το κοινοβούλιο έχει 16 βουλευτές.Ενας να θυμώσει πέφτει η κυβέρνηση.Ομως μην ανησυχείτε.Ο πρωθυπουργός έχει μεγάλο κύρος.

Πάνος Μπιτσαξής

1970 ο βετεράνος (Κουνάβης -Στρατής Νίκος) στο πρώτο του ράλι Ακρόπολις με τον συνοδηγό του . Ο βετεράνος είναι στα δεξιά, ηλικία τότε 29 ετών

Πνευματική παρέα: το αδιανόητο τίποτα του Στέλιου Ράμφου

Ορεινή Δωρίδα το χωριό Κόκκινος

Θανάσης Φαρμάκης και Λεωνίδας Τσιφτσής

Καλώς τον κύριο Καθηγητή!

Η μνήμη ως γέφυρα και η προσευχή ως δρόμος σε μια μέρα όπου ο χρόνος σταματά για να αγκαλιάσει αυτούς που έφυγαν.

Υπάρχουν Σάββατα που το φως τους είναι διαφορετικό. Δεν είναι ούτε γιορτινό ούτε πένθιμο· είναι βαθύ. Σαν να στέκεται ο χρόνος για λίγο και να δίνει χώρο στη μνήμη. Το Ψυχοσάββατο δεν είναι απλώς μια τελετουργική υποχρέωση· είναι ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα στους ζωντανούς και σ’ εκείνους που προηγήθηκαν.

Στο ημίφως του ναού ή πλάι στα μνήματα, τα ονόματα διαβάζονται ένα-ένα. Δεν είναι λέξεις· είναι ιστορίες. Είναι πατέρες που μόχθησαν, μητέρες που αγρύπνησαν, φίλοι που γέλασαν δυνατά και έφυγαν ήσυχα, είναι άνθρωποι που άφησαν το αποτύπωμα τους άλλοι θετικό και άλλοι αρνητικό· ο καθένας με πώς βίωσε τον κόσμο τούτο των ζωντανών Κάθε όνομα είναι μια μικρή αναλαμπή αιωνιότητας. Και ανάμεσα στα γνώριμα ονόματα, μια προσευχή υψώνεται και για εκείνους που δεν έχουν πια κανέναν να τους θυμηθεί. Για τους άγνωστους, τους ξενιτεμένους, όσους χάθηκαν στη μοναξιά του χρόνου και όσους, οι πολλοί, έχουν λησμονηθεί με το πέραμα των χρόνων. Μια πράξη απόλυτου σεβασμού που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα.

Το σιτάρι στα κόλλυβα — απλό, ταπεινό — κρύβει μέσα του όλη τη θεολογία της ελπίδας. Πέφτει στη γη, χάνεται, και όμως καρποφορεί. Έτσι και ο άνθρωπος. Δίπλα του, το αναμμένο κερί τρεμοπαίζει, συμβολίζοντας το φως που νικά το σκοτάδι. Η Ορθόδοξη πίστη δεν αρνείται τον πόνο του αποχωρισμού· τον μεταμορφώνει σε προσδοκία. Δεν μιλά για τέλος, αλλά για πέρασμα.

Στα ορεινά χωριά — εκεί όπου η μνήμη έχει ακόμη ρίζες βαθιές — το Ψυχοσάββατο μοιάζει με σύναξη γενεών. Σαν να κατεβαίνουν για λίγο οι παλιοί στο πεζούλι της αυλής της εκκλησίας να σταθούν δίπλα μας, να μας δουν. Όχι ως αόρατοι -αθέατοι , αλλά ως παρουσία -αόρατη και ζωντανή συνάμα μέσα στην προσευχή.

