To CRT θεωρείται το πιο σύντομο IQ τεστ του κόσμου, καθώς αποτελείται μόνο από τρεις ερωτήσεις, οι οποίες μπορούν να διαχωρίσουν τους «Αϊνστάιν» από τους «Χόμερ Σίμπσονς».

Το εν λόγω κουίζ δημιουργήθηκε, το 2005 στο Πρίνσετον, από τον ψυχολόγο Shane Frederick και γίνεται για να δοκιμάσει την ικανότητά των ανθρώπων να αγνοούν τον αυθορμητισμό τους και να σκέφτονται πιο αργά και πιο λογικά.

Στη γλώσσα της ψυχολογίας, το τεστ μετρά κατά πόσο μπορεί κάποιος να αγνοήσει την προαίσθηση και να σκεφτεί με αναλυτικό τρόπο.

Για να αποδειχθεί η ευφυΐα του καθενός, θα πρέπει να απαντήσει σωστά στις παρακάτω τρεις ερωτήσεις, αλλά σε εύλογο χρονικό διάστημα καθώς οι ταχύτερες απαντήσεις είναι ακομη ένα δείγμα του υψηλού IQ.

Oι ερωτήσεις δεν είναι τόσο απλές, όσο φαίνονται με την πρώτη ανάγνωση. Μάλιστα, φοιτητές κορυφαίων πανεπιστημίων (συμπεριλαμβανομένων των Yale και Harvard), σε μελέτη που έγινε το 2005, απέτυχαν να δώσουν τις σωστές απαντήσεις.

Στην πραγματικότητα μόνο το 17%, όσων έχουν κάνει το τεστ, πέτυχαν τέλειο σκορ.

Το κουιζ

1. Ένα ρόπαλο και μια μπάλα κοστίζουν συνολικά 1,10 δολάρια. Το ρόπαλο κοστίζει 1 δολάριο περισσότερο από την μπάλα. Πόσο κοστίζει η μπάλα;
2. Εάν 5 μηχανές χρειάζονται 5 λεπτά για να φτιάξουν 5 λογισμικά, πόσο χρόνο θα χρειαστούν 100 μηχανήματα για να δημιουργήσουν 100 λογισμικά;
3. Το τμήμα μιας λίμνης είναι γεμάτο νούφαρα. Κάθε μέρα αυτό το τμήμα διπλασιάζεται σε μέγεθος. Εάν χρειάζονται 48 ημέρες για να καλύψουν τα νούφαρα όλη τη λίμνη, πόσος καιρός θα χρειαστεί για να καλύψουν τη μισή;

(Βρείτε τις σωστές απαντήσεις παρακάτω)
Οι απαντήσεις

1. Πιθανόν, η απάντηση για τους περισσότερους είναι 10 cents. Όμως, η μπάλα στοιχίζει 5 cents και το ρόπαλο 1,05 δολάρια. Συνολικά, δηλαδή 1,10 δολάρια. Μελέτη του Πρίνσετον διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που απάντησαν 10 cents ήταν «σημαντικά» λιγότερο υπομονετικοί από εκείνους που είχαν τη σωστή απάντηση.
2. Κάποιοι θα απάντησαν 100 λεπτά. Ευτυχώς, δεν θα χρειαζόταν τόσος πολύς χρόνος. Από την ερώτηση προκύπτει ότι χρειάζονται ακριβώς 5 λεπτά για να δημιουργήσει ένα λογισμικό το κάθε μηχάνημα. Οπότε, τα 100 μηχανήματα θα χρειαστούν 5’ για 100 λογισμικά.
3. Ίσως πολλοί μάντεψαν 24 ημέρες. Αλλά, αν το τμήμα της λίμνης που καλύπτεται από νούφαρα διπλασιάζεται κάθε μέρα, θα χρειαζόταν μόνο μια μέρα για να καλυφθεί πλήρως η μισή λίμνη. Αφαιρέστε μία ημέρα από τις 48 και το αποτέλεσμα είναι 47.

