Απο το χωριό Στρώμη στην ορεινή Παρνασσίδα μέχρι τη Συκιά Δωρίδος απόσταση 12 χλμ -20 λεπτά διαδρομή. Το 1968 ο πατέρας μας Ταξιάρχης έκανε 8 ώρες τη διαδρομή αυτή με το 4Χ4 λεωφορείο άγονης γραμμής. Στη διαδρομή έκοψε με τσεκούρι πεσμένα δέντρα, έσπασε με τη βαριοπούλα πεσμένους βράχους, έχτισε με πέτρες πεσμένα σημεία του δρόμου, βούλωσε με κλαδιά και αμμοχάλικο νεροφαγώματα, έχασε στο δρόμο μια μπροστινή αλυσίδα και έφτιαξε αυτοσχέδια με σχοινιά που την έχασε και αυτή στην τελευταία ανηφόρα για την πλατεία του χωριού όπου και η φωτογραφία. (Αφησε πίσω του ένα δρόμο ξανά προσβάσιμο, τον οποίο και συντήρησε στο επόμενο δρομολόγιο, με βοήθεια την υπομονή των επιβατών, αφού σταμάταγε κάθε λίγο για τα έργα συντήρησης, και έκανε τη διαδρομή αντί 8 ώρες 2 μόνον ώρες!) Και ήσυχος πια με όλα αυτά έκανε κανονικά το δρομολόγιο για Λαμία και να επιστρέψει στα χωριά με τρόφιμα, φάρμακα για τους χωριανούς και ότι άλλο είχε ανάγκη ο καθένας.

Το χωριό βέβαια δεν είχε πρόβλημα με διακοπή ρεύματος γιατί απλά δεν είχε πάει το ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό. Ούτε διακοπή στο νερό, γιατί δεν υπήρχε δίκτυο και το νερό το κουβαλούσαν απο τη βρύση στο ανηφορικό γκαλντερίμι με πάγο. Υπήρχε κράτος τότε! Δηλαδή οι κάτοικοι των χωριών, ήταν αυτοδιοίκητοι και δεν περίμεναν κανέναν να τους σώσει.

Μερικές φορές, οι αυτοκινητιστές της άγονης γραμμής απο τα γύρω χωριά -Μουσουνίτσα/Στρώμη/Πανουργιά/Μαυρολιθάρι/Πυρά, με συνεννόηση μέσω του κοινοτικού τηλεφώνου, συναντιότουσαν λίγο πρίν απο τα πιο δύσκολα σημεία, το ένα αυτοκίνητο πίσω απο το άλλο, και με αλυσίδες στους 4 τροχούς και φτυάρια άνοιγαν δρόμο στο χιόνι για να κάνουν το δρομολόγιο. Ήταν χάρμα να ακούς τον πατέρα μου Ταξιάρχη και τον μπάρμπα Μήτσο το Μώκο να “μολογάνε” αυτές τις ιστορίες στον Ξενώνα στο Μαυρολιθάρι μέχρι πρίν λίγα χρόνια. Αυτά όμως είναι παραμύθια μιας άλλης εποχής, που δεν γνώρισε τις δυσκολίες του σημερινού πολιτισμού.

Η όποια σύγκριση με την κατάσταση σήμερα σε Μελίσσια, Κηφισιά, Εκάλη, Δροσιά και αλλού είναι απλά συμπτωματική και δεν έχει καμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα και αναξιοπαθούντες στα Βόρεια Προάστια!

