Ευάγγελος Γ. Σπύρου, 27/1/2021 -nextdeal

«Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα» και στους επαίνους να είσαι σεμνός!

Έβλεπα ένα έργο στην τηλεόραση και σε μια σκηνή, ένας από τους πρωταγωνιστές βρέθηκε να έχει βαρύ πρόβλημα υγείας. Τον έπιασε ένας ισχυρός βήχας, είχε και μεγάλη ηλικία, ήταν επίμονος, ένας βήχας δυνατός, επαναλαμβανόμενος. Ο γιατρός που τον εξέτασε διέγνωσε κάτι σοβαρό και τον έστειλε για γενικές εξετάσεις και ακτινογραφία. Η γυναίκα του ανησύχησε και βλέποντας ότι φοβάται να πάει για τα αποτελέσματα, του θύμισε κάτι που έγραψε κάποιος Αμερικανός συγγραφέας: «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα!» «Πάμε στο γιατρό», του είπε. Πήγαν και η ακτινογραφία έδειξε καρκίνο. Άλλωστε, είχαν προηγηθεί κάτι αιματοπτύσεις. «Αν γίνεται, θα αφαιρέσω τον ένα πνεύμονα, για να ζήσω με τον άλλο!» της είπε. Τον κοίταξε αυτή με καλοσύνη και ενθάρρυνση, λέγοντάς του: «Έχουμε λεμόνια, άντε να φτιάξουμε λεμονάδα!» Προχωράμε, να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση και θα τα καταφέρουμε! Άραγε πόσες φορές κάνει το ίδιο η άδικη μοίρα για πολλούς…

Πέρασαν τα Χριστούγεννα 2020 και η Πρωτοχρονιά 2021 και πάνω από τα σπίτια, σε πόλεις και χωριά, σαν μαύρο γεράκι η σκιά του κορωνοϊού, τριγυρνά να αρπάξει στις ήσυχες αυλές κάποιων, τα κλωσσόπουλα, τους ανθρώπους που τσιμπολογούν ανέμελα τα σπόρια της ζωής τους… Αρκετοί κάθε μέρα, μόνοι, ανήμποροι, μέσα σε θανατερή σιωπή, φεύγουν για τον άλλο κόσμο και άλλοι αγκομαχάνε σε προκαταδικασμένες μάχες, με έναν ύπουλο εχθρό, τυλιγμένοι σε προστατευτικές μάσκες και νάυλον στολές, άγνωστοι, απρόσωποι, άκλαυτοι, αλιβάνιστοι, χωρίς μεταλαβιά, χωρίς ένα συγγενικό χάδι ή βλέμμα των αγαπημένων τους. 

Είναι πολλά τα πρωινά του Δεκεμβρίου – Ιανουαρίου, που ξυπνάω και είναι μέσα σε βροχερά μαύρα και γκρι σύννεφα, η Πάρνηθα, που βλέπω από το μπροστινό παράθυρό μου και η Πεντέλη πιο κοντά μου, πίσω από το βορινό παράθυρο. Πάει καιρός που κάποιες ανατολές λαμπάδιαζαν και μου θάμπωναν τα μάτια, δυο-τρία παράθυρα καθώς έβγαινε ο ήλιος και καθρέφτιζε κάποια σπίτια στους Θρακομακεδόνες, στις ανηφόρες προς το καζίνο της Πάρνηθας και κάποια κτίρια της αεροπορίας καλωσόριζαν λες τον ρόδινο ήλιο, που ανέβαινε από της Πεντέλης τα βουνά, κοροϊδεύοντας με τις λάμψεις τους ξενυχτισμένους Αθηναίους, που σκεπασμένοι στις κουβέρτες της ανίας, κοιμόνταν ακόμη, στη σιωπή της λύπης για τις μέρες που έχασαν και δεν θα ξαναρθούν…

