Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η ρήση «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε», από την προς Γαλάτας επιστολή του Απόστολου Παύλου, δεν είναι απλώς μια ηθική προτροπή· είναι μια συμπυκνωμένη θεώρηση της ανθρώπινης συνύπαρξης.

Ο Παύλος δεν μιλά για φιλανθρωπία από θέση ισχύος, ούτε για ελεημοσύνη που κατεβαίνει από πάνω προς τα κάτω. Μιλά για αμοιβαιότητα. Το «αλλήλων» δηλώνει ισότητα: σήμερα βαστάζεις εσύ, αύριο βαστάζομαι εγώ. Τα βάρη δεν είναι μόνο υλικά· είναι ο πόνος, η αμφιβολία, η ήττα, η μοναξιά, η κούραση που δεν φαίνεται.

Σ’ έναν κόσμο που εξυμνεί την αυτάρκεια και την ατομική επιτυχία, η παύλεια ρήση λειτουργεί σχεδόν αντισυμβατικά. Μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν να είναι μόνο μονάδα . Η δύναμη μιας κοινότητας —οικογένειας, κοινωνίας, ακόμη και ενός απλού κύκλου φίλων— δεν μετριέται από το πόσο «ισχυροί» είναι οι ισχυροί της, αλλά από το αν οι αδύναμοι της δεν μένουν μόνοι.

Το να βαστάζεις το βάρος του άλλου δεν σημαίνει να το εξαφανίζεις· σημαίνει να το μοιράζεσαι. Να λες, έστω σιωπηλά: δεν είσαι μόνος σου σε αυτό. Κι έτσι το βάρος, χωρίς να μικραίνει αντικειμενικά, γίνεται ανεκτό.

Τελικά, η προτροπή του Παύλου δεν αφορά μόνο την πίστη, αλλά την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί μια κοινωνία που δεν σηκώνει τα βάρη των μελών της, αργά ή γρήγορα, θα παρακμάσει και θα συνθλιβεί.

Αντίλογος από αγαπητό φίλο και αναγνώστη για την ανάρτηση, Ο Ράμφος και ο «λογισμοκρατούμενος» άνθρωπος:

Σημαντικός  διανοούμενος  ο  Ράμφος  αναμφισβήτητα . Ωστόσο  όπως  και  ολοι  σχεδόν  οι  φιλόσοφοι  δεν  αποφεύγει , κατά  τη  γνώμη  μου  πάντα , τις  υπερβολές , ενίοτε  μέχρι  παραλογισμού , όπως  στο  συγκεκριμένο  αναδημοσιευμά  σου  φίλε  Κώστα . Από  πού  κι  ως  που  “συνομιλώντας” με  μια  σκέψη  δική  μας  ή  αλλουνου  καταλήγουμε  υποχρεωτικά  αιχμάλωτοί  της ? Με  ποια  επιχειρήματα  αποκλείει  την  απόρριψή  της ?

      “Μάθε  να  παρατηρείς  τη  σκέψη  χωρίς  να  την  κρίνεις “(!!!)  Ισοδύναμο: “Μάθε  να  παρατηρείς  τη  σκέψη  χωρίς  να  την  επεξεργάζεται  λογικά , απλούστερα  χωρίς  να  τη  σκεφτεσαι .”

     Πώς  μπορει  να  γινει  αυτό  ρε  Κωστα ?

Τι  ειναι  η  σκεψη  πίνακας  ή  αγαλμα ?

Ο  ανθρωπος  είναι  λογισμοκρατουμενος  από  διακρίσεώς  του  ως  έλλογου  όντος  και  οχι  μόνο  ως  συγχρονος ! . . . . .

      Και  μια  τελευταια  παρατήρηση :

Οι  σκέψεις  δεν  “γίνονται”  συναισθήματα , “προκαλούν”  συναισθήματα  για  όσους  καταλαβαίνουν  ελληνικά .

          Καλημέρα  φίλε  μου  αλλά  με  το συμπάθειο , παντα  να  προσεχεις  όχι  ποιος  το  λέει  αλλά  τι  λέει ! . . . .

Νίκος

Απάντηση :

Αγαπητέ φίλε,

Σε ευχαριστώ ειλικρινά για την προσεκτική και διεισδυτική ανάγνωση. Ο διάλογος έχει αξία ακριβώς όταν υπάρχει αντίλογος.

