Συντάκτης: Kostas Bertsias

Το να ζει κανείς μέσα στην αφθονία , δεν είναι το ίδιο με το να ζει ωραία . Το να ζει κανείς ωραία απαιτεί να έχει κάποια αρμονία με την φύση, μια αίσθηση για το πως περνάει, ο καιρός, να βρίσκει ευχαρίστηση στα απλά πράγματα, στην θέα ενός βουνού ή της θάλασσας, σε μια όμορφη μέρα, στην συντροφιά της οικογένειας ή των φίλων .

William Fulbright.

Από τον Γ. Λ. η πιο κάτω ανάρτηση :

Χαιρετώ !!

Έψαχνα στην αρθρογραφία την τελευταία βδομάδα να εντοπίσω ένα σχετικό άρθρο…

Ήμουν σίγουρος ότι ήταν θέμα χρόνου να εμφανιστεί. 

Η αλήθεια είναι ότι με τόσο εκτεταμένα μέτρα (από άποψη πεδίου εφαρμογής, αλλά και ποσότητας/ποιότητας), δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να εμφανιστεί πρόβλημα και στην εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων.

Τί έκταση θα πάρει, είναι συνάρτηση παραγόντων : Πόσο θα κρατήσει η πανδημία, με ποιό τρόπο και σε ποιό βάθος χρόνου θα εξελιχθεί στις πληττόμενες χώρες, τί απώλειες και ζημιές θα αφήσει πίσω της, πόσος καιρός θα απαιτηθεί για να ξαναπάρουν μπροστά οι μηχανές κοκ.

Ακριβείς προβλέψεις σε αυτό το χρονικό σημείο, δεν μπορούν να γίνουν.

Δυστυχώς, όταν τα μέτρα πλήττουν όλους τους κλάδους της οικονομίας (από την πρωτογενή παραγωγή και τη μεταποίηση μέχρι τις μεταφορές και εν γένει τις υπηρεσίες) και μάλιστα σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο, θα καταγραφούν αναπόφευκτα και ελλείψεις.

Από αυτό το σημείο όμως, μέχρι του να κλείνουν κάποιοι (κράτη ή/και ιδιώτες) συνειδητά και εσκεμμένα τη “στρόφιγγα” για να δημιουργήσουν ελλείψεις (που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ή τουλάχιστον όχι στην έκταση που θα εμφανιστούν), προκειμένου να “παίξουν” με τις τιμές των προιόντων, υπάρχει μεγάλη διαφορά…

Φαίνεται όμως ότι το “ανθρώπινο δαιμόνιο” θα κάνει πάλι το θαύμα του και θα δούμε τον “τζόγο” να ξεκινάει από την αγορά τροφίμων, πριν ακόμα περάσει η σκυτάλη στο ταμπλό των φαρμακευτικών εταιρειών (ξέρετε, εκείνων που αγωνίζονται να ανακαλύψουν το ταχύτερο εμβόλια και εν γένει θεραπείες).

Για να μη χρειαστεί λοιπόν να θυμηθούμε το στίχο : “φοβάμαι αυτά που θα γίνουν για ‘μένα, χωρίς εμένα”, ας τελούμε σε εγρήγορση και χωρίς κινήσεις πανικού και αμετροέπειας, ας λάβουμε τα μέτρα μας.

Μεταξύ των δύο αδελφών λοιπόν, ας προκρίνει ο καθένας μας τον Προμηθέα, για να μην ψάχνεται τελευταία στγμή και υπό πίεση ως άλλος Επιμηθεύς…

Γρηγορείτε και Υγιαίνετε !!

Γ.Λ.

ΟΗΕ: Προειδοποίηση για πιθανή παγκόσμια έλλειψη τροφίμων από τα έκτακτα μέτρα

https://www.capital.gr/diethni/3440967/koronoios-o-oie-proeidopoiei-gia-pithani-pagkosmia-elleipsi-trofimon-exaitias-ton-ektakton-metron

Του καθηγητή

Θανάση Διαμαντόπουλου

Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη φίλοι, πολλώ μάλλον στενοί φίλοι, ουδέποτε υπήρξαμε. Πριν από 10 όμως περίπου χρόνια κάναμε κάποια παρέα. Στοιχειώδη έστω. Του έβρισκα αρκετά θετικά. Πρωτίστως την παρρησία του. Πχ την άνεση και το θάρρος με τα οποία μου είχε εκφράσει τις τελείως απαξιωτικές κρίσεις του για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο (ο οποίος εκείνη την εποχή εμφανιζόταν ως ένα εκ των πιθανών διαδόχων του Σαμαρά, εφόσον ο τελευταίος δεν κατόρθωνε να αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία). Αλλά και την αίσθηση καθήκοντος που είχε. Θυμάμαι κάποια φορά που πίναμε καφέ στις 45 στροφές και κάθε ένα λεπτό κάποιος ερχόταν να του κάνει χειραψία. Τον ρώτησα αν αυτό δεν τον ενοχλούσε. «Είναι η δουλειά μου να είμαι ανοικτός στον κόσμο», μου απάντησε…

Ήταν η εποχή που είχε αρχίσει δειλά-δειλά και αυτός να αναδεικνύει κάποιες ηγετικές φιλοδοξίες. Του εξέφρασα κάποτε την εκτίμησή μου για τη συγκρότησή του και την τεχνοκρατική του επάρκεια, αλλά του επεσήμανα πως ίσως δεν είχε την ηγετική στόφα άλλων προβεβλημένων κομματικών στελεχών, ενδεχομένως και της αδελφής του. «Τι σημαίνει ηγέτης στις ημέρες μας;», αναρωτήθηκε…

Τα χρόνια περνούσαν, οι επαφές μας αραίωσαν μέχρις εκμηδενίσεως, προφανώς είχε ενοχληθεί από «Το πορτρέτο ενός ηγέτη», που είχα γράψει για τον πατέρα του –δεν μου απαντούσε πια, ιδιαίτερα αφότου έγινε αρχηγός, σε τηλέφωνα ή μηνύματα, όπου του μετέφερα μια άποψη ή κρίση, ο ίδιος δε μου τηλεφώνησε μια μόνο φορά, για να μου ζητήσει τον αριθμό του κινητού του Άγγελου Συρίγου που είχε τότε πέσει θύμα βιαιοπραγίας-, αλλά αυτός ήταν εμφανές πως κάθε μέρα που περνούσε γιγαντωνόταν πολιτικά, ξεπερνώντας τις προσδοκίες πολλών, ενδεχομένως και των ίδιων των γονιών του. (Ο γέρο-πρόεδρος μου είχε επανειλημμένα πει «Η Ντόρα θα γίνει πρωθυπουργός», ουδέποτε είχε αναφέρει κάτι ανάλογο ή μικρότερο έστω για τον Κυριάκο).

