Συντάκτης: Kostas Bertsias

Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς την προοπτική του θανάτου;

Ερωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας

Κανείς δεν γερνάει όσο αναζητεί κάτι.

Ζαν Ροστάν

Γάλλος βιολόγος

 

 

Ο έπαινος του υπουργού

Πρέπει να ήταν αρχές του καλοκαιριού του 1982 και το μεγαλύτερο θέμα του αστυνομικού ρεπορτάζ στις εφημερίδες ήταν ο δράκος της παραλιακής. Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την δολοφονία μιας κοπέλας που είχε πρώτα βιαστεί κοντά στο κέντρο διασκέδασης «Νεράιδα», είχαν ακολουθήσει δε και άλλοι δυο ή τρεις φόνοι και καμία δεκαριά απόπειρες πάντα σε νεαρές κοπέλες στην παραλιακή χωρίς η αστυνομία,παρά την μεγάλη κινητοποίηση, να έχει καταφέρει να συλλάβει τον δράστη.

Ήταν το πιο μεγάλο θέμα για τις εφημερίδες αλλά και το πιο προσφιλές θέμα συζήτησης των Αθηναίων.

Φυσικό ήταν και στα γραφεία της ασφαλιστικής εταιρίας μεταξύ των υπαλλήλων ο δράκος της παραλίας να ήταν στο καθημερινό μενού.

Ο Αντώνης που πλησίαζε τα εξήντα πέντε, ήταν προϊστάμενος στο κλάδο ασφαλίσεων μεταφορών. Άνθρωπος sui generis όπως άλλωστε άρμοζε σε ένα επαγγελματία που ασχολιόταν με την λεγόμενη κορωνίδα των ασφαλίσεων όπως θεωρούνται οι ασφαλίσεις cargo. Ελάχιστοι άνθρωποι στην αγορά είχαν τις γνώσεις και την εμπειρία που τους επέτρεπε να σταδιοδρομήσουν σε αυτό τον τομέα που πρωτίστως ήταν διεθνοποιημένος.

Ο Αντώνης είχε ενοχληθεί πάρα πολύ από την δράση του δράκου και μετά την πρωινή καλημέρα στους συναδέλφους του, η επόμενη κουβέντα του ήταν αν υπάρχει κάποιο νέο για την σύλληψη αυτού του καθάρματος όπως χαρακτηριστικά το αποκαλούσε. Το έντονο ενδιαφέρον του Αντώνη είχε την εξήγηση του μάλλον στο πρόσωπο της μοναχοκόρης του. Το κορίτσι ήταν στην τελευταία τάξη του Λυκείου, την υπεραγαπούσε ο Αντώνης, το σπιτι τους μάλιστα ήταν κοντά στο τόπο που δρούσε ο δράκος και φαίνεται πως στο μυαλό του είχε καλλιεργήσει το σενάριο πως η κόρη του μπορεί να είναι ένα από τα θύματα του δράκου.

Δίπλα στο γραφείο του Αντώνη ήταν το γραφείο του Βασίλη προϊσταμένου του κλάδου αστικής ευθύνης και γενικών ατυχημάτων. Ο Βασίλης γερμανοτραφής, γύρω στα σαράντα, με καταγωγή από την Πάτρα του άρεσε υπερβολικά να στήνει διάφορες πλάκες που πολλές φορές υπερέβαιναν τα ανεκτά όρια.

Ο Βασίλης σε καθημερινή βάση ήταν αποδέκτης των ανησυχιών του Αντώνη για την εξέλιξη των γεγονότων της παραλιακής. Ένα πρωινό μάλιστα του ανέφερε πως πήγε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και προσφέρθηκε να συνδράμει το έργο της αστυνομίας για την σύλληψη του καθάρματος. «Μπορώ να έλθω περιπολία μαζί σας» τους είπα . Με προσποιητό ενδιαφέρον τον ρωτά ο Βασίλης: « το δέχθηκαν ;» «Όχι αλλά επέμενα και τελικά κράτησαν τα στοιχεία μου και μου είπαν πως αν θέλουν βοήθεια θα με φωνάξουν»

Το επόμενο Σαββατοκύριακο ο δράκος ξαναχτύπησε αλλά είχε αλλάξει στέκι. Είχε μετακομίσει στα βόρεια προάστια ευτυχώς το θύμα του, μια νεαρή δέκα έξι χρόνων, κατάφερε και ξέφυγε την τελευταία στιγμή.

