Συντάκτης: Kostas Bertsias

Όταν ο δήμαρχος Αθηναίων Ανάργυρος Πετράκης προσπαθούσε να ευαισθητοποιήσει τους κατοίκους

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Τοπίο στην Πεντέλη με ερειπωμένο βυζαντινό ναό (περ. 1838-1845). Υδατογραφία James Skene. Από τις συλλογές του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Οι πάσης φύσεως καταστροφές, τις οποίες κακώς αποκαλούμε θεομηνίες, που σημαίνει οργή του Θεού, απασχολούν το ανθρώπινο γένος από την εμφάνισή του. Στην εποχή μας η τεχνολογία, οι πρόοδοι των κοινωνιών και τα προηγμένα συστήματα αντιμετώπισης οπωσδήποτε κατορθώνουν να τιθασεύσουν, πάντα σε κάποιο βαθμό, την οργή της φύσης.

Διότι παλαιότερα, ακόμη και σε σύγχρονα χρόνια, η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη όταν π.χ. ξεσπούσε μία πυρκαγιά. Ούτε ελικόπτερα υπήρχαν, ούτε αυτοκίνητα πυροσβεστικής, ούτε καν πυροσβεστική υπηρεσία. Στα χρόνια του Όθωνα μία αντλία χειροκίνητη υπήρχε όλη κι όλη και αυτή για να σπεύδει σε φωτιές που ξεσπούσαν μέσα στην πόλη των Αθηνών και με αποτελέσματα ιδιαίτερα πενιχρά.

Ούτε δεξαμενές νερού υπήρχαν έως τις αρχές της δεκαετίας 1850 ώστε να χρησιμοποιούνται όταν ξεσπούσαν φωτιές. Άνδρες του στρατού, από τις δυνάμεις που έδρευαν εντός των Αθηνών, αναλάμβαναν τις περισσότερες φορές να αντιμετωπίσουν κάθε έκτακτη κατάσταση και πυρκαγιά. Και αυτά για όσα συνέβαιναν μέσα στην πόλη, αφού δεν υπήρχε κάποιο οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών που κατέστρεφαν μεγάλες δασικές εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην Αττική.

Το ίδιο ίσχυε και όταν ξέσπασε μία από τις μεγαλύτερες και πλέον καταστροφικές πυρκαγιές που γνώρισε η Αττική κατά τον 19ο αιώνα.

Η φωτιά εμφανίστηκε στην Πεντέλη περί τα τέλη Αυγούστου 1842 και οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν ήταν ιδιαιτέρως χαλαρές. Μέχρι που εξαπλώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα βράδια η φωτιά φαινόταν από κάθε σημείο της Αττικής και οι καπνοί έφταναν μέχρι τους κατοικημένους τόπους.

Ο δήμαρχος Αθηναίων Ανάργυρος Πετράκης

Τότε κλήθηκε να δράσει ο δήμαρχος Αθηναίων Ανάργυρος Πετράκης, αφού τα όρια του δήμου έφταναν εκείνη την εποχή έως την Πεντέλη. Θεωρήθηκε, δηλαδή, δική του αρμοδιότητα και προσπάθησε να οργανώσει τα πράγματα σε συνεργασία με τη Νομαρχία Αττικής. Οι δυνάμεις που διέθεταν οι δύο Αρχές ήταν ελάχιστες και ο πληθυσμός δεν ήταν ευαισθητοποιημένος σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος και του πρασίνου.

Ακόμη πιο ανησυχητικό ήταν το γεγονός ότι οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών αρνούνταν ακόμη και να συμμετάσχουν στις προσπάθειες για την αποτροπή επέκτασης της πυρκαγιάς σε κατοικημένους τόπους. Ο κόσμος ζούσε ακόμη με τη νοοτροπία και τις συνθήκες που επικρατούσαν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Δηλαδή η φωτιά σταματούσε, όταν πλέον δεν είχε τίποτε άλλο να κάψει. Αφού τα πράγματα χειροτέρευαν και προκειμένου να αντιμετωπίσει την κατάσταση ο δήμαρχος Αθηναίων και γιατρός Αν. Πετράκης εξέδωσε μια Εγκύκλιο, την οποία δημοσίευσε με πληρωμένες καταχωρίσεις σε όλο τον Τύπο.

