Γκάντι
Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του.
Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:
«Κύριε Γκάντι, δε γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν:
«Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ’ ένα άλλο τραπέζι.
Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.
Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση:
«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;»
Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»
Τότε ο Mr. Peters μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»
Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος “Ηλίθιος” και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά
αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το
γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.»…
Κάμπος δερβενοχωρίων
Περί διαβάσματος και φιλαναγνωσίας: Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
Γίνεται να παρηγορηθείς με ένα καλό βιβλίο. Η δουλειά των καλλιτεχνών είναι, μεταξύ άλλων, να ανακουφίζουν τον πόνο. Στην καθημερινότητά μας, ακόμα και οι άνθρωποι που δεν λένε ιστορίες, σκαρφίζονται κάτι όταν παρηγορούν, όταν κάνουν παρέα σε κάποιον που υποφέρει, όταν δρουν ως ερασιτέχνες θεραπευτές.
Έτσι και με τα καλά βιβλία, είναι σύντροφοι που σε στηρίζουν να αντέξεις τα πιο ανθρώπινα συναισθήματα, τον πόνο, το φόβο, τη μελαγχολία, την απώλεια. Γίνεται κάτι πολύ κακό και τα πράγματα μετατοπίζονται − μια καλή ιστορία δεν θα τα βάλει πίσω στη θέση τους, αλλά θα κάνει τα πάντα λιγότερο ξένα, λιγότερο εχθρικά.
Μια καλή ιστορία σού δείχνει ότι το ανθρώπινο μυαλό έχει υπερδυνάμεις. Μπορεί να εστιάζει στην ιστορία που του λένε κι έτσι να ακυρώνει την ασχήμια γύρω του. Μπορεί να το νοιάζει εάν η Μαντάμ Μποβαρί θα ζήσει στο Παρίσι ή στην επαρχία κι έτσι να μην τρώγεται από κάτι που το βασανίζει.
Σε καιρούς που δεν χρειάζεσαι παρηγοριά, ένα καλό βιβλίο μπορεί να σε μεθύσει. Πρέπει όμως να του αφεθείς, να συγκεντρωθείς χωρίς ανυπομονησία. Δηλαδή να καθίσεις να ακούσεις τι έχει να σου πει. Να του θέσεις τα ερωτήματα που σε απασχολούν. Τα καλά βιβλία μπορείς να τα ρωτάς τα πιο δύσκολα πράγματα, όπως «πώς να ζήσω;». Δεν θα σου πουν ακριβώς. Μπορούν, όμως, να σε πάνε σ’ αυτήν τη διάσταση όπου όλα ανοίγουν και απλώνουν και όπου πολλά απ’ αυτά που θες γίνονται.
Όταν δεν έχεις ανάγκη απ’ αυτά, μπορείς να αφεθείς σε μια γαλήνια περιπλάνηση. Εγώ για τέτοιες περιπτώσεις επιλέγω έργα πολλών τόμων. Όχι το έργο του Προυστ οπωσδήποτε, που δίνει τον τίτλο του σ’ αυτό εδώ το κείμενο. Μπορεί να διαβάσω Κασκ ή Κνάουσγκορντ. Μερικές φορές χαλαρώνω διαβάζοντας περιοδικά για χόμπι που δεν έχω. Περιοδικά για αναρρίχηση ή περιοδικά για περιποίηση κήπων. Ηρεμώ με τις προσεκτικές παραινέσεις προς αυτούς που θέλουν να βάψουν ένα βάζο. Μ’ αρέσουν τα περιοδικά που παίρνουν πάρα πολύ στα σοβαρά την κατασκευή ενός ραφιού. Τα βιβλία που αναλύουν τα χρώματα σε έναν πίνακα του Γκογκέν. Τα προτιμώ απ’ την ψυχαναγκαστική βόλτα σε σελίδες που σου γεμίζουν τον ύπνο ασυνάρτητο κουτσομπολιό, γκρίνια και σαχλαμάρα.
Όταν νιώθεις ότι βάλτωσες, ένα σωστά διαβασμένο βιβλίο μπορεί να σε ενεργοποιήσει, να σε επαναφέρει στο θαύμα της ζωής σου. Μπορεί να σε κάνει να θες να μυρίσεις κορμούς δέντρων, να θες να κολυμπήσεις σε λίμνες, να θες να ξαπλώσεις σε γρασίδια και να ρουφάς τις ηλιαχτίδες.