Α! επι τη ευκαιρία, μια 100% αληθινή ιστορία για τα Βόρεια Προάστια. Εκεί που είναι σήμερα τα Βουλευτικά και στον Κοκκιναρά, ήταν παληά μόνο τσέλιγκες, κοπάδια και μαντριά. Την δεκαετία του ΄50, η Βουλή αποφάσισε επειδή είναι ωραίο το μέρος, να απαλλοτριώσουν την περιοχή για να κάνουν κατοικίες για τους βουλευτές γιαυτό και η ονομασία Βουλευτικά. Όταν το έμαθαν οι τσελιγκάδες, σηκώθηκαν και πήγαν στη Βουλή, όπου τους δέχτηκαν για ακρόαση. Ο πρόεδρος της Βουλής ή κάποιος Υπουργός, ένα απο τα επιχειρήματα που παρουσίασε ήταν και το εξής αυτολεξί : “βρε πατριώτες και εσείς πρέπει να καταλάβετε ότι εκεί που πάνε οι κυρίες μας για βόλτα, κάθονται χάμω στις πέτρες και γεμίζουν τσιμπούρια επειδή εκεί βοσκάτε τα πρόβατα….” Οπότε σηκώνεται έξαλλος ο αρχιτσέλιγκας με την κεντητή αγκλίτσα, την κουνάει απειλητικά μπροστά στα μέλη της Βουλής και τους Υπουργούς κα τους λέει : “τι λές ρε παληοκερατά Υπουργέεεε! Οι δικές σου κυρίες γεμίζουν τσιμπούρια, οι δικές μας προβατίνες που γέμισαν μουνόψειρες μας ρώτησες……” Ηθικόν δίδαγμα των ημερών : αν δεν είχαν κάνει τα Βουλευτικά, την Πολιτεία, τον Κοκκιναρά και την Εκάλη πρώτη κατοικία Υπουργοί και Βουλευτάδες και όλοι οι φραγκάτοι (υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα), δεν θα είχαν σήμερα προβλήματα ούτε με την ηλεκτροδότηση ούτε με το νερό. Χωρίς βέβαια να μπούμε στον πειρασμό να σκεφτούμε : έκαναν που έκαναν εκεί πολιτείες και οικισμούς, είχαν όλα τα χρόνια τους νόμους, το κράτος, τις υπηρεσίες και τα λεφτά στα χέρια τους, ας το έκαναν τουλάχιστον σωστά. Έκαναν όμως ότι και στο κράτος : αυτά που ζούμε τα τελευταία 10 χρόνια. Εύχομαι καλό ξεχιόνισμα σε όλους απο τα Βουλευτικά και ακόμη παραπέρα, με χιλιάδες σέλφι για τον ηρωϊσμό του καθένα χωριστά, για να τους γράψουμε εκεί που πρέπει και να γιορτάσουμε μετά τα 200 χρόνια με υπερηφάνεια (και πολλά κονδύλια κρατικά).

Γιώργος Πετσωτάς.

Όταν καταλάβεις ότι η ζωή σου είναι το αποτέλεσμα του τρόπου σκέψης σου…

… τότε θα μπορέσεις να σκέφτεσαι όπως θέλεις να ζεις.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι άνθρωποι;

Γιατί απλά άλλα μάθαμε από τους γονείς παππούδες μας. Δεν φταίνε αυτοί βέβαια… και αυτοί αυτά ξέρανε.

Να θυμηθούμε μερικά από αυτά:
🕳 Η ζωή είναι δύσκολη
🕳 Η φτώχεια θέλει καλοπέραση
🕳 Όποιος βιάζεται σκοντάφτει
🕳 Όποιος ζητάει τα πολλά χάνει και τα λίγα
🕳 Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Όλοι τα έχουμε ακούσει, όλοι τα έχουμε πει.

Και είναι πολλά ακόμα.

Φαίνονται άκακα αλλά στην ουσία είναι προγράμματα που δουλεύουν στο υποσυνείδητό μας.

Έχω 40 χρόνια εμπειρία σε σεμινάρια αυτοβελτίωσης όπου βοηθάω ανθρώπους να ξεκλειδώσουν το δυναμικό του ΝΟΥ τους και να αποβάλλουν παλιά προγράμματα που δεν τους φέρνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Με αυτήν την εμπειρία έγραψα και το βιβλίο μου ¨ Το μέλλον ήρθε πιο νωρίς ¨

Και στο δίνω ΔΩΡΕΑΝ. Απλά εσύ κάλυψε τα έξοδα αποστολής.