Εντούτοις, και μολονότι θαύμαζα το μυαλό του, την εποπτεία του επί πολλών θεμάτων, τη μεθοδικότητά του και τον ρυθμό ή την καμπύλη της πολιτικής απογείωσής του, υπό μια έννοια και εγώ τον υποτιμούσα: Είχα μάλιστα το θράσος και την αμετροέπεια, προ των εκλογών του 2019, να πω στην Σία Κοσσιώνη πως ο βέβαιος τότε πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χαμηλή ‘συναισθηματική νοημοσύνη’, δηλαδή μικρή ικανότητα ‘ενσυναίσθησης’. Δεν πίστευα πως ένα παιδί που μεγάλωσε σε συνθήκες θερμοκηπίου, που τα βρήκε όλα στρωμένα και έτοιμα, που επί χρόνια συναναστρεφόταν πρωτίστως ή αποκλειστικά άτομα και δη συνομηλίκους του από τα ανώτατα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, πως θα μπορούσε να μπει στο πετσί του μεροκαματιάρη, να ταυτιστεί με τον ξωμάχο, να νιώσει τον μαχητή της επιβίωσης… Η δήλωσή του περί νέων των δυτικών προαστίων που θα μπορούσαν να γίνουν ‘καλοί ψυκτικοί’ αισθάνθηκα να μου επιβεβαιώνει αυτή την κρίση…

Και όμως…

Έχω διαβάσει αρκετή πολιτική ιστορία, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά ελληνική. Έχω μελετήσει την πορεία και τη στάση σε κρίσιμες στιγμές πολλών πολιτικών ηγετών ανά την υφήλιο. Και όμως μεγαλείο, ηθική της ευθύνης, αίσθηση της συνείδησης του χρέους, ικανότητα ποδηγέτησης, καθοδήγησης, προστασίας ενός λαού ολόκληρου ελάχιστους είχα ‘συναντήσει’ που να αναδεικνύουν όλα αυτά όπως ο σημερινός πρωθυπουργός. Η διακυβέρνησή του σημαίνει «Η ευθύνη στη εξουσία», έγραψα. Σημαίνει, όμως, ακόμη και τροφοδοσία/ανθράκευση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με κεφάλαιο κοινωνικής εμπιστοσύνης, που θα κάνει χρόνια να εξαντληθεί. Σε κάποιο βαθμό, και υπό την πίεση του κοινωνικού ρεύματος που διαμόρφωσε, μέχρι και τον Τσίπρα παρέσυρε προς την ηθική της ευθύνης! Ο οποίος, για να είμαστε ειλικρινείς, είχε ήδη κάνει κάποια δειλά βήματα προς την κατεύθυνση αυτή από παλαιότερα.

Προσωπικά πιστεύω, στο βαθμό που μπορεί η πολιτική πορεία ενός ηγέτη να ερμηνευθεί πρωτίστως με όρους ψυχολογικούς, πως αυτή την τεράστια διαδρομή, αυτή τη συγκλονιστική προσωπική εποποιία ο Μητσοτάκης τη (δι)έγραψε, επειδή αισθανόταν ένα τεράστιο βάρος οικογενειακής ευθύνης, μια υποχρέωση να αντιπαλέψει και να συγκριθεί με πλήθος προγόνων, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέχρι τον πατέρα του. Άλλοι γόνοι εις ευθεία γραμμή ή εκ πλαγίου –Σοφοκλής και Νικήτας Βενιζέλος, Κώστας Καραμανλής, Νανάς Τσαλδάρης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Σπυρίδων Θεοτόκης κοκ- δεν τα κατάφεραν και συνετρίβησαν υπό το βάρος του ονόματος. Αυτός μεγάλωσε το δικό του. Και το γιγάντωσε μέσα στην κορωνοκρίση.

Τώρα δύο πράγματα του υπολείπονται για να καταγραφεί ως τεράστιο ιστορικό μέγεθος. Πρώτον: Εάν πετύχει μέχρι τέλους, να μην μεθύσει από την επιτυχία του… («Ωσεί παθών κώφωσιν από την κλαγγήν των όπλων και τύφλωσιν από τους καπνούς…», έγραψε ο Γεώργιος Βλάχος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο…). Και δεύτερον: να μην τον ‘ξεσκίσει’ η ελληνική κοινωνία, ως συχνά γίνεται με τους νικητές πολέμων, όταν θα χρειαστεί να διαχειριστεί τις οικονομικές συνέπειες της μάχης, που ίσως φέρουν ξανά (και) τη χώρα μας, από πλευράς επιπέδου ζωής των πολιτών της, στα τέλη της 10ετίας του 1940 ή τις αρχές της 10ετίας του 1950…

Είναι γνωστό ότι η ελληνική γλώσσα κυριαρχεί σε αρκετές επιστήμες, όπως για παράδειγμα στην ιατρική όπου σύμφωνα με κάποιες πηγές οι όροι με ελληνικές ρίζες φτάνουν το 60% απαρατήρητη όμως έχει περάσει η συμβολή της γλώσσας μας στην ονοματοδοσία τοπωνυμίων σε όλο τον πλανήτη.