Εμένα πιο πολύ μ’ αρέσουν τα βιβλία που σε κάνουν να θες να διαβάσεις κι άλλα βιβλία. Όπως στον «Γαλατά» (εκδόσεις Gutenberg), όπου η ηρωίδα περπατάει και διαβάζει. Όμως, μου αρέσουν και τα βιβλία που δείχνουν τη ζωή ως μια αλληλουχία επιλογών. Κάποια πράγματα σου τυχαίνουν, άλλα τα επιλέγεις. Μου αρέσουν οι ιστορίες όπου ο ήρωας ξεπέφτει, χάνει τον εαυτό του και τελικά όλα καταστρέφονται. Και μου αρέσουν κι αυτές που ούτε ξεπέφτει, ούτε πετυχαίνει, αλλά ζει τη ζωή του κανονικά, με αποτέλεσμα άλλοτε να πετυχαίνει κι άλλοτε να ξεπέφτει, ενώ η ιστορία αρθρώνεται με μαστοριά ως ένα σύνολο από επιλογές και τυχαιότητες, όπως στο μυθιστόρημα «Στόουνερ» (εκδόσεις Gutenberg) ή στο «4321» (εκδόσεις Μεταίχμιο).
Όταν ξεκινάς το διάβασμα, δεν χρειάζεται να ξέρεις κάτι. Και όσοι λένε το αντίθετο, μιλούν από μια δική τους ανάγκη να παραστήσουν πως κάνουν κάτι που «δεν είναι για όλους».
Όμως, το διάβασμα είναι σαν το τρέξιμο. Χρειάζεται, για αρχή, μόνο να θέλεις να το κάνεις. Να ξέρεις να κουνάς τα πόδια σου και ν’ ανασαίνεις. Δεν θα γίνουν όλοι δρομείς. Δεν χρειάζεται. Αλλά κανείς δεν έχασε ποτέ επειδή έτρεξε ένα εικοσάλεπτο το πρωί. Και κανείς δεν συμπάθησε ποτέ αυτούς τους περίεργους στα πάρκα που σου υποδεικνύουν τη βέλτιστη διαδρομή, το βέλτιστο κολάν και τον σωστό τρόπο να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από τ’ άλλο.
Τα καλά γραμμένα βιβλία σε βάζουν στους κόσμους τους, δεν σε εξετάζουν ούτε σε αποκλείουν χωρίς λόγο. Αν είναι και καλά και δύσκολα, θα έχουν τους λόγους τους και τότε γίνονται προκλήσεις, αιτίες για να βελτιωθείς αναγνωστικά και να φτάσεις στο επίπεδο όπου μπορείς να τα απολαύσεις, αν θέλεις.
Δεν είχα στόχο να γράψω ένα εγκώμιο των βιβλίων. Τα κείμενα για τη «φιλαναγνωσία» και τον «χώρο του βιβλίου» μπορούν να ξεκάνουν και τον πιο καλόπιστο, μετρίως έξυπνο αναγνώστη.
Ήθελα να γράψω κάτι για τη ζωή με νόημα. Στο τέλος ενός καλού βιβλίου τίποτα δεν είναι το ίδιο. Κι αυτό με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως η απάντηση στην ερώτηση «τι έχει νόημα τελικά» να βρίσκεται στον ξανακερδισμένο χρόνο, στον χρόνο που τον κάνεις κάτι, ενώ περνά, στη σωστή εστίαση της προσοχής, σε μια σειρά από περήφανες αρνήσεις σε χίλια δυο πράγματα που διεκδικούν το ενδιαφέρον μας και μας αδειάζουν. Οι ώρες θα περάσουν έτσι κι αλλιώς. Όμως είναι επιλογή μας πώς θα ‘μαστε στο τέλος διαφόρων μικρών διαδρομών στον χρόνο.
_______________________
~ ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Πηγή: lifo.gr
ΝΥΧΤΟΒΑΣΙΛΙΑΣ
από την προσωπική σελίδα στο facebook του Αντώνη Καραβασίλη .
ΝΥΧΤΟΒΑΣΙΛΙΑΣ!
