Η καλοσύνη είναι ανίκητη, αν είναι γνήσια και όχι βεβιασμένο χαμόγελο ή υποκρισία. Τι μπορεί να σου κάνει ακόμα και ο πιο αλαζονικός άνθρωπος, αν παραμένεις καλοσυνάτος απέναντι του και, σε περίπτωση που σου δοθεί ευκαιρία, τον συμβουλεύεις με πραότητα και προσπαθείς ήσυχα να τον με-ταπείσεις την ώρα που πάει να σου κάνει κακό: «Μη, παιδί μου. Για άλλα πράγματα έχουμε γεννηθεί. Εγώ δεν θα πάθω κακό’ εσάθα κάνεις κακό στον εαυτό σου, παιδί μου». Και να του δείχνεις με λεπτότητα ότι γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, ότι ούτε οι μέλισσες δεν το κάνουν αυτό μήτε τα άλλα ζώα που ζουν κατά αγέλες. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς να τον υποβιβάζεις, αλλά με στοργή και δίχως πίκρα στην ψυχή’ όχι σα δάσκαλος’ ούτε για να σε θαυμάσουν οι γύρω, αλλά σαν να ’σασταν μόνοι οι δυο σας, κι ας είναι κι άλλοι μπροστά.

Μάρκος Αυρήλιος

Από τα αρχαία χρόνια, οι άνθρωποι αγαπούσαν αυτό το ζώο, όχι μόνο για την υπομονή, αλλά και την αντοχή του στη δουλειά. Η ιστορία αυτής της φράσης έχει να κάνει με τον Φωκίωνα που ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι.
Τότε αποφάσισε, από ότι έχουμε διαβάσει, να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση του, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου στο στρατόπεδο του:
– Κατά φωνή κι ο γάιδαρος… είπε τότε.

Αρχαιοπρεπής είναι η προέλευση του «αγλέουρα» ή «αγλέορα» -όσο κι αν δεν του φαίνεται. Ετυμολογικά αποτελεί παραφθορά του αρχαιοελληνικού «ελλέβορος» (αλλέβουρας – αλλέουρας – αγλέουρας), που είναι το όνομα ενός δηλητηριώδους φυτού με όμορφα κιτρινοπράσινα λουλούδια. Το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο στην επιληψία μέχρι και στην κατάθλιψη, όμως μια άλλη ιδιότητά του ήταν αυτή που το έκανε γνωστό και στη γλώσσα του σήμερα: η πικρή και στυφή γεύση και οσμή του, που προκαλούσε ναυτία και δυσφορία. Αίσθηση ανάλογη με αυτή που μπορεί να έχει κανείς ύστερα από την υπερβολική κατανάλωση φαγητού ή αλλιώς έτσι και φάει τον αγλέορα.

Στην ιστορία του Πατρόκλου
κανένας δε γλιτώνει, ούτε κι ο Αχιλλέας
που ήταν σχεδόν θεός.
Του έμοιαζε ο Πάτροκλος,
φορούσαν την ίδια πανοπλία.

Πάντα σ’ αυτές τις φιλίες
ο ένας είν’ υποτελής, έρχεται δεύτερος:
η ιεραρχία
είναι πάντα φανερή, μόλο που δε μπορεί κανείς
να δώσει πίστη στους θρύλους —
πηγή τους είναι αυτός που επιζεί,
αυτός που τον έχουν εγκαταλείψει.

Τί ήταν η φωτιά στα πλοία των Ελλήνων
μπροστά σε τούτη την απώλεια;

Στη σκηνή του ο Αχιλλέας
πενθούσε ολόψυχα
και οι θεοί είδαν

πως ήταν άνθρωπος κιόλας νεκρός, θύμα
του μέρους εκείνου που αγαπούσε,
του μέρους του που ήταν θνητό.

Louise Glück, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Πανορμίτης: η κορυφαία ψαροταβέρνα  στον  Μαραθώνα!

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος έχει ενώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την ελλάδα και πέρα από αυτήν. Έχει βοηθήσει. Έχει συμπαρασταθεί σε όσους το έχουν ανάγκη και έχει οργανώσει ένα κύμα αλληλεγγύης που συνεχώς μεγαλώνει.

Την ώρα που φτάνω στον χώρο που φιλοξενεί τις δράσεις του Άλλου Ανθρώπου, στο ισόγειο της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Κεραμεικό, οι άνθρωποι που τον διαχειρίζονται έχουν μόλις τελειώσει τη διανομή φαγητού κι έχουν καθίσει να φάνε. Το πρώτο πράγμα που με ρωτούν μόλις τους χαιρετώ είναι «φίλε, έχεις φάει;». Είναι η ομάδα του Άλλου Ανθρώπου, τουλάχιστον μερικά μέλη της, που όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνει και εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. «Οι άνθρωποι που βοηθούν εθελοντικά σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πάνω από δύο εκατομμύρια, αποδεδειγμένα πλέον» λέει εμφανώς συγκινημένος ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από την ιδέα του Άλλου Ανθρώπου και ψυχή της Κοινωνικής Κουζίνας. Είναι αυτός που εδώ και σχεδόν μία δεκαετία έχει ενώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, αλλά και πέρα από αυτή, έχει βοηθήσει, έχει συμπαρασταθεί σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη και έχει οργανώσει ένα κύμα αλληλεγγύης που είναι εμφανές μέσα στην πόλη αλλά και σε κάθε σημείο της Ελλάδας που έχει πληγεί από την καταστροφή.

Μόλις έχει επιστρέψει από την Καρδίτσα, κατάκοπος από το ταξίδι και τις δύο εβδομάδες που βρισκόταν εκεί για να ταΐσει –και να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί‒ τους ντόπιους που είχαν πληγεί από τις πλημμύρες. «Η Καρδίτσα μπορεί να μην είχε τους νεκρούς που είχαν άλλες καταστροφές, αλλά είχε τη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή που έχω δει ποτέ μου με τα μάτια μου» λέει. «Το 70% του νομού είναι κατεστραμμένο. Από τους 55.000 αγρότες που έχει η Καρδίτσα, οι 40.000 καταστράφηκαν εντελώς. Από τις επιχειρήσεις στο κέντρο της πόλης δεν υπήρχε μία που να έχει γλιτώσει, ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Έφυγα μετά από δύο εβδομάδες, αλλά ο Άλλος Άνθρωπος συνεχίζει να προσφέρει βοήθεια. Μάλιστα, από προχθές έχουν έρθει τρεις σεφ, οι οποίοι έχουν αναλάβει. Και στη Χαλκίδα το ίδιο, δημιουργήθηκε μια ομάδα μετά την καταστροφή.