Με οδηγό το βιβλίο It’s all Greek Indeed του επίμονου ιατρού Βασ. Θεοδώρου το οποίο περιέχει, μεταξύ των άλλων, περισσότερα από 150 τοπωνύμια με ελληνικές ρίζες το οποίο κυκλοφορεί από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού το WE του news247 επέλεξε και σας παρουσιάζει ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

ΑΝΚΟΝΑ

Στο χάρτη της Ιταλίας, η Ανκόνα, στα αρχαία χρόνια “Δωρική Αγκών) ή Αγκώνα, μοιάζει με ανθρώπινο αγκώνα, από όπου και πήρε την ονομασία της από την ελληνική λέξη του ανθρώπινου μέλους.

ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ

Όταν ο υπασπιστής Ορεγιάνα κατέβηκε τον ποταμό αναζητώντας χρυσό, ο ποταμός λεγόταν ακόμα Ρίο Γκράντε ή Ρίο ντε Κανέλα, λόγω των μεγάλων δέντρων κανέλας που βρίσκονταν εκεί. Ο Ορεγιάνα διηγήθηκε αργότερα στο βασιλιά της Ισπανίας, Κάρολο, ότι μία λυσσαλέα ενέδρα από γυναίκες-πολεμιστές Icamiabas σχεδόν αποδεκάτισε την ισπανική αποστολή. Τότε ο βασιλιάς, εμπνευσμένος από τον ελληνικό μύθο των Αμαζόνων, ονόμασε τον ποταμό Αμαζόνιο.

DOROTEA (ΣΟΥΗΔΙΑ)

ΕΛΕΥΘΕΡΑ (ΜΠΑΧΑΜΕΣ)

ΕΥΦΡΑΤΗΣ

ΚΑΡΠΑΘΙΑ

Πηγή της ονομασίας των Καρπαθίων φέρεται ότι είναι η αρχαία ελληνική λέξη από την Θράκη καρπάτη που σημαίνει βραχώδης

ΚΟΡΙΪΝΤΟ (ΒΡΑΖΙΛΙΑ)

ΜΙΚΡΟΝΗΣΙΑ

<img class=”alignnone size-full wp-image-156895″ src=”https://www.travelstyle.gr/wp-content/uploads/2018/04/11-6.jpg” alt=”” width=”574″ height=”373″ srcset=”https://www.travelstyle.gr/wp-content/uploads/2018/04/11-6.jpg 574w, https://www.travelstyle.gr/wp-content/uploads/2018/04/11-6-300×195.jpg 300w” sizes=”(max-width: 574px) 100vw, 574px” />

ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ

ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ

Η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών χρωστάει το όνομα της στον Ουίλιαμ Πεν (από όπου και το όνομα της πολιτείας Πενσυλβάνια) ο οποίος επέλεξε ένα ελληνικό όνομα για την αδελφική αγάπη.

ΩΚΕΑΝΙΑ

Μία από τις δύο ηπείρους (η άλλη είναι η Ευρώπη) η οποία χρωστάει το όνομα της σε μυθικό πρόσωπο της Αρχαίας Ελλάδας, τον Ωκεανό, τον γιο του Ουρανού και της Γαίας του ισχυρότερου από τους δώδεκα Τιτάνες.

<

πηγή: msn.com

Η ελληνική γλώσσα ομιλείται εδώ και πάνω από τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, γεγονός που την κάνει την παλαιότερη γλώσσα της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας, γι’ αυτό και θεωρείται ως «η μητέρα των δυτικών γλωσσών». Η γλώσσα μας ακούγεται πολύ ευχάριστα σε κάποιον που δεν ξέρει να την μιλάει, ενώ περιλαμβάνει υπέροχες λέξεις που πάντα έχουν κάποια σημασία.

1. Ελπίδα

Η λέξη «ελπίδα» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «ἐλπίς», και ήταν η προσωποποίηση του πνεύματος της ελπίδας στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Συχνά απεικονιζόταν από μια νεαρή γυναίκα που έφερε άνθη ή το κέρας της Αμάλθειας. Σήμερα, εκτός από μια πολύ κοινή λέξη, είναι κι ένα σχετικά συνηθισμένο γυναικείο όνομα.

2. Χαρμολύπη

Η «χαρμολύπη» είναι μια σύνθετη λέξη που αποτελείται από τις ελληνικές λέξεις «χάρμα» και «λύπη», επομένως σημαίνει τη συνύπαρξη χαράς και λύπης. Είναι δύσκολο να μεταφραστεί σε κάποια άλλη γλώσσα, αλλά πλησιάζει στην έννοια του γλυκόπικρου και τα ανάμεικτα συναισθήματα για κάτι.

3. Φιλοξενία

Η λέξη «φιλοξενία» είναι και αυτή σύνθετη, παράγεται από το επίθετο «φιλόξενος» που αποτελείται από τις λέξεις «φίλος» και «ξένος». Έχει την έννοια της φιλίας και ζεστής υποδοχής προς κάποιον που δε γνωρίζουμε και της στάσης «ό,τι είναι δικό μου, είναι και δικό σου». Είναι ένας όρος με βαθιά ιστορία, αφού τόσο ο Όμηρος στην Ιλιάδα τόσο και η Βίβλος αναφέρονται στη φιλοξενία. Στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό δίνεται μεγάλη έμφαση στην έννοια της φιλοξενίας και της ένδειξης γενναιοδωρίας σε όσους βρίσκονται μακριά από την πατρίδα τους, για το λόγο αυτό η φιλοξενία θεωρείτο ως μια σπουδαία αρετή.

4. Υγεία

Ο όρος «υγεία» συνδέεται με την «Υγεία», τη θεότητα-προσωποποίηση της υγείας σώματος και ψυχής, της καθαριότητας και της υγιεινής. Πριν γίνει ο συνηθισμένος τρόπος χαιρετισμού «γεια» στα νέα ελληνικά, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τον όρο για να ευχηθούν σε κάποιον να είναι καλά.