Ο Αντώνης την Δευτέρα το πρωί έξαλλος για την ανεπάρκεια της αστυνομίας στο γραφείο του Βασίλη να φωνάζει και να ωρύεται. «Βασίλη σήμερα θα ξαναπάω στην αστυνομία και θα επιμείνω να με πάρουν εθελοντή στην καταδίωξη του κτήνους, μήπως θέλεις να έλθεις και συ;» Ο Βασίλης τεχνηέντως το αρνήθηκε χωρίς όμως να αποτρέψει τον Αντώνη να πάει στην Αστυνομία.

Την επόμενη βδομάδα ο Βασίλης τηλεφωνεί στον Αντώνη και με αλλοιωμένη φωνή του συστήνεται ως γραμματέας του υπουργού Δημόσιας τάξεως του Γιάννη Σκουλαρίκη και του ανακοινώνει πως ο υπουργός πληροφορήθηκε ότι προσφέρθηκε να βοηθήσει στην σύλληψη του δράκου. Εντυπωσιάστηκε από την πράξη του και θέλει να τον γνωρίσει, να τον ευχαριστήσει και να του αποδώσει ένα έπαινο για την συγκεκριμένη πρωτοβουλία την οποία θεωρεί πατριωτική. “Μακάρι και άλλοι πολίτες να λειτουργούν όπως εσύ κύριε Αντώνη” συνεχίζει με άνεση ο Βασίλης να το παίζει γραμματέας. “Σε παρακαλεί ο υπουργός αύριο δώδεκα και μισή να είστε εδώ,στο υπουργείο, θα σας περιμένει ο υπουργός” ήταν τα τελευταία λόγια του Βασίλη που υποδυόταν άριστα τον ιδιαίτερο του υπουργού .

Δεν πρόλαβε να κλείσει το τηλέφωνο και ορμά στο γραφείο του ο Αντώνης πανευτυχής.

«Βασίλη με φώναξε ο υπουργός! αύριο το μεσημέρι θα πάω στο γραφείο του!»

Ο Βασίλης κάνοντας τον αδιάφορο : «ποιος υπουργός; τι είναι αυτά που λες;»

Ο Αντώνης μες τη χαρά άρχισε να επαναλαμβάνει όλη την στιχομυθία με τον υποτιθέμενο γραμματέα και ο Βασίλης μειδιώντας κάτω από το παχύ μουστάκι του να του επαναλαμβάνει:”μπράβο Αντώνη, μπράβο Αντώνη!”

Την επόμενη μέρα γύρω στη μια και μισή ο Αντώνης βλοσυρός διασχίζει σχεδόν τρέχοντας την μεγάλη αίθουσα και ορμά στο γραφείο του Βασίλη ορυώμενος:

Πατρινέ θα σε σκοτώσω με ρεζίλεψες …

(Από χθες ο Βασίλης ξανάσμιξε με τον Αντώνη και τώρα τις πλάκες εκεί πάνω θα τις κάνει μάλλον ο Αντώνης ως παλιότερος και γνώστης των εκεί κρατούντων ….

Αιώνια η μνήμη τους).

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο (υπό έκδοση) : “εμπειριών το ανάγνωσμα” του Κ. Μ.

Δυστυχώς ο Βασίλης δεν είναι πια μαζί μας. Στο άκουσμα του θανάτου του νόμισα ότι μάλλον είναι κάποια πλάκα από αυτές που συνήθιζε να κάνει αλλά εδώ την πλάκα την έκανε κάποιος ΑΛΛΟΣ που δεν αστειεύεται…

Καλό ταξίδι σύντροφε Οζάλ..