Θυμήθηκα ένα πρωί, σε κάποιο νοσοκομείο, που δεν είχα κοιμηθεί εξαιτίας κάποιου χειρουργείου που ήταν να γίνει σε συγγενικό μου πρόσωπο. Καθισμένος σε μια άκρη, με έναν καφέ στο δεξί χέρι, έβλεπα και άκουγα το αργό χασμουρητό αυτών που ξύπνησαν και μουδιασμένοι ξεκινούσαν την μέρα… Από μακριά, ένα βουητό μαρτυρούσε πως σαν φίδι τα αυτοκίνητα σέρνονταν αργά-αργά στη μεγάλη λεωφόρο Κηφισίας και αυτοί που ήταν μέσα στα αυτοκίνητα ή στα λεωφορεία της γραμμής, ούτε που έπαιρναν είδηση τί γινόταν με τις ζωές κάποιων μπροστά στα χειρουργεία, αλλά ούτε και τους ένοιαζε, τραβώντας το δρόμο της ζωής τους. 

Όμως κάποιοι -και ήταν πολλοί- «έστιβαν  τα λεμόνια που τους έδωσε η ζωή, να κάνουν τη λεμονάδα τους…». Έτυχε κι εγώ να βρεθώ κάποτε σε μια ΜΕΘ και χαράματα ξύπνησα από τις φωνές μιας γυναίκας που είχε κάνει μαστεκτομή: «Φέρτε μου το γιατρό! Με κορόιδεψε! Δεν ήθελα να το κάνει! Γιατί Θεέ μου σε μένα; Τι σου έκανα;» Δυο κρεβάτια πιο δίπλα μου, ήταν ένας γεράκος, άγνωστο γιατί ήταν εκεί. Αν και με εμπόδιζε η μάσκα οξυγόνου, γύρισα να δω. Μια νοσοκόμα σκυμμένη πάνω του, του κρατούσε το χέρι, λέγοντας γλυκά και ήρεμα: «Κύριε Γιώργο, θα μου μιλήσεις; Άνοιξε τα μάτια σου λίγο… Με ακούς;… Μα χθες μου μίλησες… Κύριε Γιώργο… Έλα, κύριε Γιώργο!» Γυρίζοντας στο γιατρό που μόλις είχε μπει, του λέει ότι δεν της μιλά… Σχετικά η πίεση είναι καλή, αλλά δεν μιλάει… Είναι σε λήθαργο… Ο γιατρός συνέχισε στον επόμενο άρρωστο. Έξω από τα παράθυρο, δυο πουλάκια πετούσαν στα κλαδιά μιας λεύκας. Πετούσαν και κελαηδούσαν χωρίς να νοιάζονται για μεταφυσικά προβλήματα, για το τι είπε ο Αριστοτέλης «περί ψυχής», ούτε για τα έξοδα νοσηλείας σε ΜΕΘ και Χειρουργεία, ούτε για τα προσωρινά, ούτε για τα αιώνια. Όμως η Κυρά Βούλα χθες φιλοσοφούσε στην καφετέρια του νοσοκομείου, όταν ήρθε και έκατσε δίπλα μου πριν το χειρουργείο μου, να καπνίσει ένα τσιγαράκι και να μου πει τον πόνο της. «Να κάτσω, παλικάρι μου, γιατί δεν βρίσκω θέση. Σε πειράζει;» «Κάθισε, κι εγώ παρέα θέλω». Έπιασε τον καφέ με το χέρι που είχε την «πεταλούδα» για την αιμοληψία. «Είναι περαστικό αυτό που έχεις γιόκα μου; Θα περάσουν όλα και θα ξεχαστούν. Εμένα τα βάσανά μου τελειωμό δεν έχουν… Εξετάσεις, θεραπείες και λένε το ψάχνουνε… Δεν βρίσκουνε κάτι, αλλά θα κάνουμε συμπληρωματικές… Τι θα ψάξετε και με τρυπάτε; Και τα έξοδα; Άσε, να μην πέσεις σε γιατρούς. Ά, ρε τι ωραία το ‘πε ο Καζαντζίδης: «ο φτωχός μάνα, καλύτερα να μη γεννιέται!» ναι, παλικάρι μου, «σε τούτο τον παλιόκοσμο όταν δεν έχεις χρήμα, είσαι θαμμένος ζωντανός, μες στης ζωής το μνήμα».

Στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, στον Ευαγγελισμό, στον Άγιο Σάββα, στο Ιπποκράτειο, στο Μεταξά στον Πειραιά, στο Τζάνειο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο, στην Πάτρα, στα Γιάννενα και σε όλη την Ελλάδα «κάνουν λεμονάδες»! Χιλιάδες άτυχοι με καρδιοπάθειες, με καρκίνους, με νεφρά, με εγκεφαλικά, με… με… τόσα βάσανα. Φτύνουν πίκρα και μελαγχολία και στάζουν θλίψη τα μάτια τους, τόσων αρρώστων, αλλά και των συγγενών τους και συνοδών μανάδων, συζύγων, αδελφών, πατεράδων, γιων… Τι Χριστούγεννα και τι Πρωτοχρονιά έκαναν τόσοι συνάνθρωποί μας σε θαλάμους νοσοκομείων και έξω από χειρουργεία και ΜΕΘ και σε διαδρόμους, όλη τη νύχτα ή σε μια ξύλινη καρέκλα δίπλα στον άρρωστο! Βουβές ώρες και στιγμές, άλλοι μόνοι, άλλοι κρατώντας κάποιο χέρι, άλλοι κοιτώντας τ’ αστέρια της νύχτας μ’ ένα τσιγάρο κι έναν καφέ.

Τους σκέπτομαι όλους αυτούς και χαμογελώ για λίγο, μέχρι να με πιάσουν τα νεύρα με αυτούς τους φίλους που γκρινιάζουν λόγω κορωνοϊού για ένα πάρτι, ένα ποτό, μια συνάντηση κρυφή ή φανερή, για ένα ταξίδι, μια σύναξη για χαρτοπαιξία… Ξεχνάει ο άνθρωπος γρήγορα πως η ζωή έχει δύο όψεις και πως η άμαξα έχει δύο άλογα, ένα άσπρο κι ένα μαύρο, όπως τραγουδάει ο Μπιθικώτσης. 

Θυμάμαι τους πονεμένους και μου έρχεται να ρίξω μια «μπουνιά» σε κάτι λίγους ψευτόμαγκες και στην Ασφαλιστική Αγορά, που αγνοούν το έργο ασφάλισης προστασίας και τρέχουν ν’ αρπάξουν τη δουλειά συναδέλφου τους ή να ακυρώσουν συμβόλαια ισόβια (δυστυχώς κάποια στελέχη εταιριών ψάχνουν πώς να απαλλαγούν από αυτά τα συμβόλαια) ή να πουλήσουν αποταμιευτικά σε αυτούς που είναι «ξεκρέμαστοι» στη ζωή και δεν έχουν πού να ακουμπήσουν τον «κουμπαρά» συμβολαίων, που όπως και πριν, πολλά «χάνονται» σε αλλαγές και «προϋπάρχουσες» και ακυρώσεις μετά την επιτυχία ταξιδιού του ασφαλιστή τους (που πήρε bonus να τα ακυρώσει και να γράψει παραγωγή για κύπελλο και βράβευση και γνωρίζουμε πολλούς τέτοιους απατεώνες). Με μουσική «Μπετόβεν» παίρνουν κύπελλα παραγωγής και φωτογραφίζονται με καμάρι και ύφος, λες και πήραν Νόμπελ για την έρευνα που έκαναν πάνω σε αρρώστιες! Τι έκανες ρε μάγκα «κουστουμάτε» και μας ζαλίζεις με τόση φασαρία; Κάντο πιο σεμνά, καημένε!