5. Ψυχή

Η λέξη «ψυχή» από την οποία παράγονται πάρα πολλοί άλλοι όροι, προέρχεται από το ρήμα «ψῡ́χω» (δίνω πνοή), και σημαίνει πνεύμα, το άυλο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Συνδέεται με την Ψυχή, την ηρωίδα του μυθικού έργου «Έρως και Ψυχή» (2ος αι. ), στο οποίο οι δύο εραστές ξεπερνούν μια σειρά από εμπόδια που συναντούν στο δρόμο για την ένωσή τους. Η ιστορία έχει πολλές φορές ερμηνευθεί ως μια αλληγορία για την ψυχή που λυτρώνεται μέσα από την αγάπη.

6. Ίριδα

Η λέξη «ίριδα» της νέας ελληνικής γλώσσας προέρχεται από τη λέξη «Ίρις» την προσωποποίηση του ουράνιου τόξου και αγγελιαφόρο των θεών. Σύμφωνα με το μύθο, είχε όμορφα φτερά και ένα πλούσιο χιτώνα που δημιουργούσε ουράνιο τόξο όσο αυτή ταξίδευε μεταφέροντας μηνύματα από τους θεούς του Ολύμπου στη γη. Το όνομά της είχε αργότερα την έννοια της λέξης «ουράνιο τόξο», ενώ σήμερα είναι και όνομα λουλουδιού και γυναικείο όνομα.

7. Ευτυχία

Η λέξη “ευτυχία” αποτελείται από το συνθετικό «ευ-» που σημαίνει καλό, και «τύχη». Επίσης έχει την έννοια της ευχαρίστησης, που για πολλούς αποτελεί το αληθινό και πιο ουσιαστικό συστατικό της ευτυχίας.

8. Αιώνιος

Η λέξη αυτή προέρχεται από τη λέξη «αιών» που είναι η εποχή, μια μακριά χρονική περίοδος εκατό ετών.

9. Αγάπη

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα υπάρχουν πολλές λέξεις που έχουν την ίδια έννοια. Η «αγάπη» θεωρείται ως η ανώτερη μορφή του συναισθήματος αυτού που υπάρχει ανάμεσα σε δυο εραστές, η αγάπη που ενώνει τους γονείς και τα παιδιά ή η αγάπη που νιώθουν οι άνθρωποι για το Θεό και αντίστροφα. Ο όρος «έρωτας» στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα συνήθως σχετίζεται με τη ρομαντική φύση της αγάπης, ενώ η «φιλία» αναφέρεται στη φιλική έλξη, ενώ και οι δυο αυτές λέξεις είναι εξίσου αγαπητές στους ξένους.

10. Μεράκι

Αυτή είναι μια από τις δυσκολότερες λέξεις για να μεταφραστεί σε κάποια ξένη γλώσσα. Το να κάνει κάποιος κάτι με μεράκι σημαίνει να δίνει σε αυτό αληθινή αφοσίωση κι ένα κομμάτι από την ψυχή του. Η ρίζα της λέξης αυτής βρίσκεται στον όρο «merak», μια τούρκικη λέξη που έχει την έννοια μιας πράξης με αγάπη και ευχαρίστηση.

11. Νοσταλγία

Η λέξη «νοσταλγία» είναι σύνθετη και αποτελείται από τους ελληνικούς όρους «νόστος», που σημαίνει επιστροφή στο σπίτι, και «άλγος», ένας ομηρικός όρος που έχει την έννοια του πόνου. Είναι μια λέξη που αποδίδεται αυτούσια στις ξένες γλώσσες, π. χ. «nostalgia» στα αγγλικά, και δεν μπορεί να μεταφραστεί με ευκολία.

12. Φιλότιμο

Μια ακόμα λέξη που είναι δύσκολο να μεταφραστεί είναι το «φιλότιμο», που σημαίνει μια σειρά από αρετές: τιμή, αυτοθυσία, καθήκον, κουράγιο, υπερηφάνεια και εντιμότητα. Είναι σύνθετη λέξη και αποτελείται από τη λέξη «φίλος» και την «τιμή», επομένως σημαίνει «αγάπη για την τιμή» και αναφέρεται σε μια τιμητική πράξη που δε γίνεται για ίδιον συμφέρον.

13. Χαλαρά

Η λέξη αυτή συνδέεται πολύ συχνά με τη χαλαρή και μη αγχωτική ατμόσφαιρα και τρόπο ζωής που συναντά κάποιος στη Θεσσαλονίκη και, γενικότερα, στη Βόρεια Ελλάδα. Πρόκειται, δηλαδή, για νοοτροπία και τρόπο ζωής παρά για όρο με βαθύτερη έννοια, ωστόσο είναι κάτι που γοητεύει και ευχαριστεί όποιον το ακούει για πρώτη φορά.

14. Πετριχωρ

Μια λέξη που δεν χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι Έλληνες, αλλά σύμφωνα με το Culture Trip είναι στις προτιμήσεις των ξένων. Η λέξη «πετριχωρ» αναφέρεται στην ευχάριστη γήινη μυρωδιά που προκαλείται όταν η βροχή πέφτει στο έδαφος, ιδιαιτέρως μετά από μια μακρά περίοδο ξηρασίας. Αποτελείται από την «πέτρα» και τον όρο «ίχωρ», που ήταν το χρυσό υγρό που αποτελούσε το αίμα των θεών.

15. Ελευθερία

Η λέξη «ελευθερία» αναφέρεται στην κατάσταση μετά την απελευθέρωση από τη δουλεία. Στην αρχαία Ελλάδα, η ελευθερία ήταν αρετή της θεάς Άρτεμης. Σήμερα, είναι ένα κοινό γυναικείο όνομα και μια πολύ συχνή λέξη που έχει χρησιμοποιηθεί σε συνθήματα (π. χ. «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», ή «Ελευθερία ή Θάνατος») και εξακολουθεί να γοητεύει όποιον

Μαθητής πρώτης δημοτικού παρακολουθεί τα μαθήματα του μέσω skype!

Από τον Γιάννη Αναγνωστάκη η πιο κάτω ανάρτηση :

ΒΑΛΕ ΤΟ “ΕΥ” ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ.