Το Ψυχοσάββατο μάς θυμίζει κάτι που η καθημερινότητα μάς κλέβει: ότι δεν είμαστε μόνοι στον χρόνο. Κουβαλάμε πίσω μας ρίζες, και μπροστά μας υπόσχεση. Η μνήμη γίνεται γέφυρα και η προσευχή γίνεται δρόμος. Και τότε, μέσα στη ηρεμία ναού, καταλαβαίνεις πως πριν από σένα προηγήθηκαν δισεκατομμύρια όμοιοι σου και θα επακολουθήσουν δισεκατομμύρια και το εγώ σου μετριάζεται…

Ρίσκο χωρίς αυταπάτες δοκίμιο

(Λα Ροσφουκώ – Μακιαβέλι – Εκκλησιαστής – Ντυράν)

Το ρίσκο είναι από τα λίγα πράγματα που κολακεύουν τον άνθρωπο περισσότερο απ’ όσο τον αποκαλύπτουν. Του δίνουν την αίσθηση της υπέρβασης, της ελευθερίας, της ρήξης με το ασφαλές. Κι όμως, αν το κοιτάξει κανείς χωρίς ρομαντισμό, θα δει ότι πολύ συχνά δεν είναι παρά ένας καθρέφτης του εγώ.

Ο Φρανσουα ντε Λα Ροσφουκω μας προσγειώνει απότομα: πίσω από τις περισσότερες τολμηρές πράξεις δεν κρύβεται η αρετή, αλλά η φιλαυτία. Δεν ρισκάρουμε επειδή είμαστε γενναίοι· ρισκάρουμε επειδή δεν αντέχουμε να φαινόμαστε μικροί. Το ρίσκο, λέει ουσιαστικά, είναι συχνά μια πράξη αυτοεπιβεβαίωσης μεταμφιεσμένη σε ηθικό θάρρος.

Ο Νικολο Μακιαβέλι πηγαίνει το συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα, στον χώρο της εξουσίας. Εκεί το ρίσκο δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Ο ηγεμόνας που δεν ρισκάρει χάνει την πρωτοβουλία· εκείνος που ρισκάρει απερίσκεπτα χάνει το κράτος. Η τόλμη, για τον Μακιαβέλι, δεν είναι αρετή από μόνη της· αξία αποκτά μόνο όταν υποτάσσεται στη φρόνηση. Το ρίσκο δεν κρίνεται από την πρόθεση, αλλά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα, στην πολιτική, είναι αμείλικτο.

Πολύ πριν απ’ αυτούς, ο Εκκλησιαστής είχε θέσει το πιο σκληρό πλαίσιο:

«Καιρός παντί πράγματι».

Υπάρχει καιρός του φυτεύειν και καιρός του εκτιλλάν. Όχι κάθε ρίσκο είναι πρόοδος και όχι κάθε αναμονή δειλία. Η σοφία δεν βρίσκεται στην τόλμη αυτή καθαυτή, αλλά στη διάκριση του καιρού. Το μεγαλύτερο σφάλμα δεν είναι ο φόβος — είναι το λάθος timing.

Ο Will Durant , συνοψίζοντας αιώνες ιστορίας, παρατηρεί ότι οι πολιτισμοί δεν καταρρέουν επειδή ρίσκαραν πολύ, αλλά επειδή έπαψαν να καταλαβαίνουν γιατί ρισκάρουν. Όταν η τόλμη αποκόπτεται από την αυτογνωσία και η εξουσία από την ευθύνη, το ρίσκο γίνεται συνήθεια — και η συνήθεια τύφλωση.

Έτσι, το ρίσκο χωρίς αυταπάτες είναι κάτι σπάνιο και απαιτητικό. Προϋποθέτει:

τη διαύγεια του Λα Ροσφουκώ, να αναγνωρίζεις τα κίνητρά σου, τη ψυχρότητα του Μακιαβέλι, να μετράς συνέπειες, τη σοφία του χρόνου του Εκκλησιαστή, και την ιστορική ταπεινότητα του Ντυράν, να ξέρεις ότι κανένα ρίσκο δεν είναι πρωτόγνωρο.

Το αληθινό ρίσκο δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται και δεν ζητά επιβεβαίωση. Παίρνεται συνειδητά , με επίγνωση ότι μπορεί να αποτύχει — και με την ωριμότητα να αντέξει αυτή την αποτυχία. Όλα τα άλλα είναι αυταπάτη μεταμφιεσμένη σε θάρρος.