Στον τελευταίο τόμο του ημερολογίου του (Μέρες Θ’, Ίκαρος 2019) ο Σεφέρης παραθέτει, με ημερομηνία 30/11/1968, το παρακάτω αθυρόστομο δημοτικό τραγούδι, στο οποίο με εντυπωσίασε ο χαρακτηρισμός του άντρα-εραστή ως «νυχτοβασιλιά» — υπέροχη λέξη που συναντώ για πρώτη φορά. Ένα γρήγορο ψάξιμο για ανεύρεση του όρου σε σώματα κειμένων δεν απέδωσε καρπούς. Η επιμελήτρια μάλιστα του τόμου αναφέρει πως ούτε την πηγή του τραγουδιού κατόρθωσε να εντοπίσει. Εάν κάποιος φίλος γνωρίζει περισσότερα ας μας το πει στα σχόλια.
Αντιγράφω:
— Βλάχα μου, ετούτο είναι άδικο, κι άδικο απ’ τα μεγάλα
να περπατάς ξυπόλητη, ζαλικοφορτωμένη
και να πηγαίνει ο άντρας σου στον τσίλα του καβάλα
με τα τσαρούχια προκωτά, την φούντα κορδωμένη.
— Για τήρα τη δουλειά σου εσύ, κι εγώ για τη δουλειά μου
ας περπατώ ξυπόλητη με φόρτωμα στην πλάτη
τον θέλω τον αντρούλη μου, το νυχτοβασιλιά μου,
τον θέλω ντιπ ξαπόστατον το βράδυ στο κρεβάτι!
Σχόλια του φίλου μας Μανόλη σε παλιότερες αναρτήσεις .
- ο Πυθαγόρας και οι αριθμοί . Το 3: είναι ο χρόνος, ως θεότητα, δηλαδή το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλ-λον. Τριάδα, Αρχή, Μέση, Τέλος και Γέννηση, Ζωή, Θάνατος.
Πυρ γυνη και θάλασσα τα 3 … του κόσμου Ειναι μια ρηση του Μενανδρου???
Η γυναίκα το χαρτι και το χταποδι θέλουν χτυπημα
Η γυναίκα το κοτοπουλο και το ψαρι θέλουν χερι
2. Ο Ερυσίχθων κόβει το ιερό δέντρο της Δήμητρας
Η κατάρα του πεύκου
του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940)
«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο;
Γιατί; Γιατί;»
Αγέρας θα ’ναι, λέει ο Γιάννης
και περπατεί.
Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι
βγάνει φωτιά.
Να ’βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά!
Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί…
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου,
δροσιά να βρει.
Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του
και περπατεί!
Δεν θ΄ ανασάνω, λέει ο Γιάννης,
γιατί, γιατί;
«Γιάννη, πού κίνησες να φτάσεις;»
«Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!»
«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει,
γι’ αυτό είμαι δω.
Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες…
για δυο, για τρεις…
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω,
τ’ είναι βαρύς».
«Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι
να δροσιστείς».
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.
Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο τόπο είν’ ο Γιάννης,
κιας τρέχει εμπρός…
Να το χινόπωρο, να οι μπόρες,
μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι,
με τη βροχή.
«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο,
το σπλαχνικό,
που ‘ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;»
Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
– τ’ ακούς, τ’ ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.
«Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι
απ΄ τις πληγές.
Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!»
«Τη χάρη σου ερημοκλησάκι,
την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ…
Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή…
Κι είχα και τρύγο… Τι ώρα νάναι
και τι εποχή;
Ξεκίνησα το καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ’ ήβρε ο χειμώνας
μεσοστρατίς.
Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.
Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά.»
Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι…
βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.
Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.-
Pint of science…!
…Για όσους διέρρηξαν επίσημα τις σχέσεις τους με την επιστήμη περίπου την εποχή που δοκίμασαν το πρώτο τους κοκτέιλ, για όλους εκείνους που ξεφυλλίζουν καταλόγους μπαρ πολύ συχνότερα από ό,τι επιστημονικά συγγράμματα, αλλά και για όσους δεν μπορούν να αποφασίσουν αν πρέπει να «επενδύουν» τον ελεύθερο χρόνο τους στον εμπλουτισμό των γνώσεών τους ή απλώς να χαλαρώνουν με φίλους, το φεστιβάλ Pint of Science έχει ως στόχο να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στους επιστήμονες και στο ευρύ κοινό με τον πιο ευχάριστο τρόπο.