Πηγή: iflscience.com

Πρέπει πάντα να υπάρχουν φτωχοί και οι πολιτικοί να είναι πάντα διεφθαρμένοι; Ή τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα; Και πως θα είναι εφικτό κάτι τέτοιο;

ρωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας

Ο Νικολάι Αντόσκιν (1942-2020) πετούσε πολύ συχνά ο ίδιος με το ελικόπτερο πάνω από τον αντιδραστήρα του Τσερνόμπιλ και έπαιρνε κρίσιμες αποφάσεις για τον τρόπο ρίψης των υλικών.

Το Σάββατο 26 Απριλίου 1986, κατά τις 5 τα ξημερώματα, χτύπησε το τηλέφωνο του αξιωματικού της σοβιετικής αεροπορίας Νικολάι Αντόσκιν: «Πρέπει να πάτε αμέσως στο Τσερνόμπιλ. Κάτι έγινε εκεί και ενδέχεται να χρειαστούν την υποστήριξη της αεροπορίας». «Δεν πήρα καν πράγματα μαζί μου», θυμόταν ο Αντόσκιν αργότερα. «Σκέφτηκα ότι σε μια-δυο μέρες θα είμαι πίσω στη βάση». Καθ’ οδόν χρειάστηκε να προσπεράσει το κονβόι των λεωφορείων που κατευθύνονταν στο Πριπιάτ για την εκκένωση του πληθυσμού. Το απογευματάκι στεκόταν στην ταράτσα του δεκαώροφου ξενοδοχείου «Πριπιάτ» και κοιτούσε τον καπνό που έβγαινε από τον αντιδραστήρα του πυρηνικού σταθμού, ένα χιλιόμετρο πιο πέρα. «Τόνοι γραφίτη και άλλων ραδιενεργών υλικών καίγονταν στο εσωτερικό του. Οι πυροσβέστες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ελικόπτερα για να σβήσουν την εστία». Ετσι, ο Αντόσκιν ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας των ελικοπτέρων και την οργάνωση της άκρως επικίνδυνης επιχείρησης «θαψίματος» του αντιδραστήρα. Τα πρώτα ελικόπτερα ήλθαν το άλλο πρωί. Είχαν μόλις επιστρέψει από το Αφγανιστάν.null

Ηταν η αρχή μιας αποστολής που έμελλε να σφραγίσει την καριέρα και τη ζωή του Αντόσκιν, ο οποίος πέθανε στις 17 Ιανουαρίου. Πτέραρχος του σοβιετικού (έως το 1991) και εν συνεχεία της ρωσικής αεροπορίας, εν αποστρατεία από το 1998, βουλευτής στη ρωσική Δούμα από το 2014, κάτοχος πλήθους μεταλλίων, ο Αντόσκιν ήταν και πρόεδρος της Ενωσης Ηρώων της Σοβιετικής Ενωσης, είχε τιμηθεί με τη μέγιστη αυτή διάκριση στις 24 Δεκεμβρίου 1986 για την κρίσιμη συνεισφορά του στον «πόλεμο του Τσερνόμπιλ».

Γεννημένος το 1942, ο Νικολάι Τιμοφέγεβιτς Αντόσκιν μεγάλωσε στη Βασκιρία, αλλά ανήκε από μάνα και πατέρα στους Μόκσα, τους γηγενείς της δυτικής Μορντόβια – πρόκειται για έναν από τους ντόπιους (προσλαβικούς) λαούς των Ουραλίων και της περιοχής του Βόλγα. Ο «Ηρωας της Σοβιετικής Ενωσης» ήταν γνήσιο τέκνο της πολυεθνικής αυτοκρατορίας: «Ο πατέρας μου μιλούσε και μόκσιν και μπασκίρ και τσουβάς και τατάρικα», έλεγε – και ρωσικά, φυσικά.

