Ο ιδιωτικός τομέας με έλλειμα πόρων προσπαθεί να επιβιώσει “πετώντας κάτω από τα ραντάρ” … χωρίς δυνάμεις να παράγει και να δημιουργήσει κάτι σημαντικό.

Αρκετοί στο πολιτικό σύστημα διαχειρίζονται το χρήμα με στόχο τη μακροημέρευση τους και πολύ δευτερευόντως την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου για το οποίο εκλέγονται ως οι καταλληλότεροι κατά την κρίση των πολιτών.

Απαιτείται μικρό ποιοτικό κράτος που θα διευκολύνει τον υγιή ανταγωνισμό και ένταξη του συνόλου στην ψηφιακή εποχή που θα λειτουργεί με υψηλού επιπέδου γνώση για να λυθούν τα προβλήματα και να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο.

Έτσι με τον εξορθολογισμό του κρατιστικού συστήματος θα μειωθεί το κόστος λειτουργίας και θα αυξηθεί το εισόδημα για τους πολύ περισσότερους , ενώ θα βελτιωθεί και ο τρόπος ζωής.

Η αριστερά που πρεσβεύει το μεγάλο κράτος , φαίνεται ότι διευκολύνει τους πάσης φύσεως κρατιστές , αφού επιδιώκονται τα ίδια .

Η αντιπαραγωγική χρηματοδότηση του κρατισμού με τα λεφτά των φορολογουμένων συγχέεται με την φιλανθρωπία και τον ανθρωπισμό.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις με πολύ μικρό αριθμό εργαζομένων αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία . Θα πρέπει να δημιουργηθεί οικονομία κλίμακας για να είναι ανταγωνιστικές και να μπορούν να επιβιώσουν, και να προσανατολισθούν σε σύγχρονους τομείς.

Οι επιχειρηματίες ζητούν επιχορήγηση με στόχο να παραμείνουν επιχειρηματίες επιχορηγούμενοι από φόρους των υπαλλήλων, και για να συντηρήσουν τους υπαλλήλους τους.

Οι επιχειρήσεις είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για κάθε κακό.

Όμως το σύστημα της ελεύθερης αγοράς της Αμερικής έδινε στους επιχειρηματίες έναν ανοιχτό δρόμο να πειραματισθούν, να καινοτομούν και να ανταγωνίζονται . Αυτή η δυνατότητα μεταμόρφωσε τη χώρα αυτή σε μια οικονομική δύναμη και μεγάλο σύμβολο της ιστορίας της ελευθερίας και της ευημερίας .

Ο κρατισμός είναι δημοφιλής στη χώρα μας σε όλους τους πολιτικούς χώρους , και σε αυτούς που θέλουν να εκφράζουν την ελεύθερη οικονομία.

Η εναλλαγή των παρατάξεων στην εξουσία ακολουθείται από την εναλλαγή χιλιάδων φίλων σε διαφόρων επιπέδων θέσεις εξουσίας που υποτίθεται θα ανταποκριθούν καλύτερα, κάτι που ορισμένες φορές ισχύει και άλλες όχι , και δεν θα πρέπει να υφίσταται με κόστος του κοινωνικού συνόλου που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί.

Η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να εξαλειφθεί ή να περιορισθεί στην τοποθέτηση μιας ελάχιστης ελίτ με αντικειμενικά κριτήρια που δεν θα μπορούν να αμφισβητηθούν και θα είναι γενικότερα αποδεκτά . Και βεβαίως δεν θα πρέπει να έχουν καμιά σχέση οι διαδικασίες αυτές με επαγγελματική αποκατάσταση σύμφωνα με πολύ παλιές πρακτικές «φίλων » με κόστος των υπολοίπων για να εξυπηρετούν αυτούς που τους τοποθετούν .

Ορισμένα φαινόμενα της μορφής αυτής έχουν καθιερώσει μια νοοτροπία / κουλτούρα ότι είναι δημοκρατικό ο οποιοσδήποτε να μπορεί να τοποθετείται σε οποιαδήποτε θέση ανεξάρτητα από τα αν διαθέτει τις απαιτούμενες ακόμη και βασικές προϋποθέσεις. Καταλήγει σε μεγάλο κόστος για τους υπόλοιπους τους οποίους επιπλέον ταλαιπωρούν ποικιλότροπα.