Κ Μ

Ο Βασίλης Μπάρλος είναι τρίτος από αριστερά με συναδέλφους του της Interamerican στην Ερμιόνη. Δεύτερος είναι ο Τάσος Παππαγιανόπουλος και προτελευταίος ο Παναγιώτης Σκόντζος, που και αυτοί μας αποχαιρέτησαν πρόσφατα ..

Στη μάχη κατά του κορονοϊού !!

Η επιστήμη και η τεχνολογία μας έκαναν θεούς, προτού αξιωθούμε να λεγόμαστε άνθρωποι.

Ζαν Ροστάν γάλλος βιολόγος

Το Χριστόψωμο

Χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1887 στην εφημερίδα Εφημερίς   με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο Διήγημα Πρωτότυπον. Παρέμεινε ξεχασμένο έως τα Χριστούγεννα του 1941, οπότε παρουσιάσθηκε προλογισμένο και υπομνηματισμένο από τον φιλόλογο Γεώργιο Βαλέτα στο περιοδικό Νέα Εστία.

    Μεταξύ των πολλών δημωδών τύπων, τους οποίους θα έχωσι να εκμεταλλευθώσιν οι μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπή κατέχει θέσιν η κακή πενθερά, ως και η κακή μητρυιά. Περί μητρυιάς άλλοτε θα αποπειραθώ να διαλάβω τινά, προς εποικοδόμησιν των αναγνωστών μου. Περί μιας κακής πενθεράς σήμερον ο λόγος.

    Εις τι έπταιεν η ατυχής νέα Διαλεχτή, ούτως ωνομάζετο, θυγάτηρ του Κασσανδρέως μπάρμπα-Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν εις μίαν των νήσων του Αιγαίου. Εις τι έπταιεν αν ήτο στείρα και άτεκνος; Είχε νυμφευθή προ επταετίας, έκτοτε δις μετέβη εις τα λουτρά της Αιδηψού, πεντάκις τής έδωκαν να πίη διάφορα τελεσιουργά βότανα, εις μάτην, η γη έμενεν άγονος. Δύο ή τρεις γύφτισσαι τής έδωκαν να φορέση περίαπτα θαυματουργά περί τας

μασχάλας, ειπούσαι αυτή, ότι τούτο ήτο το μόνον μέσον, όπως γεννήση, και μάλιστα υιόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τη εδώρησεν ηγιασμένον κομβολόγιον, ειπών αυτή να το βαπτίζη και να πίνη το ύδωρ. Τα πάντα μάταια.

    Επί τέλους με την απελπισίαν ήλθε και η ανάπαυσις της συνειδήσεως, και δεν ενόμιζεν εαυτήν ένοχον. Το αυτό όμως δεν εφρόνει και η γραία Καντάκαινα, η πενθερά της, ήτις επέρριπτεν εις την νύμφην αυτής το σφάλμα της μη αποκτήσεως εγγόνου διά το γήρας της.

    Είναι αληθές, ότι ο σύζυγος της Διαλεχτής ήτο το μόνον τέκνον της γραίας ταύτης, και ούτος δε συνεμερίζετο την πρόληψιν της μητρός του εναντίον της συμβίας αυτού. Αν δεν τω εγέννα η σύζυγός του, η γενεά εχάνετο. Περίεργον, δε, ότι πας Ελλην της εποχής μας ιερώτατον θεωρεί

χρέος και υπερτάτην ανάγκην την διαιώνισιν του γένους του.

    Εκάστοτε, οσάκις ο υιός της επέστρεφεν εκ του ταξιδίου του, διότι είχε βρατσέραν, και ήτο τολμηρότατος εις την ακτοπλοΐαν, η γραία Καντάκαινα ήρχετο εις προϋπάντησιν αυτού, τον ωδήγει εις τον οικίσκον της, τον εδιάβαζε, τον εκατήχει, του έβαζε μαναφούκια, και ούτω τον προέπεμπε παρά τη γυναικί αυτού. Και δεν έλεγε τα ελαττώματά της, αλλά τα αυγάτιζε, δεν ήτο μόνο «μαρμάρα», τουτέστι στείρα η νύμφη της, τούτο δεν ήρκει, αλλ’ ήτο άπαστρη, απασσάλωτη, ξετσίπωτη κ.λπ.    Ολα τα είχεν, «η ποίσα, η δείξα, η άκληρη».