Τι διατηρησιμότητα έχει η Ασφαλιστική Αγορά σε χαρτοφυλάκια; Τι διατηρησιμότητα σε επαγγελματίες; Τι διατηρησιμότητα σε Αμοιβαία; Ποιοι είναι οι μέσοι όροι εδώ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Ποιος είναι ο μέσος όρος ασφάλισης σε σπίτια και καταστήματα; Ποιος είναι ο μέσος όρος κάλυψης οικογενειών; Άντε ρε, μαζευτείτε κάποιοι και τρέξτε να εξοφλήσετε τα συμβόλαια που δεν πληρώσατε ακόμα στον Όμιλο ΑΣΠΙΣ 10 χρόνια μετά, στη ΔΙΕΘΝΗ ΕΝΩΣΗ, στην ΕΟΣ, στην COMMERCIAL VALUE και άλλες… 50 εταιρείες! Αφήστε τα περί νέου Management και New Agency και την ψηφιακή σας μετεξέλιξη! Σας βλέπω μερικούς να σας δίνουν διπλώματα που δεν αξίζετε και αηδιάζω. Αντί να κρυφτείτε, κάνετε παραγοντισμό. Έχει πολλά παράπονα ο κόσμος έξω κι εσείς… στον κόσμο σας! Ευτυχώς υπάρχει μεγάλη μερίδα απέναντί σας σεμνών και ευυπόληπτων και επαγγελματιών διαμεσολαβούντων.

Η πανδημία συνεχίζεται, αλλά και τα βογγητά των καρκινοπαθών και των γερόντων με άνοια και εγκεφαλικά και των γυναικών με μαστεκτομές και των καρδιοπαθών που χάπι-χάπι, καθημερινά μετράνε τις μέρες παράτασης της ζωής και αναβολής θανάτου, των νεφροπαθών, των ανθρώπων θυρεοειδούς, των αναπήρων από τροχαία, των ανθρώπων στα καροτσάκια, με πατερίτσες ή όχι, των ηλικιωμένων με τα «πι». Βλέπω πολλά «λεμόνια» στα χέρια και σακούλες συγγενών, που με τους αγαπημένους τους κάνουν «λεμονάδες» δίπλα μας. Πληθαίνουν οι αναστεναγμοί με ένα «Γιατί Θεέ μου σε μένα;» αλλά οι στατιστικές είναι εκεί για να κάνουν «κάτι» όσοι και όσο μπορούν, σε συνεργασία με τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τις Ασφαλιστικές Εταιρείες.

Αλβανός πρίγκιπας, εθνικός ήρωας των Αλβανών και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της βαλκανικής ιστορίας, που απετέλεσε πηγή έμπνευσης και για τους έλληνες επαναστάτες του ‘21.

Γκέργκι Καστριότι (Σκεντέρμπεης) (1405 – 1468)

Γεώργιος Καστριώτης στα ελληνικά, γνωστότερος και ως Σκεντέρμπεης (Gjergj Kastrioti Skenderbeu). Αλβανός πρίγκιπας, εθνικός ήρωας των Αλβανών και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της βαλκανικής ιστορίας, που απετέλεσε πηγή έμπνευσης και για τους έλληνες επαναστάτες του ’21.

Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1405 από αλβανό πατέρα και σερβίδα μητέρα, σε μια εποχή που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια. Εξισλαμίσθηκε σε νεαρή ηλικία, κατατάχθηκε στον οθωμανικό στρατό, όπου διακρίθηκε για την ανδρεία του και τις στρατιωτικές του ικανότητες. Ο σουλτάνος του δίνει το προσωνύμιο Σκεντέρμπεης, δηλαδή Αλέξανδρος ο άρχοντας, παραλληλίζοντας την αξία του με αυτή του μεγάλου στρατηλάτη.