Πάτα το link από κάτω και πάρε το βιβλίο σου!

https://www.tomellonpionoris.gr/

«Ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από την αρχική του ένωση με τη φύση που χαρακτηρίζει τη ζωώδη ύπαρξη. Έχοντας ταυτόχρονα λογικό και φαντασία, αντιλαμβάνεται τη μοναξιά και τη μόνωσή του, την αδυναμία και την άγνοιά του, το συμπτωματικό της γέννησης και του θανάτου. Αυτήν την κατάσταση ύπαρξης δε θα μπορούσε να την ανεχθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο αν δεν εύρισκε νέους δεσμούς με τους συνανθρώπους του για να αντικαταστήσει τους παλιούς που ρυθμίζονταν από τα ένστικτα.» («Η υγιής κοινωνία» Έριχ Φρομ).

Δόκιμος ψάλτης ακούει τις συμβουλές του Παπαθανάση!

Από το περιοδικό “Φιλοσοφική Λίθος“, Εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Δημιουργική Φαντασία είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο συγκεκριμένο υλικό κόσμο και τον αφηρημένο νοητικό. Δουλεύει με εικόνες και σύμβολα, που είναι ενδιάμεσα μεταξύ των φυσικών αντικειμένων και του Κόσμου των Ιδεών.

Η Φαντασία ανήκει στο ανώτερο επίπεδο του Κόσμου της Ψυχής. Είναι πολύ σημαντική για το μαθητή και κλειδί για την αληθινή ανανέωση, την ανάπτυξη της εσωτερικής ζωής και εν τέλει για την ίδια την πνευματική εξέλιξη.

Έχει διπλή φύση, γιατί από τη μια πλευρά «ενσαρκώνει» τις αφηρημένες ιδέες ενώ από την άλλη «κάνει πιο λεπτά και αφηρημένα» τα υλικά αντικείμενα και τα μεταμορφώνει σε εικόνες και σύμβολα. Γι’ αυτό είναι το πιο κατάλληλο όργανο για μεταμόρφωση και ανανέωση.

Ένας Βασιλιάς βγήκε να δει τον κήπο του και βρήκε πως πεθαίνουν και μαραίνονται τα δένδρα, τα δενδρύλλια και τα λουλούδια. Η βελανιδιά είπε πως πεθαίνει γιατί δε μπορεί να γίνει τόσο ψηλή όσο το πεύκο. 

Απευθυνόμενος στο πεύκο ο Βασιλιάς άκουσε πως ξεραίνεται, γιατί δε μπορεί να κάνει τσαμπιά όπως το αμπελόκλημα. 

Το αμπελόκλημα πέθαινε, γιατί δε μπορούσε να ανθίσει όπως το τριαντάφυλλο.

Βρήκε μόνο τις ντάλιες να είναι φρέσκες και να εκπέμπουν άρωμα και ομορφιά. Στο ερώτημά του ο Βασιλιάς πήρε την επόμενη απάντηση:

– Θεωρώ αυτονόητο, ότι με φύτεψες επειδή ήθελες ο κήπος σου να έχει ντάλιες. Εάν ήθελες σ’ αυτό το μέρος να έχεις βελανιδιά ή αμπελόκλημα ή τριαντάφυλλο, τότε θα φύτευες εκείνους κι όχι εμένα. Γι’ αυτό σκέφτηκα, πως αφού δε μπορώ να είμαι κάποιος άλλος δε ζήλεψα κανέναν. Και αποφάσισα να είμαι αυτό που είμαι.

Φίλε μου, είσαι σ’ αυτόν τον κόσμο, επειδή ακριβώς εσένα με τις αρετές σου και τα ελαττώματα σου ήθελε το Σύμπαν. Μη ζηλεύεις κανένα.

Πηγή: https://philosophyreturns.gr/