Σκηνικό για το γύρισμα ταινίας με θέμα τη ζωή του Αγίου Παίσιου

Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην ταινία που γυρίστηκε για τη ζωή του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ο γνωστός ηθοποιός Νικήτας Τσακίρογλουμίλησε με βαθιά συγκίνηση, αλλά και δέος, για τον μοναχό του 20ού αιώνα που έγινε ευρέως γνωστός για τον ασκητικό βίο του και το θαυματουργό έργο του!

«Ο Παΐσιος υπήρξε ένας ταπεινός εργάτης της Ορθοδοξίας. Υπηρέτησε την ορθόδοξη πίστη και συνέβαλε στο να προβληθεί αυτή μέσα από την ανθρώπινη διάστασή της» ήταν τα λόγια του αγαπημένου ηθοποιού για μια από τις πιο φωτισμένες μορφές της ελληνικής Ορθοδοξίας. Ο ίδιος ενσάρκωσε τον άγιο Αρσένιο στην ταινία, με σκηνοθέτη τον Στάμο Τσάμη, των τηλεοπτικών επιτυχιών «Μπρούσκο» και «Τατουάζ», και σεναριογράφο τον Γιώργο Τσιάκα.

Η ιστορία

«Στην ιστορία αυτή εγώ ενσαρκώνω τον τότε ιερέα και μετέπειτα άγιο Αρσένιο, ο οποίος υπήρξε και αυτός μια μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας και πνευματικός ηγέτης της περιοχής των Φαρασών της Καππαδοκίας. Ο Αρσένιος βάφτισε τον Παΐσιο (κατά κόσμον, Αρσένιος Εζνεπίδης), δίνοντας σε αυτόν το όνομά του. Από τη στιγμή που οι Τούρκοι εκδιώκουν από τα Φάρασα, το 1924, τους χριστιανούς, αυτοί για να επιζήσουν παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Μαζί με αυτούς είναι ο μικρός Αρσένιος -μετέπειτα Παΐσιος- και οι γονείς του…

Ύστερα από πολλές περιπέτειες φθάνουν στον τελικό προορισμό τους, την Κόνιτσα. Επιβιώνουν, χωρίς ωστόσο να κλονίζεται η πίστη τους. Ο Αρσένιος δεν έπαυε στιγμή να τους ενθαρρύνει και να τους στηρίζει. Τους έλεγε ότι η ενδυνάμωση της ψυχής θα προέλθει μέσα από την υπέρβαση της σωματικής δοκιμασίας» εξήγησε ο κ. Τσακίρογλου στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», συμπληρώνοντας ότι ο Αρσένιος έφερε τον άγιο Παΐσιο κοντά στη θρησκεία. Όπως αποκάλυψε ο γνωστός ηθοποιός, αφιέρωσε πολύ χρόνο διαβάζοντας διάφορα βιβλία, προκειμένου να προσεγγίσει και να κατανοήσει τους δύο μεγάλους καθοδηγητές της χριστιανικής πίστης.

«Φορούσα το ράσο και προσπαθούσα να εμβαπτιστώ μέσα στο Αγιο Φως των αγίων αυτών! Αγωνίσθηκαν και οι δυο τους, και πέρασαν πολλά δεινά στο όνομα της πίστης, και αυτό το ένιωσα και εγώ μέσα μου!». Παράλληλα, τόνισε για την κατανυκτική εμπειρία που είχε: «Ένιωσα κατά τη διάρκεια αυτής της δουλειάς ότι λίγα πράγματα θα μπορούσαν να με αφήσουν συναισθηματικά ανέγγιχτο. Είσαι υποχρεωμένος να εμβαθύνεις στον θρησκευτικό λόγο, που είναι ένας λόγος απαιτητικός». Όπως επεσήμανε ο κ. Τσακίρογλου, όσα υπέφερε ο άγιος Αρσένιος εξαιτίας των διωγμών από τους Τούρκους τον έκαναν να αναρωτηθεί και για τη σημερινή κατάσταση.