Μετά το σχολείο δούλεψε για ένα χρόνο σε εργοστάσιο κοντά στη γενέτειρά του και εν συνεχεία εισήλθε το 1961 στους κόλπους του στρατεύματος. Το 1965 τελείωσε τη Σχολή Αεροπορίας ως ιπτάμενος χειριστής. Υπηρέτησε σε διάφορες περιοχές της ΕΣΣΔ, από τη Λευκορωσία μέχρι την Απω Ανατολή, ενώ τη δεκαετία του ’70 βρέθηκε στο Τουρκεστάν, όπου και πήρε το πρώτο του παράσημο. Το 1979 ήταν διοικητής μονάδας που πραγματοποιούσε αναγνωριστικές αποστολές στο Αφγανιστάν. Το 1980 ανέλαβε τη διοίκηση μονάδας που συμμετείχε στις σοβιετικές δυνάμεις στη Γερμανία. Τον Μάρτιο του 1985, έγινε διοικητής της αεροπορίας του Κιέβου.
Ενα χρόνο μετά, ήρθε το Τσερνόμπιλ. «Καθώς προσγειώνονταν, τα ελικόπτερα σήκωναν μια ψηλή στήλη σκόνης», θα αφηγηθεί αργότερα. «Τη δεύτερη μέρα που βρισκόμουν στο Πριπιάτ […] είδα ότι είχαν μαζευτεί μερικοί ντόπιοι, πολλοί είχαν μαζί και τα παιδιά τους, ακόμα και μωρά σε καροτσάκια, και χάζευαν τη φωτιά και τη δουλειά μας. Αρχισα να τους διώχνω κι εκείνοι γκρίνιαζαν: “Και τι πειράζει, στρατηγέ, που παρακολουθούμε τις εργασίες;”. Μου έκανε τρομερή εντύπωση, γιατί ήταν κάτοικοι μιας πόλης δίπλα σε ατομικό αντιδραστήρα, θα έπρεπε να ξέρουν τους κινδύνους της ραδιενέργειας. “Εδώ έχουν μολυνθεί τα πάντα”, τους είπα. “Δεν κάνει να εισπνέετε αυτή τη σκόνη. Εξαφανιστείτε από εδώ. Με ευχαριστείτε αργότερα”. Εφυγαν βρίζοντάς με».

Ο Αντόσκιν πετούσε πολύ συχνά ο ίδιος με το ελικόπτερο πάνω από τον αντιδραστήρα κι έπαιρνε κρίσιμες αποφάσεις για τον τρόπο ρίψης των υλικών. Τις πρώτες τέσσερις μέρες δεν ξεκουράστηκε ούτε μία στιγμή. «Την πέμπτη μέρα, το μυαλό μου απλώς σταμάτησε να λειτουργεί. Πήρα ένα ξυπνητήρι κι έναν κουβά και είπα σε κάποιον στρατιώτη: “Θα με ξυπνήσεις σε τέσσερις ώρες, ακόμα κι αν χρειαστεί να με καταβρέξεις”. Νόμιζα ότι είχα μόλις κλείσει τα μάτια μου, όταν τον ένιωσα να με ταρακουνάει και τον άκουσα να φωνάζει: “Ξυπνήστε, σύντροφε διοικητά, είναι ώρα”».

Στις 6 Μαΐου ο Αντόσκιν μπήκε στο νοσοκομείο. Είχε χάσει έντεκα κιλά σε δέκα ημέρες. «Ο μετρητής της ραδιενέργειας σφύριζε όποτε τον πλησίαζαν κοντά μου. Οι γιατροί έφευγαν. Μου δώσανε μόνο κάτι βιταμίνες. Κοιμήθηκα μιάμιση μέρα, μετά φόρεσα τη στολή μου και πήδηξα τον φράχτη. Δεν ξαναπάτησα στο νοσοκομείο».