Το 1443 αυτομολεί στις τάξεις των χριστιανών ηγεμόνων. Λαμβάνει το όνομα Γεώργιος και παντρεύεται τη βυζαντινή Ανδρονίκη Κομνηνή. Ανακηρύσσεται καπετάνιος της Αλβανίας και σύντομα θα κάνει δική του μια περιοχή, που περιλαμβάνει την Ήπειρο και τη σημερινή Αλβανία, προκαλώντας τους Οθωμανούς. Τρεις σουλτάνοι, ο Μουράτ, ο Μεχμέτ και ο πολύς Μωάμεθ ο Πορθητής, θα εκστρατεύσουν εναντίον του, αλλά θα αποτύχουν παταγωδώς. Μόνο μετά το θάνατό του από ελονοσία, στις 17 Ιανουαρίου 1468, οι Οθωμανοί θα καταλύσουν το πριγκιπάτο του.

Ο Γεώργιος Καστριώτης θα προκαλέσει τον θαυμασμό των Ευρωπαίων με τα κατορθώματά του, όμως, δεν θα λάβει καμία ουσιαστική βοήθεια για να αναχαιτίσει την οθωμανική λαίλαπα. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι με τους πολέμους του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προστάτευσε την ιταλική χερσόνησο από τις επεκτατικές διαθέσεις των Τούρκων. Πολύ αργότερα, ο Βολτέρος θα γράψει ότι μόνο ο Σκεντέρμπεης θα μπορούσε να αναστήσει τη θνήσκουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ενώ ο Βιβάλντι του αφιέρωσε μία όπερα.

Στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας φυλάσσεται σφραγίδα, η οποία πιστεύεται ότι ανήκει στον Σκεντέρμπεη. Είναι στρογγυλή, διαμέτρου έξι εκατοστών, κατασκευασμένη από χαλκό και ζυγίζει 280 γραμμάρια. Εικονίζει τον δικέφαλο αετό και υπάρχει επιγραφή στα ελληνικά με τις λέξεις: «Αλέξανδρος Αυτοκράτωρ και Βασιλεύς. Αυτοκράτωρ των Ελλήνων και Βασιλεύς των Τούρκων, Αλβανών, Σέρβων και Βουλγάρων».

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Εννιά λέξεις μια ολόκληρη θεωρία .
Νους ορά και νους ακούει, τάλλα κωφά και τυφλά

Με τις εννιά αυτές λέξεις ο σικελλιώτης ποιητής Επίχαρμος γύρω στο 500 π.χ με την ακαταγώνιστη φραστική πυκνότητα διατύπωσε μια ολόκληρη φυσιοψυχολογική θεωρία που ανατρέπει την κοινή αντίληψη ότι βλέπουμε με τα μάτια και ακούμε με τα αυτιά …

ΓΝΏΜΕΣ

Τι θέλει πια κι αυτός ο Αντώνης; Να συγκυβερνά με τον Μητσοτάκη; Δεν γίνεται. Να φύγει από τον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού και να μεταβληθεί σε ηγετίσκο μικρής ομάδας δήθεν τουρκοφάγων –δήθεν, διότι όποιος είναι πραγματικός τουρκοφάγος, καταπίνει τους Τούρκους όταν έχει την αρχηγία– της ΝΔ; Να μεταμορφωθεί σε οπαδό του Κυριάκου Βελόπουλου;

Δ. Ευθυμάκης

Πηγή: Protagon.gr

Πάρνηθα: Η αλήθεια είναι πως όποιο μονοπάτι της Πάρνηθας και αν πάρεις, θα σε οδηγήσει σε μέρη όμορφα και μαγικά κοντά στη φύση που σε κάνουν να ξεχνάς τη ζωή στην πόλη.

Το βουνό δίπλα στην Αθήνα σε γεμίζει πάντα με καινούριες εμπειρίες, περπατάς σε άγνωστα μονοπάτια και ποτέ δεν νιώθεις ότι έχεις ανακαλύψει τα πάντα.