Ταυτοχρόνως τελάληδες απλώθηκαν όπου υπήρχαν κάτοικοι, απ’ άκρου εις άκρον σε όλη την Αττική και διαλαλούσαν: «Επειδή εκ της εκραγείσης εν τω Πεντελικώ πυρκαϊάς, επαρατηρήθη ότι οι κάτοικοι των πέριξ χωρίων έδειξαν την μεγαλύτερη απάθειαν και δυστροπίαν διά την κατάσβεσίν της… ειδοποιούμεν πάντας τους κατοίκους του Δήμου τούτου ότι εις περίστασιν ολιγωρίας, εκτός ότι θέλωμεν τους καταδιώξη δυνάμει του Νόμου, θέλομεν προς τοις άλλοι μεταχειρισθή κατ’ αυτών και τα μέσα της βίας»[1]!

Τιμωρία διά νόμου σε όσους δεν παρείχαν βοήθεια

Ο Δήμαρχος χρησιμοποιούσε διατάξεις του ποινικού νόμου που προέβλεπε τιμωρία για όσους παραμελούσαν να παράσχουν τη βοήθειά τους σε περίπτωση δημόσιας ανάγκης, για να πείσει τους κατοίκους να συμμετέχουν στην κατάσβεση των πυρκαγιών. Και δεν παρέλειπε βεβαίως να επισημάνει τις καταστροφές που προκαλούσαν.

Ιδιαίτερα στην Αττική, έγραφε στη διακήρυξη ο Δήμαρχος Αθηναίων, το κάψιμο των δασών «επαυξάνει την ανυδρίαν, κατασταίνει το κλίμα των Αθηνών θερμότερον την ώραν του θέρους και επομένως νοσοδέστερον». Έτσι θεωρούσε πως «η συνδρομή εις την απόσβεσιν των πυρκαϊών, είναι υποχρεωτική εις τους κατοίκους εν γένει του δήμου, οσάκις εντός αυτού συμβαίνει τοιούτον τι δυστύχημα»[1]. Τα αποτελέσματα μπορεί να ήταν πενιχρά από τις Εγκύκλιο του δημάρχου και τις κινητοποιήσεις, αλλά τουλάχιστον εκείνη τη φορά η Αττική δεν θρήνησε θύματα ή μεγάλες καταστροφές σε κατοικημένους

O γνωστός Νεοταξίτης Μπιλ Γκέιτς ευθύνεται για την εξαφάνιση της πολυομυελίτιδας στην Αφρική ……

Πώς έγινε η κλοπή της ασθένειας από τα παιδάκια της Αφρικής από ΠΟΥ, UNICEF και Μπιλ Γκέιτς

Του Μάνου Βουλαρίνου.

Η Αφρική είναι πια μια χώρα ελεύθερη από πολυομυελίτιδα αλλά σκλαβωμένη στον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού.

Την ώρα που γενναίοι συμπολίτες αντιστέκονται στην επέλαση της Νέας Τάξης Πραγμάτων, την ώρα που οι σκεπτόμενοι Έλληνες αρνούνται να φορέσουν μάσκες και να πιστέψουν έναν ιό που δεν μπορούν να δουν με τα μάτια τους, την ώρα που οι αφυπνισμένοι συμπολίτες υποψιάζονται πως η πανδημία είναι η αφορμή που έψαχνε ο Μπιλ ο Γκειτς και οι Ιλουμινάτι μαζί με διάφορες λέσχες με ξενικά (γιατί άραγε;) ονόματα για να μας εμβολιάσει προκειμένου να μας ελέγχει, την ώρα που η προσοχή μας είναι στραμμένη σε «πανδημίες» και «τσιόδρες», οι πολυεθνικοί δυνάστες των λαών στερούν από την Αφρική και τα παιδιά της μια αρρώστια που τους συντροφεύει ένας Θεός ξέρει από πότε: την πολυομυελίτιδα.

Την Τρίτη που μας πέρασε, στις 25 του μηνός, ο Παγκόσμιος Οργανισμός «Υγείας» ανακοίνωσε πως η Αφρική είναι πια μια χώρα ελεύθερη από πολυομυελίτιδα (αλλά σκλαβωμένη στον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού), καθώς δεν έχει παρατηρηθεί ούτε ένα κρούσμα από το 2016.