Οι Τούρκοι

«Με τους Τούρκους συνεχίζουμε να έχουμε ακόμη και σήμερα τεράστιες διαφορές. Εμείς επιδεικνύουμε αγάπη, ενώ αυτοί εκδηλώνουν το μίσος προς εμάς! Ευτυχώς, εμείς δεν μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία. Αφες αυτοίς, ουκ οίδασι τι ποιούσιν!» ανέφερε ο αγαπημένος ηθοποιός, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να ανακαλύψει και άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του μέσω της συμμετοχής του στην εν λόγω ταινία.

«Για να φέρεις εις πέρας μια παραγωγή με τέτοιο περιεχόμενο και τις συγκεκριμένες απαιτήσεις, θα πρέπει να διαθέτεις ως άτομο ένα υψηλό θρησκευτικό φρόνημα. Να έχεις αφοσίωση στην ορθόδοξη πίστη! Αυτό ήταν το στοιχείο που μου έδωσε δύναμη για να αντεπεξέλθω όλους τους μήνες που κράτησαν τα γυρίσματα»κατέληξε ο ο γνωστός ηθοποιός, ο οποίος έχει και εκκλησιαστικές καταβολές, αφού ο προπάππους του υπήρξε ιερέας στα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

Έντζο Φεράρι (1898 – 1988)

Θρύλος της αυτοκίνησης, οδηγός αγώνων και δημιουργός της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας (Ferrari).

Γεννήθηκε στη Μόντενα στις 18 Φεβρουαρίου 1898. Ο πατέρας του Αλφρέντο ήταν ιδιοκτήτης μηχανουργείου και του εμφύσησε την αγάπη για τους αγώνες αυτοκινήτου. Όταν σε ηλικία 10 χρόνων παρακολούθησε την κόντρα των Βιτσέντσο Λάντσια και Φελίπε Νατσάρο στο ράλι της Μπολόνια, πήρε την απόφαση για το τι θα γίνει. Φόρτωσε τα μαθήματα στον κόκκορα και περίμενε τη μεγάλη ώρα.

Εν τω μεταξύ, ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Έντζο κλήθηκε νωρίς στα όπλα. Κατατάχθηκε στο ιππικό με την ειδικότητα του πεταλωτή αλόγων. Μεσούντος του πολέμου, το 1916, το κακό χτύπησε την οικογένειά του. Ο πατέρας του και ο αδελφός του πέθαναν από επιδημία γρίπης με διαφορά λίγων μηνών ο ένας από τον άλλο. Ο Έντζο πήρε αμέσως απολυτήριο.

Χωρίς πόρους, αφού η πατρική επιχείρηση είχε κλείσει, αναζήτησε μάταια δουλειά στη FIAT. Η μοίρα θα το φέρει, ώστε οι δρόμοι τους να συναντηθούν λίγα χρόνια αργότερα. Τον δέχθηκε μια μικρή εταιρεία, η CMN, και ο Φεράρι άρχισε να τρέχει σε αγώνες με τα αυτοκίνητά της από τις 5 Οκτωβρίου 1919, χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Το 1920 άφησε τη CMN για την Alfa Romeo. Άρχισε να διακρίνεται στους αγώνες και να αποσπά τα πρώτα του βραβεία. Το 1924 ήταν ένας πολλά υποσχόμενος οδηγός αγώνων, αλλά χωρίς καμία εξήγηση σταμάτησε να τρέχει και αφοσιώθηκε στο τεχνικό τμήμα της εταιρείας. Θα επανέλθει περιστασιακά τα επόμενα χρόνια, αλλά θα εγκαταλείψει οριστικά τη δράση με τη γέννηση του γιου του Ντίνο το 1932.

To 1929 ιδρύει τη Scuderia Ferrari (Στάβλος Φεράρι), που αποτέλεσε τον αγωνιστικό βραχίονα της Alfa Romeo. Την εποχή της ακμής της τη δεκαετία του ’30, η ομάδα απασχολούσε 50 οδηγούς αγώνων, που συμμετείχαν στην εξέλιξη των αυτοκινήτων της και στους αγώνες. Όμως, η αγωνιστική της παρουσία ήταν φτωχή, αφού εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν οι γερμανικές Auto Union (μετέπειτα Audi) και Mercedes.