Αυτό σημαίνει:

δώσε χαρά στο σπίτι σου.

Γίνε άνθρωπος ευτυχισμένος,

για να ξεκουράζονται κι οι άλλοι

δίπλα σου.

Ευλογημένος,

για να εκπέμπεις τη θεία Χάρη.

Ευχάριστος,

για να αποφορτίζεται η ατμόσφαιρα

από κάθε ένταση.

Ευέλικτος,

για να αποφεύγονται

οι καυγάδες.

Ευαίσθητος,

ώστε να πιάνεις

τα μυστικά μηνύματα του άλλου.

Ευδιάθετος,

ώστε να διαλύεται

η όποια κατάθλιψη.

Ευαγγελικός,

ώστε τα λόγια του Χριστού να γίνουν πράξη.

Να βγουν απ’ τα χαρτιά και τα ιερά Βιβλία, και να χαίρεται κι η Παναγία.

Αυτή που μόνο πράξεις έκανε,

και λίγα λόγια είπε.

Γιαννης Αναγνωστάκης

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟ (και δη αμυντικό):

1. Δεν αμφισβητείς τον αρχηγό του κράτους (Κ. Μητσοτάκης). Καλός, κακός, τώρα έχεις αυτόν, αν ζεις μετά τον πόλεμο και έχεις νικήσει εσύ και η οικογένειά σου, ψήφισε όποιον θες.

2. Δεν αμφισβητείς τον στρατηγό (Τσιόδρας). Μπορεί εσύ στον ύπνο σου (που έκανες λοιμοξιολογία στο Harvard) να ήσουν καλύτερος, και να δείχνεις πιο macho χωρίς γυαλάκια, αλλά τώρα στρατηγός είναι αυτός.

3. Δεν σπέρνεις διχόνοια και θεωρίες συνωμοσίας. Απλά κλείστο. Θα ντρέπονται τα παιδιά σου που θα σε διαβάζουν 30 χρόνια μετά.

4. Δεν τα βάζεις με τους στρατιώτες. Οι νοσοκόμοι/γιατροί/υπάλληλοι supermarket κάνουν ό,τι μπορούν νύχτα μέρα, το τελευταίο που χρειάζονται είναι να τους κατηγορείς από πάνω.

5. Δεν παραπονιέσαι για το όπλο που έχεις. Ναι, φαντάζομαι θα ήθελες να έχουμε 20% μικρότερο μισθό για να είμαστε σε περίπτωση πανδημίας που γίνεται κάθε 100 χρόνια πανέτοιμοι με mobile test vans και mobile testers σε κάθε γειτονιά, αλλά δεν έχουμε. Ούτε τις περισσότερες ΜΕΘ στην Ευρώπη, ούτε Super Puma να πετάνε τον κάθε party-goer και καρναβαλιστή σε μισή ώρα στην εντατική από τις παραλίες. Τώρα λοιπόν αν τα όπλα σου είναι μόνο ένα θερμόμετρο, η κοινή λογική και το “μείνε σπίτι” πολεμάς με αυτά. Αν δεν έχεις μάσκα, κόψε, ράψε μια πάνινη. Αν δεν έχεις detol wipes, βρες σαπούνι. You fight με νύχια και με δόντια. Μάλιστα σε αυτό τον πόλεμο η κοινή λογική θα είναι πιο σημαντική από 100 Super Puma. Και προπάντων βάλε θερμόμετρο πριν πας στο γραφείο ή στο εργοστάσιο.

6. Δεν αρχίζεις “γιατί εγώ πολεμάω στην πρώτη γραμμή και ο άλλος στο σπίτι του”. Η κάθε δουλειά που διαλέγεις έχει και την αποστολή της. Αν είσαι νοσοκόμα τώρα είσαι στην πρώτη γραμμή. Αν επιτεθούν άλλοι με όπλα θα είναι ο στρατιώτης. Αν είσαι εργάτης πρέπει να δουλέψεις στην παραγωγή. Αν είσαι μπογιατζής στούκο βενετσιάνο στα βόρεια προάστια θα κάτσεις σπίτι. Αν αρχίζουμε όλοι σε κάθε πόλεμο “γιατί εγώ και όχι αυτός” θα μας πάρουν φαλάγγι. Η μάχη του Μαραθώνα ήταν νικηφόρα γιατί το κέντρο της παράταξης των Αθηναίων με τον Αριστείδη και τον Θεμιστοκλή έκατσε “να την φάει” (για να το πω σε αρχαία ελληνικά) βάσει σχεδίου. Ο ρίψασπις εκτελείται, έστω κι αν στην σύγχρονη Ελλάδα “εκτελείται” απλά στην σιωπηρή συνείδηση των γονιών του, των συναδέλφων του και των φίλων του.

7. Δεν ρωτάς που θα πάμε διακοπές και τι θα φάμε; Θα πάμε τις διπλές διακοπές όταν τελειώσει ο πόλεμος, και θα φάμε ό,τι έχει.

8. Δεν έχεις, και δεν θες να έχεις, όλες τις πληροφορίες και δεν θα στις δώσει ο στρατηγός. Κυρίως επειδή είσαι (είμαι) βλάκας και δεν μπορείς να τις αξιοποιήσεις. Και θα πανικοβληθείς. Δεν θα μας πουν με ακρίβεια γιατί δεν έχουν τεστ, ούτε πόσους νεκρούς θα ‘χουμε στο τέλος, ούτε ότι σήμερα είναι το “calm before the storm”. Θα σου πουν μόνο ένα πράγμα:

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ. Το χρωστάς και στους γονείς σου και στα παιδιά σου. Το αν και τι θα νικήσεις είναι δευτερεύον. Αν δεν πολεμήσεις δεν θα μπορέσεις να ξανακοιμηθείς.

Ένα λάθος δεν πρέπει να κάνουμε, να νομίσουμε ότι δεν έχουμε πόλεμο. Αυτός είναι πόλεμος και το γεγονός ότι ο εχθρός είναι 120nanometers ψηλός και δεν τον βλέπεις δεν σημαίνει ότι είναι διαφορετικός ή λιγότερο επικίνδυνος από την εικόνα που έβαλα.

