Συντάκτης: Kostas Bertsias

“Να τι δεν μπορεί ν’ ανεχτεί κανείς (εκτός απ’ αυτούς που δε ζουν, θέλω να πω: τους εγκρατείς). Η μόνη άμυνα βρίσκεται στην κακεντρέχεια. Οι άνθρωποι λοιπόν σπεύδουν να κρίνουν για να μην κριθούν οι ίδιοι.”

Στο βραβευμένο με Νόμπελ λογοτεχνίας βιβλίο, Η Πτώση, ο πάντα μελαγχολικός Καμύ, αφηγείται τη ζωή ενός αντι-ήρωα, του κοσμικού Ζαν Μπατίστ Κλαμάνς και χρησιμοποιεί το μυθοπλαστικό του πρόσωπο, προκειμένου να καταπιαστεί με φιλοσοφικά ερωτήματα και διλήμματα στη ζωή ενός δικαστή-μετανοητή, όπως ονομάζει ο ίδιος τον εαυτό του.

Κάνοντας, λοιπόν, έναν ακούραστο μονόλογο του παραλόγου, ο Καμύ πετυχαίνει με τη λογοτεχνική δεινότητα και το φιλοσοφικό του βάθος, να μας κάνει να ταυτιστούμε και να υπογραμμίσουμε καίριες φράσεις στο βιβλίο, προκειμένου να τις διαβάσουμε και να τις ξανά διαβάσουμε μέχρι να καταλάβουμε ακριβώς τι εννοεί και, ενίοτε, να διαφωνήσουμε ή να συμφωνήσουμε μαζί του.

Ο Καμύ στο έργο αυτό, μας βάζει στη θέση του αόρατου συνομιλητή και μας παροτρύνει να νιώσουμε τη δική μας “πτώση” ή να ταυτιστούμε με την πτώση του πρωταγωνιστή, ο οποίος πραγματικά “απογυμνώνεται” μπροστά μας και, μέσω μιας χειμαρρώδους εξομολόγησης, φτάνει στην υπέρτατη αυτοκριτική του. Μια αυτοκριτική που μας δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα: Τον αγαπάμε, τον μισούμε και ταυτόχρονα τον λυπόμαστε για την καθημερινή “πτώση” που βιώνει.

Πηγή: Κοραλία Ξεπαπαδέα/ neolaia.gr

Κάτοικοι από τον κοντινό οικισμό Τσιγκουρατίου παρακολουθούν με ενδιαφέρον τα γυρίσματα !

Από τα γυρίσματα της ταινίας για τον άγιο Παΐσιο.

Από τα γυρίσματα της ταινίας για τον άγιο Παΐσιο.

19 Φεβρουαρίου 1959: Υπογράφεται στο Λονδίνο η τελική Συνθήκη ιδρύσεως ανεξαρτήτου Κυπριακού Κράτους, μεταξύ Ελλάδας, Μεγάλης Βρετανίας και Τουρκίας.

Τήν συμφωνίαν υπέγραψαν οι πρωθυπουργοί Ελλάδος Κ. Καραμανλής, Αγγλίας Μάκ Μίλλαν καί Τουρκίας Μεντερές, ό αρχιεπίσκοπος Μακάριος έκ μέρους τής Ελληνικής κοινότητος Κύπρου καί ό δόκτωρ Κιουτσούκ έκ μέρους τής τουρκικής κοινότητος.

Διά ταύτη ιδρύεται ανεξάρτητος Κυπριακή Δημοκρατία Προεδρικού τύπου. Ο πρόεδρος αυτής θά είναι Έλλην, ό δέ αντιπρόεδρος τούρκος. Αμφότεροι θα εκλέγωνται διά περίοδον πέντε ετών. Η εκτελεστική εξουσία θά ασκήται διά του προέδρου καί τού αντιπροέδρου, τό δέ υπουργικόν συμβούλιον θά είναι δεκαμελές (7 Ελληνες καί 3 τούρκοι). Διά τής ιδίας συμφωνίας προβλέπεται ή συγκρότησις Βουλής αντιπροσώπων, μέ αναλογίαν 70% διά τούς Έλληνας και 30% διά τούς τούρκους.

Η Μ. Βρετανία διατηρεί δύο στρατηγικάς βάσεις. Καθιερούται, έξ άλλου, τριμερές στρατηγείον, εδρεύον έν Λευκωσία καί τό οποίον θ’ αποτελήται από αντιπροσώπους τής Ελλάδος, τής τουρκίας καί τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο στρατός τής Κύπρου θά αποτελήται από 2.000 άνδρας, έκ τών οποίων 60% θα είναι Έλληνες καί 40% τούρκοι. Αί δυνάμεις ασφαλείας (αστυνομία κλπ.) ορίζονται επίσης εις 2.000 άνδρας (60% “Ελληνες καί 40% τούρκοι). Συνιστάται, τέλος, Ανώτατον Δικαστήριον, τού οποίου ό πρόεδρος θά είναι ουδέτερος κοινής εμπιστοσύνης, μέλη δέ δύο Έλληνες και εις τούρκος.

Στο άρθρο του στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Γεωργουσόπουλος αναφέρθηκε σε κάθε είδους βιασμούς, «λεκτικούς, ηθικούς, σωματικούς, κοινωνικούς και εργασιακούς» που βίωναν οι νέοι ηθοποιοί σαν ένα είδος εθιμικού δικαίου.

«Το «Αλαλούμ» εξαφάνισε ευαίσθητους νέους από το επάγγελμα ή έχρισε πρωταγωνιστές, εκείνους που με θράσος είχαν την ετοιμότητα να αυτοσχεδιάσουν και, συχνά, να αντεπιτεθούν με τα ίδια μέσα στον έμπειρο! Αν σκεφτεί κανείς πως όλα αυτά θυμίζουν ζούγκλα, θα είναι μέσα στα πράγματα. Ηταν, όμως, τραυματικά εγκληματική, όταν η, τάχα μου, μυητική διαδικασία ξεκινούσε από τα καμαρίνια, τις πρόβες και τις περίφημες ακροάσεις. Εκεί νέοι ηθοποιοί, ανεξαρτήτως φύλου, υποχρεούντο σε ταπεινώσεις, εξευτελισμούς και βεβαίως- βεβαίως σεξουαλικές προσβολές έως και βιασμούς. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούσε το σύνδρομο της εξουσιαστικής επιβολής, λόγω θέσεως, εργασιακής εξάρτησης, δημοφιλίας και επαγγελματικών προοπτικών, με σύνηθες επακόλουθο ωμούς εκβιασμούς, βιασμούς, ταπεινώσεις».

Παρακάτω σημειώνει: «Παρ’ όλ’ αυτά, ένας νέος καλλιτέχνης που υφίσταται μια τέτοιου είδους απαξίωση πνευματική, ηθική ή σωματική, διστάζει να διαμαρτυρηθεί δημόσια, διότι φοβάται ότι θα λειτουργήσει μια ιδιότυπη «ομερτά» στον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου, όπου τα σχήματα είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα κατά τρόπο κυκλικό!».