Φυσικά η κλοπή της ασθένειας από τα παιδάκια της Αφρικής δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Η νεοταξίτικη συνωμοσία ξεκίνησε το 1988 από την οργάνωση Ρόταρι και στην πορεία προστέθηκαν ο Παγκόσμιος Οργανισμός «Υγείας», η UNICEF (δείτε πόσο μοιάζει με το UNISEX = χωρίς φύλο… τυχαίο;) και από το 2007 το Ίδρυμα Γκέιτς. Αυτοί και πολλοί άλλοι νεοταξίτες αργά αλλά μεθοδικά πήραν από τα παιδιά της Αφρικής μια ασθένεια η οποία, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συντρόφευε 350.000 παιδιά το χρόνο.

350.000 παιδιά κάθε χρόνο μπορεί να μην έχουν πια απάντηση στην ερώτηση «τι έχεις;» γιατί μπορεί και να μην έχουν τίποτα, παρότι ο Μεγαλοδύναμος μέσα στην απέραντη καλοσύνη του πάντα κάτι έχει να δώσει.

Και φυσικά η κλοπή αυτή της ασθένειας από την Αφρική έγινε με τον γνωστό νεοταξίτικο τρόπο: με βροχή δολαρίων και εμβόλια.

20 εκατομμύρια υπηρέτες της νέας τάξης πραγμάτων εργάστηκαν για 32 χρόνια, 2,5 δισεκατομμύρια παιδιά εμβολιάστηκαν και 17 δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύτηκαν από τους αιμοδιψείς κεφαλαιούχους για να πάρουν από την Αφρική την πολυομυελίτιδά της. Για να μπορούν οι ισχυροί του πλανήτη να ελέγχουν τον πληθυσμό της μαύρης ηπείρου και πιο πολύ τη νέα της γενιά. Αυτά τα παιδιά που καταδικάστηκαν να μη γνωρίσουν την πολυομελίτιδα των παππούδων τους.

Τελευταίος φάρος αντίστασης στο νεοταξίτικο τσουνάμι ήταν η Νιγηρία. Η μόνη χώρα στην ήπειρο που δεν έμπαινε στη μηχανή του κιμά που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση και περήφανα διατηρούσε τις αρρώστιες των προγόνων της, χάρη σε φωτισμένους πατριώτες που αντιστέκονταν στην ανάμειξη της Δύσης και ενημέρωναν τον πληθυσμό για τον κίνδυνο που κάθε άνθρωπος διατρέχει από κάθε εμβολιασμό.

Η πίεση όμως ήταν αφόρητη κι έτσι κι αυτή η φλόγα αντίστασης έσβησε. Και μαζί της και η πολυομυελίτιδα.

Δεν χρειάζεται να σας πω πως αν το τέρας που λέγεται Νέα Τάξη Παργμάτων συνεχίσει με αυτόν τον ρυθμό σε λίγες δεκαετίες τα παιδιά της Αφρικής δεν θα έχουν με τι να πεθάνουν. Οι δυνάστες των λαών είναι ικανοί να τους στερήσουν μέχρι και την ελονοσία τους και να τα καταδικάσουν σε θάνατο από γηρατειά.

Φίλες, φιλοι και οι υπόλοιποι, όλα αυτά δεν τα γράφω για να σας απογοητεύσω. Τα γράφω για να σας δώσω να καταλάβετε την ισχύ του τέρατος που έχουμε απέναντί μας. Του τέρατος που όμως, όσο δυνατό κι αν είναι, μπορεί να νικηθεί. Αν κλείσουμε τα αυτιά στον Παγκόσμιου Οργανισμό «Υγείας», αν δεν επιτρέψουμε σε καπιταλιστικές σφηκοφωλιές, όπως το Ίδρυμα Γκέιτς, να δρουν ανενόχλητες, αν αρνηθούμε κάθε εμβολιασμό και κάθε σκέδιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων που πάνε να μας επιβάλουν, μπορούμε να νικήσουμε. Μπορούμε να νικήσουμε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και να αρχίσουμε και πάλι να πεθαίνουμε σαν Έλληνες, από τις ίδιες αρρώστιες που πέθαιναν και οι παππούδες μας και οι παππούδες των παππούδων μας, απαλλαγμένοι από το τέρας της παγκοσμιοποίησης. Και μπράβο μας.  