Από τις 20 έως τις 22 Μαΐου, κεντρικά μπαρ πέντε ελληνικών πόλεων θα υποδεχθούν νέους και καταξιωμένους ερευνητές, οι οποίοι θα δώσουν σύντομες, εύληπτες ομιλίες για τις τελευταίες ανακαλύψεις στα πεδία της ιατρικής, της νευροεπιστήμης, της ψυχολογίας, της φυσικής, των μαθηματικών, των ηλεκτρονικών υπολογιστών, της ζωολογίας, της κοινωνιολογίας κ.ο.κ.
Το Φεστιβάλ, το οποίο ξεκίνησε το ταξίδι του το 2013 από τη Μεγάλη Βρετανία και σταδιακά κατέκτησε τον κόσμο, θα διεξαχθεί ταυτόχρονα σε μπαρ 24 χωρών, από την Ιταλία έως τη Νότιο Αφρική και από τη Σιγκαπούρη έως την Κόστα Ρίκα, με τη συμμετοχή χιλιάδων επιστημόνων.
Το «παρών» στο αθηναϊκό σκέλος της διοργάνωσης (στα μπαρ ΜοΜix, TAF Meerkat, Rabbithole και The Lazy Bulldog Pub) θα δώσουν, μεταξύ άλλων, ο Μανόλης Δερμιτζάκης, καθηγητής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης («Γονίδια και γενωμική: από το DNA στη βιώσιμη ανάπτυξη»), ο καθηγητής ΑΠΘ Δημήτρης Κούβελας («Cannabis Sativa Var Indica: Ασθένεια, ανακούφιση ή θεραπεία;»), ο αρχαιολόγος Γιώργος Κουτσουφλάκης («Οut of the blue. Αρχαιολογικά ναυάγια στο αρχιπέλαγος των Φούρνων») και ο Ομηρος Παπασπηλιόπουλος, καθηγητής Στατιστικής στη Βαρκελώνη («Αγορεύοντας στο Twitter»). Συμμετέχουν, επίσης, ο ερευνητής του «Δημοκρίτου» Γιώργος Γιαννακόπουλος «AI από τα Εργαστήρια στα ποτήρια μας», ο αστροφυσικός Θεοχάρης Αποστολάτος, η ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Παστέρ Ρεβέκκα Μάτσα και πολλοί άλλοι.
Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα pintofsciencegr.wixsite.com
και στο facebook στη σελίδα pintofscienceGR.
https://pintofsciencegr.wixsite.com/2018/copy-of-athens-1
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/5/2019
Για την αντιγραφή
Yannis Emm. Anagnostakis Ph.D.
Pharmacist for
Opus Materia Ltd
Scientific Instruments
Pharmaceutical Products
33 Paleologou Str.
17564 P. Faliron
Athens, Greece.
Mob. +30-6944-346443
www.opusmateria.gr e-mail: [email protected]
Κωνσταντίνος Ασημάκης & οι «Jazz-RUM» – The Zoo
Κωνσταντίνος Ασημάκης & οι «Jazz-RUM» – The Zoo
— Read on thezoo.gr/event/κωνσταντίνος-ασημάκης-οι-jazz-rum/
στον φίλο των ορεινών δερβενοχωρίων Κ Ασημάκη ευχόμαστε καλή επιτυχία
Ιδού ο «Νυμφίος», έρχεται…
Σε μία ακόμη ένδειξη αλαζονείας και αμετροέπειας ο Αλ. Τσίπρας δεν δίστασε να παρομοιάσει την «ιδεολογία» του με τον Χριστιανισμό. Ομολόγησε αυτό που πολλοί διαπιστώνουν δεκαετίες τώρα: η Αριστερά είναι θρησκεία. Το επόμενο βήμα θα είναι να πει ότι ο ίδιος είναι ο Μεσσίας
Αγγελος Κωβαίος
φωκίδα
1976
Όταν στη Γερμανία τα βιβλία καίγονταν
Στις 10 Μαΐου 1933, οι ναζί έκαψαν στη Γερμανία όσα βιβλία θεωρούσαν «μη γερμανικά». Βιβλία λογοτεχνίας, ποίησης, φιλοσοφίας αλλά και επιστημονικά συγγράμματα από Εβραίους, αριστερούς ή απλά διαφωνούντες, κάηκαν στην πυρά.