    Ο καπετάν Καντάκης, φλομωμένος, θαλασσοπνιγμένος, τα ήκουεν όλα αυτά, η φαντασία του εφούσκωνεν, εξερχόμενος είτα συνήντα τους συναδέλφους του ναυτικούς, ήρχιζαν τα καλώς ώρισες, καλώς σας ηύρα, έπινεν επτά ή οκτώ ρώμια, και με τριπλήν σκοτοδίνην, την εκ της

θαλάσσης, την εκ της γυναικείας διαβολής και την εκ των ποτών, εισήρχετο οίκαδε και βάρβαροι σκηναί συνέβαινον τότε μεταξύ αυτού και της συζύγου του.

    Ούτως είχον τα πράγματα μέχρι της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους 186… Ο καπετάν Καντάκης προ πέντε ημερών είχε πλεύσει με την βρατσέραν του εις την απέναντι νήσον με φορτίον αμνών και ερίφων, και ήλπιζεν, ότι θα εώρταζε τα Χριστούγεννα εις την οικίαν του. Αλλά τον λογαριασμόν τον έκαμνεν άνευ του ξενοδόχου, δηλ. άνευ του Βορρά, όστις εφύσησεν αιφνιδίως άγριος και έκλεισαν όλα τα πλοία εις τους όρμους, όπου ευρέθησαν. Είπομεν όμως, ότι ο καπετάν Καντάκης ήτο τολμηρός περί την ακτοπλοΐαν. Περί την εσπέραν της παραμονής των

Χριστουγέννων ο άνεμος εμετριάσθη ολίγον, αλλ’ ουχ ήττον εξηκολούθει να πνέη. Το μεσονύκτιον πάλιν εδυνάμωσε.

    Τινές ναυτικοί εν τη αγορά εστοιχημάτιζον, ότι, αφού κατέπεσεν ο Βορράς, ο καπετάν Καντάκης θα έφθανε περί το μεσονύκτιον. Η σύζυγός του όμως δεν ήτο εκεί να τους ακούση και δεν τον επερίμενεν. Αύτη εδέχθη μόνο περί την εσπέραν την επίσκεψιν της πενθεράς της, ασυνήθως φιλόφρονος και μηδιώσης, ήτις τη ευχήθη το απαραίτητον «καλό δέξιμο», και διά χιλιοστήν φορά το στερεότυπον «μ’ έναν καλό γυιό».

    Και ου μόνον, τούτο, αλλά τη προσέφερε και εν χριστόψωμο.

    – Το ζύμωσα μοναχή μου, είπεν η θειά Καντάκαινα, με γεια να το φας.

    – Θα το φυλάξω ως τα Φώτα, διά ν’ αγιασθή, παρετήρησεν η νύμφη.

    – Οχι, όχι, είπε μετ’ αλλοκότου σπουδής η γραία, το δικό της φυλάει η κάθε μια νοικοκυρά διά τα Φώτα, το πεσκέσι τρώγεται.

    – Καλά, απήντησεν ηρέμα η Διαλεχτή, του λόγου σου ξέρεις καλλίτερα.

    Η Διαλεχτή ήτο αγαθωτάτης ψυχής νέα, ουδέποτε ηδύνατο να φαντασθή ή να υποπτεύση κακό τι.

    «Πώς τώπαθε η πεθερά μου και μου έφερε χριστόψωμο», είπε μόνον καθ’ εαυτήν, και αφού απήλθεν η γραία εκλείσθη εις την οικίαν της και εκοιμήθη μετά τινος δεκαετούς παιδίσκης γειτονοπούλας, ήτις τη έκανε συντροφίαν, οσάκις έλειπεν ο σύζυγός της. Η Διαλεχτή εκοιμήθη

πολύ ενωρίς, διότι σκοπόν είχε να υπάγη εις την εκκλησίαν περί το μεσονύκτιον. Ο ναός δε του Αγίου Νικολάου μόλις απείχε πεντήκοντα βήματα από της οικίας της.