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr

Τι μπορεί να αντιταχθεί στους αρνητές του ιού, τους εχθρούς της μάσκας, τον μηδενιστικό κυνισμό και την παντογνώστρια ημιμάθεια;
Ο Νικόλας Σεβαστάκης αναλύει το φλέγον ζήτημα της επέλασης των ψευδοπροφητών.

Το φάντασμα ενός πολιτισμικού πολέμου κυκλώνει τη χώρα και πολλές άλλες που πέρασαν δύσκολα το πρώτο, φονικό κύμα της επιδημίας. Μπορεί μερικές λέξεις να τρομάζουν δυσκολεύομαι όμως να προτείνω άλλη για αυτό που συμβαίνει με τις δοξασίες και τη στάση πολλών συμπολιτών μας. Κανείς φυσικά δεν μπορεί να ξέρει τον αριθμό των αρνητών, ούτε την αναλογία των εχθρών της μάσκας σε επιμέρους κοινωνικές κατηγορίες, ηλικιακές κλίμακες και επίπεδα εκπαίδευσης. Σε μεγάλο βαθμό οι εικασίες μας για αυτά τα μεγέθη είναι επηρεασμένες από το καθημερινό βίωμα και τις (αναπόφευκτες) προκαταλήψεις του. Και έπειτα είναι το μεγάλο κάτοπτρο των social media που διαθλά τις τελικές εντυπώσεις και τους όρους της αντιπαράθεσης.

Σε αυτόν πάντως τον πολιτισμικό πόλεμο η παρουσία του ιού και οι συνέπειές του είναι μόνο η αφορμή. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί διάφορα σενάρια για αυτή τη νέα φάση εχθροπάθειας στην κοινωνική μας ζωή: πως έχουμε να κάνουμε με μια καινούρια ενσάρκωση της Αγανάκτησης ή με μια ακόμα ένδειξη της χρόνιας κρίσης εμπιστοσύνης στις «ελίτ». Κάτι όμως που είχε φανεί και στην οικονομική κρίση του 2010 μοιάζει σήμερα να γίνεται όλο και πιο ακραίο: η απουσία εμπιστοσύνης σε οτιδήποτε προβάλλει ως «επίσημη», κυρίαρχη ή εγκεκριμένη αλήθεια.

Τότε όμως, στις απαρχές της οικονομικής κρίσης, μπορούσε να πει κανείς πως αμφισβητούνταν μια ερμηνεία της χρεοκοπίας και των αντίστοιχων πολιτικών αποφάσεων. Τώρα συμβαίνει κάτι διαφορετικό: η διασπορά της καχυποψίας για τα ίδια τα πρωτόκολλα της επιστήμης και για τα σκληρά ιατρικά δεδομένα. Ακόμα και αν στο ιδεολογικό μίξερ του αντιμνημονίου μπορούσε να συναντήσει κανείς και όσους αρνούνταν το ίδιο το συμβάν της χρεοκοπίας (κάποιοι έλεγαν ότι η δημοσιονομική κρίση είναι μια φούσκα για να «πουληθεί η χώρα στους ξένους» κλπ), τώρα έχουμε την άρνηση της πραγματικότητας του ιού και των αποτελεσμάτων του: ένα τμήμα της κοινωνίας που υποθέτω πως είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο εκδηλώνεται, «δεν πιστεύει». Για την ακρίβεια, κινείται με την ιδέα πως όλο αυτό είναι μια κατασκευή των media και κάποιων κέντρων εξουσίας ώστε να πειθαρχήσουν τις ανήσυχες ψυχές και να επιτύχουν διάφορα χρηματικά και ιδεολογικά οφέλη.

Στη σκιά του covid και αυτού του παράξενου ελληνικού καλοκαιριού ζούμε μια ανατροπή: έχει διαμορφωθεί ένα στρατόπεδο εναντίωσης στην πραγματικότητα της υγειονομικής απειλής στο όνομα κάποιας βαθύτερης και αυθεντικής αλήθειας. Η μυθολογία διεκδικεί την αλήθεια και μάλιστα ισχυρίζεται πως μόνο αυτή ξεσκεπάζει τα επίσημα ψέματα. Όπως και σε άλλα ζητήματα, υφάνθηκε ένα πλεκτό δοξασιών που συνδυάζει τον παραδοσιακό συντηρητισμό με τον μικροαστικό αντικρατισμό.