Πολεμούν όλοι, ακόμα και αυτός που απλά “μένει σπίτι” και κάνει δύο τηλέφωνα συμπαράστασης στους ηλικιωμένους και διαβάζει τα παιδιά. Η νίκη είναι δεδομένη, και αν θα πάρει 1, 3 ή 9 μήνες είναι δευτερεύον. Δεν θα αφήσουμε τον κόσμο να πεθάνει.

ΜΕΊΝΕΤΕ ΣΠΊΤΙ ΚΑΙ ΚΆΝΤΕ ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ

Δημοσίευση του ιατρού Νίκου Μουδατσακη, διευθυντή της Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Αγ. Νικολάου.

Ένα νέο βιβλίο ρίχνει αδιάκριτες µατιές σε αυτά που η έρευνα συχνά αποσιωπά ή αντιπαρέρχεται συγκεντρώνοντας μια ανθολογία από σύντομα ιστορικά ανέκδοτα που προβάλλουν το άγνωστο, το περίεργο, το «ασήµαντο» –που όµως είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Ceasar Willich, Βυρωνικό θέμα, ελαιογραφία σε μουσαμά.

Πόσα γνωρίζουµε για την περίοδο της Τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης; Τα µεγάλα και ένδοξα, οι µάχες και οι αγώνες των ραγιάδων, είναι γνωστά. Στις σελίδες της Ιστορίας ωστόσο υπάρχει πλήθος από άγνωστα περιστατικά, µαρτυρίες και διηγήσεις για τα καθηµερινά προβλήµατα των απλών ανθρώπων, τον τρόπο που ζούσαν, που σκέφτονταν, τον αγώνα τους για επιβίωση, αλλά και πολλές αφανείς πράξεις σπουδαίων ανδρών, που φωτίζουν τον χαρακτήρα, τη δράση και το ήθος τους.

Σε ένα φιλόδοξο εγχείρημα, οι εκδόσεις Μεταίχμιο συνέλεξαν μικρά κείμενα, κάποια με τη μορφή ανεκδότων, προσεγγίζοντας την Ιστορία μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Το βιβλίο Όσα δεν γνωρίζατε για την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του των Ιωάννη Γρυντάκη, Γεώργιου Δάλκου, Άγγελου Χόρτη και Έκτορα Χόρτη κυκλοφορεί τη Δευτέρα και το inside story προδημοσιεύει αποσπάσματα του.

Άλλα έχουν ενδιαφέρον ιστορικό και φωτίζουν γνωστά γεγονότα, άλλα μας ξαφνιάζουν για την παραδοξότητά τους, άλλα ανατρέπουν την “επίσημη” άποψη για μεγάλες προσωπικότητες και άλλα απλώς προκαλούν σκέψη.

Δραστική λύση

Το 1737 οι κάτοικοι στο χωριό Κοροβελέσι της Ηπείρου μαστίζονταν από πρωτοφανή σιτοδεία, ενώ ταυτόχρονα είχαν να αντιμετωπίσουν και τους τούρκους φοροεισπράκτορες, που τη χρονιά εκείνη απαιτούσαν περισσότερους φόρους. Στην περίοδο της μεγάλης Σαρακοστής, πριν από το Πάσχα, μην μπορώντας να ακολουθήσουν κατά γράμμα τη νηστεία, έστειλαν μια επιστολή στον μητροπολίτη της περιοχής, ζητώντας του να τους επιτρέψει να ανακατεύουν το αλεύρι και τα λάχανα με λίγο γάλα και τυρί, ώστε να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους. Ο μητροπολίτης τούς στόλισε με κατάρες και τους απείλησε ότι, αν έκαναν μια τόσο μεγάλη αμαρτία, θα πήγαιναν κατευθείαν στην Κόλαση. Τότε κι εκείνοι, για να αποφύγουν τον άμεσο θάνατο, εξισλαμίστηκαν με τη θέλησή τους ομαδικά…

Σ. Αραβαντινός, Χρονογραφία της Ηπείρου

Peter Von Hess, Αθηναϊκή οικογένεια επιστρέφει στο κατεστραμμένο σπίτι της, ελαιογραφία σε μουσαμά.

«Άιντε, Τούρκος»

Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς (1669)

οι τοπικοί υπάλληλοι και διοικητές άρχισαν να καταπιέζουν με κάθε τρόπο τον χριστιανικό πληθυσμό, σκοτώνοντας, απάγοντας και κακοποιώντας τις γυναίκες, απαιτώντας χρήματα και εμποδίζοντας την τέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων των ραγιάδων. Λόγω αυτής της βίας, πολλοί χριστιανοί αναγκάστηκαν να ασπαστούν τον ισλαμισμό, για να περισώσουν την περιουσία τους και την οικογενειακή τους τιμή. Οι εξωμότες αυτοί, με τον υπερβάλλοντα ζήλο του νεοφώτιστου, συχνά φέρονταν προς τους χριστιανούς χειρότερα απ’ ό,τι οι Τούρκοι. Υπήρχαν επίσης περιπτώσεις εξισλαμισμού ολόκληρων χωριών, ιδιαίτερα στις επαρχίες Σελίνου και Μονοφατσίου, των οποίων οι κάτοικοι μαζί με τους ιερείς πήγαιναν στα Χανιά ή στο Ηράκλειο και δήλωναν ότι ασπάζονται τον μωαμεθανισμό. Μερικές φορές μάλιστα η προσέλευση ήταν τόσο μαζική, ώστε οι ιμάμηδες δεν προλάβαιναν να κάνουν τις σχετικές τελετές και αρκούνταν στη φράση: «Άιντε, Τούρκος».