«Αυτό ήταν απλώς ένα πρελούδιο. Εκεί που ο άνθρωπος καίει βιβλία, μπορεί να κάψει και στο τέλος ανθρώπους». Αυτό είχε γράψει προφητικά ο ποιητής Χάινριχ Χάινε, εκατό χρόνια πριν γίνει πραγματικότητα από το ναζιστικό καθεστώς. Το κάψιμο των βιβλίων από τους ναζί στις 10 Μαΐου 1933, λίγο μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ήταν απλώς ο προάγγελος δραματικών διώξεων εκατοντάδων συγγραφέων που άλλοι εξ αυτών εξορίστηκαν κι άλλοι έχασαν τη ζωή τους. Η προετοιμασία της καύσης των βιβλίων έγινε από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ υπό τον Γιόζεφ Γκέμπελς με τη συνεργασία δυο φοιτητικών ενώσεων. «Το κράτος κατακτήθηκε, τα πανεπιστήμια όχι ακόμη». Με αυτή τη φράση οι εθνικοσιαλιστές την άνοιξη του 1933 ξεκίνησαν τη μάχη ενάντια στον κόσμο του πνεύματος. Ενδιαφέρον είναι ότι βρήκαν πρόθυμους συνεργούς από τον χώρο των πανεπιστημίων. Και όχι μόνο.
Οι απαγορευμένοι συγγραφείς και η σύμπραξη των βιβλιοπωλών
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στη Deutsche Welle o Aλεξάντερ Σκίπις, επικεφαλής του Συνδέσμου Γερμανών Εμπόρων Βιβλίων, εκείνη την εποχή ο ίδιος σύνδεσμος βιβλιοπωλών δεν είχε αντιταχθεί στον παραλογισμό των ναζί. Aντίθετα είχε συμμετάσχει ενεργά στο κάψιμο των βιβλίων. Όπως λέει χαρακτηριστικά, ο σύνδεσμος είχε συντάξει μάλιστα λίστες με βιβλία, τις οποίες χρησιμοποίησαν οι ναζί. Επίσης, σημειώνει ο Σπίπις, είχαν δώσει εντολή στα γερμανικά βιβλιοπωλεία να αποσύρουν από τη διανομή ορισμένα «επικίνδυνα» βιβλία κι έτσι με τον τρόπο αυτό υποστήριζαν το καθεστώς. «Επειδή ήλπιζαν ότι θα αποκόμιζαν οικονομικά οφέλη από το καθεστώς. Αυτό που έκαναν στην πράξη είναι να το υποστηρίζουν απροκάλυπτα», λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Οι επίμαχες λίστες περιείχαν συγγραφείς που χαρακτηρίζονταν από «αντιγερμανικό πνεύμα». Κυρίως Εβραίοι αλλά και αριστεροί ή αντιφρονούντες, ειρηνιστές, φιλελεύθεροι ή απλώς συγγραφείς με κριτική ματιά. Μεταξύ των βιβλίων που κάηκαν ήταν βιβλία των Μπέρτολντ Μπρεχτ, Χάινριχ Μαν, Άλφρεντ Ντέμπλιν, Έριχ Κέστνερ αλλά και επιστημονικά συγγράμματα του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Ζίγκμουντ Φρόιντ. Αλλά υπήρχαν επίσης και ξένοι συγγραφείς που ενοχλούσαν, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουέι ή ο Αντρέ Ζιντ.
Η μανία του Γκέμπελς
Η μεγάλη καύση βιβλίων πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 10ης Μαΐου 1933 στην Όπερνπλατς του Βερολίνου, τη σημερινή Μπέμπελπλατς. Κάηκαν πάνω από 20.000 βιβλία. Συμμετείχαν πάνω από 5.000 φοιτητές κρατώντας δάδες, ενώ οι πολίτες που είχαν συγκεντρωθεί για να δουν το θέαμα ήταν δεκάδες χιλιάδες. «Η εποχή της ακραίας Εβραϊκής διανόησης έχει έρθει το τέλος της» έλεγε εκείνο το βράδυ ο Γκέμπελς, παρακινώντας τους φοιτητές να κάψουν με τις δάδες τους τα βιβλία για να αποκαταστήσουν οι ίδιοι το πραγματικό «γερμανικό πνεύμα».