Επίκεντρο αυτής της στάσης είναι η επίκληση της ζωής ως αντίστασης στους άχαρους και διαβολικούς (ανάλογα με το κοινό)  νόμους και τις αποφάσεις «εκείνων». Ο χώρος της ανυπακοής έχει πλαστεί με ετερόκλητες συμμαχίες υπερμοντέρνων διασκεδαστών (διασκέδαση μέχρι θανάτου) και προπαγανδιστών της «αυθεντικής» λαϊκής σοφίας που είναι πιο φωτισμένη από τους εξωνημένους επιστήμονες της νέας τάξης πραγμάτων. Στο πεδίο αυτό συναντάς ανθρώπους των πέντε βιβλίων (και ζήτημα ) στη ζωή τους που καταγγέλλουν ως αδαείς τους επιστήμονες και τους ερευνητές. Σαν να έχουν αποστηθίσει τον Ζακ Ρανσιέρ, δασκαλεύουν και αποκαλύπτουν, απειλούν και ορκίζονται εκδίκηση στο όνομα της δικής τους «κριτικής σκέψης».

Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο αυτού του πολιτισμικού πολέμου. Το στρατόπεδο των αρνητών (αυτό που αποκαλούμε κοινώς «οι ψεκασμένοι») σφετερίζεται το ρόλο του υπερ-ορθολογιστή και του καχύποπτου απέναντι στις αυθεντίες. Δεν εμφανίζεται ως αντιδιαφωτισμός αλλά ως ένας παράδοξος ριζοσπαστικός και αντικαθεστωτικός διαφωτισμός με τα δικά του μυθολογικά σύμβολα και τη δική του μάχη κατά της Απολυταρχίας (όπου Απολυταρχία είναι η κυρίαρχη θεσμικά εκτίμηση για τον κορωνοϊό και τους τρόπους ανάσχεσής του). Το ειρωνικό βλέμμα στα «πρόβατα» έχει γίνει σήμα κατατεθέν μιας επεκτεινόμενης αναρχο-δεξιάς και αντισυστημικής επικράτειας όπου στοιχίζονται οικογένειες, νεανικά κοινά, καλλιτέχνες και διάφορες περσόνες

Τι μπορεί να αντιταχθεί σε αυτόν τον ιό του μηδενιστικού κυνισμού και της παντογνώστριας ημιμάθειας;

Δεν μπορώ να σκεφτώ παρά την επιμονή στην αλήθεια αναλυτικά, με αποδεικτική τεκμηρίωση και αυστηρότητα απέναντι στον ανορθολογισμό και στην ψευδοπροφητεία. Και αυτή η αυστηρότητα χρειάζεται όλα τα μέσα, και την κρατική καταστολή και τον διάλογο, όπου όμως αυτός είναι δυνατός. Υπάρχει φυσικά η άποψη πως ο «στιγματισμός» θα ενισχύσει την ναρκισσιστική πεποίθηση των αρνητών πως αποτελούν τον ανθό της απελευθερωτικής συνείδησης της εποχής. Όμως σε έναν πολιτισμικό πόλεμο σαν αυτόν δεν έχουμε μια συνηθισμένη διαμάχη διαφορετικών απόψεων και αξιών.

Σε αντίθεση με άλλους πολιτισμικούς πολέμους του παρελθόντος όπου η μία πλευρά φανέρωνε την οπτική της δίχως να περνάει το όριο (όπως, για παράδειγμα, στη διαμάχη για το θρήσκευμα στις ταυτότητες), ο χώρος των σημερινών αρνητών ενθαρρύνει επικίνδυνες στάσεις και συμμετέχει, κατά πάσα πιθανότητα, στην όξυνση του προβλήματος της επιδημίας. Η διεκδίκηση, για παράδειγμα, από ομάδες γονέων και κηδεμόνων μιας δικής τους κοπής ιατρικής και επιστημονικής «σοφίας» σε αντιπαράθεση με τις υποδείξεις των επιστημόνων και τον ίδιο τον νόμο δεν είναι απλώς μια ανορθόδοξη ή εναλλακτική πεποίθηση: έχει μέσα της μια άμεση προτροπή για στάσεις που απειλούν τη σωματική ακεραιότητα των άλλων και υγεία μιας κοινότητας (όπως θα ήταν μια σχολική τάξη όπου κάποια παιδιά ή και καθηγητές θα εμφανιζόταν δίχως μάσκα για να δείξουν το ανυπότακτο του φρονήματός τους).