Πάντα υπάρχει ένα μονοπάτι, ένα ξέφωτο, μια γωνιά με θέα ή ένα εκκλησάκι που δεν το γνωρίζεις. Και όπως αναφέρει το exploringgreece.tv, στην τελευταία περίπτωση ανήκει ένα εκκλησάκι στην Πάρνηθα όμορφο και μοναχικό όπως πολλοί το αποκαλούν το οποίο δεν είναι και τόσο γνωστό.

Μια ευκαιρία για περπάτημα στη φύση και μια στάση σε αυτόν τον μικρό ναό. Τον Άγιο Γεώργιο στο Κεραμίδι. Αν δεν τον έχεις επισκεφθεί, τότε βάλε το στο πρόγραμμά σου με την πρώτη ευκαιρία που θα πας για περπάτημα ή άσκηση στην Πάρνηθα.

Πάρνηθα: Το μοναχικό εκκλησάκι στο Κεραμίδι που μάλλον δεν γνωρίζεις
Ο Άγιος Γεώργιος στο Κεραμίδι της Πάρνηθας είναι ένα πολύ παλιό και ιστορικό εκκλησάκι το οποίο θα συναντήσεις στο δρόμο σου κάνοντας μια κλασική και όμορφη πεζοπορική διαδρομή στην Πάρνηθα.

Μια από τις πολλές που μπορείς να κάνεις στο βουνό. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί μαζί με τον Υμηττό, ένα αγαπημένο βουνό για περπάτημα και τρέξιμο.

Να θυμάσαι ότι αν δεν είσαι πάρα πολύ εξοικειωμένος με την πεζοπορία θα χρειαστείς μιάμιση περίπου ώρα για να το προσεγγίσεις και μιάμιση ώρα για να επιστρέψεις από εκεί. Το σημείο θα σε ανταμείψει.

Είναι μέσα σε ένα καταπράσινο και πανέμορφο περιβάλλον. Ωστόσο πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και να έχεις τα απαραίτητα εφόδια μαζί σου. Μην ξεχάσεις να φοράς κατάλληλα παπούτσια για περπάτημα στο βουνό γιατί ίσως δεν καταφέρεις να φτάσεις.

Θα κάνεις μια όμορφη στάση εκεί, σε έναν περιποιημένο περιβάλλοντα χώρο ενώ υπάρχει και μια πηγή εκεί δίπλα για να πιεις γάργαρο τρεχούμενο νερό.

Η καλύτερη ημερήσια επίσκεψη στη φύση. Τα πνευμόνια σου θα γεμίσουν καθαρό αέρα και θα νιώσεις ότι έχεις φύγει εκτός Αττικής. Κι όμως είναι τόσο κοντά στο σπίτι σου.

Μπορείς να το επισκεφθείς όλες τις εποχές του χρόνου. Επίσης αν σου αρέσει η πεζοπορία και είσαι εξοικειωμένος, μπορείς να συνεχίσεις από εκεί κι άλλο τη διαδρομή σου.null

Πάρνηθα για όλες τις εποχές
Η Πάρνηθα αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες και ασφαλείς λύσεις για βόλτα στη φύση χωρίς να βγεις εκτός Αττικής. Είναι τα πολλά μονοπάτια, η πανέμορφη φύση και τα διάφορα σημεία για στάση που σου προσφέρουν ξεκούραση και ηρεμία.

Και επιπλέον, όλα αυτά δίπλα στο σπίτι σου. Διανύεις μερικά χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο και βρίσκεσαι σε έναν παράδεισο της Αττικής. Ο, τι πρέπει για μια κυριακάτικη βόλτα ή ακόμη και καθημερινή αν έχεις χρόνο.

Είναι ιδανικός κοντινός προορισμός για άθληση και για τα παιδιά μιας και στο δάσος θα βρεις πολλά ξέφωτα για να τρέξουν και να παίξουν μακριά από την πολυκοσμία και μέσα στη φύση.