Ζαμπελίου και Κριτοβουλίδου, Ιστορία των επαναστάσεων της Κρήτης

Από τον ύπνο στον θάνατο

Κατά την έξοδο του Μεσολογγίου πολλά γυναικόπαιδα, όταν ακούστηκε η κραυγή «Πίσω, πίσω!», μπήκαν και πάλι στην πόλη, όπου σε λίγο τους ακολούθησαν οι εχθροί. Σύμφωνα με το σχέδιο της εξόδου, όσες μανάδες είχαν μικρά παιδιά τα είχαν ποτίσει με αφιόνι, για να μην κλαίνε και προδώσουν το σχέδιο. Ενώ, λοιπόν, οι Τούρκοι έσπερναν τον θάνατο και το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι, πολλές γυναίκες έτρεχαν να βρουν κάποιο πηγάδι, όπου έριχναν τα μικρά παιδιά τους, για να περάσουν από τον ύπνο στον θάνατο χωρίς να το καταλάβουν…

Δ. Φωτιάδης, Μεσολόγγι, Το έπος της μεγάλης πολιορκίας

exodos_mesologgiou-2.jpg

François-Émile de Lansac, Σκηνή από την Έξοδο του Μεσολογγίου, περίπου 1827, Δημοτική Πινακοθήκη Μεσολογγίου.

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά

Στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου ο Μάρκος Μπότσαρης

έπαιξε σημαντικό ρόλο για τη σωτηρία της πόλης. Για τις υπηρεσίες του αυτές η κυβέρνηση του έστειλε δίπλωμα στρατηγού, αλλά, για να περιορίσει τη δύναμή του, έστειλε το ίδιο δίπλωμα και σε πολλούς άλλους αγωνιστές με ασήμαντη δράση. Ο Μάρκος τις μέρες εκείνες ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τους Τούρκους του Μουσταή πασά της Σκόδρας στο Καρπενήσι. Κάλεσε, λοιπόν, τους Σουλιώτες του, τους μίλησε για την ανάγκη να είναι ενωμένοι και, για να αποδείξει ότι δεν έχει ανάγκη από αξιώματα, έβγαλε το δίπλωμα της στρατηγίας και το έσκισε μπροστά τους λέγοντας: «Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα μεθαύριο, μπροστά στον εχθρό».

Χ. Στασινόπουλος, Λεξικό της ελληνικής επαναστάσεως του 1821

Χειρότεροι από Τούρκους

Τα πρωτοπαλίκαρα του Γκούρα, ο Μαμούρης και ο Κατσικογιάννης, πήραν την εντολή να επιβάλουν την τάξη στη Χασιά. Αυτοί χωρίς αναστολές λεηλάτησαν τα σπίτια των χωρικών, βασάνισαν τους ανθρώπους και βίασαν γυναίκες, λες και μπήκαν στο χωριό σαν τούρκοι κατακτητές. Όταν αργότερα ο Κιουταχής κυρίευσε την Αττική, απάλλαξε τους Χασιώτες από την τυραννία του Γκούρα και των παλικαριών του. Έτσι αυτοί όχι μόνο προσκύνησαν αλλά και βοηθούσαν τους Τούρκους στον πόλεμο εναντίον των Ελλήνων, τους οδηγούσαν από μονοπάτια που μόνο αυτοί ήξεραν και πολεμούσαν στο πλευρό τους…

Ι. Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα

kapetan_gkouras.jpg

Φίλιππος Μαργαρίτης, Ο καπετάν Γκούρας, μετά το 1843, λάδι σε μουσαμά, Εθνική Πινακοθήκη, Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη.

Έλληνες… μισέλληνες!

Σε πολλά νησιά των Κυκλάδων υπήρχαν Έλληνες που πίστευαν στο καθολικό δόγμα. Οι περισσότεροι από αυτούς, μόλις ξέσπασε η Επανάσταση, τάχθηκαν με το μέρος των Τούρκων, στους οποίους συνέχισαν να πληρώνουν κανονικά τους φόρους. Ειδικότερα στη Σύρο οι καθολικοί ήταν φανερά φιλότουρκοι. Τα πραγματικά αισθήματά τους για την Επανάσταση φάνηκαν καθαρά μετά την καταστροφή της Χίου το 1822

. Όταν ήρθε η είδηση της φοβερής σφαγής, οι καθολικοί Έλληνες της Σύρου ενθουσιάστηκαν τόσο, που βγήκαν στους δρόμους του νησιού χορεύοντας και τραγουδώντας…

Τ. Σταματόπουλος, Ο εσωτερικός αγώνας

Έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα

Όταν ξέσπαγαν πυρκαγιές στην Πόλη, οι γενίτσαροι γίνονταν πυροσβέστες, είχαν μάλιστα και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Δεν ήταν όμως λίγες οι περιπτώσεις που εκμεταλλεύονταν τον πανικό που προκαλούσαν οι πυρκαγιές, για να εκβιάζουν τους άρχοντες και να πετυχαίνουν έκτακτες αμοιβές. Άλλοτε, πάλι, άφηναν τις φλόγες να φουντώνουν, ενώ αυτοί επιδίδονταν σε λεηλασίες των σπιτιών και των καταστημάτων. Το 1775, στη διάρκεια μιας τεράστιας πυρκαγιάς, που ξέσπασε μάλλον ύστερα από εμπρησμό, οι γενίτσαροι που είχαν πάει για να τη σβήσουν διασκέδαζαν στρέφοντας τη μάνικα όχι προς τη φωτιά αλλά προς το πανικόβλητο πλήθος…

G. Goodwin, Οι γενίτσαροι

s._i._benoit_darondeau_ellinides_se_sklavopazaro_elaiografia_se_moysama.jpg

S. Η. Benoit Darondeau, Ελληνίδες σε σκλαβοπάζαρο, ελαιογραφία σε μουσαμά.

Απαγορεύεται η είσοδος.

Οι Τούρκοι συνήθιζαν να αποκαλούν τις ελληνικές εκκλησίες «αχούρ», δηλαδή στάβλους, και πολλές φορές έβαζαν μέσα σε αυτές τα άλογά τους. Γι’ αυτό και παρατηρήθηκε το παράξενο φαινόμενο να χτίζονται ναοί με χαμηλές και στενές πόρτες, που δεν επέτρεπαν την είσοδο των αλόγων.