Το 1937, η Αlfa Romeo τον υποβίβασε ιεραρχικά και ο Έντζο Φεράρι αποχωρίστηκε το δημιούργημά του. Το 1940 ίδρυσε την Auto-Avio Construzioni, μια εταιρεία που προμήθευε με ανταλλακτικά αγωνιστικές ομάδες, αλλά και τον ιταλικό στρατό του Μουσολίνι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς μετέφερε την έδρα των επιχειρήσεών του από τη Μόντενα στο γειτονικό Μαρανέλο.

Το 1945 ο Φεράρι προσπάθησε να αποτινάξει το φασιστικό του παρελθόν και να ξεκινήσει μια νέα καριέρα. Ίδρυσε τη Ferrari S.P.A, που κατασκεύαζε αγωνιστικά και πολυτελή σπορ αυτοκίνητα. Η εταιρεία έκανε μεγάλο όνομα και απέκτησε μυθικές διαστάσεις με τις νίκες στα μεγάλα ράλι (Le Μans, Mille Migla) και τη Φόρμουλα 1, αλλά και με τα αυτοκίνητα παραγωγής, που έγιναν σημείο αναφοράς για τις καινοτομίες και την κομψότητά τους.

Το 1956 ο Έντζο Φεράρι βίωσε μία ακόμη προσωπική τραγωδία. Έχασε, σε ηλικία 24 ετών, τον γιο του Έντζο από μια σπάνια ασθένεια. Από τότε και για τα επόμενα 32 χρόνια της ζωής του κυκλοφορούσε πάντα με γυαλιά ηλίου κατά τη διάρκεια της ημέρας, για να τιμήσει τη μνήμη του.

Τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα της Ferrari τη δεκαετία του ’60 δεν άφησε ασυγκίνητη τη FIAT, η οποία εξαγόρασε ένα τμήμα του μετοχικού της κεφαλαίου. Η προσφορά των 18 εκατομμυρίων δολαρίων της Ford απορρίφθηκε από τον Φεράρι και το 1969 το δημιούργημά του πέρασε στα χέρια της οικογένειας Ανιέλι. Ο Έντζο Φεράρι παρέμεινε στο τιμόνι της εταιρείας για δύο ακόμη χρόνια και το 1971 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε, πλήρης ημερών, στις 14 Αυγούστου 1988.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Απο το χωριό Στρώμη στην ορεινή Παρνασσίδα μέχρι τη Συκιά Δωρίδος απόσταση 12 χλμ -20 λεπτά διαδρομή. Το 1968 ο πατέρας μας Ταξιάρχης έκανε 8 ώρες τη διαδρομή αυτή με το 4Χ4 λεωφορείο άγονης γραμμής. Στη διαδρομή έκοψε με τσεκούρι πεσμένα δέντρα, έσπασε με τη βαριοπούλα πεσμένους βράχους, έχτισε με πέτρες πεσμένα σημεία του δρόμου, βούλωσε με κλαδιά και αμμοχάλικο νεροφαγώματα, έχασε στο δρόμο μια μπροστινή αλυσίδα και έφτιαξε αυτοσχέδια με σχοινιά που την έχασε και αυτή στην τελευταία ανηφόρα για την πλατεία του χωριού όπου και η φωτογραφία. (Αφησε πίσω του ένα δρόμο ξανά προσβάσιμο, τον οποίο και συντήρησε στο επόμενο δρομολόγιο, με βοήθεια την υπομονή των επιβατών, αφού σταμάταγε κάθε λίγο για τα έργα συντήρησης, και έκανε τη διαδρομή αντί 8 ώρες 2 μόνον ώρες!) Και ήσυχος πια με όλα αυτά έκανε κανονικά το δρομολόγιο για Λαμία και να επιστρέψει στα χωριά με τρόφιμα, φάρμακα για τους χωριανούς και ότι άλλο είχε ανάγκη ο καθένας.