Ο Σ. Ράμφος πράγματι συχνά χρησιμοποιεί έντονα σχήματα για να ταρακουνήσει τον αναγνώστη. Δεν νομίζω όμως ότι υποστηρίζει πως όποιος «συνομιλεί» με μια σκέψη γίνεται μοιραία αιχμάλωτός της. Η έννοια της αιχμαλωσίας, όπως την καταλαβαίνω, αφορά την ασυνείδητη ταύτιση — όταν δηλαδή ο λογισμός μάς καταλαμβάνει πριν προλάβουμε να τον εξετάσουμε.

Η φράση «παρατήρησε τη σκέψη χωρίς να την κρίνεις» όντως ακούγεται αντιφατική αν την πάρουμε κυριολεκτικά. Δεν σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, «μη σκέφτεσαι». Σημαίνει: δες πρώτα τον λογισμό ως φαινόμενο, πριν τον αξιολογήσεις. Η αναστολή της άμεσης κρίσης δεν είναι κατάργηση της λογικής· είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο επίγνωσης.

Ο άνθρωπος είναι έλλογο ον — συμφωνώ απολύτως. Το ερώτημα όμως είναι αν είναι κυρίαρχος των λογισμών του ή συχνά αιχμάλωτός τους. Εκεί νομίζω εστιάζει η πρόκληση.

Όσο για τη διατύπωση «οι σκέψεις γίνονται συναισθήματα», δέχομαι ότι γλωσσικά είναι ακριβέστερο να πούμε «προκαλούν».

Συμφωνώ τέλος απολύτως μαζί σου: σημασία έχει όχι ποιος το λέει, αλλά τι λέει. Και αυτό ακριβώς προσπαθούμε να συζητήσουμε.

Καλημέρα και πάντα χαίρομαι για την κριτική σου ματιά!

Κώστας

Ψαρράς, Μπερτσιάς, Αραπογιάννης και στο βάθος δεξιά ο Μάριος Βιντσεντσάτος στο υποκατάστημα του Αχιλλέα Νίνου.

Η κορυφή του Κάστρου της αρχαίας αιτωλικής πόλης Καλλίπολις

,

μας πρόλαβαν αγαπητέ Σπύρο …

ΚΜ

 

Ο Αμερικανός επιχειρηματίας Jason Lee Beckwith, μουσικός, ξενοδόχος και διευθύνων σύμβουλος της Rocking Hospitality από το Oceanside της Καλιφόρνια, αγόρασε το εγκαταλελειμμένο χωριό Salto de Castro (γνωστό και ως Poblado de Castro) στην επαρχία Zamora της Ισπανίας έναντι —σύμφωνα με πληροφορίες— 310.000 ευρώ. 

Ένα «σπίτι που θέλει δουλειά»

Σίγουρα πρόκειται για ένα «σπίτι που θέλει δουλειά», αλλά είναι ένα εγχείρημα που εκείνος και η σύζυγός του χαίρονται στην ιδέα ότι θα αναλάβουν.

Το χωριό, στα σύνορα με την Πορτογαλία κατά μήκος του ποταμού Duero, στην περιοχή Arribes del Duero, κατασκευάστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1940 και 1950 από την εταιρεία ηλεκτρισμού Iberduero (σημερινή Iberdrola), για να στεγάσει εργαζομένους που έχτιζαν το κοντινό φράγμα Salto de Castro και τις υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις. 

Περιλάμβανε 44 κατοικίες, εκκλησία, σχολείο, μπαρ, ξενώνα, στρατώνα της Guardia Civil, χώρους αναψυχής και δύο πισίνες. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε το 1989 μετά την ολοκλήρωση του έργου, αφήνοντας το μέρος να καταρρεύσει και να ερημώσει. Μάλιστα, είχε εμφανιστεί και σε λίστες παρακολούθησης πολιτιστικής κληρονομιάς για μνημεία που βρίσκονται σε κίνδυνο.

Ο Beckwith ανακάλυψε το ακίνητο online, το επισκέφθηκε από κοντά και πολύ γρήγορα το ερωτεύτηκε, περιγράφοντας τη στιγμή ως μια «αλλαγή διακόπτη στο μυαλό του» που του άλλαξε τη ζωή. Πούλησε τον ξενώνα του στην Καλιφόρνια για να χρηματοδοτήσει την κίνηση και σκοπεύει να μετακομίσει εκεί με τη σύζυγό του ώστε να επιβλέπει προσωπικά τη μεταμόρφωση.

Το όραμά του είναι να αναβιώσει το Salto de Castro ως θέρετρο διακοπών και τουριστικό προορισμό, προσφέροντας μια εμπειρία «από το αγρόκτημα στο τραπέζι», ενώ παράλληλα θα ενισχύει την τοπική οικονομία της περιοχής Aliste.