Την ίδια την ημέρα της έκρηξης, έφτασε στο Τσερνόμπιλ κι ο Βαλέρι Λεγκάσοφ, υποδιευθυντής του Ιδρύματος Ατομικής Ενέργειας, για να διερευνήσει τα αίτια του ατυχήματος και να συμβάλει στην αντιμετώπιση των συνεπειών. «Ο Λεγκάσοφ έμπαινε στο ελικόπτερο κάθε τόσο, μερικές φορές πετούσε πάνω από τον αντιδραστήρα πέντε-έξι φορές τη μέρα. Κάποια στιγμή δεν κρατήθηκα, του έβαλα τις φωνές: “Είστε επιστήμων, η χώρα χρειάζεται τις γνώσεις σας, το μυαλό σας. Γιατί ρισκάρετε και πετάτε πάνω από τον αντιδραστήρα;”. Στο κάτω κάτω, κι εγώ και όλα τα πληρώματα καταγράφαμε τα αναγκαία στοιχεία: τι χρώμα ήταν ο πυρήνας και ο καπνός που έβγαινε, ποια ήταν η θερμοκρασία και τα επίπεδα ραδιενέργειας σε διάφορα ύψη και αποστάσεις… Εκείνος μου απάντησε ήρεμα: “Πρέπει να δω τα πάντα με τα μάτια μου”. Οταν ήρθε η ώρα να πάει στη Μόσχα να δώσει αναφορά, μου είπε: “Είστε ο μόνος στρατιωτικός που με στόλισε για τα καλά, αλλά δεν σας κρατάω κακία”. Με αγκάλιασε και με φίλησε». Ο Λεγκάσοφ αυτοκτόνησε στις 26 Απριλίου του 1988, ακριβώς στη δεύτερη επέτειο του ατυχήματος.

Οσον αφορά την τηλεοπτική σειρά του HBO για το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, ο Αντόσκιν σχολίασε: «Δεν λέω, έχει μερικές πολύ εντυπωσιακές σκηνές, αλλά σε ό,τι αφορά τη δουλειά των εκκαθαριστών, πάρα πολλά δεν τα δείχνει όπως έγιναν, δηλαδή βάσει σχεδίου. Οι δημιουργοί της σειράς θα έπρεπε να είχαν συμβουλευθεί τους πρωταγωνιστές των γεγονότων. Η σειρά δεν έδειξε το κυριότερο: τη νίκη. Γιατί στο Τσερνόμπιλ έγινε ένας πόλεμος. Οι αεροπόροι, όσοι είχαν υπηρετήσει και στο Αφγανιστάν, μου έλεγαν: “Ναι, μας πυροβολούσαν. Αν όμως κατάφερνες να επιστρέψεις στη βάση, ήσουν ζωντανός. Ενώ στο Τσερνόμπιλ οι σφαίρες είναι αόρατες, ο θάνατος βρίσκεται παντού. Ζεις μέσα σε μια παγίδα νετρονίων”. Κι όμως, όλοι ήθελαν συνέχεια να πηγαίνουν στο “τσιμέντο”. Ο αντιδραστήρας έπρεπε να κλείσει. Υπήρχε ο κίνδυνος να γίνει δεύτερη έκρηξη. Υπερασπιζόμασταν την πατρίδα, τις γυναίκες, τις μανάδες μας και τα παιδιά μας. Ποτέ άλλοτε δεν είδα τέτοια σύμπνοια και τέτοιον ενθουσιασμό».

Πηγή: Γιώργος Τσακνιάς ιστορικός.

Δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα τους ρεκάζοντες ρεπόρτερ που έχουν στηθεί στη Μαλακάσα για την “επέλαση του χιονιά” και μας δείχνουν 5 εκ. χιόνι, λες και ήρθε η εποχή των παγετώνων.

Άσε που έχουμε μάθει με το μικρό τους όνομα, κάθε οδηγό αλατιέρας και κάθε χειριστή γκρέηντερ, από την Κομοτηνή μέχρι το Ξυλόκαστρο.

Τους λυπάμαι κιόλας, τους φουκαράδες, να τους έχουν στημένους 4 και 5 ώρες μέχρι να πουν το ποίημά τους, με ένα κακομοιριασμένο ύφος και ξεπαγιασμένοι, σαν σκυλάκι που περιμένει να το μαζέψει κάποιος από το δρόμο.

Ξύλινες ειδήσεις, με ξύλινη γλώσσα για μια ξύλινη Κοινωνία, όπου η απλή είδηση γίνεται πιο εκτενής από το “Πόλεμος και Ειρήνη” κι έτσι χάνουμε το Μέτρο για το τι είναι πραγματικά σημαντικό.

Θα μπορούσαν να κάνουν ένα ρεπορτάζ από το 1995 και να μας το δείχνουν κάθε χρόνο, κάτι σαν το “Κωνσταντίνου και Ελένης” ένα πράμα. Κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά.

Κωστας Κάπος