Όπως είναι γνωστό στους πολιτισμικούς πολέμους γίνεται άβολη η θέση της κυβέρνησης και των πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης. Ιδίως στις πλουραλιστικές κοινωνίες όπου επικρατεί ο πολυθεϊσμός των αξιών είναι δύσκολη η πολιτική παρέμβαση στο λεπτό πεδίο των ανταγωνιζόμενων αξιών και οραμάτων. Η κυβέρνηση φοβάται το πολιτικό κόστος μιας δυσφορίας όπου οι οικονομικές ζημιές ανακατεύονται με πολιτισμικούς φόβους και ανασφάλειες. Η αντιπολίτευση και ιδίως η αριστερή, δεν θέλει να ασκήσει κριτική σε κοινωνικές στάσεις ή να αναγνωρίσει ευθύνες που μπορεί να έχουν πολίτες και ιδίως από τις λαϊκές τάξεις γιατί πιστεύει πως όλα τα δεινά ανάγονται στις διαβολικές νεοφιλελεύθερες ελίτ.

Ίσως όμως αυτό που ζούμε να λειτουργήσει σαν προειδοποιητικό σήμα. Αν τα κρούσματα πολλαπλασιαστούν – και μαζί τους οι θάνατοι – μπορεί ο χώρος της άρνησης και των παρανοϊκών μυθολογιών να ξεφουσκώσει σαν μια άλλη εποχιακή Αγανάκτηση. Μπορεί όμως να δούμε και χειρότερες στάσεις, για παράδειγμα συγκρούσεις στα σχολεία ή σε άλλους κοινωνικούς χώρους της καθημερινότητας.

Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αφήσουμε πίσω την αυταπάτη πως μπορούμε να μείνουμε ουδέτεροι περιμένοντας πως στο τέλος θα βασιλεύσει η αρμονική αλληλοκατανόηση και ο αμοιβαίος σεβασμός. Ας πούμε πως ανάμεσα σε αυτόν που σέβεται την αλήθεια και σε εκείνον  που θαυμάζεται στον καθρέφτη της «άποψής του» δεν χωρούν ίσες αποστάσεις κι ούτε καν η σύγκριση. Υπάρχουν περιστάσεις όπου ο μοναδικός τρόπος να τερματιστεί ένας πολιτισμικός πόλεμος είναι μια ξεκάθαρη νίκη στις ιδέες και στο πρακτικό αποτέλεσμα. Υποθέτω πως αυτό ισχύει και στη σημερινή περίπτωση των αρνητών και μυθολόγων του κορονοϊού.

***

Πηγή: lifo.gr

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ιμάνουελ Καντ

Οι εμμονές ήταν τρόπος ζωής για τον σπουδαίο γερμανό φιλόσοφο Ιμάνουελ Καντ (1724-1804). Το 1783, όταν απέκτησε το δικό του σπίτι, αποφάσισε ότι ήταν η ώρα να οργανώσει με αυστηρό τρόπο τον καθημερινότητά του. Έτσι, σηκωνόταν πάντα λίγο πριν από τις 5 το πρωί, έπινε μια κούπα τσάι, κάπνιζε στα γρήγορα την πίπα του και στη συνέχεια προετοίμαζε τις πανεπιστημιακές παραδόσεις της ημέρας, που άρχιζαν στις 7. Μετά τις 11 το πρωί επέστρεφε στο σπίτι του και ασχολιόταν με το φιλοσοφικό του έργο. Στη 1 έτρωγε μεσημεριανό και κατόπιν, βρέξει – χιονίσει, έκανε τον ωριαίο του περίπατο στην καρδιά του Κένιξνμπεργκ (σημερινό Καλίνινγκραντ). Τέτοια ήταν η συνέπεια στο ωράριο του, που οι περίοικοι ρύθμιζαν τα ρολόγια, μόλις έβγαινε για τον καθιερωμένο του περίπατο. Η διαδρομή που ακολουθούσε ονομάστηκε αργότερα «Ο δρόμος του φιλοσόφου». Μετά τον περίπατό του δεχόταν γνωστούς και φίλους και εν συνεχεία εργαζόταν έως τις 10 το βράδυ, που είχε προγραμματίσει τη βραδινή του κατάκλιση.