Το χωριό βέβαια δεν είχε πρόβλημα με διακοπή ρεύματος γιατί απλά δεν είχε πάει το ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό. Ούτε διακοπή στο νερό, γιατί δεν υπήρχε δίκτυο και το νερό το κουβαλούσαν απο τη βρύση στο ανηφορικό γκαλντερίμι με πάγο. Υπήρχε κράτος τότε! Δηλαδή οι κάτοικοι των χωριών, ήταν αυτοδιοίκητοι και δεν περίμεναν κανέναν να τους σώσει.

Μερικές φορές, οι αυτοκινητιστές της άγονης γραμμής απο τα γύρω χωριά -Μουσουνίτσα/Στρώμη/Πανουργιά/Μαυρολιθάρι/Πυρά, με συνεννόηση μέσω του κοινοτικού τηλεφώνου, συναντιότουσαν λίγο πρίν απο τα πιο δύσκολα σημεία, το ένα αυτοκίνητο πίσω απο το άλλο, και με αλυσίδες στους 4 τροχούς και φτυάρια άνοιγαν δρόμο στο χιόνι για να κάνουν το δρομολόγιο. Ήταν χάρμα να ακούς τον πατέρα μου Ταξιάρχη και τον μπάρμπα Μήτσο το Μώκο να “μολογάνε” αυτές τις ιστορίες στον Ξενώνα στο Μαυρολιθάρι μέχρι πρίν λίγα χρόνια. Αυτά όμως είναι παραμύθια μιας άλλης εποχής, που δεν γνώρισε τις δυσκολίες του σημερινού πολιτισμού.

Η όποια σύγκριση με την κατάσταση σήμερα σε Μελίσσια, Κηφισιά, Εκάλη, Δροσιά και αλλού είναι απλά συμπτωματική και δεν έχει καμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα και αναξιοπαθούντες στα Βόρεια Προάστια!

Α! επι τη ευκαιρία, μια 100% αληθινή ιστορία για τα Βόρεια Προάστια. Εκεί που είναι σήμερα τα Βουλευτικά και στον Κοκκιναρά, ήταν παληά μόνο τσέλιγκες, κοπάδια και μαντριά. Την δεκαετία του ΄50, η Βουλή αποφάσισε επειδή είναι ωραίο το μέρος, να απαλλοτριώσουν την περιοχή για να κάνουν κατοικίες για τους βουλευτές γιαυτό και η ονομασία Βουλευτικά. Όταν το έμαθαν οι τσελιγκάδες, σηκώθηκαν και πήγαν στη Βουλή, όπου τους δέχτηκαν για ακρόαση. Ο πρόεδρος της Βουλής ή κάποιος Υπουργός, ένα απο τα επιχειρήματα που παρουσίασε ήταν και το εξής αυτολεξί : “βρε πατριώτες και εσείς πρέπει να καταλάβετε ότι εκεί που πάνε οι κυρίες μας για βόλτα, κάθονται χάμω στις πέτρες και γεμίζουν τσιμπούρια επειδή εκεί βοσκάτε τα πρόβατα….” Οπότε σηκώνεται έξαλλος ο αρχιτσέλιγκας με την κεντητή αγκλίτσα, την κουνάει απειλητικά μπροστά στα μέλη της Βουλής και τους Υπουργούς κα τους λέει : “τι λές ρε παληοκερατά Υπουργέεεε! Οι δικές σου κυρίες γεμίζουν τσιμπούρια, οι δικές μας προβατίνες που γέμισαν μουνόψειρες μας ρώτησες……” Ηθικόν δίδαγμα των ημερών : αν δεν είχαν κάνει τα Βουλευτικά, την Πολιτεία, τον Κοκκιναρά και την Εκάλη πρώτη κατοικία Υπουργοί και Βουλευτάδες και όλοι οι φραγκάτοι (υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα), δεν θα είχαν σήμερα προβλήματα ούτε με την ηλεκτροδότηση ούτε με το νερό. Χωρίς βέβαια να μπούμε στον πειρασμό να σκεφτούμε : έκαναν που έκαναν εκεί πολιτείες και οικισμούς, είχαν όλα τα χρόνια τους νόμους, το κράτος, τις υπηρεσίες και τα λεφτά στα χέρια τους, ας το έκαναν τουλάχιστον σωστά. Έκαναν όμως ότι και στο κράτος : αυτά που ζούμε τα τελευταία 10 χρόνια. Εύχομαι καλό ξεχιόνισμα σε όλους απο τα Βουλευτικά και ακόμη παραπέρα, με χιλιάδες σέλφι για τον ηρωϊσμό του καθένα χωριστά, για να τους γράψουμε εκεί που πρέπει και να γιορτάσουμε μετά τα 200 χρόνια με υπερηφάνεια (και πολλά κονδύλια κρατικά).