Η θλιβερή αυτή νύχτα όμως στο Βερολίνο δεν ήταν η μοναδική. Ήδη εβδομάδες πριν και μετά τη 10η Μαΐου αντίστοιχες καύσεις βιβλίων έλαβαν χώρα σε πολλές άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως πόλεις με πανεπιστήμια. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Φράιμπουργκ, όπου ο τότε πρύτανης του πανεπιστημίου, ο κορυφαίος Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ, όχι μόνο δεν εναντιώθηκε αλλά συμμετείχε σε αντίστοιχες πράξεις.
Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι η επιλογή για τα βιβλία που ρίχθηκαν στην πυρά είχε μερικές εκπλήξεις. Για παράδειγμα το 1933 δεν είχαν απαγορευθεί ακόμη τα βιβλία του Τόμας Μαν, κάτι που έγινε όμως αργότερα. Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο συγγραφέας Έριχ Κέστνερ ήταν παρών στην καύση των δικών του βιβλίων. Τον αναγνώρισαν αμέσως μέσα στο πλήθος στο Βερολίνο εκείνο το βράδυ, ωστόσο όμως δεν συνελήφθη. Παρέμεινε στη Γερμανία και απλώς άλλαξε πόλη. Πολλοί άλλοι όμως συγγραφείς απαγορευμένων βιβλίων που παρέμειναν στη Γερμανία δεν είχαν την ίδια τύχη. Πολλοί είτε πέθαναν στη φυλακή είτε εκτελέστηκαν όπως Καρλ φον Οσιέτσκι και ο Έριχ Μίζαμ.
***
Κρίστοφ Χάσελμπαχ / Δήμητρα Κυρανούδη – dw.com
προσωρινό μνημείο που στήθηκε το 2006 για τα γεγονότα της 10ης Μαίου 1933
Μια υπόγεια κενή βιβλιοθήκη στον πάτο μιας πλάκας πεζοδρομίου, έργο του Ισραηλινού καλλιτέχνη Μίσα Ούλμαν που συμβολίζει “την πρόθεση του ξεριζώματος της καρδιάς της χώρας των ποιητών και το στοχαστών που κυριάρχησε στις πράξεις των ναζιστών φοιτητών
η πλάκα με τα λόγια του Χάινριχ Χάινε : «Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους».
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Α.Ε ΣΚΟΥΡΤΩΝ
Στο ουδέτερο γήπεδο του Ύπατου δόθηκε το φινάλε του πρωταθλήματος της Β΄ κατηγορίας του 2ου Ομίλου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας.
Στο αγώνα μπαράζ για την άνοδο στην Α΄κατηγορία ο Ελλοπιακός κέρδισε με 2-1 την ομάδα των Σκούρτων και έτσι ο Ελλοπιακός μαζί με την Δάφνη Ερυθρών , που είχε τερματίσει πρώτη, ανεβαίνουν κατηγορία .
Γενικότερα η εμφάνιση της ομάδος στων Σκούρτων μετά από αρκετά χρόνια απουσίας από τα Βοιωτικά γήπεδα μόνο θετική μπορεί να χαρακτηριστεί .Τερμάτισε δεύτερη στους κανονικούς αγώνες με τρίτη ομάδα τον Ελλοπιακό, χωρίς να έχει όμως την απαιτούμενη βαθμολογική διαφορά ώστε να οδηγειθει αυτόματα στην Α κατηγορία , είχε 15 νίκες, 4 ισοπαλίες και 4 ήττες , πέτυχε 50 γκολ και δέχθηκε 18.Παρουσίασε ένα αξιοζήλευτο σύνολο , έπαιξε καλό και αθλητικό ποδόσφαιρο και σίγουρα άξιζε ένα καλύτερο αποτέλεσμα αλλά στο ποδόσφαιρο και η τύχη και η ατυχία είναι παρούσες ….
Το χρόνου καλύτερα !!
Θερμά συγχαρητήρια στους παίκτες , στον προπονητή και σε όλους τους παράγοντες που βοήθησαν για την επιτυχή πορεία και βέβαια και στους Σκουρτανιώτες φιλάθλους ( και ήσαν αρκετοί ) που ενθάρρυναν και εντός και εκτός έδρας τις προσπάθειες των παικτών .