το στέκι των κυνηγών

Εβδομήντα ένα χρόνια αργότερα συμβαίνουν τα εξής.

• η «σπουδάζουσα» της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ οργανώνει στον Γράμμο «αγωνιστικό κάμπινγκ».

• το ΚΚΕ οργανώνει επίσης στον Γράμμο «διήμερο εκδηλώσεων τιμής στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» – τον στρατό των κομμουνιστών, δηλαδή.

• η Ενωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού διοργανώνει εκδήλωση «υπέρ των πεσόντων του ελληνικού στρατού» στον Γράμμο και το Βίτσι.

Πολύς Γράμμος έπεσε καλοκαιριάτικα.

Προσωπικά η κουβέντα δεν με ενδιαφέρει.

Θεωρώ ότι η Ιστορία ανήκει στους ιστορικούς κι ότι η λήθη αποτελεί συστατικό στοιχείο της συμφιλίωσης. Διαφορετικά οι εμφύλιοι διαιωνίζονται.

Θα μου επιτρέψετε μια προσωπική αναφορά. Ο πατέρας μου υπηρέτησε στα ΛΟΚ και πολέμησε στον Γράμμο. Ηταν παρών στις τελευταίες μάχες του Εμφυλίου.

Αν και νικητής όμως ποτέ δεν μιλούσε για «τότε». Επρεπε να πιεστεί πολύ να διηγηθεί δυο κουβέντες, πάντα μετριοπαθείς και καθόλου ηρωικές. Ο πόλεμος είχε λήξει γι’ αυτόν. Εκανε το καθήκον του προς την πατρίδα, γύρισε σπίτι, τέλος.

Αλλά φυσικά έχουμε δημοκρατία. Ο καθένας μπορεί να τα βλέπει όπως θέλει και να τιμά ό,τι θέλει. Τον Γράμμο, την Παναγία Σουμελά ή το έπος του Γουέμπλεϊ.

Με μια διευκρίνιση: η δημοκρατία δεν έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Αν οι ηττημένοι του Εμφυλίου αρέσκονται να γιορτάζουν την ήττα, τότε και οι νικητές δικαιούνται να γιορτάζουν τη νίκη.

Αν ισχύουν τα περί «εμφυλιοπολεμικού κλίματος» και «γιορτών μίσους», τότε αφορούν και τις δύο πλευρές. Οχι μόνο τη μία.

Κι αν ένας πολιτικός διαπράττει «πολιτικό ολίσθημα πρώτου μεγέθους» όταν τιμά τους νικητές («ΕφΣυν», 24/8), τότε το ίδιο ολίσθημα ιδίου μεγέθους διαπράττουν όσοι χειροκροτούν τους ηττημένους.

Στον Εμφύλιο άλλωστε δεν νίκησαν οι «ακροδεξιοί». Νίκησε όλη η Ελλάδα πλην κομμουνιστών.

Στο ίδιο στρατόπεδο βρέθηκαν ο βασιλιάς κι ο Παπάγος, ο Πλαστήρας κι ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο Παπανδρέου κι ο Κανελλόπουλος, ο Καρτάλης κι ο Ζέρβας.

Αλλά έχω και μια πρόσθετη απορία. Καταλαβαίνω γιατί οι νικητές τιμούν την επιτυχία τους.

Για ποιον λόγο όμως οι ηττημένοι μαζοχίζονται να δοξάζουν μια ήττα που τους εξαφάνισε για εξήντα χρόνια από τον πολιτικό χάρτη;

Υποθέτω επειδή κολακεύονται να νομίζουν ότι πολέμησαν για «καλό σκοπό».

Αλλά ούτε αυτό ισχύει. Πολέμησαν για έναν άθλιο σκοπό με άθλιες μεθόδους και άθλια ηγεσία.

Και τα τρία τα έχει κρίνει η Ιστορία. Και τα τρία τα έχουν κρίνει ακόμη κι οι ίδιοι. «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι!» είναι δική τους παραδοχή.

