Συντάκτης: Kostas Bertsias

Χρόνια πολλά στον δικό μας τον Αλέξανδρο !

Τα ορεινά δερβενοχώρια στέλνουν τις θερμότερες ευχές στον κύριο διοικητή του πυροσβεστικού μας σταθμού!!!

Αλιευμένο από το fb, ανάρτηση της καλής φίλης A. Δεσύπρη .

Αν και γράφηκε το 1953 είναι τόσο επίκαιρο …

“…κάθε παιδευτική ενέργεια αρχίζει με το χτίσιμο ενός εσωτερικού κόσμου μέσα στα δικά μας στήθη… Πρέπει μέσα σε έναν άνθρωπο να γίνει μεγάλη και ιερή η ζωή, όταν πρόκειται να την ξυπνήσει μέσα σε άλλους ανθρώπους.”

Η πατρότητα των παραπάνω ανήκει στον Γερμανό παιδαγωγό-φιλόσοφο Eduard Spranger (1882-1963) και ενέπνευσαν τον Ευάγγελο Παπανούτσο ώστε να γράψει ένα άρθρο με τον τίτλο “Εάν το άλας μωρανθή”, εκ του οποίου τα παρακάτω αποσπάσματα:

“…Πως θα αναφλέξεις τις ψυχές των νέων όταν η δική σου είναι κρύα, παγωμένη; Πως θα βρεις την κίνηση, τον παλμό, το ρίγος για να τα μεταδώσεις στις καρδιές και τις δονήσεις, εάν δεν τα πάρεις από το πάθος, το ενθουσιασμό το δικό σου; Εάν στην ψυχή σου απλώνεται η ερημιά της αδιαφορίας ή φωλιάζει η αγροικία και η βαρβαρότητα, ο φθόνος, η ιδιοτέλεια και η μισαλλοδοξία’ εάν δεν έφτασε ως τα φυλλοκάρδια σου, για να τα τρυφεράνει και να τα ευωδιάσει, η πλούσια “μάθηση” που λες ότι έχει μαζέψει ο νους σου, αλλά έμεινες αδιάβροχος από το πνεύμα που εγκωμιάζεις, αγενής και ανελεύθερος, πως τολμάς να κάνεις το δάσκαλο, πως δεν ντρέπεσαι να επαγγέλλεσαι τον παιδαγωγό;

…Γιατί οι καιροί μας είναι σκοτεινοί, τα χρόνια που περνούμε δίσεχτα και έχει περισσέψει στον κόσμο το μίσος, η πλεονεξία, ο στυγνός επαγγελματισμός… Πως θα αντιδράσομε στη φθορά; Αυτό είναι το πρόβλημα που από τη λύση του εξαρτάται όχι μόνο η πνευματική προκοπή αλλά και αυτή η επιβίωση του λαού μας…. Φωτισμός και διανοητικός και ηθικός. Τους δασκάλους μας πρώτα βαραίνει η μεγάλη ευθύνη. Γιατί “εάν το άλας μωρανθή…”

(Στο περιοδικό Παιδεία και Ζωή, 15.4.1953)

Ο Παπανούτσος απευθύνονταν στους παιδαγωγούς, λόγω ιδιότητας αλλά η ευθύνη βαραίνει όλους μας και είναι πολύ σοβαρή υπόθεση το πως απευθυνόμαστε στα παιδιά και τους νέους, τα αισθήματα και η εικόνα που αυτά αποκομίζουν από το ενδιαφέρον ή την αδιαφορία μας, η σοβαρότητα ή η ιλαρότητα που αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, τα δικά τους και του κόσμου. 🌼

Στου Αντώνιου τρυγούν μοσχάτα, στο κάμπο των Σκούρτων

Οδυσσέας Ελύτης, [Φωτιά, ωραία φωτιά]

«Το βράδυ ανάψαμε φωτιά

Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα

Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη

Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας

λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ’ τα χέρια

Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε

Κι αν είναι αυτό που μας πονάει, κακό, τόχουμε νιώσει

Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά

Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.»

(Ο. Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος)

Άρτουρ Σοπεγχάουερ

Ο γερμανός φιλόσοφος Άρτουρ Σοπεγχάουερ (1788-1860) είναι γνωστός για τις πεσιμιστικές του ιδέες, που σχηματοποιήθηκαν από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Αυτό τον οδήγησε να αναζητήσει την ανθρώπινη συντροφιά που του έλειπε στα ζώα και συγκεκριμένα στα κανίς. Κατά τη διάρκεια της ζωής του απέκτησε πολλά από αυτά τα μικροσκοπικά σκυλιά, που όλα τους είχαν το ίδιο όνομα «Άτμα» (ο εαυτός στα σανσκριτικά) και το ίδιο παρατσούκλι «Μπουτς» (ξωτικό στα γερμανικά).

Και είμαστε εδώ σαν πάνω σε σκοτεινή πεδιάδα
ανάστατοι απο μπερδεμένα σήματα για μάχη ή για φυγή….

Από τον Γιάννη τον Αναγνωστάκη η πιο κάτω ανάρτηση :

Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες. Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία 46 διαμερίσματα και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα. Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις. Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα, και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ. Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο και από την άλλη μεριά, μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα. Πούν’ η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πούναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι. Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε.

Νίκος Τσιφόρος | ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ» Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ

Γεννήθηκε 27 Αυγούστου του 1919, ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, Νίκος Τσιφόρος.