    Περί το μεσονύκτιον εσήμαναν παρατεταμένως οι κώδωνες. Η Διαλεχτή ηγέρθη, ενεδύθη και απήλθεν εις την εκκλησίαν. Η παρακοιμωμένη αυτή κόρη ήτο συμπεφωνημένον, ότι μόνον μέχρι

ου σημάνη ο όρθρος θα έμενε μετ’ αυτής, όθεν αφυπνίσασα αυτήν την ωδήγησε πλησίον των αδελφών της. Αι δύο οικίαι εχωρίζοντο διά τοίχου κοινού.

    Η Διαλεχτή ανήλθεν εις τον γυναικωνίτην του ναού, αλλά μόλις παρήλθεν ημίσεια ώρα και γυνή τις πτωχή και χωλή δυστυχής, ήτις υπηρέτει ως νεωκόρος της εκκλησίας, ελθούσα τη λέγει εις το ους:

    – Δόσε μου το κλειδί, ήλθε ο άντρας σου.

    – Ο άντρας μου! ανεφώνησεν η Διαλεχτή έκπληκτος.

    Και αντί να δώση το κλειδί έσπευσε να καταβή η ιδία.

    Ελθούσα εις την κλίμακα της οικίας, βλέπει τον σύζυγόν της κατάβρεκτον, αποστάζοντα ύδωρ και αφρόν.

    – Είμαι μισοπνιγμένος, είπε μορμυρίζων ούτος, αλλά δεν είναι τίποτε. Αντί να το ρίξωμε έξω, το καθίσαμε στα ρηχά.

    – Πέσατε έξω; ανέκραξεν η Διαλεχτή.

    – Οχι, δεν είναι σου λέω τίποτε. Η βρατσέρα είναι σίγουρη, με δυο άγκουρες αραγμένη και καθισμένη.

    – Θέλεις ν’ ανάψω φωτιά;

    – Αναψε και δόσε μου ν’ αλλάξω.

    Η Διαλεχτή εξήγαγε εκ του κιβωτίου ενδύματα διά τον σύζυγόν της και ήναψε πυρ.

    – Θέλεις κανένα ζεστό;

    – Δεν μ’ ωφελεί εμένα το ζεστό, είπεν ο καπετάν Καντάκης. Κρασί να βγάλης.

    Η Διαλεχτή εξήγαγεν εκ του βαρελίου οίνον.

    – Πώς δεν εφρόντισες να μαγειρεύσης τίποτε; είπε γογγύζων ο ναυτικός.

    – Δεν σ’ επερίμενα απόψε, απήντησε μετά ταπεινότητος η Διαλεχτή. Κρέας επήρα. Θέλεις να σου ψήσω πριζόλα;

    – Βάλε, στα κάρβουνα, και πήγαινε συ στην εκκλησιά σου, είπεν ο καπετάν Καντάκης. Θα έλθω κι εγώ σε λίγο.

    Η Διαλεχτή έθεσε το κρέας επί της ανθρακιάς, ήτις εσχηματίσθη ήδη, και ητοιμάζετο να υπακούση εις την διαταγήν του συζύγου της, ήτις ήτο και ιδική της επιθυμία, διότι ήθελε να κοινωνήση. Σημειωτέον ότι την φράσιν «πήγαινε συ στην εκκλησιά σου» έβαψεν ο Καντάκης διά στρυφνής χροιάς.

    – Η μάννα μου δε θα τώμαθε βέβαια ότι ήλθα, παρετήρησεν αύθις ο Καντάκης.

    – Εκείνη είναι στην ενορία της, απήντησεν η Διαλεχτή. Θέλεις να της παραγγείλω;

    – Παράγγειλέ της να έλθη το πρωί.