Τι γιορτάζουν λοιπόν;

πηγή:in.gr

Ο ιδιωτικός τομέας με έλλειμα πόρων προσπαθεί να επιβιώσει “πετώντας κάτω από τα ραντάρ” … χωρίς δυνάμεις να παράγει και να δημιουργήσει κάτι σημαντικό.

Αρκετοί στο πολιτικό σύστημα διαχειρίζονται το χρήμα με στόχο τη μακροημέρευση τους και πολύ δευτερευόντως την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου για το οποίο εκλέγονται ως οι καταλληλότεροι κατά την κρίση των πολιτών.

Απαιτείται μικρό ποιοτικό κράτος που θα διευκολύνει τον υγιή ανταγωνισμό και ένταξη του συνόλου στην ψηφιακή εποχή που θα λειτουργεί με υψηλού επιπέδου γνώση για να λυθούν τα προβλήματα και να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο.

Έτσι με τον εξορθολογισμό του κρατιστικού συστήματος θα μειωθεί το κόστος λειτουργίας και θα αυξηθεί το εισόδημα για τους πολύ περισσότερους , ενώ θα βελτιωθεί και ο τρόπος ζωής.

Η αριστερά που πρεσβεύει το μεγάλο κράτος , φαίνεται ότι διευκολύνει τους πάσης φύσεως κρατιστές , αφού επιδιώκονται τα ίδια .

Η αντιπαραγωγική χρηματοδότηση του κρατισμού με τα λεφτά των φορολογουμένων συγχέεται με την φιλανθρωπία και τον ανθρωπισμό.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις με πολύ μικρό αριθμό εργαζομένων αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία . Θα πρέπει να δημιουργηθεί οικονομία κλίμακας για να είναι ανταγωνιστικές και να μπορούν να επιβιώσουν, και να προσανατολισθούν σε σύγχρονους τομείς.

Οι επιχειρηματίες ζητούν επιχορήγηση με στόχο να παραμείνουν επιχειρηματίες επιχορηγούμενοι από φόρους των υπαλλήλων, και για να συντηρήσουν τους υπαλλήλους τους.

Οι επιχειρήσεις είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε κακό.

Όμως το σύστημα της ελεύθερης αγοράς της Αμερικής έδινε στους επιχειρηματίες έναν ανοιχτό δρόμο να πειραματισθούν, να καινοτομούν και να ανταγωνίζονται . Αυτή η δυνατότητα μεταμόρφωσε τη χώρα αυτή σε μια οικονομική δύναμη και μεγάλο σύμβολο της ιστορίας της ελευθερίας και της ευημερίας .

Ο κρατισμός είναι δημοφιλής στη χώρα μας σε όλους τους πολιτικούς χώρους , και σε αυτούς που θέλουν να εκφράζουν την ελεύθερη οικονομία.

Η εναλλαγή των παρατάξεων στην εξουσία ακολουθείται από την εναλλαγή χιλιάδων φίλων σε διαφόρων επιπέδων θέσεις εξουσίας που υποτίθεται θα ανταποκριθούν καλύτερα, κάτι που ορισμένες φορές ισχύει και άλλες όχι , και δεν θα πρέπει να υφίσταται με κόστος του κοινωνικού συνόλου που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί.

Η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να εξαλειφθεί ή να περιορισθεί στην τοποθέτηση μιας ελάχιστης ελίτ με αντικειμενικά κριτήρια που δεν θα μπορούν να αμφισβητηθούν και θα είναι γενικότερα αποδεκτά . Και βεβαίως δεν θα πρέπει να έχουν καμιά σχέση οι διαδικασίες αυτές με επαγγελματική αποκατάσταση σύμφωνα με πολύ παλιές πρακτικές «φίλων » με κόστος των υπολοίπων για να εξυπηρετούν αυτούς που τους τοποθετούν .

Ορισμένα φαινόμενα της μορφής αυτής έχουν καθιερώσει μια νοοτροπία / κουλτούρα ότι είναι δημοκρατικό ο οποιοσδήποτε να μπορεί να τοποθετείται σε οποιαδήποτε θέση ανεξάρτητα από τα αν διαθέτει τις απαιτούμενες ακόμη και βασικές προϋποθέσεις. Καταλήγει σε μεγάλο κόστος για τους υπόλοιπους τους οποίους επιπλέον ταλαιπωρούν ποικιλότροπα.