Γιώργος Πετσωτάς.

Όταν καταλάβεις ότι η ζωή σου είναι το αποτέλεσμα του τρόπου σκέψης σου…

… τότε θα μπορέσεις να σκέφτεσαι όπως θέλεις να ζεις.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι άνθρωποι;

Γιατί απλά άλλα μάθαμε από τους γονείς παππούδες μας. Δεν φταίνε αυτοί βέβαια… και αυτοί αυτά ξέρανε.

Να θυμηθούμε μερικά από αυτά:
🕳 Η ζωή είναι δύσκολη
🕳 Η φτώχεια θέλει καλοπέραση
🕳 Όποιος βιάζεται σκοντάφτει
🕳 Όποιος ζητάει τα πολλά χάνει και τα λίγα
🕳 Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Όλοι τα έχουμε ακούσει, όλοι τα έχουμε πει.

Και είναι πολλά ακόμα.

Φαίνονται άκακα αλλά στην ουσία είναι προγράμματα που δουλεύουν στο υποσυνείδητό μας.

Έχω 40 χρόνια εμπειρία σε σεμινάρια αυτοβελτίωσης όπου βοηθάω ανθρώπους να ξεκλειδώσουν το δυναμικό του ΝΟΥ τους και να αποβάλλουν παλιά προγράμματα που δεν τους φέρνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Με αυτήν την εμπειρία έγραψα και το βιβλίο μου ¨ Το μέλλον ήρθε πιο νωρίς ¨

Και στο δίνω ΔΩΡΕΑΝ. Απλά εσύ κάλυψε τα έξοδα αποστολής.

Πάτα το link από κάτω και πάρε το βιβλίο σου!

https://www.tomellonpionoris.gr/

«Ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από την αρχική του ένωση με τη φύση που χαρακτηρίζει τη ζωώδη ύπαρξη. Έχοντας ταυτόχρονα λογικό και φαντασία, αντιλαμβάνεται τη μοναξιά και τη μόνωσή του, την αδυναμία και την άγνοιά του, το συμπτωματικό της γέννησης και του θανάτου. Αυτήν την κατάσταση ύπαρξης δε θα μπορούσε να την ανεχθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο αν δεν εύρισκε νέους δεσμούς με τους συνανθρώπους του για να αντικαταστήσει τους παλιούς που ρυθμίζονταν από τα ένστικτα.» («Η υγιής κοινωνία» Έριχ Φρομ).

Δόκιμος ψάλτης ακούει τις συμβουλές του Παπαθανάση!

Από το περιοδικό “Φιλοσοφική Λίθος“, Εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Δημιουργική Φαντασία είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο συγκεκριμένο υλικό κόσμο και τον αφηρημένο νοητικό. Δουλεύει με εικόνες και σύμβολα, που είναι ενδιάμεσα μεταξύ των φυσικών αντικειμένων και του Κόσμου των Ιδεών.

Η Φαντασία ανήκει στο ανώτερο επίπεδο του Κόσμου της Ψυχής. Είναι πολύ σημαντική για το μαθητή και κλειδί για την αληθινή ανανέωση, την ανάπτυξη της εσωτερικής ζωής και εν τέλει για την ίδια την πνευματική εξέλιξη.

Έχει διπλή φύση, γιατί από τη μια πλευρά «ενσαρκώνει» τις αφηρημένες ιδέες ενώ από την άλλη «κάνει πιο λεπτά και αφηρημένα» τα υλικά αντικείμενα και τα μεταμορφώνει σε εικόνες και σύμβολα. Γι’ αυτό είναι το πιο κατάλληλο όργανο για μεταμόρφωση και ανανέωση.