Φιλήμων, Δοκίμιον ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρίας

Επαναστατική πειρατεία

Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1770-1774)

Τα Ορλωφικά,

οι Ψαριανοί είχαν κυριαρχήσει με τα πάνω από 50 καταδρομικά τους πλοία στην περιοχή του Αιγαίου και είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων. Χωρίς να λογαριάζουν τον οθωμανικό στόλο, είχαν διακόψει τις εμπορικές επικοινωνίες των πλοίων με τουρκική σημαία από και προς τη Μακεδονία, την Θράκη και τα μικρασιατικά παράλια, αποκομίζοντας τεράστιες λείες από το κούρσεμα πλοίων και παράλιων περιοχών. Οι πειρατικές αυτές επιδρομές έφταναν και μέχρι τα παράλια της Συρίας. Λέγεται μάλιστα ότι πολλές φορές ανέβαζαν με βίντσι στα πλοία τους κιβώτια με ασημένια τουρκικά νομίσματα από τις καταδρομικές τους επιχειρήσεις. Ονομαστοί για την τόλμη και τις ικανότητές τους καπεταναίοι υπήρξαν ο Βαρβάκης, ο Καραπατάκης, ο Μανόλαρος, ο Σαρηγιάννης και ο Καλημέρης.

Κ. Σάθας, Τουρκοκρατουμένη Ελλάς

chios_aivaz.jpg

Ivan Aivazovsky, Η Μάχη της Χίου, 1848.

Εξ οικείων τα βέλη

Στη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου που επιχείρησε η Αικατερίνη Β’ (1787­-1792)

ο Λάμπρος Κατσώνης είχε πολλές επιτυχίες εναντίον του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο. Ο ίδιος ο σουλτάνος έφτασε στο σημείο να του παραχωρήσει την Τζια, τη Μύκονο, την Πάρο και άλλα μικρότερα νησιά, με τον όρο να σταματήσει τις επιθέσεις του εναντίον του τουρκικού στόλου. Ο Κατσώνης δεν δέχτηκε και συνέχισε τη δράση του. Όμως τον Φεβρουάριο του 1790 υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο τουρκικό και αλγερινό στόλο στο στενό μεταξύ Εύβοιας και Άνδρου. Η ναυμαχία ήταν πολύωρη και οι απώλειες μεγάλες και από τις δύο πλευρές. Ο Κατσώνης μόλις που κατόρθωσε να διασωθεί με τρία πολεμικά πλοία. Τότε κυκλοφόρησε και το γνωστό δίστιχο: «Αν σ’ αρέσει, μπαρμπα-Λάμπρο, ξαναπέρνα από την Άνδρο». Το δίστιχο αυτό είναι αποτέλεσμα της ποιητικής έμπνευσης Υδραίων ναυτικών που υπηρετούσαν σε πλοία του τουρκικού στόλου…

Χ. Στασινόπουλος, Λεξικό της ελληνικής επαναστάσεως του 1821

Τα τίμια ρούχα

Ο Μάρκος Κυριακόπουλος ήταν χριστιανός από την Κρήτη, που εξισλαμίστηκε στα 14 του χρόνια. Επειδή τον βασάνιζαν οι τύψεις, μεγάλος πια, πήγε στη Σμύρνη και δήλωσε επίσημα ότι επέστρεψε στη θρησκεία των γονιών του. Αρχικά οι Τούρκοι τον πήραν για τρελό και τον έδεσαν. Στη συνέχεια, επειδή επέμενε να δηλώνει την πίστη του, τον βασάνισαν απάνθρωπα και τον αποκεφάλισαν. Οι χριστιανοί εντυπωσιάστηκαν από την καρτερικότητα με την οποία υπέμεινε το μαρτύριό του και τον θεώρησαν μάρτυρα. Οι Τούρκοι όμως εκμεταλλεύτηκαν αυτό το γεγονός για να κερδίσουν χρήματα. Έτσι, πούλησαν το πτώμα του για 400 σκούδα. Τα κουρελιασμένα ρούχα του έπιασαν πολύ περισσότερα…

Γ. Γρυντάκης, Ελλήνων επιφανών θάνατοι

theodoros_vryzakis_grateful_hellas_1858.jpg

Θεόδωρος Βρυζάκης, Η Ελλάς Ευγνωμονούσα, 1858, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα. [Wikimedia Commons]

Από τύφο στον τάφο

Η Μαντώ Μαυρογένους

καταγόταν από πλούσια οικογένεια και ξόδεψε όλη της την περιουσία στον αγώνα, εξοπλίζοντας πλοία και συντηρώντας εκστρατευτικά σώματα. Μετά την Επανάσταση ζούσε πότε στην Πάρο και πότε στην πατρίδα της, τη Μύκονο, φτωχή και ξεχασμένη. Η βαυαρική κυβέρνηση της είχε χορηγήσει μια μικρή σύνταξη, σαν αυτές που έπαιρναν οι χήρες των αγωνιστών, η οποία, όπως έλεγε η Μαντώ, δεν έφτανε ούτε για να πληρώνει την υπηρέτριά της. Μάταια έστελνε αναφορές στην κυβέρνηση, γράφοντας τα παράπονά της. Τέλος, αποφάσισε να πάει στην Αθήνα, για να δώσει η ίδια μια νέα αναφορά στον Όθωνα. Για κακή της τύχη, προσβλήθηκε από τύφο, που εκείνη την εποχή είχε εξαπλωθεί στην πρωτεύουσα. Έτσι, όταν γύρισε πίσω, δεν άντεξε και έπειτα από λίγο πέθανε.

Χ. Στασινόπουλος, Λεξικό της ελληνικής επαναστάσεως του 1821

 

Το βιβλίο Όσα δεν γνωρίζατε για την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821

 (Ιωάννης Γρυντάκης, Γεώργιος Δάλκος, Άγγελος Χόρτης, Έκτορας Χόρτης) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.