    Η Διαλεχτή εξήλθεν. Ο Καντάκης την ανεκάλεσεν αίφνης.

    – Μα τώρα είναι τρόπος να πας εσύ στην εκκλησιά, και να με αφήσεις μόνον;

    – Να μεταλάβω κι έρχομαι, απήντησεν η γυνή.

    Ο Καντάκης δεν ετόλμησε ν’ αντείπη τι, διότι η απάντησις θα ήτο βλασφημία. Ουχ ήττον όμως την βλασφημίαν ενδιαθέτως την επρόφερεν.

    Η Διαλεχτή εφρόντισε να στείλη αγγελιοφόρον προς την πενθεράν της, ένα δωδεκαετή παίδα της αυτής εκείνης γειτονικής οικογενείας, ης η θυγάτηρ εκοιμήθη αφ’ εσπέρας πλησίον της, και επέστρεψεν εις τον ναόν.

    Ο Καντάκης, όστις επείνα τρομερά, ήρχισε να καταβροχθίζη την πριζόλαν. Καθήμενος οκλαδόν παρά την εστίαν, εβαρύνετο να σηκωθή και ν’ ανοίξη το ερμάρι διά να λάβη άρτον, αλλ’ αριστερόθεν αυτού υπεράνω της εστίας επί μικρού σανιδώματος ευρίσκετο το χριστόψωμον

εκείνο, το δώρον της μητρός του προς την νύμφην αυτής. Το έφθασε και το έφαγεν ολόκληρον σχεδόν μετά του οπτού κρέατος.

    Περί την αυγήν, η Διαλεχτή επέστρεψεν εκ του ναού, αλλ’ εύρε την πενθεράν της περιβάλλουσαν διά της ωλένης το μέτωπον του υιού αυτής και γοερώς θρηνούσαν.

    Ελθούσα αύτη προ ολίγων στιγμών τον εύρε κοκκαλωμένον και άπνουν. Επάρασα τους οφθαλμούς, παρετήρησε την απουσίαν του χριστοψώμου από του σανιδώματος της εστίας, και αμέσως ενόησε

τα πάντα. Ο Καντάκης έφαγε το φαρμακωμένο χριστόψωμο, το οποίον η γραία στρίγλα είχε παρασκευάσει διά την νύμφην της.

    Ιατροί επιστήμονες δεν υπήρχον εν τη μικρά νήσω. Ουδεμία νεκροψία ενεργήθη. Ενομίσθη, ότι ο θάνατος προήλθεν εκ παγώματος συνεπεία του ναυαγίου. Μόνη η γραία Καντάκαινα ήξευρε το αίτιον του θανάτου. Σημειωτέον, ότι η γραία, συναισθανθείσα και αυτή το έγκλημά της, δεν

εμέμφθη την νύμφην της. Αλλά τουναντίον την υπερήσπισε κατά της κακολογίας άλλων.

    Εάν έζησε και άλλα κατόπιν Χριστούγεννα, η άστοργος πενθερά και ακουσία παιδοκτόνος, δε θα ήτο πολύ ευτυχής εις το γήρας της.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Απο τη Βικιπαίδεια:

Τζιγκουράτι Βοιωτίας

οικισμός της Ελλάδας

Το Τζιγκουράτι[1] ή Τσιγκουράτι είναι μικρός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας, ο οποίος βρίσκεται στα Δερβενοχώρια και στα βορειοανατολικά της κοιλάδας των Σκούρτων. Απέχει 26 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Σχηματάρι (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Α. από τα Σκούρτα. Βορειοανατολικά του και στον ομώνυμο λόφο ή αλλιώς Πυργάρι, σε υψόμετρο 737 μέτρα υπάρχουν τα κατάλοιπα τετράγωνου πύργου (φρυκτωρίας) που πιθανολογείται ότι ήταν ζευγάρι με αυτόν στον λόφο Λοιμικό.[2] Η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.[3] Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Τανάγρας.[1] Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Σκούρτα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκούρτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.[4]